Logboek

Op zich een verdienstelijke poging van Deruddere om een arm Italiaans gezin in New York neer te zetten in de jaren 20 van vorige eeuw. Dergelijke gezinnen zullen legio geweest zijn. Setting en sfeer was prima. Aanvankelijk ook een mooi script. Een wereld waarin mannen de plak zwaaiden met hun eer en verantwoordelijkheden. Vrouwen ondergingen de situatie, tenzij je steenrijk was.

Wat me vooral stoorde was het goedkope afgeraffelde einde. Dat ging nou wel erg makkelijk en snel. Jammer, want de film verdiende beter. Leuk om tussen die Amerikaanse acteurs ook enkele Vlamingen te zien in kleinere rolletjes zoals Josse De Pauw (Mr. Voss) of François Beukelaers (Mr. Helmer).

Niet het meesterwerk waar sommigen, inclusief Deruddere, op hoopten, wel degelijk ondanks zijn tekortomingen.

Truth or dare, een populair spelletje onder vrienden vooral, om op te vallen, misschien wel om stiekem dingen te kunnen doen die je anders niet kan of mag doen. Je weet waar het toe leidt, niet weinig naar seksuele handelingen, hoe kan het ook anders. Het eindigt met een anticlimax. Eigenlijk te kort om echt conclusies aan vast te knopen.

Hier was niet veel aan. Ergens wel een typische Ozon met zijn aandacht voor intermenselijke contacten en diversiteit. Een film over vrij zijn en jezelf zijn, zonder in een hokje gedrumd te willen worden. Een film in het douce France ergens op vakantie, ver weg van de sleur waar alles kan en mag, maar niets moet. Maar veel stelt het allemaal niet voor. Het duurt ook maar een kwartiertje.

Ik vond dit wel een beklijvende film van Ozon. Een spanning die voornamelijk onderhuids is en je voelt meteen dat er met die nieuwkomer iets vreemds aan de hand is. Niet in het minst in haar eigenaardige gedrag en ik had verwacht dat er nog meer elementen gingen opduiken, maar dat bleef dan toch beperkt met de tandenborstel en de eigenaardige babbels.

Het einde is daarom niet noodzakelijk verrassend, maar wel schokkend. Een beetje erotiek ook, Ozon doet dat wel vaker (niet steeds) om een extra mysterieus pigment toe te voegen aan het geheel. Een film die vooral ongemakkelijk aanvoelt en mij althans van begin tot einde boeide.

Deze staat zelfs in de top 25 van beste Nederlandse films op MM. Ongeacht dat dit wel leuk is, kunnen er wel vragen gesteld worden of Nederland op filmvlak echt niets beters te bieden heeft. Het valt me zelfs op dat er geen enkele van Warmerdam tussen staat, om maar te zeggen ...

4 en 5 mei in Nederland zal wellicht hetzelfde gevoel geven als in België 11 november en in mindere mate 8 mei. Voor mij was dit nieuw. Ik ken van Kooten en de Bie wel als komisch duo uiteraard, dat sijpelde zelfs tot in Vlaanderen door. Met het volume extra hard begreep ik zo goed als alles.

Wel leuk zo dat olijke duo met een aantal grappige situaties zoals de scènes met de bloemen, de parkeergarage, het hilarische verhaal met de mof en der Bahnhof, het telkens herhalen van de één wat de ander zei enz ...Misschien allemaal niet super hoogstaand, maar zeker vermakelijk en creatief.

Gastronomische films zijn de laatste jaren wat in opmars geweest. Vaak weliswaar met wat meer schwung en verhaal dan deze Franse productie. En met een authentieke Aziatische film moet je dit ook niet vergelijken.

Moeilijk om een oordeel te vellen over dit. Technisch knap met de cinematografie en het camerawerk. Het zou jammer zijn mocht dat niet zo zijn met al die mooie gerechten die werden gepresenteerd. Als je het niet kan ruiken of proeven, dan moet het minstens goed in beeld worden gebracht.

Inhoudelijk dan weer mager. De romance is weinig interessant en vergalt het plezier van de keuken.

Ik zag een paar weken terug The wild brunch en daarvan was ik toch meer van onder de indruk dan deze Rio Bravo. Het moet gezegd dat ik ook niet zo wild ben van westernicoon John Wayne.

Ik vond het eerlijk gezegd een vrij eentonige zit en als er al wat meer actie kwam, dan heb je nog het clichématige westernidee van kermisschutters versus revolverhelden. Inhoudelijk ook niet je dat, dus echt weinig om me aan op te trekken. Onderhoudend in het beste geval.

Mooie setting, dat wel, maar de actie, het verhaal en de personages zijn nogal mak.

Vrij saaie en weinig interessante documentaire over een aantal mensen die als Turker door het leven gaan. Dat is een oersaaie job waarbij ze Google Street
View afspeuren en onder andere gezichten van passanten blurren zodat die privacy gewijs onherkenbaar zijn. Hetzelfde geldt voor autonummerplaten als bvb mensen die willen dat hun huis geblurd wordt.

Blijkbaar houden ze zich ook bezig met het opsporen van zwembaden en dergelijke meer. De docu toont ook enkele conversaties met andere Turkers. Niet echt hoogstaand, sommigen functioneren ook niet echt stabiel. Er wordt wat gegrapt over AI en robots die hun taak zouden overnemen in de toekomst, vandaar de titel. Neen, skippen dit...

Oja, voor het geld moet je het zeker niet doen. Eén eurocent per actie, tja, dat zijn 2880 acties op 8 uur met een gemiddelde van 6 per minuut. Ik vermoed dat het zelfs gemiddeld trager gaat. Een job die tot verdwijnen gedoemd is, tenzij je het outsourcht naar een lageloon- of ontwikkelingsland...

Omdat ik niet zo vertrouwd ben met de Italiaanse geschiedenis vond ik de film niet altijd even gemakkelijk om te volgen, zeker naar het einde toe wanneer het jaar 1870 ter sprake kwam. 1870 is voor mij de start van de Frans-Pruisische oorlog met Bismarck, maar de schermutselingen in Italië en concreter Rome waren me onbekend. De strijd voor de éénmaking van Italië tegen de Pauselijke Staten woedde volop, Pius IX en de Porta Pia, het was me niet duidelijk...

Los hiervan is het ook een film over het bizarre, maar schokkende verhaal van de inlijving (lees: ontvoering) van een Joodse jongen die katholiek gedoopt zou zijn geweest. Vervolgens wordt de jongen volledig geïndoctrineerd met als gevolg dat de relatie met zijn familie ondoorgrondelijk is.

Interessante film met prima acteerwerk. Je stelt nog maar eens vast dat het Insituut Kerk een enorm corrupte en doortrapte instelling was en misschien nog steeds is.

Het is een cliché om een sympathiek hoofdpersonage (maar nog steeds eentje van het criminele type) af te zetten tegenover wat echte schurken. Dat gebeurt dus ook met McQueen hier waarbij de kijker hoopt op een positieve afloop. Het onrecht dat hem wordt aangedaan of het verraad waarmee hij te maken heeft overstijgt zijn misdrijven. Hij ziet er vervolgens ook erg charismatisch en flamboyant uit.

Lekker sfeervol en met fijne actie deze zuivere heist. De relatie met Carol is een extra pigment die de film kruidt. Niets is zwart wit.

Een aantal scènes zijn echt geweldig zoals die met de trein, de vuilniswagen of het motel op het eind. Actie en rustige momenten wisselen elkaar goed af. Een film die zeker een herkijk waard is.

Een vrij standaard drama die me iets meer kon behoren dan de anderen hier, maar hoogstaand werd het nooit. Een drama op automatische piloot van een jongeman met de diagnose van pancreaskanker. Gabriel Sara vond ik wel een fijne en energieke rol spelen als dokter, maar om nu de conclusie te trekken dat het er allemaal zo aan toegaat, hmm een brug te ver lijkt me dat. Deneuve, toch een grote dame in de Franse filmwereld, deed het eerder op ervaring, zonder meer. Magimel als patiënt deed het behoorlijk. De France haar rol stelde al bij al ook erg weinig voor. Geen film die boven het maaiveld uitsteekt en eerder te veel afhangt van goedkoop sentiment dan van een diepgaand drama.

De trilogie dooft met deze Thunderdome uit en de stekker werd er vervolgens uitgetrokken. Gelukkig kent Mad Max vandaag een revival met Fury road en Furiosa. Het afsluitende deel is in alles minder dan de twee voorgaande delen. Minder bruut, minder sfeer, amper spannend ... en dan blijft er al niet zo heel veel meer over. Die ommezwaai met die kindercrèche deed de film evenmin goed. De toon zit gewoon niet goed. De humor doet meer fout dan goed.

Gibson komt ook minder uit de verf in deze derde film. Hier en daar wel een leuke scène (het kooigevecht en het einde), maar het voelt onvoldoende aan om de film aan te prijzen.

Over Tina Turner zijn de meningen verdeeld. Goh ja, in die gekke apocalyptische wereld staat ze niet slecht, maar ik word er zeker niet warm van.

Met Anatomy d'une chute gooide Justine Triet hoge ogen. Mede daardoor wou ik deze short ook meepikken op Mubi. Geen film om achterover van te vallen. Het betreft wat intermenselijke contacten tussen een vereenzaamde artiest met zijn familie, met iemand die hij leert kennen. Plezier en verdriet liggen dicht bij elkaar. Hij voelt er zich erg onwennig bij, sociaal onhandig ook. Degelijk, maar geen hoogvlieger.

Ik kan me perfect inbeelden waarom Louis zijn familie al twaalf jaar niet meer heeft gezien. Had het van hem afgehangen, het had nog veel langer geduurd. De stap die hij zette na 12 jaar moet immens geweest zijn. En daar zit je dan bij een egocentrische familie dat constant ruziet over futiliteiten. Plaatsvervangende schaamte creëerde het. Moet je daar je ziel bij blootleggen? Dolan slaagt er in dat dilemma mooi te plaatsen. Ik hou wel van zijn intermenselijke stijl van films.

Pijnlijke spanning, maar wel prima acteerwerk en prima cinematografie (camerawerk). De camera zat er vaak dicht op dit in tegenstelling tot de geborgenheid en het respect voor elkaar dat gevoelsmatig veraf stond. Voor sommigen misschien een saaie film, maar ik zat wel in de film en vond hem best onderhoudend. Niet zijn allerbeste werk, maar nog steeds meer dan goed. Fan sowieso van Dolan's oeuvre.

Best een vrij confronterende film over kans- en generatiearmoede waarbij de gevolgen voor de kinderen groot zijn. Groei maar eens op in dergelijk(e) gezinnen waarbij de vader een verstokte alcoholverslaafde is en waarbij de apart wonende moeder eveneens aan lager wal zit.

De vader heeft wel de nodige liefde voor zijn kinderen. Hun band is innemend. Tegelijk heb je die ontgoochelende kijk van de kinderen telkens wanneer de vader zich onverbeterlijk opnieuw heeft laten gaan. En opnieuw die beloftes die nimmer gehouden kunnen worden. Schrijnend. Ik had er wel mee te doen. Gelukkig had hij geen losse handjes...

Veel minder sympathie dan toch wel voor de moeder die nauwelijks omziet naar haar kinderen en meer oog heeft voor haar half gare partner. In het tweede deel evolueert de film naar een mini roadtrip, op zoek naar het niets, maar toch de hoop naar een tikkeltje warmte, veiligheid en geborgenheid.

Dat zwartwit en die minieme kleurschakeringen waren me niet helemaal duidelijk. Knap wel dat de film is gemaakt met de familieleden van de regisseur. Die deden het prima!

Een teener high school movie met grappen en grollen en dan weet je wat op je afkomt niet van een hoogstaand niveau kan zijn. Deze films lijken ook zo op elkaar, vissen in dezelfde vijver dat het moeilijk is nog verfrissend uit de hoek te komen. Drank, drugs, feestjes en seks is de gebruikelijke cocktail voor dit soort films.

Er zitten hier en daar wel leuke fragmenten in zoals met de Tesla, maar in het algemeen is het erg flauw. Ik had ook de indruk dat er amper normale personages in meededen. Ofwel over the top geacteerd ofwel waren het weirdo´s.

Mason Thames vond ik wel meevallen hier. Niet goed, maar als je je verstand onder nul wil brengen voor een avondje, dan moet je hier zijn.

Een mix van verschillende genres waarbij de film start als een detective thriller met de jacht op een seriemoordenaar. Deed me wat denken aan Zodiac van Fincher met die raadsels. Trage opbouw, maar daarom zeker niet oninteressant.

Een bizar personage die Lee Harker, erg introvert en weinig sociaal. Heeft een bepaalde gave om semi intuïtief dingen te zien.

Cage komt pas later op de proppen. Doet het weer goed al zag ik hem al beter uit de verf komen. Dan vond ik zijn recente vampierenfilm Renfield (Film, 2023) sterker. Een film die vervolgens evolueert naar fantasy supernatural horror. Sommigen zullen dit over the top en kitsch noemen, anderen dan weer verfrissend. Ik hang er wat tussen. Niet slecht, maar de verwachtingen lagen hoger.

Er passeren wel wat vrijscènes in de film. Die twee deden precies niets anders. Niet dat je er als kijker veel van ziet overigens. Het komt het verhaal niet ten goed. Beet je simplistisch voorgesteld.

Een aantal scènes vond ik dan wel interessanter. Hij, een stielman, zij komend uit een hoger opgeleid milieu. En dan merk je wanneer familie en vrienden aan tafel zitten, dat de kloof best groot is. Het is ook niet eenvoudig om je plek daarin te vinden. En in een film is alles fragmentarisch en weinig genuanceerd. Maar het kan zeker spelen in een relatie.

Acteerwerk is behoorlijk en ik was ook wel te spreken over het einde. Ik hou niet zo van die eenvoudige happy ends. Er mag heus wat drama zijn en dat is het hier ook wanneer de relatie strandt. Mooi zo! Hierdoor toch nog een nipte 3,0*, voor de rest stelde het toch te weinig voor.

Het label dat op deze film is gekleefd is wat overdreven. Het betreft inderdaad een zwoele mystieke film met een streepje bloot, maar meer dan dansende boezems is het nu ook weer niet. Sensuele en broeierige film, dito soundtrack. De sfeer van de film zit inderdaad erg goed.

Inhoudelijk mysterieus en fragmentarisch met aparte puzzelstukjes en verhaaltjes die met elkaar verbonden (dienen te) worden. Kon me niet altijd even sterk boeien, maar vervelen deed ik me ook niet. Sterk acteerwerk ook, zeker van Kirshner. Intrigerende personages wel elk met hun eigen agenda en hun gedragingen. Veel vragen en mysterie, maar het einde van de film verklaart veel.

Het is steeds een plezier om Efira aan het werk te zien. Ze is ook niet schuw om uit te kleren te gaan, maar heeft zoveel meer te bieden. Hier speelt ze een twijfelende vrouw in een nieuw samengesteld gezin. Ze wil graag ook kinderen, maar voelt dat de timing niet goed zit. Ze hecht zich aan haar stiefdochter en hoewel haar man lief is, slaagt hij erin haar af en toe uit te sluiten. Ze wordt niet op de hoogte gebracht van zijn familieperikelen en ook met de dochter verloopt het soms moeilijk.

Een moeilijke jaloerse ex kan er dan nog wel bij, maar dat gebeurt gelukkig niet. Een overkill zou teveel geweest zijn voor dit toch wel eerder sereen drama. Ik kan me best inbeelden dat nieuw samengestelde gezinnen hun issues hebben, in velerlei vormen, niet evident.

Verder sterk acteerwerk, de personages komen goed uit de verf, erg onderhoudend, mooi tempo enzovoort. Kortom van genoten.

Een low budgetfilm van de Brugse regisseur Stroo. € 1500 budget las ik ergens, dat is wel bijzonder weinig. In verhouding met het resultaat enorm knap gedaan. Dat maakt van Egoiste nog geen topfilm, maar het dwingt wel respect en bewondering af.

Een film die letterlijk van de hak op de tak springt met zijn flashbacks en zelfs die verlopen ook niet altijd synchroon. Je moet er toch je aandacht wat bijhouden. Ik werd niet 100% ondergedompeld in de Parijse sfeer of de gebeurtenissen tussen de twee vrienden.

Vrij onbekende film, geheel onbekend zelfs, ook hier in België. Draaide op het FF van Peking. Camerawerk vond ik wel goed. Moeilijk om er een echt gevoel op te plakken.

Fede Alvarez is erin geslaagd om de oude fanbase die is opgegroeid met de quadruple franchise en een jong nieuw publiek tevreden te stellen met zijn nieuwe Romulus. Daar waar Scott toch wat in faalde met zijn matige Prometheus en Covenant. Iets te veel filosofisch geneuzel waar niemand zat op te wachten.

We situeren ons twintig jaar na Ripley's eerste ontmoeting met de Xenomorph en de film heeft wat de stijl van de eerste twee films. Het lijkt in eerste instantie zelfs een remake van de film uit 1979, maar het gaat toch verder dan dat. In deze Romulus is veel tijd en aandacht gekropen om met het grote budget een sterke film af te leveren. Prachtige vormgeving van die ontginningsbases en mensenkolonies vele lichtjaren hier vandaan. Prachtig ook die ringen rond de planeet. Visueel zeker hoogstaand, net als de sound die echt deel uitmaakt van de Alien-franchise.

Spaeny is geen Weaver, maar trekt meer dan haar streng. Ze lijkt definitief vertrokken na drie sterke rollen op korte tijd in bekende Hollywoodfilms zoals ook Priscilla (Film, 2023) en Civil War (Film, 2024). David Johnson vond ik ook overtuigend als androïd Andy al is het geweldig om weliswaar een halve Ian Holm aan het werk te zien. Nostalgisch voor de oude garde! De man is jammer genoeg 4 jaar terug van ons heengegaan.

De film heeft alles om er een geweldige film van te maken. Die facehuggers zijn enorm nijdige beesten. De Xenomorph is meedogenloos. En wat een knappe scène was de Alien 2-lookalike met de zwaartekracht en het rondvliegende zuur. Het einde met die hybride vond ik het minste van de film, weinig overtuigende creatie, had niet gemoeten, dan had ik nog liever een (queen) Xenomorph gehad ofzo.

Een eigenaardige short animatie. Hoewel hij amper 16 minuten duurt toch vrij langdradig omdat het iets te traag en repetitief is. Me ook niet 100% duidelijk. De robot is meer dan een chirurg en de robot is meer dan mechanica, want hij ervaart gevoelens en gedachten. Hij heeft het moeilijk daarmee om te gaan.
Best stijlvol en mooi gedaan met die tekeningen, maar al bij al iets te leeg om me echt aan te grijpen.

Mijn kinderen worden groot. Voor het eerst (en dan nog elk apart) naar de bioscoop en dat zonder mij. En het was niet omdat ik niet wou. Ze zijn ongeveer dezelfde leeftijd als Riley en dan spelen andere dingen zoals vrienden en de puberteit.

Best wel herkenbaar en erg leuk én goed gedaan om de puberteit aan de hand van (nieuwe) emoties te verhalen. Het doet me denken aan de Nederlandse short Mind My Mind (Film, 2019) die hetzelfde principe toepast voor mensen met autisme, maar dan met 1 algemeen mannetje in het hoofd.

De film borduurt verder op (het succes van) de eerste film. Er komen nieuwe emoties bij en Riley zit in een andere levensfase. Dit kan je wel doortrekken naar opnieuw vervolgfilms, kan opnieuw werken als ze het maar doordacht doen en voldoende tijd tussen laten. Deze moet in principe niet onderdoen voor het origineel. Blijft grappig en zit goed in elkaar. Zeker van genoten.

Een bizarre trip van drie broers naar Turkije om een haartransplantatie te laten uitvoeren. Niet vreemd omwille van de behandeling zelf, wel omwille van hun asociale onzekere gedrag. De ene is meer te zien zonder dan met kleren aan en vraagt zijn broer om even te kijken. Beetje awkward.
Er ontstaat dan wel wrevel door een misverstand, maar uiteindelijk komt het wel goed. Best wel met een grappige melodramatische insteek. Het zelfvertrouwen van de broers is recht evenredig met hun haarprobleem. Maar met Lindsay zat het probleem wat verder denk ik ...

Een bizarre film over een toneelschrijver die buiten zijn comfortzone treedt en ingaat op het aanbod van een Hollywoodproducer om het script te schrijven van een film. Hoe zelfzeker Fink voorheen steeds was door zijn expertise en talent, hoe onzekerder hij wordt naarmate hij in dat muffe hotel verblijft.

Veel absurditeiten gehuld in een mysterieus sausje. Niet alles is even verklarend of leidt tot een eindpunt. Bizarre personages doen de rest. En die doen dat met verve gezien het sterke acteerwerk. Buscemi, Goodman, Lerner en Turturro, ... allen acteren op hoog niveau en dat maakt het erg vermakelijk.

Inhoudelijk niet altijd even interessant al haalde ik wel erg veel uit de personages zelf en het geweldige jaren 40 sfeertje van het hotel. Best geslaagd, maar echt ondersteboven was ik er ook niet van.

Neen, nu weet ik het wel zeker na zijn 6 bekendste en meest bekeken films gezien te hebben. Antonioni is niets voor mij. Met La notte haal ik nog een 3,5*, de rest zit eronder. Ook deze Blow-up dus waar ik inhoudelijk weinig kon mee aanvangen. Ik mist telkens die diepere laag die er schijnbaar steeds blijkt te zijn.

Visueel vond ik het wel een meerwaarde met de mooie fotografie en aankleding. Inhoudelijk bizar en mysterieus. Een waas tussen realiteit en fictie met wat in het park te zien is, vooraf en achteraf, en wat te zien is op de ontwikkelde foto's. Interessant, maar het kon me onvoldoende grijpen.

Daarnaast veel spielerei met wat modellen, de één al wat welwillender dan de andere, niet in het minst om de eigen carrière van de grond te krijgen. Het einde is open en laat je verbaasd achter. De verklaringen liggen alvast niet voor het rapen.

De reacties zijn overwegend positief, maar ik begrijp het gemiddelde evenzeer. Ik bleef ook wat op mijn honger zitten en was eerlijk gezegd ontgoocheld in het plotverloop. Ik vond het allemaal iets te makkelijk en simpel die gemaakte contacten.

In de eerste plaats tussen Willy en de vreemde Martin zelf. Waarom in godsnaam verbindt Willy zijn lot aan de geheimzinnige onvoorspelbare Martin. Na een zatte nacht OK, maar na een tijdje heb je wel door dat je écht wel met een mafkees te maken hebt. Maar ook de andere contacten zijn vluchtig (letterlijk zelf) en meegaand zoals met die vrouw en wat later met die vader en het kind. Alsof het allemaal zo vanzelfsprekend is. Die trommelaar die te pas en te onpas in beeld kwam, was wel een grappig gegeven.

Verveeld heb ik me zeker niet. Doe je overigens nooit met de eigenzinnige Marc Didden. Matig plot alvast, maar wel onderhoudend genoeg om anderhalf uur te vullen.

Behoudens de films van Leone of Eastwood niet bepaald een grote voorkeur voor westerns. Ik apprecieer ze wel, maar meer ook niet. The wild bunch is best een spectaculaire western met massaschietingen. De scènes zijn groot en lang. Bij momenten kwam ik ogen tekort wanneer een globaal beeld werd genomen van de scène. De film gooit er je meteen in bij de openingsscène. Ook het sluitstuk is één en al geweld.

Het is een wat atypische western waarbij er niet zomaar 1 hoofdpersonage, laat staan 1 revolverheld opstaat die het allemaal eens zal oplossen. Pike Bishop (William Holden) is dan wel het bindmiddel van de ruige bende die hij leidt, de groep primeert hier toch.

Verder ook erg sfeervol en prima shots met slow motions. Een vrij ruwe film ook waarbij in de hetze van het geweld niemand wordt gespaard, ook de onschuldige passanten niet.

Toch wel een vrij zwaar psychologisch drama waarbij de feiten in het verleden liggen en slechts zeer sporadisch en vluchtig even opduiken (in de nachtmerries van Conrad). De focus en het geheel van de film ligt erna en dat is een prima uitgangspunt om het trauma te kaderen.

Drie hoofdpersonages worden uitvoerig belicht in de film. Conrad zelf in eerste instantie die de dood van zijn broer wijt aan zijn eigen falen. Komt daarbij dat hij het gevoel heeft dat zijn afstandelijke moeder het hem kwalijk neemt dat haar zoon er niet meer is. Therapie vindt ze dan ook nonsens, laat staan dat je de buitenwereld informeert dat je psychologische hulp zoekt. Met een reisje en er even tussenuit zijn, wordt alles veel beter. De vader - geweldige rol alweer van Sutherland - is letterlijk het bindmiddel van het gezin. Zowel in- als extern tracht hij voor iedereen goed te doen.

Ondanks de oubollige look me zeker niet verveeld, integendeel zelfs. Sterk acteerwerk, een prima script en uitstekende dialogen doen veel. In dat opzicht ook steeds een verademing om de rustige charismatische Judd Hirsch, hier als psychiater, aan het werk te zien.

Ik zag nog niet gek veel films van Altman, maar ik stel wel vast dat het vaak nogal moeizaam gaat voor mij. Dat is hier niet anders moet ik jammer genoeg concluderen. Ik was wel onder de indruk van de setting en de sfeer. Een soort western, maar dan in een ander jasje. Veel somberder dan de vaak zonovergoten tegenhangers.

De film is somber in zijn geheel, grimmig en weinig positief. Ook de personages roepen weinig tot geen sympathie op. Inhoudelijk zat ik nooit echt in de film, ik moest er me doorheen slepen. Gelukkig kon ik me wat optrekken aan het acteerwerk en de setting. Voor het slot was het kalf al wat verdronken voor mij ...

Eén van de beste films van Paul Newman die hier toch de pannen van het dak speelt als de flamboyante poolspeler. Zijn talent combineert hij met doortraptheid en een grote mond door zich voor te doen als een sukkel om nadien met hoge inzetten geld uit de zakken te slaan van zijn tegenspelers.

Leuk zo dat poolen, maar na goed een half uur verlegt de film de aandacht naar de persoon Eddie Felson. Een wat bizarre relatie komt naar voren met Sarah (Piper Laurie), aantrekken en afstoten ... De film krijgt een psychologische insteek en dat is best boeiend.

Sowieso uitstekend acteerwerk van de hele cast met Newman op kop. Lekker sfeertje ook met die jazz-soundtrack. Prima camerawerk ook wat hierboven al werd beschreven met die typische trucjes met de focus op de handen waarbij de kijker denkt dat het Newman zelf is die achter de pooltafel staat.

Wat een tegenvallende documentaire van Seidl. Vooral technisch erg ondermaats in zijn gekende sobere oubollige stijl met een standvastige camera waarbij een aantal mensen getuigen over hun geloof.

Nou ja, zelfs dat is het niet, want het waarom is er niet bij. Er wordt gewoon voor de camera gebeden van Jan en alleman. Vrij saaie bedoening. Kan me best inbeelden dat het voor gelovigen intiem is, wel ik zou het dan intiem houden. Ik vind religie fascinerend, maar dit was saai zo anderhalf uur lang.

Docu voegt weinig toe. Niet Seidl´s beste werkje.

Ik kan ook alleen maar beamen dat Azabal wederom een prachtprestatie neerzet. Ik leerde de actrice kennen via de films van Touzani (Le Bleu du Caftan (Film, 2022) en Adam (Film, 2019)). Een weliswaar onbekende actrice, maar echt een fenomeen.

Bijzonder sterke film ook die toch een zekere indruk op me heeft nagelaten. Een authentiek portret van hoe het eraan toegaat zou kunnen gaan op een Brusselse school met diverse culturen en religieuze gemeenschappen, in dit geval de moslimgemeenschap. De impact van de ouders blijft hier beperkt, maar het zijn dan vooral de jongeren die hun mening en gevoel uitdrukken.

Moeilijke sfeer om het geheel onder controle te houden. Je voelt de spanning en de escalatie groeien. Prima in beeld gebracht. Sereen, maar kordaat zonder in overdrive te gaan. Prima acteerwerk ook. Heldenbergh zie ik liever met een meer zinvolle acteerrol, maar Azabal zuigt terecht alle aandacht naar zich toe.

Absolute aanrader en in dezelfde lijn als daar zijn Die Welle (Film, 2008), Entre les Murs (Film, 2008), Das Lehrerzimmer (Film, 2023)

Degelijk drama over een disfunctioneel gezin van een alleenstaande moeder met twee tienerkinderen. De verstandhouding tussen beiden is niet geweldig en de zorg voor de kinderen is ondermaats.

De kinderen hangen rond, hier en daar een klusje, maar det is het zowat. Vrij rustig voortkabbelende film zonder grote bruusk gebeurtenissen.

Niet zo bijzonder, maar wel fijn om eens meegenomen te hebben. Middelmatig, maar degelijk. Acteerwerk op niveau.

Eentje die in al verschillende keren zag en me op één of andere manier steeds is bijgebleven. Daarom allemaal niet zó geweldig, maar gewoon onderhoudend.

Een niemendalletje voor een groot acteur als Hopkins, maar hij trekt de film toch naar zich toe als alwetende grijsaard. Uiteraard is het fabuleuze landschap een geweldige plus en dat met een Hollywood soundtrack erop. Op die manier een leuke survival avontuurfilm.

De scène met de beer blijft geweldig en Baldwin is ook in zijn sas als geniepige bad guy.

Als je een priester uitnodigt, moet je natuurlijk wel weten waarom die moet komen. Als het is om de laatste sacramenten te geven vooraleer de zieke de pijp aan Maarten geeft, dan is het logisch dat die dan overlijdt.

Miraculeuze genezingen behoren niet tot het standaard arsenaal van een priester. Dit misverstand leidt tot een pijnlijke confrontatie. Deze zelfde chaos ervaart de priester eveneens wanneer hij op weg gaat naar zijn job, verkeersagressie en een onverschillige drukte, ver weg van het vrome eerbiedwaardige leven.

Best wel een boeiende intrigerende Roemeense short.

Confronterende film over een trans meisje dat een jongen wou zijn ergens in de mid belt of Amerika, Nebraska. Bekrompen geesten ontmoeten Brandon en dan weet je dat er heibel van komt.

Het meest denigrerende vond ik het moment dat die moeder sprak van "het" (it), alsof het een monster was of een dood object.

Aangrijpend en waar gebeurd, mij was dit niet bekend, maar verwonderd ben ik er jammer genoeg niet om. Toprol van Swank die het beste van zichzelf geeft. Geen zwart wit verhaal, maar een sereen portret van een gedesillusioneerd persoon op zoek naar liefde en erkenning.

Geen drie, maar eigenlijk 4 korte filmpjes herbergen deze film van Bong. Met wisselend succes wat mij betreft. Vooral de twee eerste spraken me aan, de andere wat minder.

Met een grappige insteek, vermakelijk, maar ook niet meer dan dat. Van hoe iemand wanneer hij dreigt betrapt te worden er alles aan doet om dat verborgen te houden. Je herkent er misschien wat in van jezelf in een bepaalde situatie.

Leuk om eens meegepikt te hebben.

Wel een leuke entertainend deel van de franchise. Niet geweldig, maar zeker ook niet slecht. Visueel technisch inderdaad erg goed gedaan.

Een verhaal van onderdrukt worden en zich verzetten. Komt misschien een beetje traag op gang, maar je krijgt er een culturele inkijk van de chimpansees voor in de plaats.

De actiescènes zien er goed uit. Inhoudelijk vrij standaard en weinig verrassend. Zeker wel van genoten, maar ik ben niet de allergrootste fan van de apenfranchise.

Leuke onderhoudende film over de opkomst van het motorrijden in de jaren 60 in de VS. Er werd wat argwanend naar gekeken, maar stiekem wou iedereen erbij horen. Het sprak tot de verbeelding en het was een symbool van vrijheid. Centraal staat ook de kameraadschap en het verwerven van een eigen identiteit en status.

Erg veel gebeurt er inderdaad niet. Toch blijft het voldoende boeiend om te volgen. Het is geen documentaire, maar met het centrale interview en de flashbacks heeft het wel een prima script.

Best wel een erg sfeervolle film met prima acteerwerk. Harde alsnalfamnnetje die zijn bende bijeen tracht te houden en dat is niet zo eenvoudig. Je moet opletten dat je geen slachtoffer wordt van je eigen succes waardoor de kernwaarden verloren gaan door de schaalvergroting en nieuwe generaties die een andere kijk hebben op de motorcultuur.

Het gemiddelde is niet bijzonder hoog voor de film, vandaar dat ik ook wat verbaasd ben over de reacties hier die voornamelijk positief zijn. Een geweldige rechtbankfilm is het allerminst. Binnen het genre is het zelfs een erg zwakke film.

Een rechtbankfilm moet het voornamelijk hebben van zijn scherpe monologen en pleidooien. Het juridische steekspel tussen de aanklager en de advocaat van de beschuldigde. Een good guy en een bad guy. Dat ontbrak hier compleet.

Ook de uitkomst van de film is ondanks de voorspelbaarheid erg bizar. Op zich was er geen enkele aanleiding of argument om deze uitspraak te doen. Het mist de film aan overtuiging en opbouw. En uiteraard heeft de jongen het niet gedaan, maar dat is niet het issue. In alle andere rechtbankfilms kan je het einde zo voorspellen. Ik miste alleen wat vurigheid, gedrevenheid en passie.

Een vrij korte short waarbij vanuit Westerse bril gekeken wordt naar andere culturen en rassen. "De witte blanke man" die vanuit zijn eigen referentiekader en financiële middelen Afrika bezoekt en zich in alles laat onderdompelen, maar die ervaringen compleet negeert wanneer hij terug is in eigen land.

Een leuke animatiestijl, mooi ook met die verschillende kleuren, maar de boodschap erachter is krachtiger.

Ik heb het gevoel dat de hype rond het eten van insecten wat voorbij is. Niet dat wel jaren terug massaal insecten gingen jagen, maar ik had het gevoel dat het toen veel meer in de media aan bod kwam. Nu hoor je er amper nog iets over. In die lijn zal ook deze documentaire geschoten zijn.

Uiteraard vrij gekleurd, maar daarom niet minder interessant.

Zo'n 100 jaar geleden waren er slechts een 5% Joden in Palestina. Het samenleven met de Palestijnen verliep min of meer harmonieus. In dat opzicht zeker een boeiende documentaire. Alleen is de documentaire nietszeggend. Had ik niet geweten waarover het ging, ik had het niet kunnen opmaken uit de beelden.

Vrij oude beelden, vrij wazig en ze tonen inderdaad het alledaagse leven. Beetje langdradig ook. Technisch niet zo bijzonder. Louter observerende film met geen geluid. Matig in zijn geheel.

Inkijk van een aantal modellen op die typische documentaire achtige wijze van Seidl. Een blik achter de schermen, ronkend en minder ronkend. Rooskleurig is het allerminst. De schijn naar de buitenwereld is het codewoord. Het is een verdorven wereld van haaien waarin ze een marionet zijn of slachtoffer van zichzelf om toch maar te kunnen meedraaien in het wereldje.

Beetje gelijklopend qua opzet van zijn andere films waarbij hij een venster tracht te creëren hoe de wereld in elkaar zit. Steeds met een ontnuchterende wrange ondertoon. Maar het is niets van waar je stijl achterover valt, hoewel zijn aanpak nogal karikaturaal lijkt.

Don´t shoot the pianist, dus Seidl valt niet veel te verwijten, maar wat een walgelijke bende werd hier in beeld gebracht. Ergens heb ik er ook wel spijt van dat ik dit moest aanschouwen. Je weet dat het gebeurt, of je nu kijkt of niet.

Weinig schuldbesef bij deze jagers, hoe kan het ook anders. Dieren afknallen voor het plezier. Elk dier is waardevol, maar met een giraf is het toch even slakken. Een dieptepunt in de docu.

Velen waanden zich ook nog in de koloniale tijd. Dat oudere koppel voornamelijk, zeker over de manier ze over Afrikanen spraken, zo neerbuigend en paternalistisch.

Laat ons inderdaad hopen dat ze ooit tot maal dienen voor de hyena´s of leeuwen. Dan zijn ze nog voor iets goed. Geen woorden voor.

Best wel een grappige satirische kijk op Rocky, een jongen die voor het ongeluk geboren lijkt wanneer iedereen sterft van wie hij houdt. Beetje een Wes Anderson of van Warmerdam aanpak, gewaagd, maar creatief en gevat. Wel leuk met dat hondje, vond het zeker grappig en geslaagd.

Pearl vond ik sterk, dit vond ik toch een stuk minder. Ik vond de film vooral geslaagd omwille van zijn sfeer en de aantrekkingskracht van Mia Goth die haar personage van Maxxxine geweldig neerzet.

Veel aandacht voor het geheel, een beetje lang uitgesponnen, maar zeker een aangename wegkijker. Geen brute film noch slasher wat ik enigszins had verwacht. Inhoudelijk dat tikkeltje minder. Op het einde wat in overdrive. Leuk om meegepikt te hebben, maar vond het niet meteen een meerwaarde voor de trilogie.

Mijn eerste film uit Burkina Faso. Best een degelijke film met een redelijke cast. Ook inhoudelijk best interessant gaande over enkele culturele gebruiken tijdens een zwangerschap en geboorte van een kind. In die culturen is bijgeloof vaak een veelvoorkomende gedachte wanneer er ontwikkelingen bestaan.

Daarnaast wordt gefocust op de corruptiestructuren waarbij rijkdom en positie bepalend zijn om dingen te bekomen. Dit op nationale schaal waarbij een journalist op het appel wordt geroepen bij een vooraanstaande politicus als op microniveau tussen buren waarbij tot ongenoegen van de rijke niet alles te koop is met geld.

Best onderhoudend dus allemaal en de film heeft een prima tempo. Niet geweldig, maar dus best OK om mee te pikken als je houdt van Afrikaanse culturen en gebruiken.

Wie vertrouwt is met het werk van Seidl zal niet vreemd opkijken bij deze film. De vulgariteiten zijn beperkt en als er eens wat bloot te zien is, betreft het dit keer aantrekkelijkere vrouwen dan we gewoonlijk gewend zijn van hem. Soit, de film biedt heus wel meer en focust zich op twee individuen die wegtrekken uit hun vertrouwelijke omgeving om hun geluk elders te beproeven.

Het gras lijkt misschien wel groener aan de overkant, toch komt het over dat ze van de regen in de drop terechtkomen. De filmstijl van Seidl blijft overeind. Filmisch vrij sober en deprimerend. Het zijn zelden films om vrolijk van te worden. Uitbuiting staat centraal en is eigen aan de samenleving ten aanzien van kwetsbaren, hoe hoog de moraal van de mensenrechten op papier mogen gelden.

Confronterend, maar tegelijkertijd ook het schouderophalende gevoel van 'ik weet dat het bestaat, maar intussen ploegde de boer verder'. De film heeft een soort van documentaire stijl met de focus dus op deze twee hoofdpersonages. Grauw en indringend, maar tegelijkertijd vrij subtiel. Met hetgeen dat gebeurt kan al gauw in overdrive gegaan worden. Nu, het gaat niet louter om het lot van Olga en Pauli, als je ziet hoe die rusthuisbewoners hun laatste dagen moeten slijten, vreselijk ...

Twee Belgen die naar Syrië trekken met elk hun eigen doelen en dromen. Wel een aparte filmstijl met hun geborgen huis dat aan flarden geschoten is met op de achtergrond de verwoeste straten in één of andere Syrische stad. Het leek wel decor vanuit een toneelvoorstelling.

Goed camerawerk en montage. Best spannend ook en dus zeker van genoten. Het toont ook aan dat de oorlog iedereen meezuigt. En niets is zwartwit.

The Dead Don't Hurt is een film in een westernjasje, maar wie actie en revolverhelden verwacht, zal enigszins teleurgesteld zijn. Zoveel wordt er niet geschoten. Eens in het begin en op het einde en dat is het zowat denk ik. Het is eerder een romantische film met de setting van een western.

Toch vond ik het een bijzonder onderhoudende film waar ik me nooit heb verveeld. Dat komt ook door de aanpak van Mortensen die bewijst een uitstekend scenarist/regisseur te zijn. Het verhaal verloopt in flashbacks en -forwards. De timing en de duur zit steeds juist en hij zorgt ervoor dat de kijker mooi meezweeft op het tempo van de film.

Vervolgens heb je met Mortensen zelf en met Krieps een mooi duo waar de chemie toch van afspat. Klef wordt het nooit, daarvoor is zelfs de gezamenlijke screentime te beperkt. Het helpt ook wel dat Krieps een boeiende rol speelt als zelfstandige eigengereide vrouw.

Toch één van de zwakste Belgische films die ik in jaren zag. Weinig samenhangend en nogal amateuristisch in elkaar geflanst. Ik weet niet wat het budget was voor de film, maar het moet weinig geweest zijn.

Een cast nobele onbekenden behoudens Saartje Vandendriessche, maar dat kan je bezwaarlijk een actrice noemen. Vreemd inderdaad die Engelse taal, het past als een tang op een varken met dat "Vlaamse" decor.

Een film die een rode draad tracht te spannen rond een aantal ophefmakende Belgische gebeurtenissen, maar daar eigenlijk grandioos in faalt. Er zit misschien wel een idee achter het script, maar er is een gebrek aan professionele omkadering.

Lazzaro Felice lag me al niet zo, dit was met deze La chimera al niet veel beter. Erg moeizame lang uitgesponnen film die me maar weinig kon boeien of die me althans niet kon begeesteren.

Geen idee waaraan het precies lag. Behoudens het plot rond het grafdelven niet echt een duidelijk verhaal kunnen vinden. Het is wat dromerig, poëtisch zelfs. Dat ook met een bizar hoofdpersonage dat weinig energie uitstraalde.

Hier en daar wat spitsvondigheden van Rohrwacher zoals dat laten praten/kijken van de acteurs in de camera, maar ik was eigenlijk blij dat de film erop zat. Jammer.

Ik weet het niet. Vond het allemaal nogal makkelijk dat gepest en de pogingen om erbij te willen horen. En die gasten gingen wel érg ver in hun disfunctioneel gedrag. Jammer ook dat zowel beide jonge hoofdrolspelers niet altijd goed verstaanbaar waren. Het lag niet aan mijn geluid of het eventuele dialect/spreektaal, maar gewoon aan hun gemompel. Vrij lame reactie van die directrice ook, laat staan de plottwist op het einde. Beetje allemaal teveel op die korte 15 minuten.

Na Twisters had ik wel zin om deze van Daisy Edgar-Jones te zien. Best wel een aangename thriller die traag op gang komt om dan een onwederkeerbare twist te krijgen. Gezien het filmgenre wist je wel dat het geen suffe romantische film ging worden.

Zoals zo vaak in dit genre vaak nogal slordig, maar ik vond het idee best fijn. Een film over kannibalisme en een netwerk van perverse geesten. Op dat vlak wat ideeën van Hostel gepikt, maar dan zonder de gore.

Het einde is inderdaad nogal afgeraffeld en waar die ene man plots heen is, is me een compleet raadsel. Ook de beweegreden van de echtgenote is onverklaarbaar, zeker omdat men er in de douche en in badkamer er zo werd op gefocust.

Los hiervan best aangenaam om gezien te hebben. Ik vond Steve het niet zo slecht doen, al is hij zeker vervangbaar. En niet dat het oscar materiaal is, maar ik kijk wel uit naar de volgende van Daisy Edgar-Jones.

Beste een vermakelijke Hollywood blockbuster. Het helpt ook wel deze in de zalen te zien omwille van de spectaculaire tornadohozen. Die zien er best goed uit. Ik zocht het ook nog even op, maar in het tornadoseizoen komt er heus wel wat op je af. Je vraagt je op de duur af of je daar telkens wel kan aan ontsnappen als je daar in Oklahoma of Nebraska woont, maar het zijn nu ook niet meteen de meest bevolkte staten.

Ik heb het wel voor Daisy Edgar-Jones en ik wist dat ik haar al van ergens kende. Ik merkte haar al op in Where the Crawdads Sing (Film, 2022) en ook daar deed ze het goed. Ook hier dus, degelijk geacteerd, mooie verschijning en een geloofwaardige rol. Goed samenspel ook met Glen Powell. Ik denk dat ze wel definitief vertrokken is voor een mooie carrière, net als Powell overigens.

De film ontsnapt echter niet aan de traditionele Hollywood clichés. Het plot is erg voorspelbaar. Maar het is wel een degelijke wegkijker en een prima opvolger voor de film uit 1996. De rodeo-scène was inderdaad de beste van de film.

Nu Twisters in de zalen draait nog eens deze 1e film bekeken. Vrij aardige rampenfilm die vrij goed de tand des tijds heeft doorstaan. De tornado's zien er best fraai en gevaarlijk uit. Het is natuurlijk the core business van een rampenfilm. De rest van de film is matig. Het typische cliché romantische luikje als eerste. Vervolgens met een aantal weinig zeggende personages en karakters.

De tornado's krijgen een wat wetenschappelijke benadering al valt dat heus wel mee. Geen data-analyse en vele cijfers, maar best behapbaar voor het grote publiek.

Gewoon leuk om nog eens terug te zien. Zeer vermakelijk, zelfs op de buis, want in de bioscoop is de impact toch nog wat anders.

Knap in beeld gebrachte documentaire over de ontwikkelingen van een vermist jeugdvoetbalteam in Thailand. Het overschouwde enkele jaren geleden de media over de hele wereld. Een docu waar moeite en tijd is ingekropen waarbij de reddingsactie goed wordt nagespeeld dit in combi met authentieke beelden.

Het wordt al snel duidelijk hoe complex de hele operatie is. Op dat vlak misschien ook wat technisch en langdradig, maar wel vrij volledig. Bovenal ook spannend - ook al weet je hoe het zal aflopen. Dat alleen al is zeer sterk.

Een zuivere familiefilm voor het hele gezin waarbij een hond de hoofdrol opeist in het koude en woeste Alaska. Togo mocht dan misschien te klein zijn en minder sterk ogen, zijn dapperheid, doorzettingsvermogen en koppigheid overtreft alle andere honden. Een ideaal sausje dus voor Disney om er wat van te maken.

Grootste pluspunten zijn toch wel het fenomenale landschap. Sowieso erg mooi, maar ook zeer goed in beeld gebracht. Ook de opbouw is prima met af en toe een flashback van het leven van Togo. Vertederend en grappig, beetje sentimenteel ook bij momenten, maar dat hoort er gewoon bij. Ook Dafoe doet het prima.

Een must see voor dierenliefhebbers en specifiek hondenliefhebbers.

Matig verhaal dat niet uit de verf komt en inderdaad eindigt op het moment dat het misschien net interessant begon te worden. Geen idee waar de film heen wou, over dromen nastreven en zelfrespect ja, maar verder inhoudsloos. We zien in een klein rolletje Kenneth Vanbaeden die we beter kennen uit De helaasheid der dingen.

Wat je mag verwachten van een vijfde deel. Veel van hetzelfde - omdat de formule Lawrence-Smith nu eenmaal werkt - en dit in combi met een hoog spektakel en veel actie. Misschien bij momenten een overkill aan Martin Lawrence die na zijn bijna doodervaring helemaal aan het flippen gaat. Het begint zelfs op het randje van irritant te worden, al zijn er wellicht velen die het erover vonden.

Net als Beverly Hills Cop haalt de ouderdom de film en de acteurs is. Het is soms heel duidelijk en superfit ogen ze niet (altijd) meer. Het ouderwetse gekibbel tussen de twee blijft wat hangen tussen flauw en voorspelbaar. Er zit wat sleet op de formule. Toch heb ik een nostalgische band met Bad boys, dat is ook veel waard.

Best wel een hoog tempo en veel spektakel, wat we van El Arbi/Fallah mochten verwachten. Inhoudelijk pover met het cliché verhaal van allen tegen de rest, politie incluis. Nipte voldoende.

Prima aankleding van een rijk negentiende eeuws gezin waarbij de vader meer dan de dochter lief is weg is in het buitenland. Hij brengt dan wel van alles mee om haar te paaien, maar het liefste wil ze zelf op ontdekkingstocht. Dat is zonder haar moeder gerekend die haar overbeschermt en haar liever als een kastplantje ziet. Puberende tieners, het is van alle tijden. Inhoudelijk net niet, maar de omkadering maakt veel goed. Zeer nipte voldoende.

Ik heb ook het gevoel dat dit een mindere film is dan de eerste twee delen, zeker ten aanzien van de debuutfilm. Niet omdat we het al eens gezien hebben, want de invasie in New York was echt wel goed gedaan. Ook die stofwolken of die creaturen die van de wolkenkrabbers liepen, het had iets apocalyptisch. Prima in beeld gebracht ook.

De rustige momenten en de ontwikkelingen tussen de twee hoofdpersonages kwamen echter te weinig uit de verf. Het voelde inderdaad langdradig en saai aan. Zelden was er een connectie met de kijker of had ik het gevoel dat het een meerwaarde betrof.

Men probeerde het ook meermaals met de kat en het beestje kwam te voorschijn wanneer het de filmmakers uitkwam om dan weer totaal onlogisch te verdwijnen. Niet slecht allemaal en op groot scherm komt het allemaal nog wat anders binnen, maar dit is sowieso een minder deel van de franchise.

Een niet zo toegankelijke film in die zin dat hij erg oubollig oogt. Zeker voor niet-Vlamingen kan dit een beproeving zijn. Geen boerenepos, maar de Vlaamse katholieke keutermentaliteit sijpelt er wel doorheen.

Gelukkig is het thema best interessant met een man die net de gevangenis heeft verlaten na een zedendelict met zijn dochter. Zwaar is het thema echter niet. Je krijgt ook niet de idee dat de man een pervert is, daar zijn dochter een lichtekooi is.

Een knappe Van Mieghem die nogal wat weg heeft van de hedendaagse Marie Vinck, niet onlogisch omdat het haar dochter betreft, maar de gelijkenis is érg treffend. Al bij al best onderhoudende film. De film was me vrij onbekend, maar bij deze afgevinkt.

Hier had ik eigenlijk veel van verwacht. Te meer omdat het plot me enorm aansprak. Op zich begint de film wel goed waarbij 4 personen die zelfmoord gepleegd hebben worden geconfronteerd met hun acties en de gevolgen daarvan. Knap ook dat Genovese het aandurfde een kind te betrekken, dat ligt toch extra gevoelig.

Later vervalt de film in de middelmatigheid met weinig doordachte ideeën. Erg consequent is men evenzeer zoals met dat roken bijvoorbeeld. De film kabbelt verder en dooft uit als een kaars. Boeien deed het me dan al lang niet meer. Een gemiste kans.