Joker: Folie à Deux (2024)

De eerste was verrassend heel sterk.

Maar deze is toch wel wat teleurstellend.

Joaquin Phoenix blijft een zeer goede acteur, voor mij toch vooral het positieve van deze film.

Na een enorm sterke eerste film, verwacht je een sterk vervolg... Die krijgen we niet.

Dat het beetje musical achtig ging zijn wisten we, geen probleem mee.

Maar te veel is te veel & past ook niet echt bij een personage zoals The Joker.

Verhaal is ook niet boeiend, acteer prestaties waren gelukkig dan wel weer sterk.

Het is met gemixte gevoelens, benieuwd wat deze aan de box office zal doen.

Een echte aanrader, nee, maar geef het toch een kans.

Niet teveel verwachten, dan kan het misschien nog een goede film zijn.

Maar dat is moeilijk, aangezien de vorige film heel goed was.

De film begon nochtans goed, deel 1 was prima voor mij.

Maar deel 2 en zeker naar het einde toe, is het maar een saaie boel...

Dat er musical inzit al goed en wel voor mij, geen probleem.

Maar het verhaal is niet boeiend. De vorige film zat ik volledig mee in het verhaal.

Joaquin Phoenix & Lady Gaga acteren beide heel goed, al kan Lady Gaga toch wat sterker acteren dan dit.

Meer het gevoel dat ze vooral gebruik gemaakt hebben van haar zangtalent, dan haar acteertalent.

Of dit een even groot of groter succes wordt dan de eerste, ben ik zeker van niet.

Maar is ook niet rampzalig, maar wel duidelijk dat de eerste film stukken beter is.

Gewoon goed, daarom helft van de punten.

Musical verpest beetje het personage The Joker...

Heb meer zitten lachen telkens ze zingen, dan met spanning zitten wat ik toch verwacht bij een Joker film.

Op elke filmsite dat je kijkt, zijn de reacties matig tot heel slecht.

Jammer genoeg hebben ze gelijk.

Dit is absoluut niet het niveau van de vorige film.

Twee jaar na de gebeurtenissen uit Joker is Arthur Fleck [Joaquin Phoenix] eindelijk geschikt bevonden om terecht te staan voor de vijf moorden die hij pleegde. Zijn advocaat [Catherine Keener] wil pleiten voor ontoerekeningsvatbaarheid en bewijzen dat Arthur en Joker twee gespleten persoonlijkheden zijn en dat Arthurs schizofrenie het gevolg is van een traumatische kindertijd. Kort voor de rechtszaak begint maakt Arthur kennis met psychiatrische patiënt Lee [Lady Gaga] die met hem droomt van een gelukkige, gezamenlijke toekomst, uitgebeeld in een serie muzikale intermezzo’s met gouwe ouwe uit The American Songbook als ‘That’s Life’, Judy Garlands ‘Get Happy’ en ‘That’s Entertainment’. Is Arthur werkelijk schizofreen? En is Lee werkelijk geïnteresseerd in Arthur of in The Joker die ze kent van de televisie? Belangrijker nog: zijn de antwoorden op deze vragen überhaupt interessant? Phoenix stort zich opnieuw met overgave op deze rol en Lady Gaga geeft goed tegenspel, maar de overdaad aan stijl kan niet verhullen dat er nauwelijks sprake is van een verhaal en dat het scenario bepaald niet waterdicht is. Het beste moment is Arthurs confrontatie met Gary Puddles [Leigh Gill], Arthurs voormalige collega. Verder is dit niet meer dan een hoop gebakken lucht.

Deel 1 is voor mij een meesterwerk. Folie a Deux kan daar bij lange na niet aan tippen.

Laat het duidelijk zijn dat Phoenix weer fantastisch is en dat ook Gaga erg goed speelt. Ook vermaakt de film voor de volledige speelduur en is het echt een makkekijke zit om doorheen te komen. En daar wringt misschien de schoen ook wel. Het is een te makkelijke zit. De film prikkelt weinig. De film is uiteindelijk alles behalve een Folie a Deux en heel erg eendimensionaal. Er zit weinig verrassing in en je zit de hele film te wachten op een uitbarsting of iets slims waarmee je eerder op een verkeerd been bent gezet. Maar niks van dit alles. Alles draait om een redelijk suf uitgangspunt of Fleck toerekeningsvatbaar is. Dit mondt uit in een raar rechtbankspektakel dat erg onderhoudend is, maar hiermee ook een kant opgaat die gewoon psychologisch minder boeiend is. Op een gegeven moment is het rechtbankgebeuren gewoon ronduit suf.

De musicalelementen worden als een (gezamenlijke) fantasie gebruikt en is een mooie manier om het verhaal te vertellen, maar tegelijkertijd is het niet voor mij weggelegd. Ook werkt het allemaal net niet. Er blijft een gevoel knagen dat er veel meer uit de Joker en Harley dynamiek gehaald had kunnen worden. De film blijft aan de oppervlakte borrelen, terwijl in Joker de aftakeling van Fleck icm zijn waanbeelden veel meer tot de verbeelding spraken en je na afloop daar ook over kon discussiëren. Dit mis ik toch wel in het vervolg. Ik wil gewoon mindfucks geserveerd krijgen in dit vervolg en die heb ik niet gekregen.

Ik ben wel blij dat Phillips voor one offs gaat met deze Joker versie en dat het hier ook bij zal blijven. Al voelde ik het einde al wel aankomen die vent zat al de hele film op de achtergrond te loeren dus je wist dat hij wat ging doen.

Het is een leuk audiovisueel experiment met fantastisch gespeelde rollen. Maar het verhaal is gammel en minder pakkend dan deel 1.

Slechte film, niet te vergelijken met de eerste Joker, Lady Gaga kon van mij eruit blijven, voegde niks toe maar waarschijnlijk gecast voor de publiciteit, promotie van de film. Ze gaan ook nog zingen in de film Deze sequel vind ik gewoon slecht, ik bedoel dus het verhaal en het slechte acteren van Juffrouw Gaga, niet van Joaquin Phoenix, die was zoals altijd steengoed , voor de rest, jammer, voor mij een flop

Ik kan me nog herinneren dat ze bij deel 1 bang waren voor shootings in de bios en dat de gewone man het aan zou grijpen als een soort oproep tot rellen en burgeroorlog taferelen zoals in de film. Dat is dan dan ook de enige verklaring die ik voor deze 180° draai in verhaal en sfeer kan bedenken. Het was toch niet zo moeilijk om op het geweldige eerste deel voort te borduren. Alles behalve dit. Jammer!

Zeker niet slecht.
Phoenix zit weer geniaal goed in zijn rol, erg knap.
Alleen ik merkte dat ik niet hou van zingende acteurs.
Als ik naar Lady GaGa kijk dan zie ik dus een beroemde zangeres en niet het personage Lee.
dat vond ik zo verwarrend.
Het einde belooft nog wat, de Joker is niet dood.

Waar in de eerste Joker van Todd Philips 'That's life' centraal staat (een wereld waarin Arthur Fleck (Phoenix) als de moordende Joker de lucifer wordt die de lont van de opstand aansteekt), domineert 'That's Entertainment' deze Folie à Deux: een naargeestige gevangenis en rechtbank waarin Arthur Fleck ontsnapt in muzikale fantasieën dankzij een groupie (Lady Gaga) die even meerpolig is als hijzelf.

Na vijf mannen en zijn moeder te hebben vermoord in de film Joker, staat nu de vraag centraal of het ego Arthur Fleck zelf hieraan schuldig is, of Joker (zijn alter ego, en onbewuste), of de schaduw van Joker met wie hij worstelt. In een adembenemende treurmars met oplichtende momenten van geluk verbeeld in musicalfragmenten, neemt Joker uiteindelijk het heft zelf in handen in de rechtszaal, zoals hij dat deed in de vorige film.

Dr. Jekyll en Mr. Hyde, ego en super-ego, binnen en buiten de lijnen spelen, goed en kwaad, normaal en abnormaal... het ingenieuze scenario schreeuwt mij toe om de film te gaan herzien.

Tot mijn grote genoegen is er de belofte van een vervolg in het slot, en put ik hoop uit de mededeling van de groupie dat zij zwanger is van Alfred/Joker.

Wat een enorme teleurstelling zeg. Dit doet pijn, want de eerste Joker vind ik echt fantastisch, een van de beste films van de laatste jaren zelfs. Dat was een geweldige asgrauwe psychologische drama/thriller waarbij de reis van loser Arthur Fleck naar Joker ongelofelijk boeiend was. Vorige week nog eens opgezet en verhoogd naar 4,5*. Zat zelfs dicht tegen de volle vijf sterren aan. En toen was er deze opvolger waar het me al duidelijk was dat het anders zou worden en gevuld zou zijn met musical/zangmomenten. Dat schrok me een beetje af, maar met dezelfde regisseur, hoofdrolspeler en grote schare fans verwacht je dan toch dat ze er wat van maken. Ook omdat ik Lady Gaga een behoorlijk talent vind, zij kan prima zingen en acteren en leek me een prima Harley Quinn.

Maar na het zien van de film vraag ik me echt af waar ik dik twee uur naar heb zitten kijken. Een gevangenis en rechtbankdrama met hier en daar wat vreemde humor en waar echt helemaal niks gebeurt. Zonde zeg, maar dit was gewoon geregeld saai en keek stroef en moeizaam weg. Na een tijdje ken je het wel met de interactie tussen Arthur en de bewakers en ook zijn connectie met Harley Quinn weet niet lekker los te komen. Joaquin Phoenix zet opnieuw een uitstekende prestatie neer als weirde psycho, maar krijgt veel te weinig kans van dit matig geschreven script om los te gaan en de talenten van Lady Gaga benutten ze al helemaal niet. Beide karakters zijn totaal gestoord, toon dit dan ook aan de kijker. Ze had overigens niet eens haar typerende vlechten aan beide kanten, ook wel jammer. Wat ze wel veel doet is zingen, maar dan heel saaie, matig geschreven liedjes. Als je dan zo nodig zang in de film wil stoppen, ga dan lekker over de top los.

Toch had ik de film nog wel een krappe voldoende willen geven, want ondanks alles keek het bij vlagen redelijk weg en vond ik een aantal cameo's best leuk, zoals met Arthur zijn voormalige collega-clown die een dwerg is. Maar dat laatste kwartier verziekte het bij mij helemaal met die belachelijke ontploffing, ontsnapping (schijnbaar wordt zo'n gebouw niet bewaakt als een enorm belangrijk proces bezig is) en Joker zijn gekke fratsen daarna, inclusief een waardeloze laatste dialoog tussen hem en Harley. En een random eind in de gevangenis met misschien wel zijn dood. Het paste wel bij het niveau van deze film, gewoon net niet. Het stelt teleur, het is niet goed, het weet niet te boeien. Doodzonde, was gewoon lekker verder gegaan op de lijn van deel 1. We wilden allemaal Joker machtiger zien worden en Gotham zien terroriseren. Maar in plaats van dat is hij bijna de volledige film een gevangene. De internationale scores zijn niet hoog en dit zou wel eens een box office flop kunnen worden. Zonde.

2,5*

Poeh, dit was wel wat anders dan verwacht. De film is eerder een soort rechtbank film geworden. Niet echt iets dat je bij The Joker zou verwachten. Dat de film ook deels musical was, was al wel bekend. Lady Gaga deed het dan ook wel goed, net als Joaquin trouwens.

De film duurde ook veel te lang. Vond het met momenten saai.

Best dat ik deze gratis heb kunnen meepikken, want vond de film toch wel wat teleurstellend.

Fleck rookt een sigaret, Fleck rookt achterover leunend een sigaret, Fleck zit in een combi. Ik was er eigenlijk wel klaar voor om dit te verdedigen, Phillips probeert iets nieuws en dat kan enkel sterk aangemoedigd worden. Er is al zeer veel Joker-materiaal in dit universum en nog eens een sequel maken op een uitstekende prequel is niet evident. Het musical-gegeven is boeiend en uitdagend, maar flopt totaal. Er is geen verhaal want er gebeurt helemaal niks. Nogmaals: hij rookt een sigaret, zit op een bank, wandelt rond in Arkham. Alsof het low-budget gedraaid moest worden. Lady Gaga wordt als actrice niet gebruikt en is eigenlijk vervelend. Phoenix is - ik ben wel echt geen expert - hiervoor vocaal niet sterk genoeg. Het is bij momenten tenenkrullend en slap uitgewerkt. De mix tussen muziek en verhaal zit ook helemaal niet goed. Dit is alsof Phoenix voelde dat dit het toch niet zou worden en hij intussen andere projecten (Napoleon, Beau's Afraid) heeft voor genomen. Want een wonderbaarlijk goed acteur is hij uiteraard wel. Er zijn mooie beelden, er zijn scènes die zeker standhouden maar ik was bovenal tevreden dat ik de zaal na ruim 2 uur kon verlaten. Ver onder de maat, snel vergeten dit.

Het grootste probleem van deze film vind ik het brein van Todd Phillips.

Het is duidelijk dat Phillips' hoofd overliep met ideeën, die hij vervolgens allemaal in deze film heeft gepropt. Zonder hierbij te kijken of het dan überhaupt wel een goede film wordt. Er zitten een aantal geweldige scenes in de film, en het musical idee is goed gevonden, maar als geheel is het niet makkelijk om hier ruim twee uur je aandacht erbij te houden. Phoenix en Lady Gaga spelen beide hun rol zeer overtuigend, dus aan hun ligt het niet. Maar de film heeft (zo goed als) geen plot, en het kleine beetje plotontwikkeling dat er wél is wordt constant stil gelegd door de vele liedjes. Daardoor is de film meer vermoeiend dan boeiend. Zonde, want Phillips was wel degelijk op het goede spoor naar mijn mening. 3*

Halverwege de film zit een scène die zich afspeelt in Phoenix' gedachten waarin hij en Gaga samen optreden op een podium. De muziek stopt en de een zegt tegen de ander dat dit niet is wat het publiek wil. Dus doen ze wat het publiek wel wil. Gaga pakt een pistool en schiet Phoenix in de buik. Zelden een moment in een film gezien dat zo accuraat een gedeelde mening van het publiek over een film al voorspelt en samenvat.

De film zit vol slechte grappen van Phoenix, de bewakers vragen er ook steeds om. Maar het is Todd Phillips zelf die met de slechtste grap (maar misschien ook wel de beste) komt in het eindshot: we hebben twee films lang helemaal niet gekeken naar The Joker. Die ontstaat namelijk daar. Fleck wordt gedood door een psychopaat die daarna out of focus zijn mondhoeken opensnijdt. Die persoon heeft meer weg van The Joker dan Phoenix doet. Phoenix speelt eigenlijk een treurig geval en vooral een slachtoffer van zijn situatie terwijl The Joker zoals we hem kennen iemand is die volledig in control is en weet wat hij doet. Dat verklaart veel. Dat verklaart m.i. ook dat er weinig chemie is tussen Lee en Fleck, hij is immers niet The Joker.

Maar goed, dat mag achteraf best inhoudelijk interessant zijn, tot die tijd keek ik ruim twee uur naar een weinig boeiend prent die lange tijd echt nergens heen lijkt te gaan (en gaat die uiteindelijk ergens heen??). De film is van alles maar eerst en vooral los zand. Het idee van die muziek is best oké bedacht (de hele reden waarom dit een musical is en werkt ergens op verstandsniveau ook wel) maar de liedjes zijn wel erg matig en ook wat zouteloos gebracht. En dat is de hele film: er zit nergens een sprankje kraak of smaak aan. Ook het rechtbankdrama weet geen moment te imponeren. Het is allemaal zo mat. Ik heb steeds het idee naar een persiflage op een film te kijken. Allicht bedoelt Phillips er inhoudelijk van alles mee (en mogelijk ook totaal niet): als kijkervaring werkt het in ieder geval niet.

En dan steeds dat gedoe met de hysterische media en hoe zij omgaan met dit soort nieuws en personen. Daar wil Phillips ook van alles mee zeggen natuurlijk maar is nogal uitgekauwd. Ace in the Hole uit 1951 kwam er al mee, dat trucje om via tv-beelden mee te kijken bij een scène (of dat nu politiek is of in de rechtbank) dat heel vaak wordt gebruikt kennen we al zeker sinds The Manchurian Candidate uit '62. Weinig origineel allemaal.

Nu ja visueel is dit ding oké, de animatie aan het begin leuk als opstarter en het eerste uur is best goed weg te kijken. De sfeer is dan ook goed getroffen. Daarna verzandt de film in nikserigheid en saaiheid. 2,0*.

Oh wat slecht dit veel bombarie maar het is een regelrechte B film vol slechte grappen en bar slechte musical waar niemand op zit te wachten.

Oké, ik ben 'm vanmiddag gaan kijken. En al sinds 2022 is bekend dat het een musicalfilm zou worden met zangeres Lady Gaga als Harley Quinn. Dan blijft het toch ongelofelijk dat mensen lijken te schrikken van het feit dat er liedjes gezongen worden in de film.

Ik denk dat ik de rest van deze recensie maar in spoiler tags ga doen, komt ie:

De fan-theory:
Een grote en belangrijke fan-theory over de eerste Joker film gaat erover dat de hele film een hersenspinsel is van Arthur zelf. Hij zit bij z'n maatschappelijk werkster en bedenkt hoe het zou zijn als hij wél een keer voor zichzelf op zou komen.. Met de moord op z'n moeder, schietpartij in de metro, steekpartij op z'n bully collega en het vermoorden van Murray als gevolg.

Dit heb ik altijd best logisch gevonden, want de film begint en eindigt in dat kantoortje van de maatschappelijk werkster.

Dan begint Joker 2.. Arthur zit in 'de gevangenis' met andere gevangenen. Gevangenen die meer op moordenaars en verkrachters lijken dan op psychisch gestoorden. Maar wacht eens, hij zou toch in Arkham moeten zitten? Dat is een asylum/psychiatrisch ziekenhuis. Daar is ie niet de enige psychopaat.. Waarom lijkt dan iedereen daar zich alleen maar te focussen op Arthur? Waarschijnlijk omdat het weer allemaal in z'n eigen hoofd plaatsvindt, daarom is ie constant 'the center of attention'.. iets wat ie nooit heeft gehad in zijn werkelijke leven. Leuk voorbeeldje is ook de bewaarder die wel even regelt dat Arthur 'speciale behandeling' krijgt en als enige mee mag zingen met de mensen die duidelijk een stuk minder gevaarlijk zijn voor hun omgeving.

De sigaretten-theorie:
De bewaarders richten zich allemaal op Arthur en vragen 'm grapjes te maken in ruil voor een sigaret. En bij elke sigaret die hij krijgt lijkt hij steeds een stukje meer 'Joker' te worden. Want mocht je dat nog niet opgevallen zijn tijdens het kijken.. het lijkt wel één grote sigaretten-reclame, haha. Elk shot wordt gevuld door sigarettenrook. Alsof 't hem kracht geeft.. Zelfs in de rechtzaal zitten alle 'bad guys' of sympathisanten te roken, behalve de 'good guys' / familie van de slachtoffers. Tot ie z'n eerste sigaret krijgt van de bewaarder krijgt is het maar een in zichzelf gekeerde man die zich netjes aan de regels houdt.


Lady Gaga als Harley:
Het hoofdstuk Harley Quinn.. Nee klopt, ze lijkt niet op het beeld dat bijvoorbeeld Margot Robbie heeft neergezet. De meid met de grofgebekte gevatte opmerkingen, schattige staartjes en grote honkbalknuppel die het beeld van het merendeel van de Batman comics vertegenwoordigt.

Maar vergeet niet, deze characters komen uit comics.. En daar zijn vele variaties in. Niet elke Batman is hetzelfde, niet elke Joker is hetzelfde en dus ook niet elke Harley Quinn. Ze kunnen andere motieven, achtergronden of karakteristieken hebben. Duidelijk is ervoor gekozen om Arthur een loner te maken. Hij is in deze film niet 'The Joker', zoals ik vele malen hier in de recensies voorbij zag komen. Hij is 'Joker', klein verschilletje, maar toch ook weer niet. Hij is een compleet uniek personage, niet te vergelijken met Heath Ledger of Jack Nicholson's invulling.


Zijn relatie met Harley:
In de eerste film krijgt ie 'een relatie' met zijn buurvrouw. Ook in de tweede film wordt in de rechtzaal nog eens duidelijk dat die relatie zich allemaal in Arthur's hoofd heeft afgespeeld. Ook de manier waarop hij z'n eigen moeder zag klopte niet. Dat was namelijk niet een lief weerloos vrouwtje, maar iemand met een narcistische stoornis die haar zoon gebruikte als levend wetenschappelijk experiment. Daarom is ie zo geworden en heeft ie z'n alter-ego 'Joker' ontwikkeld. \

Dus wat als zijn ontmoeting met Harley is gebleven bij die ene blik in de gang, wanneer ie naar zijn rechtzaak wordt gebracht? Opnieuw een liefdesfantasie van een man die z'n hele leven liefde en waardering heeft gemist.


Het einde:
Op het einde wordt ie neergestoken door iemand met een zogezegde 'Joker' lach die uiteindelijk z'n mondhoeken lijkt open te snijden met het mes dat hij zojuist heeft gebruikt om Arthur neer te steken. Wat als hij ook een variatie van Joker is? Het is namelijk zo dat er niet één echte Joker is. Alles en iedereen kan Joker zijn of worden en er daardoor z'n eigen draai aan geven. Dat verklaart ook waarom de makers hebben gezegd dat het HUN laatste film van Joker is.

Heath Ledger's versie van The Joker (nu idd wél met het woordje The) deed ook altijd mysterieus over zijn origin-verhaal. Dat is een gegeven bij dit personage. Het is een beetje als het verhaal van Zorro (waar Batman zwaar door geinspireerd is), iedereen kan uiteindelijk de 'mantel' overnemen. Bij Batman is dat in de comics ook vaak gebeurd.


Conclusie:
Vervelend als je een bepaald beeld had voordat je deze film ging kijken en dat die verwachting niet is uitgekomen.. Maar dat is creatieve vrijheid. Een maker hoeft jouw behoefte niet te bevredigen, hij hoeft enkel iets bij je teweeg te brengen als consument/kijker. En dat is volgens mij wel gelukt. Ik heb er in ieder geval van genoten. En misschien dat anderen dat ook meer gaan doen wanneer ze hun verwachtingen uitschakelen en gaan kijken naar een op zichzelf staande film.

Klopt inderdaad 100% en is ook waar ik doelde in mijn eerste bericht toen ik zei dat het publiek niet krijgt waarvoor ze komen. Ik vond, hoewel er genoeg mis is met de film die keuze nog wel interessant, maar vraag me ook af waarom Warner Philips zo vrij heeft gelaten met een film van 200 miljoen. Voor zo'n budget zou je verwachten dat ze (juist vaak te) voorzichtig zouden zijn. Ik denk dat het wellicht te maken heeft met de inmiddels lange reeks aan blockbusters met een teleurstellende opbrengst de laatste jaren, De bazen in Hollywood weten het ook niet zo goed meer. Maar je had in de scriptfase al kunnen zien dat deze film geen grote hit zou worden (vooral niet met dit budget).

Interessant bedacht en ambitieus opgezet, maar de originaliteit doet dit vervolg op de eerste film uiteindelijk vooral de das om. Regisseur Todd Phillips kent nog altijd profijt van Joaquin Phoenix, die een goede hoofdrol speelt en uitstekend opgaat in het figuur dat hem is toebedeeld. De visuele kant van het gebeuren wordt ook gefocust naar voren gebracht en de effecten kunnen ermee door, maar daar zijn de meeste positieve punten wel mee benoemd. Vooral het muzikale gedeelte van de film komt totaal niet van de grond. Buiten het feit dat alle nummertjes behoorlijk op elkaar lijken en totaal niet in het geheel passen, worden ze allemaal nodeloos rauw en weinig esthetisch ingezongen. Lady Gaga vormt daarnaast een uitstekende artiest, maar past totaal niet in het plaatje van Lee Quinzel. Haar aanwezigheid zit de film dan ook eerder in de weg dan andersom. Phillips sluit de film af met een drukkere slotfase, maar laat de kijker uiteindelijk met de puzzelachtige vraag achter over hoe de makers hier in hemelsnaam 200 miljoen aan zijn kwijtgemaakt.

gewaagd, gedurfd, dat zeker. Hoe zet je iemand op het verkeerde been? Nou zo. Bij de aftiteling had ik hetzelfde gevoel als bij een geheel andere film, Stalker. Beroemd/ door velen geprezen. Eindelijk had ik die gezien en was zwaar teleurgesteld. Maar maakt dat de film slecht? Misschien op een regenachtige dag nog eens bekijken.

Nu deze film. de hele film door hoor je Joker vertel nou een grap. Aan het eind vertelt hij die.
Joker, the joke is on me had ook de titel kunnen zijn.

Ga ik een vriendin afraden om deze film te zien of ga ik nog een keer mee (handig zo'n filmpas) om haar reactie te zien en te letten op camerawerk/ acteerwerk? Ik denk het laatste hehe

In een tijd waarin DCU zichzelf de vernietiging in reed en een depressieve versie van de MCU leek te zijn, kwam 5 jaar geleden The Joker als een onverwachte uitblinker. De stand alone film had zijn eigen stijl, meer inhoud en aandacht voor kwaliteit. Maar ook een kassucces, wat verklaart waarom er een sequel kwam.

De film kreeg al op voorhand wind van voren. Maar met vooroordelen koop je niks. En sommige mensen zitten al snel op hun paard als een film eens iets nieuws wil doen. En blijkbaar is voor velen de muziek in de film een no go. Letterlijk dan, want de opkomst is een pak minder. Ik vond die muziek net leuk gedaan als een manier om het onderscheid te laten tonen tussen Arthur Fleck en Joker. Het begint ook goed en Lady Gaga doet het niet slecht. Maar jammer genoeg rammelt het script nogal, werkt Phoenix met Lady Gaga niet helemaal zoals je zou verwachten, en zie je verder in de film de sfeer wegtrekken. Het resultaat is een leuke film geworden die nog altijd beter is dan veel andere DC films. Maar na het boeiende Joker uit 2019, is dit een stevige stap achteruit en blijf je wat op je honger zitten.

Ik stel me zo voor dat dit vervolg er moest en zou komen, vanwege het succes van Joker. Inzet $200 miljoen. Joaquin Phoenix: prima,maar voor mij is het de laatste keer…maak mij maar dood!

Ontbrak nog een goed verhaal, na lange brainstormsessies: we maken er een musical/ een romance/ een gevangenisfilm / rechtbankdrama / psychiater-ding/ wie wordt Joker de opvolger -film van.. geen winnaar..fuck it, we gooien alles er gewoon in en zien wel waar het schip strand.… resultaat een ratjetoe met megabudget, die mij iig niet kon bekoren.

Deel 1 kon me weinig bekoren maar omdat iedereen deze slecht vond moest ik hem wel zien, want meestal vind ik hem dan goed. Ik moet zeggen ik was toch blij verrast, maar mijn verwachtingen waren doen ook zeer laag toen ik in de zaal ging zitten. Maar ik vond het toch wel een hele donkere film, die laat zien hoe kwetsbaar een mens kan zijn. En dat zijn gruweldaden voortkomen uit hoe hij zelf wordt behandelt. Er zit toch wel een hele diepe boodschap achter, Joker 1 was toch een stuk simpeler.

De zang tja, de liedjes konden me op 1 of 2 na niet echt bekoren. Thuis had ik die doorgespoeld. Maar heel storend vond ik het ook niet.

Vervelend vervolg op het sublieme origineel. Joaquin Phoenix is ook ditmaal geweldig in de hoofdrol, maar de film waarin hij zich bevindt heeft feitelijk geen bestaansrecht en gaat eigenlijk nergens over. Een plot is ver te zoeken en de film voert een reeks personages en situaties op die weinig tot geen indruk maken. Dit geldt ook voor de musical-aspecten van de film, die niets toevoegen behalve een dosis irritatie bij de kijker. Wat een verspilling van geld en talent.

Jezus wat was dit slecht t.o.v. "Joker" uit 2019, die een groot succes was. Dit vervolg is helaas niet meer dan een gigantische flop. Het vervolg heet "Joker: Folie à Deux", maar "Joker: The musical" was een betere titel geweest.

In "Joker: Folie à Deux" pakken we de draad een paar jaar na de eerste film op. Arthur Fleck (Joaquin Phoenix) wacht in de gevangenis op de rechtszaak die zijn lot moet bepalen na het leed dat hij als zijn alter ego Joker in de eerste film heeft aangericht. Al snel komt hij zijn grote liefde Lee Quinzel (Lady Gaga) tegen met wie hij denkt het leven te kunnen delen. Ze blijken een gezamenlijke liefde voor muziek te hebben.

"Joker: Folie à Deux" doet een poging het karakter van Arthur Fleck en zijn alter ego Joker verder te deconstrueren. De film focust vooral op de grens tussen deze twee persoonlijkheden. Voor Lee Quinzel is deze grens vaag en vrijwel non-existent. Arthur en Joker zijn voor haar dezelfde persoon, en juist vanwege de acties van Joker valt ze voor hem als een blok. Maar Arthurs advocaat Maryanne Stewart (Catherine Keener) hamert erop dat hij tijdens de rechtszaak juist moet laten zien dat er wél een duidelijke grens is en dat de getraumatiseerde Arthur niet verantwoordelijk gehouden kan worden voor de daden van zijn gruwelijke alter ego.

Joaquin Phoenix doet het natuurlijk goed als Arthur Fleck en ook kan ik altijd genieten van Jackie Sullivan (dit keer in de rol van wrede bewaker Sullivan, die van Arthur zijn speelbal maakt), maar dit vervolg op het goede "Joker (2019)" is gewoon saai, langdradig en het vele gezang (ik ben geen fan van zingen in films) is gewoon vreselijk. De liedjes beginnen ook vaak op een onnatuurlijk moment (zo zien we Phoenix en Gaga om de haverklap, en vaak midden in een gesprek, uitbarsten in gezang) en leiden al snel tot enorm ongemak en frustratie. Hierdoor raakt ook het verhaal zijn focus kwijt.

Verder duren de scènes in de rechtbank te lang en de relatie tussen Lee Quinzel (Lady Gaga) en Arthur Fleck wordt nauwelijks verder uitgediept. De film speelt zich vooral af in de gevangenis en de rechtbank en we gaan alleen naar buiten in de fantasie van Arthur, wanneer hij en Lee regelmatig uitbarsten in zang en dans.

Regisseur Todd Phillips had na het succes van "Joker (2019)" beloofd dat er geen vervolg zou komen en hij had zich gewoon aan zijn woord moeten houden. Gezien het einde van de film, zal er nu zeker geen vervolg meer kunnen komen.

Matig vervolg. Het verhaal pakt de draad van deel één op, alleen de uitwerking is wat anders wat niet helemaal goed uitpakt. De start is goed met een ijzersterke Phoenix. Helaas wordt de film steeds onderbroken door muzikale intermezzo’s die best storend zijn en de film onnodig vertragen. Verder is het een sfeervolle film met mooi geschoten beelden. Visueel top. De rol van Gaga is beperkt en komt niet helemaal van de grond. Verder een prima drama met een wat onverwacht einde. 3.0

Toen Todd Phillips aankondigde dat Folie à Deux een musical zou worden, waren veel fans van het origineel verbouwereerd en twijfelachtig. Ik was daarentegen erg enthousiast, met Gaga als Harley Quinn toegevoegd aan de cast kon dit een erg interessant project wezen. Toen de film eindelijk uitkwam werd die overladen door haat en negatieve reviews.

Zo erg is het nu ook weer niet hé, mensen.

Het is enorm ambitieus om van een misdaadfilm/psychologische thriller/rechtbankdrama vol sociaal commentaar nog eens een musical te maken. Ik moet de makers veel complimenten geven voor hun moed en toewijding aan het product en hoewel er veel erg goede punten zijn, laat deze sequel op een pop culture fenomeen nogal veel te wensen over.

Ten eerste voelt het allemaal wat bij de haren getrokken aan. De film weet niet echt goed wat hij wil zijn maar dan ook weer wel. Er is weinig samenhang tussen de sublieme muziekscènes en het opwindende rechtbankdrama. De twee hebben een te groot contrast om echt te werken. Het is alsof de makers dat ook wisten maar hoopten dat de chemie tussen Gaga en Phoenix de lijm zou zijn die ze wanhopig nodig hadden.

Hoewel de chemie zeker aanwezig is en beide acteurs het beste van zichzelf geven, kan ik er niet omheen dat we niet genoeg persoonlijke ontwikkeling krijgen. Phoenix speelt fantastisch als getormenteerde Joker die de muziek van het leven herontdekt door een eerste liefdeservaring. Gaga daarentegen is alweer zeer geloofwaardig en bewijst alweer dat ze even goed is voor de camera als in de muziekstudio's. Het gevoel dat Gaga weer een andere versie van zichzelf speelt overheerst waardoor je moeite hebt het Harley Quinn-personage te onderscheiden van de actrice zelf. Ook werd het personage ferm onderbenut en zie ik er de hype helemaal niet van in. Ik verwachtte meer hiervan.

Er zit wel een voelbare spanning in de film en enkele scènes hakten er wel stevig in. Ik houd wel van rechtbankdrama's en hier stelt het ook niet teleur. Jammer dat de focus hier te hard op ligt want kijkers die wachten op een grote destructie en anarchie zoals op het einde van de eerste film zullen nog enorm lang mogen wachten. Er wordt volcontinu opgebouwd naar een of ander spectaculaire ontknoping maar die blijft uit.

De film heeft het vooral van de fantastische acteerprestaties en opvallende muziekscènes. Mijn grootste probleem met deze nummers - en dit is bij zowat alle musicals en films die deze aanpak nemen - is dat liedjes die zich in iemands hoofd afspelen vaak niet werken. Ze voelen overbodig aan want hebben geen directe impact op de omgeving van het personage. Tuurlijk, we weten wel wat er in het hoofd van de protagonist afspeelt maar na een tijdje heb je dat ook wel gezien.

Ik ben voornamelijk negatief in deze review maar dat is omdat het gemakkelijker is de negatieve punten uit te lichten omdat de verwachtingen hoog lagen. Het is zeker niet slecht en bij vlagen zelfs enorm vermakelijk. Het werkt gewoon niet helemaal.

3,5*

Tja... Geen slechte film, absoluut ook geen slecht verhaal, alhoewel ik deel 1 vele malen beter vind.

Goed gecast ook trouwens .

Enige mindere punt vind ik toch echt wel het hoge musicalgehalte in deze film. Dat maakt voor mij echt dat ik hem geen tweede keer zal kijken. Maar voor die liefhebber van musical/thriller vind ik deze film wel een aanrader.

"Can I tell you a joke I came up with?”
"Is it quick?”
"Yeah, I can make it quick.”
"Okay.”
"So, a psychopath walks into a bar, and sees this famous clown sitting there all alone. Totally drunk, it's pathetic. "I can't believe you're here," he says. "What a disappointment. I used to watch you on TV. What can I get you?" And this clown turns and says "Well, if you're buying you can get me anything." "Perfect," the psychopath says. "How about I get you what you fucking deserve?"”

Weetje, ik zat ontzettend in dubio om deze film te kijken. Toen deze film werd aangekondigd was ik eigenlijk direct verkocht, het deel in 2019 vond ik ontzettend vet, en is echt een film voor mij. Misschien komt dat ook wel door het feit dat ik een onwijs grote fan van de Joker ben. En omdat ik het eerste deel zo geweldig vond (heb ik dus ook bestempeld met vijf sterren) is de lat ook onwijs hoog gelegd voor deze film, die ik misschien toch wel iets lager had moeten houden. Ik zou eigenlijk met een groep vrienden naar de bioscoop gaan om deze film te zien maar, na het horen van al die negatieve berichten hebben we het toch maar aan ons voorbij laten gaan. En misschien was dat één van de beste keuzes die ik ooit heb gemaakt want, dit had ik echt niet volgehouden in de filmzaal!

En misschien heb ik toch wel een plaat voor mijn kop gehouden. Want misschien de mensen die mij al een langere tijd volgen weten dat ik totaal niet tegen musical films kan. En dan had ik misschien voordat ik deze film aan had gezet toch wel moeten bedenken dat dit hier veel in voorkwam. Maar, ik kon het ook gewoon niet laten en dat kwam echt puur omdat ik zo'n fan van het eerste deel ben. Maar dat gezang kon me echt gestolen worden, man ó man wat heb ik me zitten vervelen op die momenten, ik kan daar echt helemaal niks mee. Ik had echt een waanzinnige klapper verwacht, de komst van Lady Gaga moedigde ik echt alleen maar aan, want dit duo leek mij zo onwijs geweldig. Alleen dat hele musical gedoe gooit echt twintig kilo roet in het eten, bah. En dat is echt zó zonde want de film laat daar omheen echt onwijs veel potentie zien. Ik had het bijvoorbeeld echt niet erg gevonden als al dat muziek eruit was gehaald, en je op bepaalde momenten toch wat meer diepgang kreeg.

Maar ga ik echt alleen maar haten op deze film? Nee! Want zoals ik al zei, alleen die musical stukjes konden mij niet bekoren, dat maakt deze film over het algemeen echt geen slechte film. Ik vond namelijk het moment in de psychiatrische inrichting, of misschien beter TBS-gevangenis toch wel echt heel tof. Een onwijs sfeervol moment, en ook merendeels zonder zang. Zette eigenlijk direct de toon die ook de hele film in mijn ogen had moeten vast houden, wat helaas niet gebeurde. Goed, wat daarna gebeurde heb ik denk al wel laten vallen, het einde (laatste half uur) was dan ook wel weer heel leuk. De ontsnapping brengt eindelijk wat actie in de film en misschien had ik toen gehoopt op meer gestoordere scenes, wat misschien niet helemaal gebeurde. Ik merkte dat ik steeds te vele neigde naar de wending men ook nam in deel één, wat in mijn ogen toch wel uitbleef.

Over de cast kun je het denk kort houden. Joaquin Phoenix wederom erg fascinerende rol wel, prachtig echt gemaakt voor deze rol. In mijn ogen toch wel de perfecte opvolger van Heath Ledger, al zijn het uiteraard twee compleet verschillende types. Joaquin weet wel weer die echte psychotische gevoel te geven.

Goed. Over het algemeen was het wel prima maar goed, het lijkt me duidelijk dat deze film niet de verwachtingen heeft waargemaakt. Toch hou ik mijn interesse open voor deel drie. Ik hoop toch dat men de draad weer een beetje weet op te pakken van deel één, waar ik toch wel een beetje naar verlang.

Ze hadden duidelijk een keuze moeten maken tussen musical of drama-thriller, nu krijg je een beetje van beide en is net niks.

Film duurde ook veel te lang. Zaten een aantal sterke scenes in, maar komt niet in de buurt van het legendarische eerste deel, jammer.

Wij hebben een stelling dat we films met een score onder de 3 op MM niet kijken.

Maar goed; mijn vrouw was niet thuis, en ik nieuwsgierig. Dus toch opgezet.

V.w.b. het musical-deel: In het begin dacht ik: Nou, als dat alles is dan past het er wel heel goed bij.

Daarna wordt het een beetje 'ongemakkelijk' en snap ik wel dat niet iedereen dat trekt.

Iets verderop wordt het zelfs geweldig. En meestal nog functioneel ook.

De lage beoordeling is denk ik dan ook geheel te wijten aan mensen die uitgaan van de actiefilm reeks in het DCU.

Als je in plaats daarvan je Moulin Rouge!-pet op zet dan is het een fantastisch muzikaal psychologisch drama, waarvan je de karakters toevallig zijdelings kent.

Ik heb mijn vrouw dan ook kunnen overtuigen om de regels (van die 3, die bij haar stiekem zelfs op 3,1 staat) te breken en hem toch binnenkort samen te herzien, en het zou mij niet verbazen als ik mijn huidige 4* bijstel naar nog hoger...