Meningen

Een schrijnend en tastbaar relaas van de Palestijnse enclaves en gebieden in Israël die een grote invloed hebben op het dagelijkse leven van vele mensen. Een film die onderhoudend is en sterk emotionele impact heeft op het gezin van Mustafa, zeker wanneer het fout loopt.

Bureaucratie en regelneverij leiden tot noodscenario’s, maar deze clandestiene oplossingen hebben eveneens hun prijskaartje. De onderhuidse spanningen tussen beide bevolkingsgroepen is steeds voelbaar en de situatie kan elk moment ontploffen. Aan de hand van een soort roadmovie neemt de regisseur je op weg naar een boeiend verhaal waarbij machteloosheid centraal staat.

Naturel en authentiek gefilmd, prima cinematografie en acteerwerk. Sterk!

Geen hoge quotering voor mij omdat het "mooi" zou staan als "intellectuele filmkijker". Deze Kubrick was eerlijk gezegd ook op het moment zelf niet de film die me het wow-gevoel gaf die met vermelde quotering overeenstemt. Meer zelfs, een half jaar terug viel ik er na een uur van in slaap (het was dan ook al laat). Nu verging het me beter. Nu, als er iets is wat altijd bij mij scoort bij een film, dan is het wel dat hij me tijdens of achteraf doet nadenken. Nadenken over het concept, nadenken over "what the f*ck" of me dagenlang kan vasthouden. En dat deed deze 2001: A space odyssey. Nog dit jaar volgen nog Barry Lyndon en The shining en ook hier kijk ik weer naar uit.

Deze film moet je ook wat in zijn context zien. Ondanks de af en toe leeggelopen zalen zit je middenin een tijdsperiode waarbij de ruimtevaartrace centraal stond. Op dat moment was er nog geen mens op de maan beland, maar was dit volop aan de gang. De technische ontwikkeling (en het bijhorende superioriteitsgevoel) van de mens staan centraal in de film en dat was ook het algemene gevoel dat heerste in de samenleving in die tijd, zeker in The States. Een mens kan zich inderdaad afvragen waar dat eindigt. Het is altijd grappig om oude films met toekomstvisies te zien die we nu in jaartal bereiken waarbij we vaststellen dat we nog lang zo ver niet zijn. Het toont nog maar eens aan welke technologische (r)evolutie de mens gemaakt heeft en vooral welke (realistische?) dromen de mensheid heeft om zijn doelen te bereiken. En dat dit gevaren inhoudt voor het eigen voortbestaan zien we duidelijk bij AI, hier concreet met de HAL-9000. Kubrick gaat zelfs nog een stapje verder naar het ultieme doel, het doel van reïncarnatie of onsterfelijkheid.

Is 2001: A space odyssey overroepen? Deels wel wat mij persoonlijk betreft. Hoewel Kubricks wegen ondoorgrondelijk zijn, had hij toch een (voor hem) duidelijke visie rond filmmaken. Elke scène is minutieus uitgekiend in tijdsspanne en in beeld. Geen enkel beeld was overbodig en was zelfs absoluut noodzakelijk. Mocht het enkel aan hem gelegen hebben, de film ging richting de drie uur. Tegelijk zorgt hij ervoor dat de kijker niet afgeleid wordt van het te beogen doel. Dialogen en karakteruitdieping van de geringe personages worden vrijwel uitgeschakeld. Voor mij waren de lange scènes niet steeds duidelijk: de vele fragmenten waren lang en saai uitgesponnen. Ik vond de overgang tussen de apen en ruimte vrij bruusk (ondanks de spitsvondigheid van het bot en het ruimteschip), zeker ook omdat Kubrick start met een compleet zwart scherm (The beginning). De overgang wordt wel mooi ondersteund met de beroemde klassieke muziek (wat pure superioriteit van de mensheid uitstraalde). Ook in het laatste deel met die lichtflitsen creëert hij een zekere symboliek, maar voor mij hoefde dat geen 25 minuten te duren (of wou hij aantonen dat we er evolutionair er nog ver van afzitten?).

Soit, heel bizar om te moeten zeggen dat ik meer genoot NA de film dan tijdens ... Misschien het signaal om dit nog eens te herbekijken en de dingen die ik denk te linken zo te kunnen koppelen in de film. Eigenaardige film, maar het wow-gehalte is ruim sterker dan het bah-gevoel.

Mja Emmerich, geef hem een onnoemelijk budget en laat de man apocalyptisch alles verwoesten en je avond met popcorn en cola op de schoot is gevuld. Een film om je dood aan te ergeren als je het te serieus opneemt. Een film die wel eens fijn is om als ramptoerist te aanschouwen, voor een keertje dan toch.

Behalve Woody, die op zich maar een kleine rol heeft, weinig affiniteit gekend met de personages. Om heel eerlijk te zijn, had ik precies ook weinig op met de gehele mensheid (of toch diegenen die het wel overleefd hebben). Veel vervelende personages eigenlijk en dit in het geforceerde contrast die men wou leggen bij de wetenschapper die zogezegd last minute zijn beklag gaat doen. Vooral die moralistische ondertoon stoorde me meer dan de kat-met-9-levens vlucht van opgesomd de limo, camper, vliegtuigje en Tupolev.

Het klassieke gezinnetje, al dan niet gebroken, én met het vervelende vijfde wiel eraan mocht inderdaad niet ontbreken. Beetje cliché allemaal, maar goed, dat was te verwachten. De ene ramp na de andere ramp houdt het tempo er wel in. Indrukwekkend als fake tegelijk. Less is more staat duidelijk niet in het woordenboek van megalomane Emmerich.

Toegegeven, zonder productieland 'Belize' zou deze film nooit op mijn radar gekomen zijn. En terecht zo blijkt, want veel soeps is het niet. Belabberd acteerwerk gecombineerd met een low budget. Je kan geen mirakels verwachten.

Een beetje een raar opzet ook waarbij een gemeenschap te maken krijgt met een pandemie. Worden er opeens ook droomsequenties aan toegevoegd en loopt er ergens een heks rond in het woud. Een beetje te veel van het goede. Het is één potpourri.

Ah ja, verstand op nul en kijken maar. Die 80 minuten overleef je wel. Ligt wat in het genre van andere al dan niet cult B of C films. Slecht zodat het goed (leuk) wordt.

Blijkbaar dus een op zichzelf staande vervolgfilm van In the Mood for Love, hoewel er sowieso steeds wel raakpunten en verwijzingen zijn naar het eerste deel. Misschien dat het daardoor was dat ik niet altijd even goed kon volgen of dat het me eigenlijk allemaal niet zoveel boeide. Vele scènes zijn te fragmentarisch en de memoires van Chow Mo Wan liet ik op me afkomen, maar drongen onvoldoende door. Had ook de indruk dat men het plot of opbouw nodeloos te gecompliceerd wou maken. Dan scheelt er toch ook iets met de montage ...

Eigenlijk jammer, want technisch is er weinig op aan te merken. Visueel inderdaad een prachtfilm met de mooie sfeer uit het verleden en de verwijzingen naar het futuristische 2046. Ook het camerawerk was erg fijn waardoor het bij momenten nog enigszins interessant werd. Daarbij komen toch ook de uitstekende vertolkingen van Leung en Cheung waarbij haat en liefde, aantrekking en afstoting mooi met elkaar verweven werden.

Misschien toch wel een tweede kans waard, maar eerst dan In the Mood for Love ergens meepikken.

Mooie coming of age film en een prima Bening in een interessante setting. Of de personages de vrije liefde ontdekken laat ik in het midden, want zo revolutionair wordt het niet. Eerder een wat brave interpretatie van wat ik me zou inbeelden over het thema.

Grote sterkte van de film vond ik toch wel de personages die elk wel hun aandacht en uitdieping krijgen in de film. Elk ook boeiende karakters die elk met elkaar verweven zijn. Wat hun innerlijke band met elkaar is, komt minder naar voren. Het lijkt wel een soort “Friends” waarbij wederzijds vertrouwen centraal staat.

Hier en daar enkele prima scènes met fijne onderwerpen over vriendschap, seksualiteit en opvoeden. Een vleugje drama en melancholie ook. Een film over een beetje van alles, over alles en niets, mooi in balans gebracht. Fijn!

21 grams is een film die reeds lang op mijn verlanglijstje stond. De film wordt niet-chronologisch verteld. In het begin moet je even opletten, maar de puzzelstukjes vallen later vrij makkelijk in elkaar. Het is een sterkte van de film die de film daardoor ook extra boeiend maakt. De drie hoofdpersonages zijn met elkaar verweven met het centrale thema van de dood.

Het personage van Paul (Sean Penn) vond ik het meest intrigerend. Wat doet het met een mens om verder te leven met iemands anders hart? Wat doet het met een mens dat je zelf overleeft ten koste van iemand anders? Dit psychologische effect, dat eerder schaamte en schuldgevoel opwekt dan blijdschap wordt redelijk goed aangehaald in de film. De relatie tussen Christina en Paul is misschien dan wel net te cliché, maar doet niets af aan de kwaliteit van de film.

Maar ook de andere verhaallijnen worden uitgediept. Christina als junkie die verder moet als kinderloze weduwe na een verkeersongeval. En Jack die als ex-gedetineerde het geloof vindt, verliest en herontdekt. "Jesus will save me" was zijn uitgangspunt, en hij verliet zijn familie door te boeten voor zijn zonde, maar het Jezus liet hem in de steek of misschien is er helemaal geen Verlosser ...

Elk personage kent verlossing en een afkeer. Allen worden geleid door deze duale verbondenheid. Jack die Jezus liefheeft en verstoot. Christina die walgt van Paul, maar ook met hem de koffer induikt als een deeltje van Michael. En Paul die zich aangetrokken voelt (uit medelijden?) tot Christina, maar haar (en Mary) gebruikt. En die laatste gebruikt de situatie om een kind te verwekken.

De film wordt gedragen door de drie hoofdpersonages. Zijn acteerden ijzersterk en bepalen mee het succes van de film. Een toppertje van Inarritu. Misschien moet ik binnenkort toch ook maar eens Amores Perros zien.

Het contrast met de andere film Utøya 22. Juli (2018) kon niet groter zijn. Daar waar de andere film de sereniteit opzoekt, krijgt men met deze productie van Greengrass een eerder Hollywoodiaans tintje. Het was ook de film die in Noorwegen het meest de wind van voren kreeg. Dat de film in het Engels is, komt ook de geloofwaardigheid niet ten goede.

Niet dat het een slechte film was, zeker niet, maar de persoon Breivik komt een pak prominenter in beeld, alsof de hele film over zijn persoontje ging. Ik kan me voorstellen dat dit tegen de borst stuitte. Maar goed, ook die zijde mag gerust verteld worden. Het grootste probleem met Greengrass is dat hij te veel hooi op zijn vork neemt waardoor de film afglijdt naar mosselen noch vis. Hij had beter 1 of max 2 kernonderwerpen belicht en uitgediept. Nu komt de film vrij langdradig over en zit er in zijn geheel te weinig diepgang in. En de voorbereiding, én Utoya, én de slachtoffers, én het proces. Het is teveel van het goede. En ook de andere hoofdpersonages als de advocaat en de premier komen te weinig uit de verf ... Jammer dat ook hierdoor de horror op Utoya te weinig beklijft, iets wat ik wel had met Utoya 22. Juli.

Anders Danielsen Lee zette een knappe presatie neer als koele afstandelijke massamoordenaar Breivik. Niet eenvoudig om als Noor zoiets te presteren. En ook de rest deed het behoorlijk. Gemengde gevoelens dus deze film. Van Greengrass had ik net dat tikkeltje beter verwacht.

Ex Drummer staat ook nog op mijn lijstje van Mortier. Deze 22 Mei verhaalt het leven van Sam, een bewakingsagent wiens leven in een seconde verandert nadat een bomaanslag wordt gepleegd in zijn winkelcentrum.

Vooral op visueel vlak is 22 Mei erg sterk. Camera en geluid zijn top. Ook de opbouw van de film is goed: spannend en intens. Ijzersterk begin dus van de film, jammer dat het nadien maar wat aanmodderde en ik mijn aandacht niet meer 100% bij kon houden. Sam heeft na de aanslag schuldgevoelens over wat er er is gebeurd en tracht na te gaan hoe hij het allemaal kon vermijden.

De rol van De Voogdt blijft door mijn kop spoken. Het motief is wat magertjes. De situatie is zelfs ongeloofwaardig, al is het wellicht politiek incorrect en provocerend om met een religiefanaticus aan te draven.

24 Wochen is een sterke aangrijpende Duitse dramafilm over leven en de zware ethische beslissing om dat leven te beëindigen wanneer blijkt dat het ongeboren kind een afwijking heeft. Anne Zohra Berrached slaagt erin haar boodschap sereen en zonder (voor)oordeel naar voren te brengen. Er is ook een uidelijke betrokkenheid met de kijker omdat de camera er soms dicht opzit en ook Astrid af en toe recht in de camera kijkt.

Het feit dat er ook gewerkt werd met echte dokters en dito gesprekken, maakt het allemaal reëler en overtuigender. De boodschap die de vroedvrouw meegaf was in dat opzicht ook correct: "Het is alleen de persoon die voor deze beslissing staat die weet wat het inhoudt om deze beslissing te moeten nemen. Niemand anders kan en mag daarover oordelen".

Hoewel er wel één en ander gebeurt en er tal van rollercoasters op je afkomen een vrij beperkte film in speelduur. Het zorgt veel veel verschillende emoties (vreugde/verdriet/vertwijfeling) op korte tijd. Dat komt soms wat vreemd over, maar het zijn de acteurs (Julia Jentsch en Bjarne Mädel) die dit met hun uitstekende vertolkingen ruimschoots camoufleren.

Na de aftiteling toch even moeten laten bezinken en ook vandaag houdt hij me nog bezig. Sterke film en chapeau aan de crew om zich onder meer te behoeden van (ver)oordelen of sentimentaliteit.

Op één of andere manier heb ik de film 3 keer moeten hervatten om aan het einde te raken. Ik haakte onderweg steeds af, deels door vermoeidheid, maar eveneens om dat het me niet boeide.

Een rommelige vertelstructuur en het broze (on)evenwicht tussen drama en komedie. Dat laatste zorgde trouwens voor een drukke bedoening bij momenten, daar waar ik in dit soort films eerder neigde naar het sociale drama.

Momenteel is door de oorlog de migratie uit Oekraïne meer tastbaar. Het brengt onverwacht een extra dimensie aan de film. Goede en minder goede elementen wisselen elkaar af. Mosselen noch vis voor mij. Ik had een iets rustigere film verwacht. Hier vond ik de mix niet echt geslaagd.

Degelijke tot sterke film van Spike Lee, een regisseur die voor mij afwisselend goede tot minder goede producties maakt. Moeilijk om echt vat te krijgen op die man. Met 25th hour levert hij eerder een dramafilm waarvan ik het niet vooraf gedacht had. Ik had iets met misdaad en thriller in gedachten, maar erg veel actie komt er niet in deze film.

Je krijgt een kijk op pakweg de laatste 24u vooraleer Monty zeven jaar naar de gevangenis moet voor het dealen van drugs. Edward Norton ontgoochelt zelden en doet dat hier ook niet. Als kijker zie je een man met wroeging die spijt heeft van zijn daden en in het reine wil komen met zichzelf. Lee probeert Monty een positief en berouwvol voor te stellen. De proloog met de hond is hier ook niet vreemd aan. Barry Pepper doet het ook goed en wijlen Philip Seymour Hoffman is altijd meer dan degelijk. Hier brengt hij een wat luchtigheid en een licht komische toets met zijn relatieperikelen.

Het einde kent een mooie switch. Ik vroeg me al af waar de marshalls en opsporingsberichten bleven, maar het bleef bij dromen en fantaseren. Lee komt vrij patriottistisch over in deze film, een ode aan het landn de Midwest, NY ook, met eveneens aandacht voor de American philopsophy van de American Dream. Balancerend tussen 3,5* en 4,0*.

Een erotische animatiefilm over een vrijgevochten jonge vrouw die het moeilijk heeft met het strakke kader dat haar wordt opgelegd. Moet ze maar alleen gaan wonen denk je dan. Dan kan ze doen wat ze wil. Toen ze op straat werd aangesproken had ze niet gedacht om daarin verzeild te raken.

Qua stijl nogal grof en eenvoudig. Kleurrijk ook wel. Toch past dit wel in dit kader. Het had wel iets sensueel, schilderachtig ook, wat Gaugain style.

Op tijd en stond eens een zombiefilm zien is een leuke afwisseling. 28 days later is een herziening. Vele zaken waren nog herkenbaar, maar de degelijkheid was me eveneens bijgebleven. 28 days later begint erg sterk met de desolate straten en panden in hartje Londen. Best indrukwekkend en spookachtig eng. Weinig rommel of echte chaos in de straten. Hier en daar lijkt het net iets te gelekt of gestrekt.

Ik noem dit nu wel een zombiefilm, maar echte levende doden kan je hen niet noemen. Een hondsdolle meute is natuurlijk ook niet zo spectaculair. Jim wordt wakker in een verlaten ziekenhuis en het is onduidelijk hoe hij het al die dagen zonder opvolging heeft overleefd. Andere patiënten in een gelijkaardige bedlegerige situatie waren ook niet te bekennen. Los hiervan best genoten van het eerste gedeelte hoewel het plot vaak voorspelbaar is: kleine groepjes ontmoeten elkaar om dan het verhaal van de 10 kleine negertjes te spelen. De bloedkotsende zombies zien er "goed" uit. De camerahantering is schokkend met een digitale videocamera onderstreepten de chaos van het gebeuren en brachten je dichter bij de personages.

Het plot op de militaire basis (of wat er moet voor doorgaan) is echter magertjes en niet zo interessant. Het enige wat ik er aan kan concluderen is het feit dat de mensheid vervalt in zijn primaire oerinstincten en in tijden van leven en dood erg egocentrisch is. Brendan Gleeson is steeds een verademing als je hem op het scherm ziet verschijnen en ook Naomie Harris doet het goed in tegenstelling tot de fletse Cillian Murphy. Zijn metamorfose als superheld gaat jammer genoeg weer de verkeerde kant op en maakt de film in zijn geheel zwakker. Het laatste gedeelte in Manchester verpest veel. Jammer, want er zit veel potentieel in deze film welk onvoldoende of te weinig naar boven komt. Net geen 3,0*.

De vervolgfilm op 28 days later had ik nog niet gezien. 28 weeks later kent een ijzersterke openingsscène in het huis op het platteland. Het dilemma van de man om zijn vrouw achter te laten in plaats van de held te spelen, kwam erg sterk en overtuigend naar voren. Je ziet in beiden de vertwijfeling, angst en afweging op hun gezicht. Wat zou je zelf doen by the way in dergelijke situatie? Neemt het oerinstinct het over en kantelt het muntje naar de kant van de "lafaard" of de held?

Vervolgens komen we opnieuw terecht in het verlaten Londen waarbij een klein deeltje wordt heropgebouwd. Wederom indrukwekkende desolate scènes, maar het was vooral de vuurzeeën die als een smeulend vuurtje door de straten vloeiden, die me het sterkst bijblijven. Erg knap en mooi gedaan. Het plot en de idee van "code rood" valt te begrijpen, althans tot en met het moment dat de burgers/zombies het gebouw verlieten. Waarom men perse ook later nog burgers wou slachtofferen was me een compleet raadsel (bvb wanneer de heli de auto onder vuur nam). Voor zover ik mee ben zag ik geen enkele zombie een auto of iets dergelijks besturen.

Het plot van de dood gewaande moeder was voor mij de grootste domper van de film tesamen met de hereniging. Je zag het zo aankomen wanneer de vader zijn verhaal uit de doeken deed ten aanzien van zijn kinderen. Bah, ik werd er haast misselijk van ...
Voor de rest een prima film met voorspelbare clichémomenten, maar best genietbaar. Mooie actiescènes, mooi in beeld gebracht. Net iets beter in mijn ogen dan 28 days later al liggen beide films in balans met elkaar. Dit keer een nipte 3,0*.

Zo´n vrouwengevecht heeft toch dikwijls wat meer dan een gevecht tussen twee brute mannen. Venijniger en inventiever zeker wel. En dat was er aan te zien. De jaloezie en de haat jegens elkaar was niet te overzien. Wat nog begon met enkele rake vileine oneliners ontaardt al gauw in getreiter en ontspoort dan in een regelrechte oorlog.

Met zijn 70 minuten beperkt qua speelduur, maar dat was ruimschoots genoeg. Wat de film extra amusant maakt is de onderhuidse humor. Subtiel, maar zeker aanwezig. Met als summum het slotakkoord met de mededeling dat ze het script herzien hebben en ze beiden de rol kregen.


Mooie gestage opbouw met een minimum aan middelen. Het decor werd vooraf al wat bekleed met potentiële wapens, dus je kon je wel aan iets verwachten. Die elektrocutie ging wel erg ver. Hun dood was lekker over the top met een bloedfontijn. Leuk!

Inderdaad een regisseur om te volgen. Nu mijn tweede die ik zie van hem en de boodschap met twist slaat steeds aan, mede door het goede camerawerk en aandacht voor de personages. Ook hier weer, beetje onbehaaglijk en vrij moeilijke situatie voor de juf. Het is altijd dubbel als een emotioneel zwaar beladen thema binnen je eigen cirkel komt, zowel privé als professioneel. Had er graag wel wat meer van gezien. Fijn!

Behoorlijk Duits drama over een koppel dat elkaar bedriegt met dezelfde persoon. Het is gelukkig niet het enige plot in de film. Daarnaast staat ook rouw centraal nadat de moeder van één van de personages overlijdt. Ook passeert kanker de revue en krijgen we dit zelfs expliciet in beeld vanop de operatietafel. Tot slot gezien de bezigheden van de personages ook aandacht voor genetica en moderne kunst.

Heftige thema's, maar al bij al vrij luchtig en speels gebracht. Die speelsheid komt ook visueel technisch tot uiting met het gebruik van split screens. Allemaal prima in beeld gebracht en dus cinematografisch prima. De film is onderhouden en verveelt niet. Niet dat hij memorabel is en wellicht moet na een aantal weken al flink denken wat er allemaal in gebeurt.

Het slot is hetgene waar we de hele film al op zaten te wachten: de confrontatie. Misschien kon dit eerder gebracht worden en het verhaal daarrond bouwen. Nu bleef ik een beetje op mijn honger zitten.

Toch wel een opmerkelijke bizarre film van Robert Altman waarbij drie vrouwen centraal staan. Het zijn in de eerste plaats Millie en vooral Pinky die centraal staan in dit verhaal. Pinky is een wat eigenaardige meid, al heb ik dat wel meer waar Sissy Spacek in the picture staat. Hier vertolkt ze een obsessieve relatie met Millie die op haar beurt denkt dat ze veel aandacht trekt, maar in werkelijkheid vaak genegeerd wordt.

Je verwacht iets dramatisch met die geforceerde relatie die gedoemd is om te mislukken. Maar het plot verloopt enigszins anders vanaf het ongeval van Pinkie. De personaliteitswisseling is sterk en deed me met verbazing verder kijken naar de film.

Prima vertolkingen, fijne dialogen en goede sfeerschepping. Redelijk geslaagde film al vond ik het niet altijd even interessant. Degelijke 3,5*.

Best aangename western met een eenvoudig doch geslaagd verhaal. Dit komt mede door de goede chemie tussen Crowe en Bale in deze film. De één een charismatische boef, de ander een keuterboerke die zijn lafheid wil ontstijgen voor zijn zonen en vrouw, maar ook voor zichzelf. Uiteraard geen niveau zoals Sergio Leone ze onder andere op het scherm toverde, maar best vermakelijk en degelijk. De film kent een strak tempo, maar het zijn niet enkel de actiescènes die voor vuurwerk zorgen. Ook de fijne gevatte dialogen tussen Crowe en Bale mochten er zijn. Goede choreografie, fijne locaties en goede acteurs die degelijk zijn uitgewerkt. Evans kan het niet verkroppen dat zijn gezin opkijkt naar de boef Wade. Mede daardoor onderneemt hij een gevaarlijke tocht om Wade op de trein naar Yuma te krijgen. The good guy versus the bad guy al vraag je je soms af wie welk karaktertje is. Beide acteurs zijn goed op elkaar ingespeeld en de personages staan geregeld lijnrecht tegenover elkaar. Desalniettemin is er ook wederzijds respect tussen beiden. Deze onderhuidse spanning tussen beiden geeft een extra dimensie aan de film naast de veelvuldige schietincidenten.

James Mangold kende ik eveneens uitstekende 'Walk the line' en goede 'Girl interrupted'. Ook hier weer slaagt hij erin me met een fijne filmervaring achter te laten met deze remake uit 1957. Hij ontgoochelde me nog niet. 3:10 to Yuma is een old school western met een psychologisch sausje, voor elk wat wils dus! Meer dan verdiende 3,5*!

Toch wel een vrij stevige vampierenfilm waarbij vampiers bij nacht een klein stadje in Alaska aanvallen. Best spannend en de vampieren zagen er geweldig uit. Gevaarlijk ook, want ze bezaten een aantal kwaliteiten in snelheid en daadkracht. Moeilijk om uit te schakelen dus.

Dat zwerven in het dorp van vampieren en overlevenden was sterk gedaan. Misschien wel ergens voorspelbaar, maar toch, ik vond hem ook best spannend. Redelijk wat actie ook, kan dus perfect gecatalogeerd worden onder het genre action horror.

De transformatie op het einde vond ik maar simpel, maar voor de rest had ik eigenlijk weinig op te merken. Het absolute einde met de zonsopgang maakte in dat opzicht wel wat goed. Met de dagen sprong men wel vrij onzorgvuldig om. Het ging op een bepaald moment wel heel snel. Hartnett doet het niet slecht, maar mist toch wat charisma of body.

Misschien wel een vlotte film met een hoog tempo, maar daarmee is alles wel gezegd. Eisenberg zit waar hij thuis hoort binnen het genre en dat is een verdienste op zich. Voorts een nogal geforceerde komedie met grappige momenten die OK zijn, maar vaak ook erg fout of flauw zijn.

Iets te druk naar mijn zin, zowel de personages als het plot. Chaos en onzinnig, het is waar dit soort films zich op richt, maar dit is niet iets voor mij.

Ik behoor wellicht tot de weinigen die dit maar niets vond. Het is inderdaad niet mijn genre film. Zoals zo vaak en ook hier al aangestipt inhoudelijk niet bijzonder, flauw zelfs. Weinig verhaal, weinig diepgang ... maar ik wil de film daar niet geheel op afrekenen omdat dat te verwachten was.

Ook in tegenstelling tot velen vond ik het visueel ook niet echt mooi. Deed inderdaad wat comic book achtig aan, was dat wellicht de bedoeling, maar ik vond het grafisch allemaal wat té. Die wolf, de Perzen, zelfs de Spartanen ... Behoudens de vrouwen leek alles té gecreëerd en te heroïsch voorgesteld: de slechten waren de lelijkaards en de goeden waren de adonissen met hun six packs. De gehele film was te veel gefocust op het spektakel en de slow motions die te pas en te onpas opdoken.

Wel positief was dat het wel goed in beeld werd gebracht, want in menig oorlogs- of spektakelfilm gaat het vaak te snel of te chaotisch en zie je amper wat er gebeurt.

Eerst dus de docu Natascha Kampusch - 3096 Tage Gefangenschaft (2010) gezien om een beetje achtergrond te hebben bij de film. Uiteraard was het verhaal van Kampusch me wel bekend, maar de details ontbraken wat en blijkbaar gooide ik ook wat elementen van Jozef Fritzl uit mijn geheugen.

De film lijkt me vrij waarheidsgetrouw zijn opgezet. Alleen wat jammer dat deze perse in het Engels was en dat voor een Duitse film en regisseuse. De film bevat een aantal zwaarmoedige gebeurtenissen zoals het naakte sterk vermagerd tienermeisje dat in beeld verscheen. Ook de psychologische terreur kwam sterk aan bod. Het is frappant te moeten zien dat er eigenlijk nog een aantal andere ontsnappingsmogelijkheden waren, maar dat ze nooit de stap durfde te zetten, uit angst dat het een val was.

De acteerprestaties zijn ok. Zowel Antonia Campbell-Hughes als Thure Lindhardt doen het erg goed. Een vreemde vogel die Priklopil die vooral wou domineren en bezitten. Waarheidsgetrouwe verfilm, qua uitvoering kon het misschien net iets beter.

Een wat bizarre film over twee vrienden die speciaal naar de woestijn trekken om met elkaar een baby te maken. Friends with benefits, maar dan éénmalig, zoiets. Net als de filmtitel is de logica ver te zoeken. Een film uit het begin van het oeuvre van Villeneuve. Hij maakte er gelukkig al veel betere.

Vooral het samenspel tussen de twee hoofdrolspelers vond ik boeiend genoeg om de film al bij al met een tevreden gevoel af te sluiten. Hier en daar een vleugje humor, met dan weer zo'n rauw onverwacht einde dat nergens op sloeg. Ik sluit me overigens aan met twee bovenstaande: gezien om het Villeneuve lijstje verder af te vinken. Nog eentje te gaan denk ik.

Fraaie beelden wel van de woestijn rondom Salt Lake City. Degelijk, maar niet echt iets dat ik perse wil aanbevelen.

Gisteren toevallig tegengekomen op Netflix. Pas uit, dus nog niet te veel info, maar toch een degelijke (beperkte) quotering op IMDB. Vrij aangename coming of age over een jongedame die lijdt aan een spierziekte en hierdoor aan een rolstoel is gekluisterd. Ze heeft één grote passie en dat is haar tekentalent om Mangafiguurtjes tot bijna kunst te verheffen.

Even dacht ik dat de film richting Big Eyes (2014) waarbij haar werk onderbelicht ging worden, maar het plot neemt een andere wending en gaat eigenlijk over haar seksuele ontdekking en zoektocht naar haar identiteit. Een film met de nodige dramamomenten - net niet te sentimenteel - maar ook wel een zeker feel good gehalte. Alle contacten die Yuma legt zijn te makkelijk - zijn te geconstrueerd. Alles gaat precies vanzelf en er gaat weinig negatiefs uit van de film. Haar contacten met de sekswerkers en de zoektocht naar haar vader en tweelingzus verloopt zonder hindernissen.

Kortom een fijne feel good movie zonder meer. Enkele mooie scènes zoals haar rendez-vous in de bar. Mooie beelden ook van het nachtelijke Tokyo. Leuk om eens gezien te hebben.

Betty Blue is een film die dankzij het uitstekende duo Anglade-Dalle voorbij glijdt ondanks zijn lange speelduur van wel bijna drie uur. De film kent een interessant plotverloop en -ontwikkeling waarbij de karakterontwikkeling van vooral Betty in het oog springt.

Lijdend aan een manisch-depressieve stoornis heeft Betty het moeilijk om om te gaan met tegenslagen of teleurstellingen. Hoe verder in de film, hoe sterker dit psychische verval naar voren komt. Het begint nog onschuldig met wat woede-uitbarstingen waarbij wat meubilair of de verf/auto eraan moet geloven. Zorg daarentegen ziet in zijn Betty een onvoorwaardelijke liefde die hem naïef blind maakt voor haar problemen. Zijn latere rol in de film als bankovervaller kon ik wel moeilijk plaatsen, maar had wel te doen met hem.

Verder erg mooi gefilmd en enkele knappe functionele naaktscènes. Het tempo is traag, maar komt de karakters ten goede die verder uitgediept worden in het heden. Want van het verleden is er geen sprake. Toch is Betty Blue zinderend en intens met de mooie ondersteunende soundtrack.

Een film die draait rond schuldig verzuim. Interessant fenomeen. Ik meen ooit ergens gelezen te hebben dat wanneer een persoon in nood is hij beter "brand" roept, dan "help". Voor het eerste zouden de reacties en het verantwoordelijkheidsgevoel groter zijn. Maar hier gaat het toch verder. Er is geen reactie tijdens de feiten (bellen van de politie), maar ook geen verantwoordelijkheid na de feiten wanneer de politie getuigenissen zoekt, vaak wellicht uit schuldgevoel en schaamte (niet zozeer uit onverschilligheid denk ik). Naast schuldig verzuim zit je hier dan ook met belemmering van het onderzoek als tweede misdrijf. Dit laatste komt nauwelijks aan bod in de film.

Ik wist lange tijd - tot de reconstructie - ook niet goed waar de film nu eigenlijk heen wou. 38 getuigen die niet gereageerd hebben, vond ik ook bij de haren getrokken. Iedere getuigenis werd in twijfel getrokken. Het stond bij deze al vast dat het onmogelijk was dat je doorsliep. Ik heb nooit gewoond in een (groot)stad, dus weet het niet zeker, maar ik denk dat er wel meer geluiden te horen zijn 's nachts (dronkenlui, verbale agressie, vandalisme ...) dat je er niet meer van opschrikt. De omstandigheden werden te weinig uitgediept/genuanceerd. De film gaat te veel een bepaalde richting uit, jammer.

De recontructie zelf was heftig, zeer confronterend zelfs, ook als kijker, vond ik. Het gaat door merg en been. Jammer genoeg redt het de film niet volledig. Ik vond ook de innerlijke wroeging van het hoofdpersonage onvoldoende. Zwevend tussen 3,0* en 3,5*.

Mijn twaalfde en oudste Hitchcock intussen. Het oeuvre van Hitchcock lijkt eindeloos, maar tot op heden ontgoochelende hij me nog nooit. De film doet me wat denken aan die andere klassieker van hem “North by northwest” uit 1959. The 39 steps is een intrigerende spionagethriller die van begin tot einde blijft boeien.

Doordat het personage Richard Hanney op toevallige wijze in contact komt met een spionne en zij op haar beurt wordt vermoord, wordt zijn leven helemaal overhoop gegooid. Als onwetende en vooral onschuldige man wordt hij achternagezeten door zowel de politie als een bende criminelen. Hij wordt geflankeerd door een bevzllige schone Pamela (Madeleine Carroll). Knap is de scène waarbij beiden aan elkaar geketend zijn en op sexy sensuele wijze gevraagd wordt haar panty’s uit te doen om een poging te wagen zich te ontdoen van de handboeien.

Maar ook tal van andere scènes waren de moeite zoals die aan de waterval of de afstandsachtervolging in de Schotse Hooglanden. Ook de fijne dialogen en uiteraard het uitstekende script dragen bij tot de kwalitatieve film die The 39 steps is. Door het snelle tempo valt de film nooit stil. The 39 steps is een meer dan geslaagde film uit het interbellum, een voorproefje waartoe Hitchcock al in staat was.

Niet het meesterwerkje dat ik dacht dat het was. Wat uiteraard ook niet wil zeggen dat het geen goede film is. Ik heb er alvast van genoten. Nu ja, erg veel te genieten was er wel niet in deze vrij mistroostige rauwe film. Centraal staat het thema van abortus en dat binnen de context van het communistische regime eind jaren tachtig van Ceaucescu. In de lijn van Das Leben der Anderen (2006) heerst er ook een soort bevreemdend en beangstigend sfeertje van de controlerende overheid als was het hier een vrij softe versie ervan.

Het aanzetten tot, het ondergaan of het medeplichtig zijn aan het meewerken tot abortus is bij overheid verboden en wordt bestraft tot gevangenisstraffen tot 10 jaar. Het houdt Bebe, Otilia en Gabriela niet tegen om hun plan tot uitvoer te brengen. Fijn is ook dat de regisseur niet noodzakelijk een moreel standpunt inneemt. Alles is zeer sober gefilmd, zeer statisch ook en bij momenten zelfs iets te lange scènes waarbij ik spontaan moest terugdenken aan Fien Troch's Kid (2012).

De scène bvb aan de feesttafel geeft mooi weer met welk moreel gevoel Otilia kampt. Zij onderging de abortus niet, maar is minstens evenveel betrokken bij het gebeuren. Als hoofdpersonage zie je als kijker alles vanuit haar standpunt. De feesttafel bevestigt dit, maar deze scène is te langdradig en te statisch gefilmd om nog boeiend te zijn. Het is een vrij sobere film tot aan de climax op het einde. Schokkend en confronterend was het bijna. Ik kan wel wat hebben in een film, maar ik kan me best voorstellen dat een ander hier niet goed van is. Er wordt vaak gesproken over abortus, maar het werkelijk zien is toch nog wat anders. Je wordt onmiddellijk met de neus op de feiten gedrukt. Knap welk gevoel Mungiu bij de kijker wenst te leggen, maar in zijn geheel volgt zijn film net niet.