A Quiet Place: Day One (2024)

Het is hier geen datingsite, Kondoro.

Niet?

De lage score op deze site begrijp ik echt niet. We hebben hem net gezien en hij was werkelijk super spannend. De film valt nergens stil en bleef boeien. Gecombineerd met fantastische hoofdrolspelers maakt het een memorabele film.

Ik had nooit de eerste twee delen moeten kijken voordat ik deze film zag. Wat een verademing waren die films, in tegenstelling tot deze. De balans tussen spanning en oprechte emoties, de soundtrack, de belichting, de cast en de setting - alles was toen beter. Soms probeerde deze film kunstzinnig te zijn, en in de eerste act werkte dat nog wel, maar later begon het echt tegen de film te werken. De kunstzinnige scènes met kaarten irriteerden me enorm. De tearjerkers waren overal; het voelde alsof ik gedwongen werd om sentiment te voelen. Toen ik dacht dat het niet erger kon, kwam er een vreselijk einde zonder spanning, waarbij het geforceerde sentiment bijna ondraaglijk werd. Twee ** en die zijn met name voor de kat.

Verder gewoon niet goed. Als de lat zo hoog ligt, begin er dan alleen aan als je denkt dat je iets kunt bijdragen aan de bijna volmaakte eerste twee delen.

Indrukwekkende film, heb enorm genoten weer van dit ijzersterke deel.

Voor mij zonder twijfel het beste deel wat je echter niet vaak ziet als een derde deel van een filmreeks.

Spectaculaire special effects ( De wezens zien er erg vet uit net zoals de Xenomorphs in de Alien reeks) en met enorme sound effecten wat het allemaal een enorm sterk geheel maakt.

De tweede helft van de film gaat het iets bergafwaarts omdat het sentimentele element om de hoek komt kijken wat ik zelf wat minder vond maar al met al zeer zeker een aanrader.

Ieder zijn mening natuurlijk maar onder de drie sterren is deze film echt onwaardig dit is echt een topper in zijn genre

Wat een waardeloos deel zeg.

Ik geef deze fllm heel stiekem en geruisloos , zodat de monsters in de film het niet horen , een 1

Toch wat teleurstelling deze prequel. Het concept is quasi hetzelfde uiteraard, maar de hoofdrolspelers zijn andere karakters. En dat verhaal zoekt wat een weg tussen het gevaar. Dat gevaar is niet altijd zo spannend, maar wel goed in beeld gebracht. Maar de hoofdlijn is dit keer het verhaal rond Sam (Lupita Nyong'o) die niet veel levenslust meer heeft. We zien enkele tegenspelers die al na een korte tijd terug uit beeld verdwijnen om diverse redenen. Je hebt nog wel Eric. Samen geeft dat een mooi ontroerende verhaallijn, maar het lijkt soms wat verloren te lopen. De film heeft wel mooie momenten, maar het geheel is vrij mager. Op groot doek komt veel nog wel tot haar recht.

Grote fan van de eerste twee delen, maar dit vervolg was van een veel lager niveau. Er is nauwelijks spanning en hoewel er in deze sequel meer gesproken wordt dan in de vorige twee films, was deze toch een pak saaier, je moet het maar doen. Het was ronduit oninteressant.

Tja... Nee....

Groot fan van deel 1. Deel 2 was zeker een goed te pruimen vervolg, maar deze prequel is het gewoon.... behoorlijk allemaal 'net niet'. Snap het als mensen de eerste twee delen niet gezien hebben, denken van hm.... best aardig allemaal, maar nee.... 100% het minste deel van de 3. Het is natuurlijk aardig wat jaartjes later maar denk dat Gen Z heel goed gaat op deze... Ik minder. Het mist gewoon het A Quiet Place-gevoel op alle fronten.

Waarbij tijdens deel 1 ik nog op het puntje van mijn stoel zat en in de bios nog goed kan herinneren dat de complete zaal de hele film muisstil is geweest, was het horroraspect bij deel 2 ook zeker nog aanwezig. Echter dit deel is te zoet, te romantisch, het leidt allemaal teveel af en is een beetje een.... woke zijspoor in het A Quiet Place universum.

De stilte is juist de kracht in deel 1 en 2 die beiden mateloos spannend zijn. Uiteraard in dit deel tot het moment dat het misgaat is er veel lawaai (NYC is idd erg lawaaierig), maar de nadruk lag vooral te veel op het zielige 'aaahw, ze heeft kanker en gaat naar haar laatste rustplaats kostewatkost'-verhaal. Dat lag er te veel bovenop. Dat maakt dit qua sentiment meteen Amerikaans herkenbaar, want Amerikanen en terminaal verkoopt goed. (Heb mijn beide ouders verloren aan terminale ziekten dus ik weet waar ik over praat als ik de maatschappelijke verschillen in medische, psychische en financiële aspecten tussen de VS en Europa vergelijk). Dingen die in deel 1 en 2 nog met ratio worden opgelost of inventieve gedachtegangen, ontbreken hier volledig. Emily Blunt deed dat retegoed in deel 1 en dat toont het verschil in IMDB rating tussen de delen, waar op het moment van schrijven deel 1 en 2 beiden dik in de 7 scoren komt deze daar niet aan.

We weten ALLEMAAL van alle rampen- en zombie- en apocalypse-films: in zo'n wereld gaat emotioneel worden en emotioneel jezelf verliezen je de kop kosten. Dit is emotioneel aan ALLES gewoon maximaal over de top. En hoewel ik Lupita zeker niet slecht vind acteren vind ik haar in deze film gewoon simpelweg niet passen. Niks tegen donker (ben zelf ook donker), maar vond het allemaal maar meh...

Teleurstellend derde deel in deze reeks.

2.5*

Film is vrij saai

Maargoed dat er geen baby's, kleine kinderen en andere dieren te zien waren. Die kat was ook verdacht stil in het water

Al met al is het toch nog steeds vrij orgineel naast de andere 2 quiet place films

2,5*

Vond dit een heerlijke film. Fantastisch geacteerd, zeker door Nyong'o. Het was spannend en verveelde mij geen moment. Maar de beste acteurs vond ik Schnitzel en Nico, de twee katten die de rol van één kat vertolkte.....geef ze een oscar

Miljaar zeg: mega slechte film.

Zeer slechte actrice ook.

Trok op niks.

Ik heb ook het gevoel dat dit een mindere film is dan de eerste twee delen, zeker ten aanzien van de debuutfilm. Niet omdat we het al eens gezien hebben, want de invasie in New York was echt wel goed gedaan. Ook die stofwolken of die creaturen die van de wolkenkrabbers liepen, het had iets apocalyptisch. Prima in beeld gebracht ook.

De rustige momenten en de ontwikkelingen tussen de twee hoofdpersonages kwamen echter te weinig uit de verf. Het voelde inderdaad langdradig en saai aan. Zelden was er een connectie met de kijker of had ik het gevoel dat het een meerwaarde betrof.

Men probeerde het ook meermaals met de kat en het beestje kwam te voorschijn wanneer het de filmmakers uitkwam om dan weer totaal onlogisch te verdwijnen. Niet slecht allemaal en op groot scherm komt het allemaal nog wat anders binnen, maar dit is sowieso een minder deel van de franchise.

Na deel 1 en deel 2 nu een prequel.
Deze verteld het verhaal van dag 1 van de "invasie" waarbij de wereld overmeesterd wordt door wezens die alles vermoorden wat geluid maakt. Mooi om in een soort rampen-film terecht te komen waarbij het aliens regend en alles van het een op het ander verandert.

De nieuwe spelregel over geluid wordt ook snel geleerd door mensen die we volgen en dan beginnen we aan een soort overlevings-tocht naar een plek. Ondertussen veel ruimte voor stilte maar gelukkig regent het ook waardoor er gepraat kan worden.
Als we eenmaal bij de plek komen waar we willen zijn wacht ons nog wat emoties en dan een einde.

Het verhaal hoeft niet veel om armen te hebben, dus dat heeft het ook niet. Geen slimme hoe-houd-ik-mij-stil truukjes, daar is het nog te vroeg voor. De karakters worden gaande de film meer emotioneel beladen en krijgen wat meer achtergrond mee. Ik denk dat Joseph en Lupita het goed gedaan hebben.

Aan de andere kant moet ik zeggen dat we nu bij film 3 zitten, dus komen we wel bij heel veel aliens heel dicht in de buurt. Anders is het niet spannend meer voor ons; de kijker. Het is daarom een beetje een trage film. Niet veel dialoog en scenes met waarin verteld of gerust moet worden. Daarna actie met veel "bijna dood ervaringen" om maar zo veel mogelijk spannende momenten te maken. Niet alle momenten vond ik goed overkomen en spannend.
Daarnaast zit er een kat in de film die nogal wat meemaakt en toch nauwelijks geluid maakt. Hoe dan! Die kat hoeft ook niet dood, maar ze erkend heel die wezens niet eens. Er is geen enkele interactie alles met water is voor die kat geen probleem. Dat stukje militaire "service cat" training had even uitgelegd moeten worden in het begin om dat makkelijker geloofbaar te maken.

Niet heel sterk verhaal, hoeft ook niet.
Goed geacteerd en mooi neergezette wereld, met wel wat onregelmatigheid.
De spannende scenes zijn goed maar dit lukt niet altijd.
Goed einde.

3* MAAR ik weet niet of ik veel behoefte voel om deze film opnieuw te kijken. Dit zorgt ervoor dat we op 2,5* uitkomen.

"I'm really scared, I don't want to die here.”

Toen men aan kwam zetten met een prequel voor de ‘A Quiet Place’ reeks was ik behoorlijk enthousiast. Het eerste deel van de filmreeks in 2018 heeft mij toen echt verrast, ook die heb ik in de bioscoop gezien net zoals deze prequel. Deel twee kon toen niet volgens mij, i.v.m COVID-19. Wij vanavond dus richting Zwolle voor een avondje in de Pathé, alleen kwamen we toch wat onbevredigend weer terug naar buiten. Op zich qua bioscoopervaring niks mis, het is warm dus mensen zitten buiten. De zaal was zo goed als leeg, dat zorgde voor ons weer dat we eigenlijk een privéshow hadden.

Want als Prequel had ik toch misschien een heel ander soort film verwacht en gehoopt. Tuurlijk begrijp ik ook wel dat de film opbouwend daarvoor wat tijd nodig had, en dat was niet erg: het eerste deel van deze film vond ik juist onwijs sterk. Maar de films verliest zijn kracht op een gegeven moment. Ik had toch gehoopt op wat meer diepgang van de wezens die onze planeet zo goed als overnemen. Hoe worden we aangevallen? Wat zijn het voor monsters? En je krijgt nou ook niet bepaald veel mee van het ontsporen van de maatschappij. Want eigenlijk alles wat er gebeurd had ook zo in een ordinaire zombiefilm gekund, de maatschappij verdwijnt wel zo goed als maar, er wordt ook weinig tegen gedaan om deze monsters te stoppen? Het voelde voor mij dus nogal leeg.

Het idee om dan maar een verhaal te verzinnen omtrent een terminaal zieke vrouw vond ik dan ook weer direct niet heel bijpassend. Lupita Nyong'o acteerde gewoon goed, past overigens opzich wel bij de film, boeit het dat ze opeens een andere huidskleur hebben?? Goed, mij interesseerde dat gewoon niet en het keek prima weg. Haar kat vond ik met mate wel gewoon irritant maar, het blijft een lief beest. Nee, de film komt in het begin echt op wel op gang, zeker wanneer de aliens aanvallen en een New York eigenlijk gewoon verwoest werd. Het stille kwam echt tot zijn recht en ik blijf dat gewoon een heel vet idee vinden, alleen paste het niet samen. Ik merkte gewoon op dat mij en mijn vrienden allemaal zoiets hadden dat het gedoe met die pizza en het jazzcafé gewoon niet echt bij de film paste, althans daar ging ik niet voor naar deze film. Ik wou meer te weten komen over die monsters. Joseph Quinn deed het opzich ook prima, allemaal geen top werk en ik wou zelf toch veel meer Djimon Hounsou zien.

Over het verhaal heb ik me dus al wat uitgelaten, ik had daar echt meer van verwacht. Het eerste deel overigens vond ik het beste stuk van de film. Dit is dus wanneer de monsters naar beneden komen, en we Samira samen met haar begeleider en anderen van de hospice richting een poppenshow zien gaan. De aanval was prima, ik mis alleen het bloed. Het had van mij part echt veel bloederiger gemogen, en misschien de aanvallen ook een stuk grootschaliger. Echt zonde want dat bleef vooralsnog allemaal gewoon uit.

Het tweede deel van de film vond ik toch een stuk saaier worden. Iets te veel geneuzel, en weinig diepgang over de achtergrond van de monsters. Nee, we gaan kijken hoe Samira haar laatste pizzastuk wil halen bij haar favoriete tent, en horen het verhaal over het verleden van haar vader die Jazz speelde. Kom op man, waarom? Wat heeft dat in godsnaam te maken met de andere twee films? Ik snap dan ook best dat er twee mensen vroegtijdig de zaal verlieten, want het was gewoon saai.

Was deze bioscoopwaardig? Echt niet. Ook had ik deze film op de manier zoals hij is niet als prequel willen zien, had dan gewoon een derde deel gemaakt met Emily Blunt want deze film voegde weinig toe aan de originele franchise. Toch zoals ik al vaker laat vallen was het eerste deel gewoon heel tof, en zat de spanning er goed in. Ook het stuk waar ik me het meest mee wist te vermaken, alleen alles daarna haalt de film toch drastisch naar beneden.

Intieme, bijna op zichzelf staande prequel die het vooral moet hebben van de sterke hoofdrol van Lupita Nyong’o. Al is haar kat Frodo ook geweldig. De langzaam ontluikende vriendschap tussen haar en Joseph Quinn is niet heel erg boeiend, maar de film kent gelukkig genoeg spannende momenten om dat te kunnen compenseren. Het oog voor detail van regisseur Michael Sarnoski (eerder verantwoordelijk voor het subtiele Pig) komt in ieder geval goed tot zijn recht.

Hmm vond dit nou niet heel erg bijzonder. De monsters zijn natuurlijk eigenlijk een soort van Demogorgon van Stranger Things.
Het is geen hele slechte film, maar een beetje een been there done that gevoel.

***Moderator: ongepaste berichten weggehaald***

Aardige horror thriller, maar wel minder dan zijn voorgangers. Het verhaal wijkt niet heel veel af ten opzichte van de vorige delen. Voor een Day One titel had ik meer opbouw verwacht. Maar al heel snel landen de monsters op aarde en heeft men ook vrijwel direct door dat men stil moet zijn. Dat had meer uitgewerkt mogen worden. Zoals gezegd vervalt de film in een herhaling, uiteraard met de nodige spannende momenten en een voorspelbare finale. Nyong’o zet wel een sterke en overtuigende rol. Visueel verder ook prima. 3.0/3.5

Ach ja triest dat racisten hier een podium krijgen

De eerste ‘A Quiet Place’, viel op doordat er zoiets cruciaals als geluid ontbrak. Op basis van dat succes, kan een vervolg niet uitblijven dus verscheen ‘Part II’ in 2020, eveneens geregisseerd door John Krasinski. Tja en als die film ook een succes werd dan is het niet lang wachten op een derde deel....

Het derde deel, werd een prequel, en laat uit eigenlijk zien dat de koek wel een beetje op raakt! Het vertrouwde concept van de geluidsgevoelige aliens is nog wel aanwezig maar is gewoon bijzaak geworden. Het maakt plaats voor een verhaaltje over de ongeneeslijk zieke Samira (Lupita Nyong’o) die voor emotionele redenen rondtrekt in Manhattan omdat ze pizza wil eten. En als opvulsel is er dan nog wat gedoe met een kat/poes.

Voor deze film werd Michael Sarnoski als nieuwe regisseur aangetrokken en die gebruikte voor deze film ongeveer de vergelijkbare aanpak als bij zijn eerste film (PIG met Nicolas Cage) Hij maakt er een karakterstudie van....werkelijk?

Resultaat is dat de wezens er nog steeds zijn, maar dat hoe verder de film vordert, het tempo vertraagd en concentreert het zich alleen nog op verdriet, en de monsters zijn nog nauwelijks een bedreiging. Voor een zogenaamd enge film is dit dus maar heel mager! Eigenlijk zou ik een halve punt minder geven maar het eerste gedeelte met de invasie was gewoon te goed!

Deze regisseur heeft het letterlijk verneukt deze geweldige genre, eerste was geweldig , tweede was heel erg OK, maar de derde is klote, deze regisseur mag van mijn gewoon de pot op, hij moet levens lang de gevangenis in, oprotten mafkees

vervelend je je niet voor geen moment?

Je heb zeker nog een leven over, want dit was meest saai film die ooit gemaakt is, als je durft je leven te verspelen kijk nog een keer naar deze mislukte film

We zullen eens overdrijven...

Kan me inbeelden dat deze laatste ontgoochelend is tav de andere twee, maar je gaat wel heel hard te keer voor ... een film.

Dit derde ( maar eigenlijke dus eerste) deel geeft een andere insteek in de " A Quiet Place" reeks.

Maar opnieuw was het weer sterk.

De aliens zien er geweldig uit, net als de rest van de CGI effecten.

Er hangt een lekker macaber sfeertje.

Het vleugje persoonlijk drama voeg zeker wat toe.

4*

Goeie film waarin een terminale patiënt een dagje naar New York gaat. Qua verhaal/plot heeft deze prequel weinig nieuws te bieden ondanks een andere locatie en andere personages. Toch een onderhoudende film met een goeie rol van Lupita Nyong'o. Het aspect van geluid/stilte blijft goed werken en ook de communicatie die veelal zonder worden verloopt.

Nu eens geen overbodige prequel maar één die goed aansluit bij zijn voorgangers. Ik moet zeggen dat ik Nyong'o nog nooit zo goed heb zien spelen als hier. Samen met Quinn vormen ze een vrij memorabel on-screen koppel. Er sprak veel eenvoudige menselijkheid uit hun samen zijn, alsof men in de meest kritische momenten alles wil doen om het leed van een ander te verzachten. Ook de cute kitty trok meer dan eens mijn aandacht. Deze geruisloze medespeler is precies een rode draad door de film. Enkel een kat kan ongehinderd in een wereld leven met de Death Angels. Over de enkele jumpscares kan ik ook niet klagen maar miste enkele extra actiescènes om het helemaal af te werken. 3? 3,5? Ik twijfel, ik twijfel.