Joker: Folie à Deux (2024)

Dit ben ik wel met je eens.

In een musical wordt een stuk van het verhaal soms geacteerd door liedjes te zingen die het verhaal vertellen, maar in deze film zijn het de personages zelf die gewoon gaan zingen omdat dat een communicatiemiddel tussen hen is. Het zingen is onderdeel van het verhaal, en niet van de vertelstructuur.

Ga er weinig woorden aan vuil maken, is een wereld v verschil met de eerste uit 2019 en geheel op een negatieve manier, beetje saaie musical.

Acteur uit 'Joker 2' noemt de flop "de slechtste film die ooit gemaakt is" | FilmTotaal

Bijzondere uitspraken van een acteur van de film, maar het zegt wel voldoende als zij het zelfs al rotzooi vinden.

Het zegt inderdaad voldoende.

Maar niet over de film, enkel over de persoon die die uitspraak doet. Is verder ook echt een gerenommeerd acteur natuurlijk. Tim Dillon. Drie Oscars en 12 hoofdrollen in kaskrakers...

Je snapt toch zelf ook wel als zo'n acteur het 'de slechtste film ooit gemaakt' vindt, dat er dan een schromelijke overdrijving bezig is. Dan moet zo'n mannetje gewoon wat grote woorden uitbraken om indruk te maken. Meer niet.

QT maakt meer indruk overigens, doordat die niet zichzelf hoeft te profileren, en die zegt dan ook gewoon dat het een hele goede film is. Zijn mening is wel relevant.

De film is namelijk briljant.

Ik neem de mening van iemand die in de film zat en het hele productieproces mee heeft gemaakt wel serieus ja. Zeker omdat we allemaal het eindresultaat hebben gezien en de film op praktisch elke site in de wereld op een onvoldoende staat, al zullen we best wat mensen zijn die er wel wat goeds in zagen. En of hij overdrijft of niet, hij heeft wel een punt met zijn kritiek op het niveau.

Hij heeft natuurlijk niets meegemaakt. Hij is een vijfderangs acteurtje dat wat mee mocht doen, en is waarschijnlijk naar eigen inzicht niet belangrijk genoeg gemaakt en daardoor wrokkig.

Verder is het niveau van de film bijzonder hoog, als zelfs QT het een goede film vindt. Die heeft namelijk wel inzicht in dat soort zaken.

Dat er dan mensen zijn die teleurgesteld zijn dat ze niet kregen wat ze wilden, namelijk een standaard wraakfilmpje, maar dat de film een enorme psychologische veldslag is geworden, dat is jammer. Sommige films zijn niet voor een plat publiek bestemd, maar voor liefhebbers. Dit is zo'n film.

Je neemt hem (dat acteurtje Tim Dillon) overigens zelf ook niet serieus. Je geeft 2,5 ster aan deze film, terwijl hij hem 'de slechtste film ooit gemaakt' vindt. Rijm dat dan maar met elkaar.

"Can I tell you a joke I came up with?”
"Is it quick?”
"Yeah, I can make it quick.”
"Okay.”
"So, a psychopath walks into a bar, and sees this famous clown sitting there all alone. Totally drunk, it's pathetic. "I can't believe you're here," he says. "What a disappointment. I used to watch you on TV. What can I get you?" And this clown turns and says "Well, if you're buying you can get me anything." "Perfect," the psychopath says. "How about I get you what you fucking deserve?"”

Weetje, ik zat ontzettend in dubio om deze film te kijken. Toen deze film werd aangekondigd was ik eigenlijk direct verkocht, het deel in 2019 vond ik ontzettend vet, en is echt een film voor mij. Misschien komt dat ook wel door het feit dat ik een onwijs grote fan van de Joker ben. En omdat ik het eerste deel zo geweldig vond (heb ik dus ook bestempeld met vijf sterren) is de lat ook onwijs hoog gelegd voor deze film, die ik misschien toch wel iets lager had moeten houden. Ik zou eigenlijk met een groep vrienden naar de bioscoop gaan om deze film te zien maar, na het horen van al die negatieve berichten hebben we het toch maar aan ons voorbij laten gaan. En misschien was dat één van de beste keuzes die ik ooit heb gemaakt want, dit had ik echt niet volgehouden in de filmzaal!

En misschien heb ik toch wel een plaat voor mijn kop gehouden. Want misschien de mensen die mij al een langere tijd volgen weten dat ik totaal niet tegen musical films kan. En dan had ik misschien voordat ik deze film aan had gezet toch wel moeten bedenken dat dit hier veel in voorkwam. Maar, ik kon het ook gewoon niet laten en dat kwam echt puur omdat ik zo'n fan van het eerste deel ben. Maar dat gezang kon me echt gestolen worden, man ó man wat heb ik me zitten vervelen op die momenten, ik kan daar echt helemaal niks mee. Ik had echt een waanzinnige klapper verwacht, de komst van Lady Gaga moedigde ik echt alleen maar aan, want dit duo leek mij zo onwijs geweldig. Alleen dat hele musical gedoe gooit echt twintig kilo roet in het eten, bah. En dat is echt zó zonde want de film laat daar omheen echt onwijs veel potentie zien. Ik had het bijvoorbeeld echt niet erg gevonden als al dat muziek eruit was gehaald, en je op bepaalde momenten toch wat meer diepgang kreeg.

Maar ga ik echt alleen maar haten op deze film? Nee! Want zoals ik al zei, alleen die musical stukjes konden mij niet bekoren, dat maakt deze film over het algemeen echt geen slechte film. Ik vond namelijk het moment in de psychiatrische inrichting, of misschien beter TBS-gevangenis toch wel echt heel tof. Een onwijs sfeervol moment, en ook merendeels zonder zang. Zette eigenlijk direct de toon die ook de hele film in mijn ogen had moeten vast houden, wat helaas niet gebeurde. Goed, wat daarna gebeurde heb ik denk al wel laten vallen, het einde (laatste half uur) was dan ook wel weer heel leuk. De ontsnapping brengt eindelijk wat actie in de film en misschien had ik toen gehoopt op meer gestoordere scenes, wat misschien niet helemaal gebeurde. Ik merkte dat ik steeds te vele neigde naar de wending men ook nam in deel één, wat in mijn ogen toch wel uitbleef.

Over de cast kun je het denk kort houden. Joaquin Phoenix wederom erg fascinerende rol wel, prachtig echt gemaakt voor deze rol. In mijn ogen toch wel de perfecte opvolger van Heath Ledger, al zijn het uiteraard twee compleet verschillende types. Joaquin weet wel weer die echte psychotische gevoel te geven.

Goed. Over het algemeen was het wel prima maar goed, het lijkt me duidelijk dat deze film niet de verwachtingen heeft waargemaakt. Toch hou ik mijn interesse open voor deel drie. Ik hoop toch dat men de draad weer een beetje weet op te pakken van deel één, waar ik toch wel een beetje naar verlang.

Geweldig hè, de boodschap wordt zelfs voor je uitgespeld!

Ik heb de moeite genomen om de twee Joker films nog een keertje achterelkaar te bekijken.

Sluiten naadloos op elkaar aan en is eigenlijk als 1 film te bekijken. Beide een plaats in mijn topje 10

Bijna elke film (Batman) liefhebber op het verkeerde been gezet door deel 1. Hoge verwachtingen naar deel twee toe. Nee, deze worden natuurlijk niet waargemaakt volgens de film kenners. Je krijgt een eerste klas drama voorgeschoteld over de ondergang van de Joker. Getreiterd van af zijn geboorte, in de steek gelaten en door iedereen besotemieterd. Bla blabla, Kijk nog eens en durf er anders naar te kijken. Briljant is het juiste woord.

Ik ben benieuwd naar een vervolg, met een Batman tegen de zoon van de Joker, wie is dan de slechterik ? zijn ex vriendin, of haar zoon. Of toch Batman.

Niet alleen in Joker: Folie à Deux kan een onbezongen mystieke verhandeling worden ontdekt. Hoewel onderstaande tekst lijkt te gaan om een recept voor in de wok gebakken vis en garnalenkoekjes met een ogo-tomaatrelish, hoeven we alleen maar de lijst met ingrediënten te bestuderen om te beseffen dat we hier getuige zijn van een onovertroffen spirituele intelligentie:

- snapperfilet, in blokjes gesneden

- 3 theelepels gehakte lente-uitjes

- zout en versgemalen zwarte peper

- een snufje cayennepeper

- 2 theelepels gehakte verse gember

- 1 theelepel fijngehakte knoflook

- 8 garnalen, gepeld, ontdarmd en in blokjes gesneden

- 1⁄2 kopje room; 2 eieren, licht geklopt

- 3 theelepels rijstwijn; 2 kopjes paneermeel

- 3 eetlepels plantaardige olie; 2 1⁄2 kopjes ogo-tomaatrelish

De snapperfilet staat natuurlijk voor het individu zelf—jij en ik—drijvend in de zee van het bestaan. Hier wordt hij echter in blokjes gesneden, wat wil zeggen dat onze situatie in drie dimensies moet worden aangepakt: lichaam, geest en ziel.

Drie theelepels gehakte lente-uitjes vormen een symmetrisch geheel en suggereren dat datgene wat we aan elk niveau van ons wezen moeten toevoegen, ook in gelijke proporties moet komen. De boodschap is duidelijk: het lichaam, de geest en de ziel moeten met evenveel zorg worden onderhouden.

Zout en versgemalen zwarte peper: hier vinden we de eeuwige oproep tot tegenstellingen—de witte en de zwarte kanten van onze natuur. Zowel goed als kwaad moeten worden begrepen om het recept voor een spiritueel leven te voltooien. Niets kan immers worden uitgesloten uit de menselijke ervaring. Wat meer is, zout en peper komen in de vorm van korrels, wat wil zeggen dat onze goede en slechte eigenschappen voortkomen uit de kleinste handelingen. Zo zijn we niet in het algemeen goed of slecht, maar door de ontelbare momenten die onze aard kleuren door herhaling.

Een snufje cayennepeper: met zijn uitgesproken kleur en smaak staat dit duidelijk symbool voor de spirituele invloed van een verlichte meester. Hoe groot is een snufje eigenlijk? Hier moeten we vertrouwen op de wijsheid van het universum. De leraar zelf weet precies wat we nodig hebben aan instructie. En juist op dit punt in de tekst worden de ingrediënten die de hitte van spirituele inspanning verbeelden toegevoegd: na een snufje cayennepeper volgen twee theelepels gehakte verse gember en een theelepel fijngehakte knoflook. Deze vormen een soort gelijkbenige drie-eenheid, die de twee zijden van onze spirituele natuur (mannelijk en vrouwelijk) verenigt met het object van meditatie.

Vervolgens komen er acht garnalen—gepeld, ontdarmd en in blokjes gesneden. De acht garnalen staan natuurlijk voor de acht wereldse zorgen die elke spirituele zoeker moet afzweren: roem en schaamte; verlies en winst; plezier en pijn; lof en schuld. Elk moet worden ontdarmd, gepeld en in blokjes gesneden—oftewel, ontdaan van zijn macht om ons te fascineren en opgenomen in het pad van beoefening.

Ik wacht met smart op de toepassing van deze metaforische acrobatiek als Megapolis uitkomt.

Als je een beetje bij de basis blijft, smaakt het gerecht veel lekkerder en dan snapt ieder wat hij consumeert.

De lekkerste mangas komen uit de waddenzee, klein maar fijn, zonder toevoegingen.

Absoluut niet een trash film zoals ik genoeg mensen zag zeggen online, maar ik begrijp de teleurstelling echt wel.

Er zitten een paar hele sterke stukjes in, sommige van die stukjes waren tijdens de zang stukjes, al ben ik echt geen fan van al die zang in de film. Phoenix zoals verwacht speelt weer uitstekend en ook Gaga speelt prima. Maar zoals ik al net zei, de zang voegde voor mij echt niets toe. Gelukkig duurden de liedjes vaak niet vervelend lang, daar was ik wel blij mee.

Qua verhaal gebeurt er echter maar weinig en wat er gebeurt vond ik niet heel interessant. Ik was er al bang voor toen de film werd aangekondigd en helemaal dat het deels musical zou worden , maar ik ervaarde het uiteindelijk als een zeer onnodige film.

Ze hadden duidelijk een keuze moeten maken tussen musical of drama-thriller, nu krijg je een beetje van beide en is net niks.

Film duurde ook veel te lang. Zaten een aantal sterke scenes in, maar komt niet in de buurt van het legendarische eerste deel, jammer.

Wij hebben een stelling dat we films met een score onder de 3 op MM niet kijken.

Maar goed; mijn vrouw was niet thuis, en ik nieuwsgierig. Dus toch opgezet.

V.w.b. het musical-deel: In het begin dacht ik: Nou, als dat alles is dan past het er wel heel goed bij.

Daarna wordt het een beetje 'ongemakkelijk' en snap ik wel dat niet iedereen dat trekt.

Iets verderop wordt het zelfs geweldig. En meestal nog functioneel ook.

De lage beoordeling is denk ik dan ook geheel te wijten aan mensen die uitgaan van de actiefilm reeks in het DCU.

Als je in plaats daarvan je Moulin Rouge!-pet op zet dan is het een fantastisch muzikaal psychologisch drama, waarvan je de karakters toevallig zijdelings kent.

Ik heb mijn vrouw dan ook kunnen overtuigen om de regels (van die 3, die bij haar stiekem zelfs op 3,1 staat) te breken en hem toch binnenkort samen te herzien, en het zou mij niet verbazen als ik mijn huidige 4* bijstel naar nog hoger...

Mede door de slechte reviews heb ik deze film geskipt in de zalen. Toch bleef ik er benieuwd naar omdat ik het eerste deel van Joker vrij sterk vond. In mijn ogen is dit tweede deel zeker niet geflopt. Ik vond het bijvoorbeeld puur op technisch en visueel vlak bijzonder sterk.

Hoewel het personage van Arthur Fleck goed tot zijn recht komt in de gevangenis, net als de ontwikkeling van het personage van Quinzel, faalt de film in mijn ogen voornamelijk in het rechtbankgedeelte. Daar wordt wel de discussie opgeworpen of Fleck en Joker één of net twee verschillende personen zijn, maar dat kon volgens mij nog een stuk verder uitgewerkt worden. Scherper ook.

Het musicalgedeelte stoorde me minder al stelde ik me soms wel de vraag wat de meerwaarde was van 1 of 2 songs. Het nummer 'Ne me quitte pas' van de Belg Jacques Brel kreeg bij ons in Vlaanderen veel positieve aandacht, ik vond het eerder net een tegenvaller en vond andere songs en performances beter. Aan het acteerwerk was opnieuw weinig af te dingen met toppers als Phoenix, Gaga en de fijne rol van Gleeson.

Daarnaast geloof ik niet dat het publiek een pure actiefilm in de stijl van de DCU verwachtte. Een voortzetting van het eerste deel met actie-elementen, absoluut, maar geen actiefilm in de strikte zin van het woord. De teleurstelling van het publiek lijkt me eerder te wijten aan het feit dat de gekozen richting totaal niet aansluit bij deel 1. Het probleem lijkt niet torenhoge verwachtingen te zijn, maar simpelweg dat deze benadering niet passend wordt gevonden.

Als ze het muzikale aspect een tandje hadden teruggeschroefd, zou het publiek waarschijnlijk een stuk vergevingsgezinder zijn geweest. Ik wel in ieder geval.

Ik ben best fan van Joker uit 2019, maar had hier al weinig meer van verwacht na het lage gemiddelde van dit vervolg. En eerlijk gezegd heb ik nog steeds niet echt een idee wat ik hiervan vond. Ik heb normaal gesproken geen moeite met musicals, maar in deze film is het natuurlijk best raar en voegt het weinig toe. De nummers die worden gezongen helpen het verhaal niet vooruit, worden over het algemeen niet bijzonder gezongen (vooral niet door Phoenix, hoewel ik Ne Me Quitte Pas wel een geslaagde scène vond) en ook niet op een boeiende of creatieve manier gestaged. Dus tja, ‘waarom?’, vraag je je af.

Maar afgezien van het musical-aspect vond ik het niet slecht. De film is wel érg grimmig, donker en naar, maar Joaquin Phoenix geeft weer alles en zet weer een geweldige rol neer.

Wat ik misschien nog wel het beste vind, ook met terugwerkende kracht nu aan de vorige film, is dat we helemaal niet gekeken hebben naar The Joker van Batman. Veel mensen vinden het juist een soort ‘fuck you’ naar het publiek, maar ik vind het wel een interessante vondst dat Arthur Fleck slechts de inspiratiebron blijkt te zijn voor de echte Joker. Op het einde zie je dat de jonge man die hem vermoordt zichzelf de ‘Jokersmile’ geeft met het mes. We weten natuurlijk niet zeker of hij de echte Joker wordt (hoewel daar dus wel op die manier naar gehint wordt) maar Arthur Fleck is slechts een tragische, mentaal zieke gefaalde clown. We wilden allemaal kijken naar een originstory van een opwindende schurk, maar – heel meta – net als in de film zelf wordt het publiek teleurgesteld als hij slechts Arthur Fleck blijkt te zijn. Best een aardig thema zo.

Het lage gemiddelde snap ik verder wel, musicals zijn over het algemeen al niet populair, laat staan dat mensen erop zitten te wachten in een film als dit. Toch is het los van de muziek geen slechte film, voor het drama en het personage is het best het bekijken waard.

3,5*

Ik ben het hier echt mee oneens. Is de film alleen het bekijken waard als het over The Joker (de echte) gaat? Waarom is het zinloos? Het gaat alsnog over The Joker, maar dan meer 'het concept Joker'. Het is daardoor juist misschien wel de ultieme originstory.

Ja oke, het is dan misschien wel Arthur Fleck en niet de Batman Joker, maar wie is dat überhaupt, ik bedoel, in elke Batmanfilm zit toch ook weer een totaal andere Joker.

Ik wist van tevoren al dat dit een musical-style invulling zou hebben, dus dat was geen verrassing. De vraag was alleen of het de film goed zou doen of juist omlaag zou halen.

Om te beginnen met de visuals: op dat vlak is Folie á Deux niet anders dan zijn voorganger. Het oogt allemaal weer lekker grimmig en de cinematografie is prima in orde.

Dat gezegd hebbende, als je niet van musicals houdt, dan is deze film niet jouw ding. Er wordt namelijk wat afgezongen in deze film. Het is allemaal wel lekker jazzy en old-skool, maar het is wel jammer dat ze gebruik maken van bestaande nummers ipv originele muziek. Frank Sinatra, Sammy Davis Jr., The Carpenters, en nog wat musicalklassiekers die iedereen wel kent (bv. That's Entertainment).

Als ik Batmans/Jokers universe zie, Gotham City of Arkham Asylum, dan wil ik echt ondergedompeld worden in die fictieve wereld. Door allemaal real-world muziek te gebruiken verbreek je die immersie.

Dan Lady Gaga; op zich kan ze prima acteren en is ze als zingende partner prima geschikt voor de rol, maar het voelde door alle 'show-scènes' meer als een kapstok voor haar zangkunsten dan een verhaal dat om Arthur Fleck draait.
En laten we wel wezen: ik vond de liedjes überhaupt weinig toevoegen. Soms ronduit saai, vaak misplaatst en te lang. Hoewel het tragische verhaal van Arthur Fleck op de voorgrond hoort te staan, wordt hij door zijn stijlvolle dansjes en zang eerder een karikaturale stijl-icoon dan een 'villain'... Ik snap gewoon niet echt waarom dit personage per se in een musical setting gedropt moet worden. Wat voegt het toe? Wat wil je ermee vertellen? Waarom moet dit moet de Joker en Gotham City als podium?

Eigenlijk vond ik het plot überhaupt weinig interessant. Er gebeurt gewoon niet zoveel. Deel 1 eindigde nog met een soort 'happy end' waarin de Joker een cultstatus kreeg. Chaos in de stad, Gotham city in verval. Maar daarvan zien we in deel 2 nauwelijks iets terug. In plaats daarvan een matige romance tussen Arthur en Lee.
Nog even over het einde, dat hij toch niet de "echte" Joker blijkt te zijn: op zich is het een interessante reveal, maar als zijn moordenaar de "echte" Joker wordt, dan blijft Arthur toch altijd nog de OG die met het idee kwam van clown-makeup? Met andere woorden, nu werd de "echte" Joker gedegradeerd tot een copycat ipv de unieke villain die hij in de canon is? Misschien denk ik teveel door, want Todd Philips' Joker-films zijn sowieso niet canon. Laten we het dan maar houden op 'fanfic loosely based on DC characters.'

Joker 2 had potentie, maar door dit de musical-hoek in te duwen gaat er toch heel wat verloren van de glans die het origineel wel had. Niet mijn ding op deze manier.

2,5*

Gisteren herzien; deze keer inclusief lieftallige echtgenote. Die was 'blown away'.

Zelf had ik nu ook meer tijd om op details te letten; ik wist natuurlijk wat er ging komen.

De film werd er alleen maar beter van.

Ook nu goed op de zin en de onzin van de musical-achtige scenes kunnen letten. (Dus elke scene waarin één van de spelers aan het zingen is). Die zijn op een enkele uitzondering na allemaal functioneel.

Sommige omdat mensen nu eenmaal zingen op onzinnige momenten (ik wel), sommige scenes om duidelijk te maken dat je in een droom of de fantasiewereld van Joker of Lee zit. Of beiden.

Slechts een enkel liedje valt daar buiten, en ik ben het ermee eens dat die daardoor wat uit de toon vallen.

Stem dus inderdaad aangepast naar 4,5; niet om opstandig te zijn maar omdat ik de film inderdaad nog beter ben gaan vinden. Deze gaan we nog vaak zien; al is het maar omdat mijn vrouw hem binnenkort óók nog een keer wil zien.

M.a.w.: Als je er voor open staat: kijk hem nog een keer.

Omdat die quote van jou een reactie op mijn oorspronkelijke bericht was.

Tjah wat moet ik hier over zeggen. Ik vond de film niet slecht, laat dat als eerste gezegd zijn, maar het is toch effe iets heel anders. Phoenix is weer erg sterk, vooral op de momenten dat ie echt Joker mag zijn, maar helaas vind ik Gaga maar niks in deze rol. Zingen kan ze als de beste natuurlijk en veel van de gekozen nummers vind ik ook best tof en erg passend bij de scènes, maar bij Joaquin klinkt het soms alsof ie enhanced wordt. Hij is natuurlijk ook geen echte zanger.

Ik denk dat de film potentie heeft om in waarde te stijgen, want ik had de dag erna de naar mijn mening beste scène (Gary Puddles komt getuigen terwijl Joker zichzelf verdedigt) opnieuw gekeken en dat beviel me prima. De productiewaarde is ook dik in orde.

Why? Whats the point?

Dat is een beetje wat ik de hele film denk. Met moeite uitgezeten, want eigenlijk het helemaal nergens over. In de eerste film hebben we gezien dat Phoenix deze rol uitstekend neerzet, maar een film kan niet alleen leunen op 1 acteerprestatie. Verhaal is crap, en dat vind ik toch wel heel belangrijk! 2 uur van mijn leven kwijt helaas

1*

JIJ vindt de film briljant, dat vinden heel veel mensen niet. Meningen zijn altijd persoonlijk, zo ook de jouwe. Een psychologische veldslag? Met een gek als lijdend voorwerp kan je alle kanten in....dat is lekker makkelijk. Het lijkt inderdaad meer op een persoonlijk projectje van Philips en ik kan me niet voorstellen dat Phoenix er zelf blij mee is (behalve zijn eigen acteerwerk)

De film leunt nogal op de voorgaande film. Er gebeurt niet al te veel bijzonders in. Ze beginnen alleen om de haverklap zomaar te zingen. Flink irritant. Dat noemen ze een musical. Daar ben ik persoonlijk geen liefhebber van. En het was ook nog eens niet mijn muzieksmaak. Verder zit je in feite 2,5 uur te kijken naar een geesteszieke man waarvan ten onrechte door een maatschappij die totaal verworden is een soort held wordt gemaakt. Ik ben sowieso al geen liefhebber van die Joker-films maar dit was wel onder de maat. Toch nog 2 sterren voor de moeite voor de goede cinematografie en acteerwerk, dat moet ik toegeven.