Joker: Folie à Deux (2024)

Mede door de slechte reviews heb ik deze film geskipt in de zalen. Toch bleef ik er benieuwd naar omdat ik het eerste deel van Joker vrij sterk vond. In mijn ogen is dit tweede deel zeker niet geflopt. Ik vond het bijvoorbeeld puur op technisch en visueel vlak bijzonder sterk.

Hoewel het personage van Arthur Fleck goed tot zijn recht komt in de gevangenis, net als de ontwikkeling van het personage van Quinzel, faalt de film in mijn ogen voornamelijk in het rechtbankgedeelte. Daar wordt wel de discussie opgeworpen of Fleck en Joker één of net twee verschillende personen zijn, maar dat kon volgens mij nog een stuk verder uitgewerkt worden. Scherper ook.

Het musicalgedeelte stoorde me minder al stelde ik me soms wel de vraag wat de meerwaarde was van 1 of 2 songs. Het nummer 'Ne me quitte pas' van de Belg Jacques Brel kreeg bij ons in Vlaanderen veel positieve aandacht, ik vond het eerder net een tegenvaller en vond andere songs en performances beter. Aan het acteerwerk was opnieuw weinig af te dingen met toppers als Phoenix, Gaga en de fijne rol van Gleeson.

Ik ben best fan van Joker uit 2019, maar had hier al weinig meer van verwacht na het lage gemiddelde van dit vervolg. En eerlijk gezegd heb ik nog steeds niet echt een idee wat ik hiervan vond. Ik heb normaal gesproken geen moeite met musicals, maar in deze film is het natuurlijk best raar en voegt het weinig toe. De nummers die worden gezongen helpen het verhaal niet vooruit, worden over het algemeen niet bijzonder gezongen (vooral niet door Phoenix, hoewel ik Ne Me Quitte Pas wel een geslaagde scène vond) en ook niet op een boeiende of creatieve manier gestaged. Dus tja, ‘waarom?’, vraag je je af.

Maar afgezien van het musical-aspect vond ik het niet slecht. De film is wel érg grimmig, donker en naar, maar Joaquin Phoenix geeft weer alles en zet weer een geweldige rol neer.

Wat ik misschien nog wel het beste vind, ook met terugwerkende kracht nu aan de vorige film, is dat we helemaal niet gekeken hebben naar The Joker van Batman. Veel mensen vinden het juist een soort ‘fuck you’ naar het publiek, maar ik vind het wel een interessante vondst dat Arthur Fleck slechts de inspiratiebron blijkt te zijn voor de echte Joker. Op het einde zie je dat de jonge man die hem vermoordt zichzelf de ‘Jokersmile’ geeft met het mes. We weten natuurlijk niet zeker of hij de echte Joker wordt (hoewel daar dus wel op die manier naar gehint wordt) maar Arthur Fleck is slechts een tragische, mentaal zieke gefaalde clown. We wilden allemaal kijken naar een originstory van een opwindende schurk, maar – heel meta – net als in de film zelf wordt het publiek teleurgesteld als hij slechts Arthur Fleck blijkt te zijn. Best een aardig thema zo.

Het lage gemiddelde snap ik verder wel, musicals zijn over het algemeen al niet populair, laat staan dat mensen erop zitten te wachten in een film als dit. Toch is het los van de muziek geen slechte film, voor het drama en het personage is het best het bekijken waard.

3,5*

Ik wist van tevoren al dat dit een musical-style invulling zou hebben, dus dat was geen verrassing. De vraag was alleen of het de film goed zou doen of juist omlaag zou halen.

Om te beginnen met de visuals: op dat vlak is Folie á Deux niet anders dan zijn voorganger. Het oogt allemaal weer lekker grimmig en de cinematografie is prima in orde.

Dat gezegd hebbende, als je niet van musicals houdt, dan is deze film niet jouw ding. Er wordt namelijk wat afgezongen in deze film. Het is allemaal wel lekker jazzy en old-skool, maar het is wel jammer dat ze gebruik maken van bestaande nummers ipv originele muziek. Frank Sinatra, Sammy Davis Jr., The Carpenters, en nog wat musicalklassiekers die iedereen wel kent (bv. That's Entertainment).

Als ik Batmans/Jokers universe zie, Gotham City of Arkham Asylum, dan wil ik echt ondergedompeld worden in die fictieve wereld. Door allemaal real-world muziek te gebruiken verbreek je die immersie.

Dan Lady Gaga; op zich kan ze prima acteren en is ze als zingende partner prima geschikt voor de rol, maar het voelde door alle 'show-scènes' meer als een kapstok voor haar zangkunsten dan een verhaal dat om Arthur Fleck draait.
En laten we wel wezen: ik vond de liedjes überhaupt weinig toevoegen. Soms ronduit saai, vaak misplaatst en te lang. Hoewel het tragische verhaal van Arthur Fleck op de voorgrond hoort te staan, wordt hij door zijn stijlvolle dansjes en zang eerder een karikaturale stijl-icoon dan een 'villain'... Ik snap gewoon niet echt waarom dit personage per se in een musical setting gedropt moet worden. Wat voegt het toe? Wat wil je ermee vertellen? Waarom moet dit moet de Joker en Gotham City als podium?

Eigenlijk vond ik het plot überhaupt weinig interessant. Er gebeurt gewoon niet zoveel. Deel 1 eindigde nog met een soort 'happy end' waarin de Joker een cultstatus kreeg. Chaos in de stad, Gotham city in verval. Maar daarvan zien we in deel 2 nauwelijks iets terug. In plaats daarvan een matige romance tussen Arthur en Lee.
Nog even over het einde, dat hij toch niet de "echte" Joker blijkt te zijn: op zich is het een interessante reveal, maar als zijn moordenaar de "echte" Joker wordt, dan blijft Arthur toch altijd nog de OG die met het idee kwam van clown-makeup? Met andere woorden, nu werd de "echte" Joker gedegradeerd tot een copycat ipv de unieke villain die hij in de canon is? Misschien denk ik teveel door, want Todd Philips' Joker-films zijn sowieso niet canon. Laten we het dan maar houden op 'fanfic loosely based on DC characters.'

Joker 2 had potentie, maar door dit de musical-hoek in te duwen gaat er toch heel wat verloren van de glans die het origineel wel had. Niet mijn ding op deze manier.

2,5*

Goeie film waarin de Joker in gevangenschap wacht op zijn proces in de rechtbank. Ondanks dezelfde toon is dit geen standaard vervolg (als musical gooit deze film het toch wat over een andere boeg). De Joker blijft een boeiend personage en het acteerwerk van Joaquin Phoenix draagt hier enorm aan bij (Lady Gaga weet zich prima staande te houden tegenover hem). De film had wel met gemak wat korter kunnen zijn.

Van een solide 4 sterren voor Joker naar 2.5 sterren voor Folie à Deux. Auw.

Waar het voor mij vooral aan lag, was dat ik geen duidelijk beeld had bij waar Phillips met dit vervolg heen wilde. Het idee om er een musical van te maken is echt te gek. daar was ik dan ook best enthousiast over. Zeker omdat Phoenix ook best goed kan zingen zoals hij al had bewezen in Walk the Line.

Dan denk ik tijdens het kijken, waar is nu dat musical gedeelte van de film. Die paar minuten die er wordt gezongen mag niet eens de aandacht krijgen. Dat viel enorm tegen. Maar ook hoe het verhaal loopt. Of vooral niet loopt. Alles wat er geprobeerd wordt om in de voetsporen van het goede eerste deel te treden lijkt hier gedoemd te mislukken. Het gevangenis gedeelte werkt niet, de rechtbank scenes werken niet. En er is totaal geen chemie tussen Gaga en Phoenix. Ik voelde het gewoon niet.

de film ziet er wel erg goed uit. Het groezelige van Gotham gemengd met de glitter en glamour in de muzikale intermezzo's is erg fijn. Ook het cartoonstukje in het begin is erg leuk gevonden. Phoenix zit weer helemaal in de rol en ziet er zelfs nog magerder uit dan in het eerste deel. Zijn commitment kun je niets over zeggen. Gaga doet het ook prima. Maar zoals gezegd, werken ze samen gewoon niet echt. De nummers die aan bod komen, zijn ook perfect gekozen en voelen alsof ze nu bij deze wereld van Joker horen.

Te veel elementen die niet werken tegenover net zoveel elementen die wel werken maken dat ik erg gemengde gevoelens had tijdens het kijken. Er is wel te zien dat er echt geprobeerd is om hier iets tofs van te maken. Jammer dat dat dan niet goed uit de verf komt.

Snap de negatieve recensies wel, zeker gezien zijn geweldige voorloper. Je vraagt je af waarom de regisseur deze weg heeft gekozen om van de Joker een muzikale film van te maken. Gedurfd sowieso, maar helaas werkt het niet. Jammer van de twee hoofdrolspelers die beide een goede overtuigende rol weten neer te zetten. De emoties en uitspattingen van Phoenix werken in deze film niet zoals bij zijn voorganger omdat de nadruk veel te veel op de muziek wordt gelegd. Raar idee van de regisseur dat leidt tot een matige film. 5/10

Briljant gemaakte film! Mits je de juiste mindset hebt om deze film te bekijken. Dit is namelijk geen misdaad drama film zoals de vorige uit 2019. Maar drama met heerlijke surrealistische beelden vooral gevormd door muziek dans in een musical jasje. Is dat niet je genre dan zou ik hem maar overslaan. De waanzin van deze killer clown wordt vertolkt vanuit zijn psychotische gedachten. Ik vond dit geniaal gebracht. Joaquin, Lady Gaga en Brendan Gleeson weten dit parelstukje in optima forma brengen. Wellicht dat velen hier over een tijdje deze film toch veel beter te waarderen dan hun eerste keer!

De eindtune had vertolkt kunnen worden door Ben Kramer. Hij was maar een clown, maar nu is hij dood

Film 4,0
Beeld (4K) 5,0
Geluid 5,0

Het dramaspel bij de oude Grieken is begonnen als muziek en sowieso zijn ze verwant omdat de kern ervan is om in de huid van de ander te kruipen: dat geldt niet alleen voor de toneelspeler maar ook voor de zanger die evengoed een emotie of verhaal uitbeeldt met zijn zang en lyrische tekst en die paradoxalerwijs om dat ‘oprecht’ te kunnen doen op het podium iemand anders wordt c.q. zich met dat uit te beelden gevoel of persoon vereenzelvigt. De verhouding tussen het echte leven en de uitbeelding op het podium is complex: enerzijds is het tweede een imitatie van het eerste (“Everything that happens in life can happen in a show” wordt in de film gezongen) maar is het leven ook een soort theater (zoals Shakespeare zegt: “All the world's a stage”). Door het leven naar het podium te brengen krijgt het glans en pas echt leven: het ‘bigger-than-life’-leven op het podium is in zekere zin echter dan het ‘gewone’ leven (en ligt daarin het ontstaan en bestaansrecht van drama); in dat verband heeft de film een prachtige visuele stijl vol kleur- en rookfilters om het getoonde te intensiveren en tot leven te brengen. Mensen vinden het raar dat er wordt gezongen in een film (drama) maar eigenlijk is dat raar want de film is ook niet echt (ook gekunsteld) maar zelf ook al een dramatisering dus een transpositie naar een fantasiewereld. Het musical-aspect verhevigt dat alleen maar en wordt in de film – die zelf natuurlijk al een fantasie is – gebruikt om de fantasiewereld van Arthur Fleck uit te beelden: waar de handeling (het drama) het uiterlijke uitbeeldt, drukt muziek het innerlijke en in dit geval de fantasie, ook de gedeelde fantasie of waanzin van Arthur en Lee (‘folie à deux’), uit. De film is in wezen dan ook niet echt een musical maar in Flecks fantasie (of hallucinatie) krijgt hij het podium om met z’n geliefde Lee duetten te zingen zodat die scenes een podium op een podium en een droom in een droom vormen; het is immers Flecks grote droom om op een podium te staan.

Het drama gaat er over dat Arthur Fleck een geestesziek persoon is die om zichzelf te weren tegen traumatische gebeurtenissen heeft gesplist in zijn ‘ware’ ik – de loser die aldoor faalt en wordt vernederd en onderdrukt – en de zelfverzekerde, overwinnende Joker als zijn fantasie die roem oogst op het podium. Z’n vriendin Lee (Lady Gaga) houdt van de Joker en heeft in de film de rol om met het zingen de fantasiewereld van Arthur Fleck op te wekken en zo de Joker tevoorschijn te halen en tot leven te brengen. Wat dat betreft past het goed dat Lady Gaga de echte ster is qua zingen en Joaquin Phoenix de echte ster qua acteren want zij belichaamt de fantasie en hij de grauwe werkelijkheid: zij geeft als het ware het podium aan Arthur Fleck om door middel van zijn liefde tot haar ‘iemand’ te worden – om gezien en bewonderd te worden door z’n fans – in plaats van de ‘niemand’ die hij in werkelijkheid is (welke laatste zachtmoedige, zielige persoon z’n advocaat juist als de ‘echte’ persoon naar voren wil brengen om hem in dit in wezen rechtbankdrama ontoerekeningsvatbaar te laten verklaren of strafvermindering te laten krijgen). Maar daarmee kun je op Freudiaanse wijze ook zeggen dat juist de onderdrukte Arthur Fleck niet echt is met de bevrijde Joker als zijn echte, maar door het systeem onderdrukte, persoonlijkheid. In dat verband belichaamt hij ook de revolutie op straat: andere ‘losers’ herkennen zich in hem waardoor hij de katalysator is van een volksopstand tegen het (onderdrukkende) systeem.

De film – en dat geldt ook voor de film als rechtbankdrama – betreft de vraag wie Arthur Fleck echt is: de zachtmoedige loser of de gevaarlijke Joker. Die vraag naar de ware persoon heeft in de film mede de vorm van de grap “Knock knock, who’s there?” dat doet denken aan Shakespeare’s openingsregel in Hamlet: “Who’s there?” waarmee de kern van de moderniteit is aangeduid en die bv. voerde tot het romantische concept van zelfvervreemding (wat is het authentieke zelf?). In wezen maakt de Joker – de fantasie – zichzelf waar: de mens is immers wat hij zich inbeeldt. De titel verwijst naar een gedeelde waanzin – die van Arthur en Lee in de vorm van hun duetten – en in politieke zin verspreidt die zich als een massapsychose naar de massa die in de Joker hun held zien waardoor de fantasie van de rebellie zich ook in marxistische zin waarmaakt. De rechtzaak doet vermoeden dat de onbedoelde ‘psychoanalyse’ aldaar eerst de waanzin sterker maakt – aangemoedigd door Lee – waardoor de Joker ontstaat voordat Arthur breekt en ‘gezond’ wordt. Daarmee verraadt hij echter de revolutie die in zijn naam wil plaatsvinden en daarmee z’n trouwste medewaanzinnige Lee die tegelijkertijd zelf de waanzin verraadt doordat zij haar waanzin speelt om met de Joker de romance in waanzin – de folie à deux’ – te kunnen beleven.

De film speelt zo op verschillende niveaus met de thematiek van fantasie vs. werkelijkheid op een intelligente manier waarbij de film er ook erg mooi en sfeervol uit ziet (en ook de muziek een stemming uitdrukt). Tegelijk verwijst de film aldoor naar de eerste film Joker (2019) en biedt de nieuwe film weinig nieuwe elementen: in die zin kan deze film teleurstellen maar op zichzelf beschouwd is deze zeker niet minder: waar The Joker (2019) naar mijn idee wordt overschat, wordt deze film onderschat.

Deze film weer is opnieuw gezien op de 4K uitvoering.

Deze film kan bij verre niet tippen aan de meesterlijke eerste film.

Het is het type film, die een vreemd Eendje in de bijt is, om het zo maar te noemen.

De film heeft zijn best mooie momenten, maar ook zwakke gedeeltes, en het einde van de film, is echt jammer die zo eindigt.

Helaas geen meesterwerk zoals de eerste film, deze film is redelijk maar daar blijft het bij.

Van 3,5* naar 3*

Zaterdagmiddag even een luiemiddag en deze Joker 2 ingestart op Netflix. Dat de film geen schim was van de goede eerste was inmiddels wel duidelijk want Phillips is op zijn zachtst gezegd toch een bijzondere weg in geslagen met deze film. By the way kan ik het niet laten om toch nog even te benadrukken dat er dus toch een deel 2 is gekomen waar veel mensen vasthielden aan het 'stand alone' idee, iets dat dus geen waarde heeft als het geld oplevert en een succes is.

Maar afijn, Fleck in de bak dus waar de film eigenlijk naadloos aansluit op de eerste die ook eindigde in de gevangenis of inrichting. Apart overigens de tekenfilm-achtige opening, iets dat verder niet heel erg is, waarop de film zich toch in de vertrouwde sombere, rauwe en trieste vorm ontvouwt met niet veel later de ontmoeting met Lee. Duidelijk is dat men de drama kant opgaat en eerlijk gezegd is er tot op dat moment eigenlijk weinig mis met de film. Phoenix doet zijn ding, Gaga zal me een worst zijn en is er natuurlijk alleen maar voor het zingen, en verder valt Brendan Gleeson vooral op als gemene cipier. En aanvankelijk is het idee van Fleck die langzaam weer tot leven komt na de ontmoeting met Lee best oké, net als verderop een aantal momenten in de rechtszaal waar Fleck zijn eigen verdediging opzich neemt en een aantal gespleten momenten laat zien. De film heeft daarmee best wel een aantal interessante dingen die draaien om drama, karakter, geestelijke valkuilen en psychologie net als de overgangen naar de andere persoonlijkheid en zit het cinematografisch en qua styling ook wel snor.

Maar ja, het blijft de vraag waarom Phillips voor deze aanpak gekozen heeft en snap ik waarom Phoenix en Phillips nu van meet af aan volhouden dat er geen derde deel komt. Want wat we willen zien komt niet en gebeurt niet, zijn de kritieken niet mals waar het eerste deel bejubeld werd en kan dit project toch simpelweg als mislukking gezien worden. Want verdorie wat is dat toch dood irritant die musical momenten met Gaga, de opbouw naar zo'n moment is wel mooi zoals de fantasievolle rampage in de rechtszaal, maar ja dan heb je dat verdomde zingen weer met een bepaalde toneelstuk achtige overdrevenheid met belichting en kleuren. Eén ding moet gezegd worden, Phillips wil wat anders, denkt erover na, durft en doet. Maar het is eenvoudigweg een verkeerde gok met een subgenre die totaal niet bij het idee past, haaks staat op het eerste deel, de film ellenlang doet aanvoelen en simpelweg vervelend maakt.

En dat is toch jammer, want wat had hier wat moois van gemaakt kunnen worden. Het einde met de 'young inmate' is ontegenzeggelijk een voorzetje op een nieuwe Joker die wellicht erg veel lijkt op de Joker uit de Nolan reeks vanwege het lachje, het mes en de verwondingen die hij zelf aanbreekt verf zijn haar groen en we hebben een nieuwe Ledger zou ik haast zeggen, maar of dit een vervolg gaat krijgen valt nog te bekijken. Het geeft bijna te denken dat de laatste minuten nog wel het belangrijkste zijn in deze film die absoluut geen voldoende gaat krijgen.





.

Slecht.

Todd Philips had voor het eerste deel naar mijn aanvoelen zijn mosterd gehaald bij films als The King of Comedy en Taxi Driver. Folie à Deux is in dat opzicht een stuk origineler. Er wordt zowaar wat musical bij gekieperd. Dat is een verfrissende en dappere keuze. Althans op papier.

In de realiteit werkt het voor geen meter. Het zijn saaie liedjes, met saaie teksten, en visueel wordt er amper iets uit die scènes gehaald. Als hersenspinsels van een geesteszieke had hier veel meer mee gedaan kunnen worden. Ook de rest van de film is niet veel soeps. Het is vooral saai, of het verhaal zich nu afspeelt in de gevangenis of de rechtbank. De intrede van de van een ferm stel botoxlipjes voorziene Lady Gaga is ronduit vervelend. Vocaal best ingehouden en qua acteren moet ik het ook nog zien van haar. Joaquin Phoenix kan gelukkig wel iets van z'n rol maken, maar dat was in het eerste deel ook al duidelijk.

1,5