Logboek

Een opmerkelijk figuur die Joseph. Ik kon moeilijk vatten wat nu precies de trigger gaf van zijn ontspoord gedrag, maar feit is dat de man al wat langer kampte met psychische en sociale problemen. De relaties op de werkvloer en met zijn ouders verlopen stroef en strikt functioneel. En ook van zijn ouders had ik een erg beklemmend gevoel.

Knap in beeld gebracht met die schokkende chaotische camerabeelden als hij door de straten van Londen liep. Het was als een metafoor voor zijn warrige emoties en gedachten. Sterk acteerwerk op dzt vlak van Whishaw.

Een film waarvan ik wou weten hoe het ging aflopen met Joseph. Op zich is dat al een goed teken. Interessant!

Moet gezegd dat er met Schallerova een bijzonder mooie verschijning aanwezig is? Mede door de opzet van de film is het meisje mysterieus net als de rest van het decor en de ontwikkeling overigens. Bijzonder sfeervol opgevrolijkt met wat leuke deuntjes in een wereld van fantasie dat deed denken aan een sprookje.

Nu edit: lees ik net wat verder in dit topic dat het meisje slechts 13/14 jaar oud was. Mja, ze zag er best ouder uit!

De raadselachtige setting met ook demonische figuren met lelijke tanden die wat rondhuppelen of een preek geven, het boeide me wel hoewel ik van het narratieve niet zo heel veel kon maken. Een soort van Alice in Wonderland gevoel kreeg ik ook wel. Bijzonder fijn om te ervaren, ideale speelduur ook van slechts een dikke 70 minuten.

Voor een nieuwe van Jayro Bustamante ga ik wel even zitten. De Gualtemalteek behoort tot mijn favoriete Latijns-Amerikaanse regisseurs en zijn laatste productie dateert toch weer van 5 jaar terug met La Llorena waarbij de burgeroorlog belicht werd via een aantal fantasy elementen. Met Rita gaat hij nog een hele stap verder. Het fantasy gedeelte domineert en beheerst de film.

Dit betekent ook dat er bijzonder veel aandacht ging naar het visuele en de context rond het plot. Het levert soms droomachtige fantasierijke beelden op met engelen en een soort van sfeëerieke doden in een weesinstelling.

Er gaat te veel aandacht daar naartoe waardoor het eigenlijke plot wat ondergesneeuwd raakt. Het einde is krachtig, maar redt de film onvoldoende door het langdradige weinig zeggende middenstuk. Geen idee wat Bustamante zijn beweegredenen hiertoe waren. Het plot rond de mistoestanden van weesinstellingen of de kwetsbaarheid van kinderen in thuissituaties kon anders en beter tot zijn recht gebracht worden.

De verwachtingen waren hoog gespannen en die werden eigenlijk niet echt ingelost. Ik vond het een vreemd plot en een daaruit volgende relatie die ik weinig geloofwaardig vond. Ik zag weinig chemie tussen Sarsgaard en Chastain, niettegenstaande ik hun acteerprestaties afzonderlijk wel sterk vond. Dit laatste als zelfs voor mij één van de weinig echt sterke punten van de film.

De titel Memory vond ik dan wel weer goed gekozen waarbij diverse personages hiermee problemen ondervonden. Al was de invalshoek telkens anders. Bij Saul ging het over geheugenverlies ten gevolge van dementie. Prima ook om geen zuivere film alleen rond dementie te maken. Op die manier werd het meer gelaagd en op zich interessanter al greep het me toch onvoldoende bij de keel.
Bij Sylvia zelf ligt een trauma aan de basis van haar geheugenverlies al zal haar alcoholprobleem in het verleden ook misschien wel een rol gespeeld hebben. De moeder tenslotte zit in een soort van ontkenningsfase waardoor ze bepaalde zaken niet (meer) weet of wil weten. Uiteraard levert dat laatste spanningen op bij haar dochter Sylvia.

Franco maakt geen eenvoudige films en ze zijn zelden rechttoe rechtaan. Dat merkte je ook al op bij Sundown en Chronic.

Fijne en vrij authentieke uiteenzetting over een driehoeksverhouding tussen twee vriendinnen en een vriendje van één van hen. Ik merk dat stilaan bij mijn eigen dochter ook. Als die ruzie heeft met haar vriendinnen, dan zijn die spanningen en oorzaken vaak anders, heftiger, indringender, intenser ook. En bijgevolg emotioneler.

Daarom dus ook interessant om te volgen hoe die wisselwerking tussen die drieën verloopt. Met veel argwaan en gemis aan empathie vooral. Mooie setting en mooi onderwerp ook over vriendschap en het elkaar nodig hebben. Wat heb je aan elkaar en wanneer zie je in dat je tijd moet vrijmaken voor de andere. Het einde maakt het af en laat in het midden wat de situatie werkelijk is. Leuk!

Niet voor het eerst natuurlijk dat je een film ziet waarbij een kind een bepaald creatuur (geheim) huisvest in zijn kamer. En de variaties daarop zijn ook legio zoals bij Gremlins of Basket case. Wanneer de jonge Tinja een vogelei vindt in het bos, broedt ze het uit en neemt het onmetelijke proporties aan. Het achterliggende thema is zorg, geborgenheid en liefde, iets wat ze in haar schijnbaar perfecte gezinnetje niet altijd zomaar terugvindt.

De band tussen het creatuur en Tinja is hecht en eenieder zorgt voor elkaar, elk op zijn eigen manier wel te verstaan. Het maakt van Hatching een onderhoudende fantasy horror. De metamorfose van het creatuur zag ik niet aankomen en is toch wel best creepy. Daarom ook wel opgetogen met het verrassende einde.

De film heeft wat weg van een sprookje en past wel in het luikje van tienerhorror. Best onderhoudend en dus geslaagd. Prima acteerwerk ook van Solalinna.

Ontgoochelende film. Zeker omdat ik van Möller wat gewoon ben zoals zijn debuutfilm Den Skyldige (Film, 2018). Het probleem zit hem vooral in het plot dat totaal ongeloofwaardig overkomt. Het is me sowieso al een raadsel hoe beide individuen met elkaar in contact kunnen komen. Alsof dat nergens geweten is in al ellenlange verslagen... Maar het is niet enkel dat. Het verdere verloop van de film is in hetzelfde bedje ziek wanneer zij als nieuweling op de strengste gevangenisafdeling blijkbaar dingen voor gevangenen kan bekomen (en dat zijn niet zomaar wel eenvoudige verzoeken). Daar wordt toch wel erg licht overgegaan. En tot slot gaat zij - als persoon die hem heeft aangevallen - nog eens op verlof met hem. Alsof dat allemaal wordt toegelaten.

Ook naar de personages toe bleef ik op mijn honger zitten. Los van de link tussen beiden snapte ik de beweegredenen van Eva niet altijd. Ze draait met de wind en eigenlijk weet je helemaal niet wat de bedoeling is. Van de gevangene hetzelfde. Weinig context en duiding. In de plaats krijg je stereotiepe lege karakters

Van The Magdalene Sisters (Film, 2002) was ik destijds bijzonder onder de indruk. Ook Tim Mielants belicht het onderwerp met zijn nieuwe film, maar pakt het anders aan. De mensonterende gebruiken komen hier slechts sporadisch aan bod en worden gevoed door de al opgedane kennis en suggestieve gedachten van de kijker. De film focust zich dan ook op het leven buiten de nonneninstelling en niet wat er zich binnen afspeelt.

Daar wordt Bill Furlong gevolgd, een zwijgzame goedaardige, maar vooral ook weifelende en met zichzelf worstelende kolenboer. We bevinden ons in een grijs miezerig Ierse arbeidersstadje ergens in de jaren 80. Het weer is er even mistroostig als het stadje zelf. De gemeenschap wordt in de geest gecontroleerd door het geestelijke katholieke leven, al komt dat niet expliciet tot uiting in de film.

De film is langzaam en neemt zijn tijd om zijn shots te nemen. Ik vond het cinematografisch een sterke film met sfeerbeelden die me in de tijd en het decor zogen. Ik kon me vooral ook optrekken aan de sterke acterende cast met Cillian Murphy op kop. Ook Carey Mulligan maakte indruk als ijzige Moeder Overste, al was haar screentime redelijk beperkt. Ook Eileen Walsch deed het goed, ik had eerst de indruk dat het een fel vermagerde Olivia Colman was, niet dus.

Het einde is plots en toch lichtjes onbevredigend. Ik had nog wel meer willen weten over het vervolg. Sterke technische film van een vakman, maar inhoudelijk zullen er enkelen op hun honger blijven zitten, mezelf lichtjes incluis.

Interessante film die me vooral boeide omwille van de omgeving, het decor. Het was niet bepaald de toeristische route die Lia en Achi volgen daar in Istanboel, maar een gure buurt met prostituees en schamele hotels. Ook het afval en aftandse huizen maken deel uit van de wijk. Even indrukwekkend was de entree in Istaboel via de grote brug over de Bosporus waarbij je in de verte de skyline of gestapelde huisjes aanschouwde.

Daarnaast een boeiend doch misschien te eenvoudig duo. Het is de klassieke truc om twee antipolen bij elkaar te zetten, maar het werkt wel. Erg sympathiek is die Lia niet en het bleef me verwonderen hoe lang en waarom Achi het volhield.

Het verhaal eindigt wat vaag en daar hou ik wel van. Ook het echte leven is zo, een gevoel tussen hoop en wanhoop. Fijn!

Steeds te vinden voor een Iraanse film. Knap drieluik dat zich afspeelt in diverse tijdsmomenten. Centraal staat de Afghaanse gemeenschap die blijkbaar erg talrijk is in Iran. Ze worden gedoogd, maar tegelijkertijd als minderwaardige burgers beschouwd.

De drie verhalen van elk een half uurtje beslaan ook drie verschillende generaties. Vooral het laatste deel maakte het meeste indruk op mij. Zeer sterk en authentiek deel over een man die zijn vrouw slecht nieuws bespaart. Knap acteerwerk van de man en zijn pijn en leed was voelbaar. Sterke slotscène ook waarbij het contrast fenomenaal in de verf werd gezet tijdens het intieme moment tussen het koppel en de opruiende propagandistische stem op de achtergrond.

Het tweede verhaal was eveneens prima en verhaalt het leven van twee illegale Afghaanse vluchtelingen die als huishoudster en knecht werken bij rijke Iraniërs. Frappant was het hier hoe wanhopig de vrouw wel niet moet zijn om zich zo in bochten te wringen. Ik had wel met haar te doen.

Het eerste deel vond ik het minst. Ik was niet zo overtuigd van het plot. Ik vond het iets te makkelijk. Wel komt hier de uitbuiting en intimidatie sterk aan bod, zonder hierbij over de schreef te gaan. De innige band tussen de jongen en zijn grote liefde vond ik het best tot uiting komen in dit deel.

Ik had echt zin in een goede film en het plot sprak me echt aan, maar neen, dit werd hem niet. Het hoofdplot kon me nog grijpen met de verkiezingen in Bhutan waarbij het land een democratie zou worden. Wel leuk om die satirische aanpak verweven te zien in de film. Hoe vertegenwoordigers mensen dienden te overtuigen van het waarom, maar eigenlijk totaal geen idee hadden over wat het ging. En al helemaal niet als het eerst om te oefenen is.

Zeker op het platteland waarbij men helemaal niet stilstaat bij de nationale politiek. Het levert soms verrassende en grappige scènes op. De subplots haalden me wat uit het ritme. Ik was niet zo overtuigd van die wapenhandelaar en dat hele gedoe over dat geweer.

De film redde het nog enigszins met de mooie beelden van Bhutan op cultureel vlak, maar ook de flora. Mooie stilistische beelden bij momenten.

Vrij tegenvallende film over een koppel dat hun app wil promoten op één of andere beurs, maar vooraf nog wat tips en tricks meekrijgt. Dan een erg bizar verhaaltje over een hypnose waarbij de vrouw opeens ongeremd wordt. De partner zelf is geheel sociaal onaangepast en weet niet hoe zich te gedragen ten aanzien van de coach of de rest van de deelnemers.

De vrouw daarentegen met haar plotseling bizarre gedragingen doet daar ineens ook niet voor onder. Een onzichtbare hond? Serieus? Ik had het toch wat inventiever verwacht. Wat volgt is een saaie voortkabbelende film over niets. Het begon me zelfs te ergeren.

Het beste vond ik nog de slotscène waarbij de man bij zijn schoonmoeder thuis geheel over de schreef ging. Dat was nog best lollig. Een film die duidelijk de satirische weg opgaat, maar mij helemaal niet mee had. Jammer.

De meeste Iraanse films die ik al zag gaan over vrouwenonderdrukking en dat is hier niet anders. Alleen is de aanpak hier anders. Het is niet onmiddellijk duidelijk in welke tijd we ons precies bevinden, maar ik vermoed zo ergens voor de Iraanse Revolutie in 1979, toen het allemaal nog iets vrijer was voor de vrouw.

Hier krijg je een kijk op een horde vrouwen die deelneemt aan een examen. Het was me niet precies duidelijk waarover, maar op zich is dat ondergeschikt. Interessanter waren de interacties en de gebeurtenissen op straat. Buiten wat gekeuvel en zelfs geflirt (jawel), eisen de aanwezige mannen de aandacht op. De één vergezelde zijn vrouw om haar te controleren, andere hangjongeren die chicks wilden versieren werden weggejaagd en een man (of vader) was op zoek naar zijn vrouw (dochter) die zonder zijn toestemming aan het examen wou deelnemen.

In die kleine interacties leerde je veel over de film en merk je dat de Iraanse vrouw erg afhankelijk blijft van haar man of vader. Boeiend langs een kant, maar evenzeer iets te monotoon om er echt een topper van te maken.

De idee zat wederom goed in deze dystopische feministische wereld waarvan mannen geen sprake meer is. Niet ondergeschikt ofzo, neen, gewoon, ze zijn er niet meer. Dat heeft ook zo zijn nadelen, niet zozeer voor de voortplanting, eerder voor de lust.

Wat volgt zijn wat scifi-toestanden die weinig indruk nalaten. Visueel zeker niet slecht en qua sfeer zeker intrigerend. Gebruik ook van opvallende kleuren en donker, perfect om een doordringende sfeer te creëren.

En de boer ploegde maar voort... Best een geinige animation short over een boer die zwoegde om geslaagde groenten uit de grond te halen. Een wondermiddel ontdekt hij per toeval, maar niet alleen de groenten groeien. Van de animatie zelf niet zo onder de indruk al was het gezicht van de boer best wel gedetailleerd. Een ruwe stijl die wel past bij de animatie.

De film valt ineens met de deur in huis met een indrukwekkend inferno in Londen. Zo heet wordt het nooit meer, maar we begrijpen wel meteen waarom de Britse overheid zo´n draconische maatregelen nam om kinderen te scheiden van hun ouders. De schrik van een Duitse invasie zat er zelfs zo hard in dat wegwijzers werden weggehaald of bewust fout werden aangegeven.

Saoirse Ronan is altijd een plezier om naar te kijken en geeft ook hier het beste van zichzelf. Voorts hebben we te maken met een veredelde roadmovie met het wedervaren van de kleine George. Inhoudelijk misschien eerder een net niet, maar dat wordt technisch vakkundig goedgemaakt met de ervaring van McQueen.

Een leuke familiefilm vanaf 6 jaar ongeveer over de onwezenlijk vriendschap tussen een muis en een vos. Beiden belanden in de hemel al moet ik zeggen dat die nogal erg aards aandeed. Vrij eenvoudig verhaal en verloop op maat voor de jongsten onder ons.

Vrij mooi technisch wel, leuk zo die stop motion personages. Voor de allerjongsten zeker hier en daar een beetje eng, maar dat moeten we niet op de spits drijven.

Moeilijk te definiëren, maar eigenlijk een soort satirische film over een personage die zowat een buitenbeentje is in de familie. Via een constante voice-over kom je meer te weten over hem en zijn gedachten. Hier en daar met een flashback.

Redelijk onderhoudend, maar ook vermoeiend en weinig zeggend. Hier en daar ook met what if scenario's waardoor het helemaal een boeltje wordt. Niet barslecht, maar wel humor die je moet liggen.

Ik ben één van die lui die een nucleaire aanval op de Lage Landen zelfs niet wil overleven. Voor een apocalyptische samenleving pas ik, eentje waarvan ik vermoed dat alle scenario's die we kennen uit films zouden verbleken.

En ja, het zal ieder voor zich zijn. Dat zie je ook hier erg voorzichtig wanneer iedereen de ondergrondse wil bestormen. In dat opzicht wel een boeiende film. Kon uiteraard wat scherper en dieper, maar ik zat toch geboeid te kijken. Beetje simpel soms mede doordat er geen budget was. In mijn gedachten was ik toch mee.

Het was al een poos geleden dat ik Michelle Williams geleden op het scherm zag, maar het doet me steeds plezier als dat gebeurt. Ook nu weer met het ontroerende relaas van de liefde tussen een dakloze weggelopen vrouw en haar hond.

Haar roadtrip (dito vlucht) naar Alaska is er één met hindernissen. Haar belangrijkste bezit, haar auto, doet het niet meer en haar hond is vermist.

Het is een overlevingsstrijd, elke dag opnieuw. Michelle Williams speelt haar rol met verve als kwetsbare jonge vrouw. Haar motieven zijn onduidelijk. Ontroerend en hard bij momenten, wel van genoten!

In Des Teufels Bad (Film, 2024) was zelfmoord de grootste zonde. In het evenzeer sfeervolle en gelijkaardige setting van Witte wieven is dit onvruchtbaarheid. En het is telkens de schuld van de vrouw. Aan de man wordt niet gedacht. Meer nog: op een bepaald moment verwijt hij zijn vrouw dat ze het niet moest wagen om het "ons" probleem te noemen.

Al gauw wordt in de kleine religieuze gemeenschap de kaart getrokken van de duivel. Het helpt natuurlijk niet dat het donkere, mysterieuze en enge woud enkele bosgeesten huisvest. In dat opzicht zat de film The Village (Film, 2004) of het recente The Watchers (Film, 2024)ook niet ver weg in mijn gedachten.

Voor een Nederlandse film gewaagd en fris denk ik. Maar het pakt allemaal wel goed uit. Leuk ook dat er aandacht was voor die kleine details zoals de taal. Fijn zo!

Niet zo onder de indruk van deze film. Hier en daar wel een aardige scène zoals de piepshows. Al werd ik bij aanvang wel getriggerd door de combi met kunst, al kon dat inderdaad nog beter worden uitgediept. Het bleef voor mij allemaal nogal op de vlakte, iets te modaal of braafjes.

Blijkbaar een film die de kijker in twee kampen verdeelt. Van goed tot slecht. Prima acteerwerk wel van ten Napel. Visueel ook bovengemiddeld, maar ik werd onvoldoende in het verhaal gezogen om er echt van genoten te hebben.

Ik vond het een vrij boeiende weergave van Trump als zakenman in de jaren 70 en 80. Uiteraard is de film te kort om alle facetten van zijn leven uit de doeken te doen. De focus ligt dan ook vooral op zijn relatie met de gehaaide advocaat Roy Cohn. De regels van Cohn worden intussen gretig door Trump toegepast: altijd ontkennen, er is geen waarheid (behalve die van jou) en je nooit iets aantrekken wat de ander van je denkt.

Vooral het eerste gedeelte waarbij de advocaat de toch eerder onbeholpen Trump de kneepjes van het vak leerde is echt interessant. Dat later Cohn aan macht inboette en zijn ster tanende was, liep dat wat parallel met de fim zelf. Al vond ik het nieuwe subplot met Ivana Trump vervolgens ook wel interessant.

Misschien in zijn geheel net iets te weinig naar voren gekomen wat nu net die ommekeer teweeg bracht bij Trump. Was er vandaag ook nog sprake geweest van Trump zonder Cohn? Je zou denken van niet al lijkt me dat toch erg simplistisch.
Sowieso meer dan uitstekend acteerwerk van Sebastian Stan die goed gestalte gaf aan de jonge Trump. Knap ook van het productieteam om hiermee te komen aanzwengelen. Niet evident met de net afgelopen verkiezingen en het polariserende politieke klimaat in de VS.

Matige SF die eigenlijk nog redelijk goed begint met een interessant concept, maar later verzandt in een dertien in een dozijn zootje. Een film die zich eerst ontpopt als een soort detective verhaal met de verdwijning van een jong kind. Een vader die geen hulp krijgt van de politie en dan maar zelf op onderzoek gaat.

Vervolgens dromen en herinneringen die met elkaar verwezen worden. Op zich niet zo slecht allemaal, maar het plot is al beter uit de verf gekomen bij andere films. Redelijk tempo, maar niet altijd even boeiend om de hele focus te behouden.

Bijzonder moeizaam. De film gaat voorbij de twee uur, maar ik had eerder het gevoel dat ik er drie uur had opzitten. Als de film één ding wil uitstralen dan is het er wel één van grandeur en een aaneenschakeling van macht en rijkdom. En niet zomaar rijkdom, maar een decadentie van arrogantie en verwaandheid. Visueel een echt spektakelstuk waar het goud en het kristal van het scherm drupt. Babylon (Film, 2022) had dat ook, maar daar had tenminste nog wat vibes én een duidelijke verhaallijn. Hier heb je dat gevoel toch veel minder.

Komt daarbij die verwaande verwijzingen naar het oude Rome, met gebouwen, decor, aankleding én personages. De politieke intriges krijg je er zo bij. Ik weet het niet. Ik voelde het alvast ook niet. Overtuigende visuele cinema, dat zeker, maar dat is het zowat. Het overvloedige goud is eerder bladgoud. Diverse losse scènes zonder structuur waardoor het ver zoeken is naar een echte verhaallijn. Althans, ik vond ze niet. Te plomb en te hoogdravend. Verwijzend naar oude filmklassiekers? Mja, ik weet niet of iedereen daarop zit te wachten.

Degelijke film over een man die zich wentelt in zelfmedelijden en daarvoor de nodige aandacht krijgt. Die hunker naar aandacht en zelfmedelijden is pathetisch en gemanipuleerd. Erg sympathiek kan je personage vervolgens niet noemen. Dat hoeft ook niet noodzakelijk.

Hier en daar tracht men er wat satire in te pompen. Soms geslaagd, soms te flauw. Al mocht het van mij gerust pittiger verlopen.

Niet het haantje de voorste hier, maar de underdog die het laken naar zich toe trekt en met de aandacht gaat lopen. Maar om nu te zeggen dat hij daar echt gelukkiger van wordt? Het is eerder een ziektebeeld. Die man verdient hulp. Degelijk geacteerd, dat zeker. Het einde kon inderdaad beter.

Best een fijne onderhouden mystery drama waarbij twee uitgediepte plots parallel naast elkaar lopen. Als geoefend filmkijker is het vervolgens een koud kunstje om te voorspellen dat er wel een link moet zijn tussen beiden. Komt daarbij de frisse toevoeging van time travel en extra dimensies.

Voor dit laatste gegeven is het moeras een uitgelezen plek om dit verder uit te diepen. Prachtige setting waarbij het mysteriegedeelte ten volle wordt benut. De ontknoping op het einde is sterk, niet zo geheel verrassend, maar wel fijn om te zien hoe het allemaal in elkaar schuift.

Acteerwerk naar behoren. Een fijne onderhoudende thriller die nimmer verveelt.

Mede door de slechte reviews heb ik deze film geskipt in de zalen. Toch bleef ik er benieuwd naar omdat ik het eerste deel van Joker vrij sterk vond. In mijn ogen is dit tweede deel zeker niet geflopt. Ik vond het bijvoorbeeld puur op technisch en visueel vlak bijzonder sterk.

Hoewel het personage van Arthur Fleck goed tot zijn recht komt in de gevangenis, net als de ontwikkeling van het personage van Quinzel, faalt de film in mijn ogen voornamelijk in het rechtbankgedeelte. Daar wordt wel de discussie opgeworpen of Fleck en Joker één of net twee verschillende personen zijn, maar dat kon volgens mij nog een stuk verder uitgewerkt worden. Scherper ook.

Het musicalgedeelte stoorde me minder al stelde ik me soms wel de vraag wat de meerwaarde was van 1 of 2 songs. Het nummer 'Ne me quitte pas' van de Belg Jacques Brel kreeg bij ons in Vlaanderen veel positieve aandacht, ik vond het eerder net een tegenvaller en vond andere songs en performances beter. Aan het acteerwerk was opnieuw weinig af te dingen met toppers als Phoenix, Gaga en de fijne rol van Gleeson.

Nee, de film overtuigde me niet, hoewel ik er echt wel zin in had. Rumours is een politieke satire en is bij momenten absurd. Een eigenaardige film, maar eentje die een ongecompliceerd haast kinderlijk eenvoudig beeld schetst van 7 machtige wereldleiders die schijnbaar wat komen bijpraten over triviale zaken op een Duits landgoed. Er wordt wel een niet nader genoemde wereldcrisis opgeworpen, maar de context is er één van vrijblijvendheid en ontspanning.

Hier en daar wat absurde momenten, surrealistische ook, maar het kabbelt allemaal wat te veel voort. Voor mij mocht het scherper en gewaagder. Ik vond het bij momenten zelfs saai hoewel de setting me dan wel weer aansprak.

De surrealistische bevat wat minieme horrorelementen - genre kat-en-muisspel waarbij ze één voor één het loodje zouden leggen als in de eerste de beste slasher. Maar het overtuigde me niet. Ik vond het een zootje van losse ideeën die maar matig geslaagd waren.

Slow cinema over een armtierig bioscoopzaaltje dat nog amper volk lokt. En weinig volk betekent weinig personages. Wie dan wel naar voren treedt is zwijgzaam. Tsai spreekt voornamelijk met beelden. Het is een soort weemoedige film, een nostalgie naar de hoogdagen van de cinema.

Visueel prachtig geschoten. Je wordt haast verplicht om op andere dingen te letten. Want van de personages - die minutenlang voor zich uitstaren - zal het niet komen. En dan maakt Tsai er iets surreëel van met die twee mannen die naar hun film komen kijken, zovele jaren later. De emotie die daar werd ontwikkeld was krachtig. Sowieso vanuit zichzelf, maar ook versterkt omdat de rest van de film eerder emotieloos was.

Misschien niet zo´n spectaculaire benadering van een weinig intrigerende seriemoordenaar, toch vond ik het een onderhoudende film. Mede door de vibe uit de 70s die werd neergezet. In het begin had ik wel wat moeite met de tijdsprongen, al was dat na een tijdje wel beter.

Niet dat ik speciaal films opzoek van Anna Kendrick, maar zo te zien kan ik best appreciëren. Leuk wel die Blind date show, de glitter en de glamour. Geen wereldschokkende film, gewoon degelijk.

De seriemoordenaar is creepy in die zin dat hij zoals vaak net wel sociaal aangepast is, een gentlemen als wolf in schapenvacht. Mocht misschien hier en daar een tikkeltje scherper.

Ceci n'est pas la piscine (La Piscine (Film, 1969). Dat lijkt me wel duidelijk. Ik vond het een weinig zeggende zelfs saaie prent met oervervelende personages. Ik had ook geen idee waar de film heen wou. Het plot is vaag en speelt zich voornamelijk af tussen de intermenselijke contacten tussen de individuen.

Isabel zit liever aan het front dan thuis en Joe zit met een schrijversblok. De introductie en het aanblijven van Kitti als personage leek me veelal bij de haren gegrepen en ik had het gevoel dat de film me toen al kwijt was. We waren nog geen 10 minuten ver. Moest de film nog scherpe dialogen bevatten, ik zou wat opgeleefd hebben, maar dat ontbrak waardoor het een lange zit nog werd.

Ook de opborrelende spanning - aangedikt met de sound - kan me niet grijpen. Geen film die zomaar pasklare antwoorden biedt.

Vrij hoge verwachtingen gehad voor deze film die ik net niet kon meepikken in de bioscoop. Helemaal niet slecht, goed zelfs, maar net niet genoeg begeesterd door het plot.

Wel een creepy gegeven hoe diep je in de penarie kan zitten aan de douanecontrole als ze maar denken als er iets niet in de haak zit. Ik krijg de kriebels van die arrogante neerbuigende beleefdheid, vaak vanuit een machtspositie, goed wetende dat mensen helemaal van de kaart zijn en terecht te klagen hebben. Dat gaat niet over dienstverlening of hulpverlening. Die norse kille afstandelijkheid is vies.

Nouja, ze onderscheppen niet allemaal doetjes, maar toch. Fijn acteerwerk, moet ook wel om echt aan te slaan voor de kijker. Het zorgt er ook voor dat de claustrofobisch setting extra binnen komt.

Sterke film over hoe het Iraanse regime invloed uitoefent op een judoka en haar coach om te stoppen met vechten omdat de kans reëel is dat ze tegen een Israëlische zou moeten vechten en het gezichtsverlies voor het regime te groot zou zijn mocht het verkeerd aflopen. Ik zag al diverse films over het Iraanse regime en allen weten ze me te raken, hoewel het thema veelal steeds over de onderdrukking van de vrouw gaat.

Gebaseerd weliswaar op het verhaal van de mannelijke judoka Mollaei, maar de regisseurs kozen ervoor vrouwelijke judoka's te casten. De coach kwam me bekend voor en speelde de hoofdrol in het eveneens bijzonder sterke en bekroonde Holy Spider (Film, 2022). Ik beoefende vroeger zelf judo en de sport is me zeer genegen, dat hielp wel om tijdens elke match op het puntje van mijn stoel te zitten.

Moeilijk om de werkelijke intenties van het regisseursduo in te schatten. Ik was wat verbaasd over het hoofddoeken issue op het eind. De regisseurs lijken er een statement van te maken in navolging van de ontaarde protesten in Iran na de dood van Mahsa Amini, een jong meisje die haar hijab niet (tijdig) droeg. Moeilijk om in de hoofden van Leila en Maryam te kruipen, maar ik vond het wel opmerkelijk.

Beklemmend en indringend. Het went nooit. Weer eentje die toch nog enkele dagen door mijn hoofd zal malen. Het dilemma waarvoor deze vrouwen stonden valt moeilijk te vatten.

Winnaar van de Gouden Palm in Cannes. Een Amerikaanse productie ook en dat is toch eerder een zeldzaamheid in Cannes de laatste decennia. Een film die me ook lijkt te zullen aanslaan bij het ruimere mainstream publiek. Al heb ik niet de indruk dat de film echt doorbreekt. Moeilijk om een echt genre op de film te kleven. Ik vond hem noch romantisch, drama of komedie, al is het in de tweede scène best een grappige bedoening.

Een film die eigenlijk op te delen is in drie grote hoofdstukken. Een Russisch rijkeluiszoontje die dag in dag uit gamet en feest wordt verliefd op een escorte en trouwt met haar in Vegas. Veel naakt en erotische scènes zijn het vervolg. Maar onze vriend stond niet vooraan de rij toen er moest nagedacht worden. Zijn ouders zijn hoegenaamd niet akkoord en zijn zijn zoveelste fratsen kotsbeu. Baker slaagt erin de sociaaleconomische verschillen tussen beiden subliem en subtiel weer te geven. Het tempo is hoog in het eerste deel en is een aaneenschakeling van feestjes, tripjes en seks.

In het tweede deel wordt het een stuk grappiger met de drie schoothondjes. Ze zien er uit als gevaarlijke maffiosi, maar veel dreiging komt er niet uit en ze kunnen een ontketende gierende Ani nauwelijks de baas. De zoektocht is vervolgens lang uitgespannen, blijft onderhoudend, maar het valt toch wat in herhaling. Gelukkig heb je nog het duo Igor en Garnick met daarboven de ontredderde Toros. Prima acteerwerk, dito grappen en dialogen.

In het laatste deel besef je dat de ouders nog erger zijn dan het zoontje. Door zulke lui zou je nog hopen dat de mens zichzelf uitroeit. De gehele film bewandelt Ani de dunne lijn of ze haar Vanya graag ziet of bij hem is voor het geld. Die houding wisselt af en toe of blijft hangen in het ongewisse. Sowieso uitstekend acteerwerk van de nog jonge Mikey Madison! Het acteerwerk in het algemeen is sowieso gewoon top. Erg van genoten van deze rollercoaster die misschien hier en daar een paar minuten korter kon.

Toegegeven, het plot triggerde me wel. Ik heb al van alles de revue zien passeren tot een etende frigo nog aan toe, maar een etend bed, neen, dat was nieuw.

En eigenlijk viel het redelijk tegen. Bijzonder vreemd plot dito aanpak. Met een man achter een schilderij, een belabberde voice-over en een film die aanvoelt als een droomsequentie. Het is me ook niet duidelijk waarom mensen zich aangetrokken voelden tot het pand en het bed.

De kills zijn grappig (om het woord ridicuul) niet te gebruiken. Die appel en die fles wijn haha... maar op zich wel goed gedaan met dat zuur en dat schuim. Om dan naar het einde toe een man vrolijk met ontvleesde handen te zien rondlopen met zo´n handskelet, tja...

Ik ben als de dood voor spinnen, maar deze Sting vond ik weinig schrikbarend. Dat heeft deels te maken met het feit dat het een reuzenexemplaar betreft, voor hetzelfde geld was het een sprinkhaan ofzo. En de CGI kon ook wel beter, je ziet duidelijk dat het nep is.

Los van dit alles wel een leuke bug movie. Een aantal leuke kills, vooral bij die ene buurvrouw ging het beest helemaal los wanneer het in de mond kroop van het slachtoffer. Anders ging het eraan toe bij de andere bewoners van het appartement, die waren in een web gerold, als dessert voor later.

Je had ook nog huisdieren en sommigen ervan kwamen er bekaaid vanaf. Grappig hoe ze die in beeld brachten, want het leek nergens op. Al bij al best spannend en een aardigheidje door geen lineair plotverloop te voorzien. En ... mottenballen? Serieus?

Een documentary found footage horror in Antwerpen. Me volstrekt onbekend. Ik vraag me ook steeds af wat het doel is om dergelijke films te maken zonder release en waarbij amper een handvol mensen de film zien of zullen gezien hebben.

Badjie vind ik steeds een frisse verschijning op televisie, maar haar acteerwerk hier is belabberd, tenzij ze het onzekere studentje moest spelen, dat kan ook. Een film die op zich weinig voorstelt over een schoolopdracht naar de duistere geschiedenis van Antwerpen begin 17e eeuw.

Het plot is maar loom waarbij het verleden en heden elkaar zouden raken. Naar het einde toe een Bokrijk gevoel, voor de Nederlanders onder ons, dat is een openluchtmuseum in Belgisch Limburg over oude ambachten en het leven van de plattelandsmens in de voorbije 200 jaar, in de zomer dan ook vaak met echte figuranten en dieren.

Egocentrisme of zelfontplooiing waren niet bepaald eigenschappen die je als vrouw vooruit hielpen. Niet dat Agnes hieraan voldeed, maar deze folk movie gaf wel weer hoe zinloos het leven als vrouw voor haar was daar ergens halfweg de 18e eeuw in Oostenrijk en bij uitbreiding de rest van Europa. De taak van de vrouw bestond erin door het huishouden te doen, de man te behagen en kinderen te baren. Dat laatste is nogal moeilijk wanneer de man weinig wellustig is. Zélfs dat was de fout van de vrouw.

En wanneer er geen verklaring voor gevonden kon worden en niets hiep, zelfs geen grootmoeders oude middeltjes, dat wist God wel raad. En die heeft het laatste woord en de vrouw was vervolgens de pineut. De schoonmoeder in het verhaal werd radeloos en vloekte om zoveel ongeluk omdat haar zoon koos voor een luiwammes als een vrouw. Je zal maar eens een depressie hebben ... Radeloosheid haalt vervolgens de bovenhand. Is er een grotere zonde dan moord? Blijkbaar wel en dat moet ten allen tijde vermeden worden wil je ziel gered worden...

Sterke overtuigende film in een prima post-Middeleeuws kader. Geen zuivere horror, maar eentje die wel blijft kleven.

Een film die in de eerste plaats uitblinkt in de geweldige cinematografie en sfeerschepping. Grimmig, duister en mysterieus. Een prima soundtrack ook en een prima balans tussen licht en schaduw.

Neem nu die scène in de gang bij Romain thuis, eveneens de stille op de filmposter. Zeer creepy scène waarbij het flikkerende licht om de zoveel seconden aanspringt terwijl de vrouw zoals een soort Smeagol op je afkomt, brrr...

Een film die je vastgrijpt en -houdt, een camera die dicht op de huid zit en de one take camera die je het gevoel geeft dat je er zelf bij bent. Bovendien een frisse insteek met de drugs en de geïnfecteerden waardoor het uitgemolken subgenre alles behalve voorbijgestreefd is.

De film deed me hard denken aan de vorige film van het regisseursduo Fiala-Franz, Ich Seh Ich Seh (Film, 2014). Er zijn wel wat gelijklopende ideeën met Ich seh ich seh. Vooreerst slaagt het duo er opnieuw in een unheimliche sfeer neer te zetten. Sommigen zullen dit ervaren als saai, maar ik ervoer een constante ongemakkelijke gevoel daar in die blokhut.

Niet in het minst door de aanwezigheid van de stiefmoeder en daar is haar verleden niet vreemd aan, hoewel ze best sympathiek overkomt en haar best probeert te doen. Je zet de kat dan ook bij de melk door je kinderen alleen met haar achter te laten. En toch is het geen rechttoe rechtaan plotlijn.

Dat laatste is naast de sfeerschepping het pluspunt van de film. Niet zo sterk als Ich seh ich seh, maar zeker de moeite voor wie houdt van arthouse horror met een link naar het religieuze en psychologische.

Dat het één groot splatter en gore feestje ging worden, dat kon niemand vooraf ontkennen. Misschien komt het omdat ik de twee andere delen ook zeer recent zag, maar er trad wat moeheid bij me op.

Het tweede deel vond ik het beste met de tweestrijd met the battle angel waarbij nog een iet of wat plot te bespeuren viel. Deze kerstspecial is een los samenhangsel van eerder vele random kills van zowat elk personage dat in beeld kwam.

Grenzen worden steeds verlegd en de film is best controversieel te noemen. Vreemd dat de roep naar andere films die nog niet aan de enkels komen van dit dan grofweg te verbieden. Om nog maar te zwijgen van mensen die al gillend de zaal uitlopen bij een von Trier. Nouja, met dit weet je wat je te wachten staat natuurlijk.

En dat allemaal met een licht sausje van humor. Vond het net een beetje over the top. Ik heb niets tegen splatter en gore, maar ik vond het overdaad hier.

Debuut langspeelfilm voor Vandekerckhove? Rabot, de documentaire over de verloederde Gentse wijk kende ik van haar al. Straf dat ze Matteo Simoni wist te strikken voor dit filmproject. Verder ook met Thibaud Dooms een bekend gezicht, die laatste speelde de heftige hoofdrol in Koen Mortiers Skunk.

Degelijke film over de moeizame relatie tussen een vader en zijn zoon die doof is. Moeilijk om de vader in te schatten. Liefdevol, ja, maar de pedagogische kwaliteiten om zorgzaam en empathisch op te voeden is een brug te ver.

Een verhaal in de marge van de arbeiderscultuur en sociale woonwijken, dit in ver contrast met het leventje van de bourgeoisie dochter-moeder in de statige villa een paar straten verder. De moeder van Milano gaat het al niet veel beter af.

Acteerwerk wel naar behoren. Camerawerk idem al waren sommige scènes rommelig in beeld gebracht. In zijn geheel toch een mooi coming of age drama dat je met een wrang gevoel achterlaat.

Voor wie angstig is voor bijen of er hyperallergisch voor is ongetwijfeld geen pretje. Mij deed het niet zo heel veel, maar dat lag eerder aan de film dan aan de bijen zelf.

Meer een typisch low budget 80s movie die gezapig verder gaat. Het plot is ondergeschikt, stelt bijgevolg niet zoveel voor waardoor vele dialogen er weinig toe deden.

Wel angstig die scènes met die grote zwarte zwermen bijen afstekend tegenover de blauwe lucht. Geen geweldige aanpak altijd, maar al bij al wel verteerbaar. Leuk om John Carradine of John Saxon terug te zien.

Ik dacht niet dat ik het moest zeggen, maar dit is het allerslechtste dat de horror challenge met zich heeft meegebracht. Een gratis Daily Motion Chinese monsterfilm met vervelende Chinese subs van gelukkig amper 70 minuten.

Nu, aan de belabberde gecommercialiseerde streaming kan de film niet veel doen. Aan de 70 minuten horror des te meer. Horror in de zin van barslecht wel te verstaan. Ik probeer steeds het positieve te zien in een film en geeft dus quasi nooit een 0,5*, maar dit verdient gewoon niet beter. Geen enkel positief punt ervaren: het minster is zo nep als wat, de actie is lame, het acteren is slecht, de dialogen is lachwekkend, het plot trekt op niets, het camerawerk is belabberd en ga zo maar door...

De Sharnoda-ervaring krijg je er gratis bovenop. Het gevoel van zo slecht dat het goed wordt, gaat hier niet op. Skippen dus!

Part III en ik kom tot de conclusie dat ik zeer heb genoten van dit tiener horror drieluikje van Netflix makelij. Duidelijk over nagedacht en goede beslissingen genomen om er een onderhoudend werk van te maken.

Wat ik ook altijd bijzonder vond aan de reeks waren de moordenaars. Niet 1 of 2, maar een stuk of vijf, allen even meedogenloos en creepy op zichzelf. Geweldig om zo een slasher in te gaan. Het hele heksgebeuren is een extraatje dat moeiteloos in het plot vervat zat.

Prima tienercast ook, de hele reeks door, met een afwisseling van de wacht in Part II. Specifiek voor dit laatste deel in 1666 best een fijne setting en sfeer. De overgang naar het heden is misschien wat bruusk, maar het plot kon dat wel aan. Beetje rare muziekkeuze vond ik het daar in the mall met The Offspring, maar dat is persoonlijk.

Ik heb toch al wat gezien denk ik, maar dit is toch wel één van de meest expliciete en bloedige horrors die er zijn, zeker op commercieel vlak. Obscure werkjes zijn één ding, dit is toch iets voor het mainstream brede publiek uitgebracht. Aan bloed een splatter dus wederom geen gebrek. Ik had het gevoel nog dat tikkeltje meer dan in het eerste deel.

De film duurt behoorlijk lang voor een horror. Nochtans verveelt de film nauwelijks. Misschien het middenstuk met de fuif al bracht die wat luchtigheid en Halloween sfeer. Uiteraard zwaar over the top. Het sadisme druipt er van af, bij momenten zelfs op het "grappige" af, al is dat misschien wat misplaatst.

The battle angel als tegenhanger van de demon, mja, weet niet goed wat ik daarvan moet denken. Het gaat in het tweede deel voorbij de slasher. LaVera doet het overigens prima als protagonist.

Genoten vooral van de aanpak van de film waarbij men erin slaagt om bijzonder sfeervol en onderhoudend uit de hoek te komen. Niet zo evident wanneer alles zich sfspeelt op één locatie.

Centraal staat Jack Delroy, de presentator van een degelijke praat- en entertainmentshow. De afgunst met de talkshow van en met Johnny Carson is groot en Delroy tracht met zijn Halloween special iedereen te bewijzen dat zijn show de beste is.

Dastmalchian deed het geweldig als enerzijds sympathieke en anderzijds als sensatiebeluste host. Een prima flair en charisma. Minstens even interessant waren de breaks tussendoor, waarbij controle plaats maakte voor chaos.

Een geweldig 70s sfeertje ook met de liveband, de aankleding, het publiek... Echt eng wordt het nooit. Het exorcisme komt pas laat op gang, maar eigenlijk stoorde dat niet omdat je zo de film werd ingezogen. Prima plot ook wel om ook een respectabele non-believer uitgenodigd te hebben. Leuk!

Ik zag de Deense film recent nog in review en hoewel het een remake betreft had ik toch de idee naar een andere film gekeken te hebben. Hier en daar wat minieme verschillen doorheen de film, die kleine mankementen of onlogischheden die eruit gehaald zijn.

Veel meer focus op de jongen Ant die iets minder tam is dan in de Deense versie. Qua decor ook licht verschillend waardoor je andere uitstapjes ziet. Het grootste verschil zit hem in het einde. Hoe moet je het omschrijven? De Amerikaanse aanpak, zoiets? Zonder dat dan als negatief te beschouwen.

Integendeel zelfs, ik genoot hier zelfs meer van, want over the top gaat het niet. Een prima mcAvoy ook overigens, dat helpt. Ik had ook net iets meer de indruk dat de beleefdheden om de onwaarheid te vertellen hier beter tot uiting kwam. Is deze film op alle vlak dan beter uitgewerkt? Dat nou ook niet, zo vond ik de omgang Paddy-Ant hier minder overtuigend dan in het origineel.

De vergelijking met de vader is treffend, in vele opzichten zelfs. Een film met potentieel en die te boek staat als arthouse horror, maar die net als de vader lijdt aan een sof onbevredigend einde. De film deed me ook denken aan het verdeelde The Village (Film, 2004) waarbij ook een gemeenschap afgesloten werd van de buitenwereld en werd bewaakt door mythische boosaardige wezens.

Sowieso een bijzonder sfeervolle film, vol mysterie en mystiek. Bossen en liefst met laaghangende mist zijn dan een ideaal decor om er veel uit te halen. Naar het einde toe boet de film wat in aan kwaliteit, vooral om het afgeraffelde plot.

Met dochter Shyamalan betreedt net als haar vader niet de geijkte paden. Er zijn ongetwijfeld fans genoeg die haar film zullen smaken en uitkijken naar het volgende project. Ik ben er alvast één van!

Eigenlijk geen idee hoe ik bij deze film ben uitgekomen. Geheel toevallig wellicht tijdens het googlen wanneer ik op zoek ging naar folk horror ofzo. Ik heb het me alvast niet beklaagd en met zijn korte speelduur perfect gebald tot de essentie. Bijzonder sfeervol alvast, het is meteen de grootste kwaliteit van de film waarbij de aankleding, het decor en de mysterieuze bloedmooie vrouw in het oog springen.

Wat een scène daar met die vliegende vlucht. Erg mooi, poëtisch zelfs bijna. Bijgeloof en mystiek staan dan ook centraal hier en we bevinden ons in een tijd waarin inderdaad religie erg belangrijk en verklarend was voor vele mensen.

Je kan de film ook zien als een Russisch horrorsprookje. Het is maar hoe je het beleeft. Maar bijzonder is het zeker!

Deel twee blijft de goede dingen van de eerste film opstapelen. We moeten met twee woorden spreken voor het derde afsluitende deel, maar Netflix heeft hier zeker een geslaagde horror trilogie te pakken. Zeker niet perfect, maar hoogst vermakelijk. Ik vind die combinatie tussen slasher en de folk elementen heerlijk. Dat laatste zal in het afsluitende deel anno 1666 alleen maar versterkt worden, vermoed ik.

Een andere kwaliteit is eveneens dat het een andere cast betreft dat de hoofdrol speelt. Dat zorgt voor frisheid, maar het plot en herkenbaarheid van het 1e deel blijft wel aanwezig. Beide zussen doen het voorts ook gewoon erg goed. Ik blijf ook het gevoel hebben dat de film niet bijzonder eng is en als doelpubliek zich ook onder andere oudere tieners. Misschien ook daarom dat het niet allemaal of altijd gore en splatter is.

Net iets beter - al zullen de meningen daar verdeeld zijn, maar vooral gelijkaardig en geen ingezakte pudding. Ik kijk met volle verwachting uit naar het laatste deel en dat idee alleen al bevestigt al het goeds van deze trilogie.

Belgian Troma? Jawel! Alleen was het enthousiasme snel bekoeld, want erg veel stelde dit niet voor. Veel verwijzingen lijkt het wel naar Basket case waarbij de link met het creatuur snel gelegd is. Geen twin, maar een levende placenta. Een placenta die meer aandacht kreeg dan het (doodgeboren) kind.

Vervolgens een soort van coming of age van de placenta. Met een historische kwinkslag, maar dan wel een erg flauwe. De placenta krijgt een priester als peter (het vervolg kan je raden), hij wordt verliefd, wordt gepest, enz ...

Veel horror zag ik er niet in en genieten deed ik ook niet echt. Een film op C-niveau. Zwak.

Zoals de filmtitel al doet vermoeden een anthology horror van drie gebundelde shorts. Beetje in de lijn van het meer bekende Tales from the crypt. De voorkeur ging bij mij toch eerder naar het derde en laatste deel. Het meest horror ook met een voodoo poppetje dat tot leven kwam en de vrouw naar het leven stond. Best goed gedaan, zowel het poppetje zelf als het geheel. De sound zit goed en het is één lange lijdensweg om aan het onding te ontsnappen.

Het eerste filmpje is een stuk realistischer en klinkt menig student misschien bekend in de oren wanneer hij of zij vroeger over die knappe leraar of lerares fantaseerde. En uiteraard geeft de afstandsrelatie, de machtspositie en het verbodene een extra pigment aan het geheel. Ook hier dus, alleen gaan beide protagonisten wel erg ver in hun handelingen. Het blijft niet alleen bij fantaseren...

Het tweede deel vond ik weinig soeps. Weinig interessant en gaat over twee jaloerse zussen waarvan de één de ander om zeep probeert te helpen. Het kon zomaar een soap zijn.

Vrij standaard slasher waarbij opnieuw een hoop hitsige tieners dienen als slachtvee voor een ronddolende psychopaat. Een psychopaat die uit is op wraak nadat hij na een ongeval verminkt is geraakt. Locatie: ergens in weide bossen op kamp. Ideaal verhaaltje dus om rondom het kampvuur te vertellen.

Het duurt wel even vooraleer het op gang komt, maar later zijn er wel een aantal leuke kills. Niet zozeer gore, wel wat bloed en hier en daar ook wat bloot. Er zijn andere films waar dit toch beter in beeld wordt gebracht. Zuiver inhoudelijk wel wat men van een 80s mag verwachten. Veel vals alarm ook van zogenaamde schrikmomenten, vooral in het eerste gedeelte van de film, vermoedelijk om de spanning wat op te drijven.

Fijn wel om de jonge Jason Alexander te spotten, voor mij gekend van de serie Seinfeld.

Deze film staat te boek als een horror comedy en de eerste minuten kon ik daar wel inkomen met de erg klunzige Jonathan die meer oog had voor de beeldschone Alison dan voor wat er gebeurde op het veld. Nadien verdween de humor wat, maar dat maakte me niet zoveel uit.

Horeca Pinker is geen Freddy Krueger. Ik vond het eerder gezegd maar een dom weinig interessant personage, hoe gemeen hij ook kon zijn. Echt geweldig waren de kills ook niet. Je hebt dan wel zijn transformaties en zijn teleportaties via elektrische toestellen (voornamelijk TV), dat was wel leuk. Het is eens iets anders.

Beetje simpel en goedkoop neergezet, maar dat zijn dan de charmes van de 80s. Er kon echter veel meer uit de transformaties gehaald worden. De droomsequenties daarentegen vond ik veeleer overbodig en niet noodzakelijk passend in het script, dat in tegenstelling tot de grote broer in Nightmare on Elm Street.

Vond ik het vermakelijk? Dat zeker! Vond ik het eng? Alles behalve. Mijn 12-jarige dochter kwam nog even naar beneden en heeft nog een kwartiertje meegekeken. Toen toch even een kleine pauze ingelast. Een beetje eng, maar vooral ook dom vond ze...

Ants! Niet te verwarren met het eveneens in 1977 uitgebrachte Empire of the Ants (Film, 1977). Daar was er sprake van reuzenmieren, hier behouden ze hun normale grootte. Deze film was alvast van veel minder allooi. Behoorlijk saai eigenlijk en het construction story boeide voor geen meter.

Met de mieren is het al niet veel beter. Ze zijn dan wel dodelijk, maar erg veel indruk maakt het niet. Blijkbaar zijn ze immuun voor het toxische gif dat er eerder aten, maar zijn ze zelf dodelijk wanneer ze mensen bijten. Beetje vergezocht allemaal.

Er valt eigenlijk weinig over te vertellen, want er gebeurt amper iets. Er zijn betere bug movies denk ik dan dit. Jammer.

Net als andere leden best positief verrast door dit eerste deel van de Fear street. Het lijkt me sowieso al interessant om terug te gaan in de tijd als ik er de twee andere films op na sla. De vervolgen staan dus zeker nog op het weeklijstje. Interessant om verschillende horror genres in elkaar te verweven en tegelijk nog geslaagd over te komen ook.

Ten eerste is het altijd fijn om als protagonisten minderjarige tieners in te zetten. Dat wil nog niet noodzakelijk zeggen dat het voor tieners gemaakt is, maar met minderjarige tieners heb ik toch altijd een soort van een adventure gevoel. Verder heb je het slasher genre dat duidelijk aanwezig is in combi met wat occulte witchcraft waarbij de psycho's toch anders zijn.

Niet alles is even geslaagd. De agenten mogen dan misschien niet geloven dat Ryan herrees uit de doden, dat wil daarom nog niet zeggen dat er misschien niemand anders is. En hoe het graf zou onteerd zijn van de heks, is me ook een raadsel, tenzij je amper onder het mos ligt natuurlijk. Beetje vreemd ook hoe de overlevende tieners omgaan met de dood van de anderen.

Maar ik genoot er wel van. Best fris en een andere aanpak. Leuke sound ook wel en best wel een prima uitgangspunt tussen die twee gemeenten die elkaar rauw lusten.

Ja, ik kan begrijpen waarom Theunissen hier wild van is. Zowat elke vrouw gaat hier zowat naakt en bijna elke scène is het van dat. Soms zelfs om weinig relevante redenen. Oja, we hebben ook nog te maken met een alien mutant - zeg maar een kerel in een body suit, want dat creatuur had bij momenten wel erg menselijke trekjes.

Aan bloot dus geen gebrek, maar er is ook wel voldoende gore aanwezig. Zeker wanneer de alien zich meester maakt van menselijke lichamen en de slachtoffers het uitgillen van de pijn en angst. Uiteraard een B-filmpje, en ik stoorde me wel aan het passieve gedrag van sommigen toen ze de gruwel aan het aanstaren waren. Niet te best geacteerd dus, maar wel vermakelijk.

Met zijn 77 minuten een leuk tussendoortje. Die Kim Kincaid had ook een voet bij Necropolis met daar Baker in de hoofdrol. Hier met een kleiner rolletje weliswaar. Een film met de status 'slecht' waardoor het goed/vermakelijk wordt!

Op IMDB staat hij gecatalogeerd als body horror. Nouja, best wel wat ranzige momenten van naakte extreem dikke vrouwen. Doe daar nog wat perverse vreetbuien bovenop, hier en daar wat kots en als toemaatje het summum om gevoederd te worden met een trechter, tja dan kan je het inderdaad wel gore noemen.

Deze scènes worden dan tussendoor afgewisseld met wat meer visueel interessante erotische scènes van iets meer bevallige dames. Ik zag vooreerst de relevantie er niet van in en ten tweede, hoe kom je op het idee om dit zo te monteren? Dat slaat toch nergens op?

Er zijn wel meer dingen die vreemd waren. Een nitwit uit Australië die zogezegd voor Interpol werkt, gaat doodleuk op zijn eentje naar de VS om die ranzige vent de leveren te lezen? En moest hij zich nog gedragen als een flik ... neen, dat was zelfs te veel gevraagd.

Zwakke film dus die in mijn ogen eerder als exploitatie aanvoelde zonder meer.

Absolute low budget, C of D niveau, van Belgische makelij. Totaal onbekende acteurs ook, uiteraard niet-professionelen, en dat is eraan te zien. Ik zag al erger vanuit ons land, maar ik vind het best amusant om dit soort obscure werkjes terug te vinden.

Het hoofdpersonage alleen al heeft een naam waarbij ik al moest lachen. Jeff Damen verwijzend naar de beruchte Amerikaanse seriemoordenaar Jeffrey Dahmen. Vindt deze man er niets beter op dan zijn voorbeeld te kopiëren. Alleen heeft onze vriend amper kaas gegeten hoe hij dit moet aanpakken. Eerst nogal klunzig - moet ie gauw nog een scherp mes bij de buurvrouw lenen - tot de conclusie dat al dat bloed nogal veel opkuiswerk is. En je kan dat ook niet uitbesteden aan poetshulp natuurlijk...

De politie is in deze ook behoorlijk amateuristisch. Die ondervragingen, waar sloeg dat nu op? En onze vriend maar vertellen, hoewel hij eerst de slimme jongen wou uithangen, haha.

Hier en daar wat bloed, veel bloed eigenlijk en met geamuteerde ledematen, wat bloot ook. Het ziet er zodanig slecht uit dat het niet eens gore is.

Bijzonder flauwe 80s waarbij de filmposter en zelfs -titel niet de inhoud omschrijft van de film. Necropolis? Ik denk niet dat we dat gezien hebben. De film begint ergens in de 19e eeuw met een satanisch dansritueel in discostijl.

Centraal staat het wraakmotief van een heks die toen op de brandstapel is beland en alle nakomelingen van de daders wil aanpakken. Komt daarbij een soort reïncarnatie van al die protagonisten van 2 eeuwen terug.

Voor de rest veel belachelijke en goedkope effecten, maar ook absurde plotmomenten. Het slaat gewoon nergens op. Low budget kan, maar maak er dan geen bont allegaartje van. Het enige leuke was misschien dat shot als zeug dat doet denken aan Total recall met Arnie, hier krijg je er nog eens het dubbele van.

Een vrij vreemde film die voornamelijk onevenwichtig aanvoelt en met diverse genres goochelt. Horror zag ik er niet bepaald in. Veeleer een thriller met een serieuze scheut drama. De eerste helft van de film behandelt gezinsvetes en het alledaagse leven van Jay, een ex-soldaat.

Nadien houdt hij zich bezig met onfrisse zaakjes als huurmoordenaar. De scènes doen wat denken aan Tarantino zijn misdaadfilm, alleen ontbreekt hier de humor en messcherpe dialogen. Hier lijkt het stuntelig en banaal, maar wel gewelddadig. Rauw en bikkelhard.

Het einde is helemaal vreemd met een soort van sektegemeenschap, kon ik nauwelijks plaatsen. Gemengde gevoelens dus.

Een vrij matige folk horror uit de 70s. De spanningsboog lag me net te laag om er de hele film de volledige aandacht bij te houden. Op wat bezeten en vervolgens balorige kinderen na, dit in een sfeertje van sektes en riten, is er niet zo bijzonder veel aan de hand. Een duivelse macht zou zich over het dorpje gebogen hebben. De één gaat daar al wat koelbloediger mee om dan de andere. Vrouwen zijn dan ook de eerste verdachten als het aankomt op heksen in dienst van de duivel.

Maar het maakte allemaal geen onuitwisbare indruk op me. Vrij saai bij momenten. Fijne setting wel met het dorp en de bossen errond. De finale is wat pittiger, maar maakt het geheel niet goed. Dat geldt eveneens voor de hier en daar schaars geklede dames.

Een soort van psychologische thriller met de Vietnamoorlog op de achtergrond. Heb je nog niet genoeg aan de posttraumatische stressstoornis, loopt het ministerie van defensie ook nog eens met jou te klooien. Bij momenten wel nogal vaag en ik had ook niet altijd goed door in welke tijdsperiode we zaten. Het maakte de film alleen maar vreemder en mysterieuzer. Ook de waanideeën sluiten hier nog op aan waardoor het helemaal bevreemdend overkomt.

Sterke cinematografie en camerawerk waarbij men bij momenten een claustrofobisch effect wist te creëren. Acteerwerk is ook solide. De film in zijn geheel eigenlijk, meer dan degelijk.

Best een fijne Hammer waar ik helemaal werd ingezogen. Het begint erg leuk met de zwerver en zijn ontvangst op het kasteel. Het voelde wat sprookjesachtig aan met een erg aangenaam en aangezwengeld plot. Het decor is tevens mooi verzorgd.

Beetje jammer dat je het beest niet zo veel ziet. Voor een horrorprent misschien net te weinig, maar als drama/romance is dit een meer dan prima film. Prima Reed ook hier gezien. Geslaagde klassieker!

Wat een filmbelevenis! Dit is er eentje die nog even zal nazinderen. Hoewel het script niet altijd logisch is, is de achterliggende premisse geweldig. The substance geeft een geweldige trap in de ballen van de media- en modewereld waarbij het (vrouwelijke) schoonheidsideaal centraal staat. Maar de slachtoffers zelf gaan ook niet vrijuit door als een junkie te willen blijven meedraaien in het hypocriete wereldje met een wegwerpcultuur.

Een film die naast enkele expliciete body scenes vooral ook technisch bijzonder goed scoort. Dit is meer dan gewoon maar wat lompe sensatie body horror. Een film met een ongemakkelijke bevreemdende sfeer, maar dan eerder door het thema dan wat ik visueel zag. Het laatste halfuur is intens om dan de laatste 15 minuten helemaal crescendo te gaan. Op zijn "Carries" zeg maar. Vond het weinig passend in de rest van de film. De film vindt gelukkig met de absolute slotscène zijn sereniteit en zijn focus terug. De film eindigt zoals het begon, met een ster. Alleen schittert deze niet langer.

Knap acteerwerk van Demi Moore. Dit is nog wat anders dan Striptease. Qualley is een bijzonder knappe verschijning en neemt het in het tweede deel moeiteloos over. Lanthimos deed zijn duit al in het zakje, maar met deze film zet ze zich helemaal definitief op de Hollywood kaart.