A Quiet Place: Day One (2024)

Toch echt teleurgesteld...

Had veel liever een vervolg gezien op de vorige film dan.

De nieuwe personages vind ik persoonlijk overbodig.

Te veel drama, te weinig actie.

Spanning van de vorige films, was ver te zoeken.

Dus deze film is echt onnodig...

Gewoon verder doen waar de vorige gestopt is.

Klopt, zeker niet slecht. maar wel de minste van alle 3

Net terug uit Pathe Rembrandt, heb enorm uitgekeken naar dit derde deel omdat ik de eerste 2 echt heel goed vond (vooral in een muisstille bioscoop zaal). Dan dit derde deel wat zich dus voor deel 1 afspeelt. Ik vond hem enorm tegen vallen, sorry voor alle horror/triller fans die hoopte op een goede film in dit genre na de zeer matige Watchers en The Strangers. Deze film kan voor mij in ditzelfde rijtje van zeer matige bioscoop films van de laatste tijd . De film is gewoon niet boeiend en spannend genoeg om maar iets meer op het puntje van je stoel te gaan zitten wat ik wel in de andere 2 delen had. Er is helemaal geen opbouw in de kennismaking met de nieuwe hoofdrolspelers en ookal waren het allemaal prima acteurs en actrices, ik miste het familie aspect uit deel 1 en 2 waarbij je echt ging meeleven met de acteurs. De vrouwelijke hoofdrol speelster had vrijwel de gehele film krampachtig een kat vast wat mij op een gegeven moment echt ging irriteren. Verder zat er echt totaal geen verhaal in dit deel. Ze was ongeneeslijk ziek en wanneer de monsters ter aarde kwamen wilde ze maar 1 ding, pizza , als een soort van laatste wens. Sorry, dat pakt me gewoon niet.. verder is het allemaal vrij tam en op veel "stille" momenten echt heel saai en slaapverwekkend. Eerder een drama dan een horrorfilm. Op een paar spannende scènes na (ik vind de monsters in deze films nog steeds heel vet gemaakt) gebeurd er echt helemaal niks.. de kat is denk het meest in beeld. Helaas, het was niet wat ik gehoopt had, zonde van deze film in deze reeks. Ik hoop dat deel 4 weer verder gaat na deel 2 en dan ook met dezelfde acteurs, ik ben van mening dat ze deze franchise nog wel een paar goede films kunnen uitmelken

Deze derde film in de Quiet Place reeks is inderdaad wel de minste van het stel, maar nog altijd best de moeite van het kijken waard. Het probleem is dat we het kunstje met het geluid nu wel kennen en de nieuwe hoofdrolspeelster kan ook niet tippen aan de voorgangers. Ik vind deze dame gewoon weinig charisma hebben, laat staan prettige looks. Ook de bijrollen spreken weinig aan.

We maken nu de eerste dag van de buitenaardse aanval op de wereld mee. Nou ja, wereld. Uiteraard draait het hier weer om New York. Wat timen die monsters toch altijd gericht zeg En toegeven, na een wat trage start is de eerste lading ellende best wel lekker bruut in beeld gebracht. Maar daarna is het toch weer een routine zoals de eerdere delen. Wees stil en als je dat niet bent ga je er gewoon aan. Spijtig genoeg is de actie wat spaarzamer en is het ook telkens weer erg snel voorbij. Toch heeft het wel wat en kijkt het goed weg, ook weer fijn dat dit na een goede anderhalf uur gewoon weer gedaan is.

Richting het einde slaat de film ook de plank een beetje mis op emotioneel vlak. Het is nou niet dat je na anderhalf uur veel om de personages bent gaan geven, maar de film lijkt te denken dat we dit wel doen. Alles bij elkaar is het wel voldoende, maar had hier zoveel meer uitgehaald kunnen worden.

3*

"A Quiet Place: Day One" heb ik gisteravond in de bioscoop van Kerkrade gezien die de nodige problemen had en waarschijnlijk door onderbezetting. Ik had van te voren gereserveerd, maar moest bij binnenkomst toch eerst langs de kassa (met maar één persoon) omdat er niemand stond die de kaartjes deed controleren. Gelukkig stond er geen lange rij bij de kassa, waardoor mijn eerste ergernis minimaal was.

Daarna ging het fout bij het halen van eten en drinken voor bij de film, want ik bestelde een gemengde popcorn en ik kreeg uiteindelijk alleen zoete popcorn (daar kwam ik pas achter toen ik in de zaal zat). De inhoud was ook nog eens veel te weinig, want men deed gewoon twee kleine doosjes popcorn (dus 2x zoet i.p.v. 1x zoet en 1x zout) in een grotere doos. Na een opmerking van mij deed men die wel nog aanvullen. Daarna was men nog druk bezig met het schoonmaken van de zaal, waardoor die later open ging en men dus maar besloot om de voorfilms over te slaan (dat werd nota bene in de zaal aangekondigd door een gestreste medewerker tijdens de voorfilm van "Alien: Romulus (2024)" die ik graag had gezien). En toen het uiteindelijk pauze werd na circa een uurtje, duurde deze ook nog eens veel langer (duurde nu circa 20) dan gebruikelijk.

Dus de bioscoop waar ik ben heengegaan (is gelukkig niet mijn standaard bioscoop) was dus niet bepaald een succes (ik vond ook prijs van een kaartje daar belachelijk duur, want het begon vanaf 13,95 euro en de duurste plaatsten kosten 19,95 euro). Dus ik kan me goed voorstellen dat er minder mensen naar de bioscoop gaan (zeker als je een gezin met kinderen hebt). Bij de film was het ook niet echt druk, maar desalniettemin kwamen er mensen naast ons zitten (dat vind ik sowieso al irritant als het niet druk is), waardoor je de leuning van de stoel moest delen met een vreemde en ook moet je dan aanhoren hoe die persoon eet (veel gelukkig reuze mee). Gelukkig was het ook geen dik persoon, want anders had je die ook nog half in je stoel hangen

Dus de gekozen bioscoop (had mede te maken omdat ik twee gratis kaartjes had gewonnen via de Nationale Postcode Loterij, maar desondanks moest ik nog wat bijbetalen) was niet bepaald een succes (was vooral een bron van ergernis) en de film vond ik ook niet echt een succes. De film was zeker niet slecht, maar ik had er meer van verwacht (meer actie en horror) en ook was het een beetje een overbodige film, die eigenlijk niet veel toevoegt aan de "A Quiet Place" reeks. Men had beter een vervolg kunnen maken op "A Quiet Place Part II (2020)", want die eindige met een open einde (tijdens de opening van die film liet men ook al eventjes zien hoe de buitenaardse wezens arriveerde op de aarde) en dat is bij "A Quiet Place: Day One" zeker niet het geval.

Na het succes van "A Quiet Place (2018)" en "A Quiet Place Part II", krijgen we nu de voorgeschiedenis te zien van die enge films. Dit maal volgen we niet de familie Abbott, maar volgen we de zekere zieke New Yorker Sam (Lupita Nyong’o), die een dagje naar Manhattan (New York) gaat en waar het geluid gemiddeld 90 decibel is. Daar moet ze zien te overleven wanneer haar stad plots wordt aangevallen door moordlustige buitenaardse wezens, die niet kunnen zien maar wel een supersonisch goed gehoor hebben. Dus wil je overleven, dan moet je super stil zijn.

Die film opent met een korte introductie van Sam, een vrouw die terminale kanker heeft en nog maar enkele maanden te leven heeft, die samen met haar kat Frodo (gespeeld door de katten Nico en Schnitzel) en verzorger Reuben (Alex Wolff) naar New York gaat, voor o.a. herinneringen in Harlem, het bezoeken van een voorstelling en voor het eten van pizza van "Patsy's". Als Reuben eigenlijk wilt vertrekken omdat er iets gaande is in Manhattan (je ziet o.a. straaljagers overvliegen, hoort helikopters en het leger is ook nadrukkelijk aanwezig) en Sam aangeeft dat pas te doen als ze pizza van Patsy's heeft gehad, zien we de bloeddorstige buitenaardse wezens arriveren via de lucht (dat werd best fraai in beeld gebracht) en begint ook eigenlijk de film echt.

Een echte reden waarom de buitenaardse wezens naar de aarde komen blijft helaas uit (dus daar krijg je in deze film geen duidelijkheid over), maar de massale paniek op de straten geeft echt het gevoel dat de apocalyps is begonnen (dat was ook het sterke punt in de Horror / Thriller "Cloverfield (2008)" waar je deze film mee kunt vergelijken). Het duurt dan ook niet lang voordat de eerste slachtoffers vallen en dat een handjevol mensen doorheeft dat de monsters op de kleinste geluiden afkomen (aangezien ze niet over regulier zicht beschikken).

Het verhaal draait om overleven (men raakt ook geïsoleerd op Manhattan omdat het leger de bruggen vernietigd en de buitenaardse wezens niet kunnen zwemmen) en daarom is het een slimme keuze om de hoofdrolspeelster een dodelijke ziekte te geven. Hiervoor heeft men met hoofdrolspeelster Lupita Nyong'o (die ik vooral ken van de films "12 Years a Slave (2013)" en "Us (2019)") een goede keuze gemaakt, want haar expressieve ogen stralen niet alleen angst uit, maar weten ook de pijn en het verdriet goed over te brengen.

Gaandeweg in het verhaal ontmoet Sam de Britse rechtenstudent Eric (Joseph Quinn, die ik erg vond lijken op een jonge Robert Downey jr.), die door haar kat Frodo als eerste wordt opgemerkt als hij onder water tevoorschijn komt, die met haar optrekt (en wat Sam eigenlijk niet wilt) en verandert het verhaal in een ontroerende poging om iemands laatste wens in vervulling te laten gaan. Hierdoor krijg je in de film ook de nodige drama te zien, wat mijn inziens wel ten koste gaat van de actie en de horror. Actie en horror zit natuurlijk wel nog in de film en levert ook een aantal fraai in beeld gebrachte spannende scènes op. Zeker als er een massale massa mensen zich op straat bevinden (fraai in beeld gebracht) , die in stilte proberen de haven te bereiken voor veiligheid. Want daar vertrekken namelijk boten die overlevenden in veiligheid brengen.

Daar speelt zich ook het einde van de film af, waarbij Sam Eric en haar kat Frodo in veiligheid brengt (worden opgepikt door een boot met overlevenden) en ze zelf bewust achterblijft op Manhattan en waarbij ze dan zelfmoord pleegt (ze had toch niet meer lang te leven) door de buitenaardse wezens naar haar te lokken middels muziek vanaf haar iPod. Haar dood krijgen we wel niet te zien, maar wel zien we in de laatste seconden van de film een wezen achter haar verschijnen en weet je genoeg wat er met haar gaat gebeuren.

Hoewel ik "A Quiet Place: Day One" eigenlijk een overbodige film vindt (alles is extreem voorspelbaar is en de trucjes uit de voorgaande twee films worden klakkeloos overgenomen in deze film en dat maakt het dat alles best wel cliché is en nergens echt verrast) bevat het wel een aardige mix van spanning en drama. Ook heeft de film genoeg diepgang om als geslaagde prequel te kunnen worden beschouwd. Degene die nog geen "A Quiet Place" film hebben gezien, kunnen daarom het beste deze film als eerste bekijken en daarna de andere twee voorgaande films.

De spannende momenten zijn aangrijpend uitgevoerd, al zijn het er wel minder dan in de twee voorgaande films en ook maakt het nu minder impact. Datzelfde geldt eigenlijk ook voor de cast. Hoewel hoofdrolspeelster Lupita Nyong'o gewoon goed en overtuigend speelt, kan ze wel niet tippen aan Emily Blunt die de hoofdrolspeelster was in de twee voorgaande films. En Joseph Quinn als angsthaas Eric deed het opzicht ook goed en dat mede door de connectie tussen hem en Sam. Hun vriendschap is misschien van korte duur, maar daardoor worden zelfs de kleinste momenten, zoals het delen van een stukje pizza, prachtige herinneringen die niemand hen meer kan afpakken. Ook niet als de wereld vergaat.

Verder zien we ook de bekende acteur Djimon Hounsou (als Henri) in deze film, maar zijn rol stelt eerlijk gezegd bitter weinig voor. Ook zijn connectie met de vorige films (hij was namelijk als enige acteur in deze film ook te zien in "A Quiet Place Part II") was niet vet. We zien hem vooral tijdens de voorstelling (waarbij we een marionet te zien krijgen) die Sam bezoekt tijdens de opening en op het einde op de boot waarmee hij dus naar de eiland kolonie vaart die we in "A Quiet Place Part II" te zien krijgen.

En ondanks dat ik geen kattenliefhebber ben (ik jaag ze ook altijd uit de tuin weg), stal kat Frodo eigenlijk wel de show in deze film. Eerlijk gezegd dacht ik dat de kat er wel snel zou aangaan, maar de kat was superslim en bedacht en hield zich ook stil (miauwde geen enkele keer) Dat is natuurlijk wel niet realistisch, want een kat houdt zich niet stil bij dreiging en houdt ook niet van water (zo wordt de kat een keer onder water meegenomen in onder water gelopen metrostelsel).

Al met al vond ik "A Quiet Place: Day One" (die niet geregisseerd is door John Krasinski) niet meer dan een redelijke film om gezien te hebben als liefhebber van de "A Quiet Place" franchise. Maar de film kan wel niet tippen (en zeker niet qua spanning) aan "A Quiet Place" en "A Quiet Place Part II". En hopelijk komt er op die laatste film wel ooit nog een vervolg, want daar zit ik meer op te wachten dan deze prequel.

Matig, vooral vanwege het basisverhaal boeit de film eigenlijk niet echt. Dat komt mede door de erg vlakke vertolkingen. Lupita Nyong’o, ooit heel sterk in 12 Years a Slave, blijft enorm aan de oppervlakte hangen en wist me nergens te raken. De film zoekt echter nadrukkelijk rustige momenten voor uitdieping van personages en drama en daar faalt de film; vaak valt de film echt stil en wordt deze saai. Jammer, want de beelden van New York zijn geweldig (met dat stof doet het denken aan 9/11), de actie is ook prima en ergens is de film gewoon een fijne interessante aanvulling binnen dit universum. Bijvoorbeeld de angst helemaal in het begin (al duurt dat stiekem allemaal net te kort). Helaas levert dat geen goede film op over de hele breedte. 2,5*.

Geen van de personages uit A Quiet Place komen voor in deze prequel die zich afspeelt op de dag waarop Manhattan doelwit is van een invasie door buitenaardse wezens met een ultragevoelig gehoor. Samira [Lupita Nyong’o] en Henri [Djimon Hounsou] overleven de eerste aanval. Nadat de autoriteiten (nota bene met helikopters uitgerust met luidsprekers) de oproep verspreiden om zich via boten te laten evacueren, besluit Samira achter te blijven. Onderweg naar een plaats die voor haar belangrijke betekenis heeft, ontmoet ze Eric [Joseph Quinn], die besluit haar te helpen haar doel te bereiken. Gebrekkige logica en een zekere vertrouwdheid met de conventies rondom de buitenaardse wezens worden gecompenseerd door een grotere nadruk op drama en prima acteerwerk, vooral van uitblinker Nyong’o. Sarnoski staat ook op de rol als regisseur van A Quiet Place Part III, die in 2025 in de bioscoop verschijnt.

Onverwacht uitstekende toevoeging aan het desbetreffende horroruniversum. Regisseur Michael Sarnoski vult de bijdrages van John Krasinski sterk aan en levert een uitstekend vormgegeven verhaal. De afwisseling tussen dramatiek, thriller en horror is min of meer perfect en het acteerwerk van Lupita Nyong'o en Joseph Quinn is ver bovengemiddeld. Het fijne aan deze specifieke film is dat het nergens te veel wil en altijd de juiste grootte weet te vinden, zodat de grootschalige scenes prima worden afgewogen met de wat intiemere momenten. Richting het einde wist het gebeuren me zelfs tot op zekere hoogte te ontroeren en de spanning wordt wat mij betreft meermaals prima opgevoerd. Enkel de ietwat matige computereffecten gooien roet in het eten, maar Sarnoski toont zich een talent en ik kijk uit naar zijn volgende filmproject.

Ik had nooit de eerste twee delen moeten kijken voordat ik deze film zag. Wat een verademing waren die films, in tegenstelling tot deze. De balans tussen spanning en oprechte emoties, de soundtrack, de belichting, de cast en de setting - alles was toen beter. Soms probeerde deze film kunstzinnig te zijn, en in de eerste act werkte dat nog wel, maar later begon het echt tegen de film te werken. De kunstzinnige scènes met kaarten irriteerden me enorm. De tearjerkers waren overal; het voelde alsof ik gedwongen werd om sentiment te voelen. Toen ik dacht dat het niet erger kon, kwam er een vreselijk einde zonder spanning, waarbij het geforceerde sentiment bijna ondraaglijk werd. Twee ** en die zijn met name voor de kat.

Verder gewoon niet goed. Als de lat zo hoog ligt, begin er dan alleen aan als je denkt dat je iets kunt bijdragen aan de bijna volmaakte eerste twee delen.

Toch wat teleurstelling deze prequel. Het concept is quasi hetzelfde uiteraard, maar de hoofdrolspelers zijn andere karakters. En dat verhaal zoekt wat een weg tussen het gevaar. Dat gevaar is niet altijd zo spannend, maar wel goed in beeld gebracht. Maar de hoofdlijn is dit keer het verhaal rond Sam (Lupita Nyong'o) die niet veel levenslust meer heeft. We zien enkele tegenspelers die al na een korte tijd terug uit beeld verdwijnen om diverse redenen. Je hebt nog wel Eric. Samen geeft dat een mooi ontroerende verhaallijn, maar het lijkt soms wat verloren te lopen. De film heeft wel mooie momenten, maar het geheel is vrij mager. Op groot doek komt veel nog wel tot haar recht.

Grote fan van de eerste twee delen, maar dit vervolg was van een veel lager niveau. Er is nauwelijks spanning en hoewel er in deze sequel meer gesproken wordt dan in de vorige twee films, was deze toch een pak saaier, je moet het maar doen. Het was ronduit oninteressant.

Vond dit een heerlijke film. Fantastisch geacteerd, zeker door Nyong'o. Het was spannend en verveelde mij geen moment. Maar de beste acteurs vond ik Schnitzel en Nico, de twee katten die de rol van één kat vertolkte.....geef ze een oscar

Ik heb ook het gevoel dat dit een mindere film is dan de eerste twee delen, zeker ten aanzien van de debuutfilm. Niet omdat we het al eens gezien hebben, want de invasie in New York was echt wel goed gedaan. Ook die stofwolken of die creaturen die van de wolkenkrabbers liepen, het had iets apocalyptisch. Prima in beeld gebracht ook.

De rustige momenten en de ontwikkelingen tussen de twee hoofdpersonages kwamen echter te weinig uit de verf. Het voelde inderdaad langdradig en saai aan. Zelden was er een connectie met de kijker of had ik het gevoel dat het een meerwaarde betrof.

Men probeerde het ook meermaals met de kat en het beestje kwam te voorschijn wanneer het de filmmakers uitkwam om dan weer totaal onlogisch te verdwijnen. Niet slecht allemaal en op groot scherm komt het allemaal nog wat anders binnen, maar dit is sowieso een minder deel van de franchise.

"I'm really scared, I don't want to die here.”

Toen men aan kwam zetten met een prequel voor de ‘A Quiet Place’ reeks was ik behoorlijk enthousiast. Het eerste deel van de filmreeks in 2018 heeft mij toen echt verrast, ook die heb ik in de bioscoop gezien net zoals deze prequel. Deel twee kon toen niet volgens mij, i.v.m COVID-19. Wij vanavond dus richting Zwolle voor een avondje in de Pathé, alleen kwamen we toch wat onbevredigend weer terug naar buiten. Op zich qua bioscoopervaring niks mis, het is warm dus mensen zitten buiten. De zaal was zo goed als leeg, dat zorgde voor ons weer dat we eigenlijk een privéshow hadden.

Want als Prequel had ik toch misschien een heel ander soort film verwacht en gehoopt. Tuurlijk begrijp ik ook wel dat de film opbouwend daarvoor wat tijd nodig had, en dat was niet erg: het eerste deel van deze film vond ik juist onwijs sterk. Maar de films verliest zijn kracht op een gegeven moment. Ik had toch gehoopt op wat meer diepgang van de wezens die onze planeet zo goed als overnemen. Hoe worden we aangevallen? Wat zijn het voor monsters? En je krijgt nou ook niet bepaald veel mee van het ontsporen van de maatschappij. Want eigenlijk alles wat er gebeurd had ook zo in een ordinaire zombiefilm gekund, de maatschappij verdwijnt wel zo goed als maar, er wordt ook weinig tegen gedaan om deze monsters te stoppen? Het voelde voor mij dus nogal leeg.

Het idee om dan maar een verhaal te verzinnen omtrent een terminaal zieke vrouw vond ik dan ook weer direct niet heel bijpassend. Lupita Nyong'o acteerde gewoon goed, past overigens opzich wel bij de film, boeit het dat ze opeens een andere huidskleur hebben?? Goed, mij interesseerde dat gewoon niet en het keek prima weg. Haar kat vond ik met mate wel gewoon irritant maar, het blijft een lief beest. Nee, de film komt in het begin echt op wel op gang, zeker wanneer de aliens aanvallen en een New York eigenlijk gewoon verwoest werd. Het stille kwam echt tot zijn recht en ik blijf dat gewoon een heel vet idee vinden, alleen paste het niet samen. Ik merkte gewoon op dat mij en mijn vrienden allemaal zoiets hadden dat het gedoe met die pizza en het jazzcafé gewoon niet echt bij de film paste, althans daar ging ik niet voor naar deze film. Ik wou meer te weten komen over die monsters. Joseph Quinn deed het opzich ook prima, allemaal geen top werk en ik wou zelf toch veel meer Djimon Hounsou zien.

Over het verhaal heb ik me dus al wat uitgelaten, ik had daar echt meer van verwacht. Het eerste deel overigens vond ik het beste stuk van de film. Dit is dus wanneer de monsters naar beneden komen, en we Samira samen met haar begeleider en anderen van de hospice richting een poppenshow zien gaan. De aanval was prima, ik mis alleen het bloed. Het had van mij part echt veel bloederiger gemogen, en misschien de aanvallen ook een stuk grootschaliger. Echt zonde want dat bleef vooralsnog allemaal gewoon uit.

Het tweede deel van de film vond ik toch een stuk saaier worden. Iets te veel geneuzel, en weinig diepgang over de achtergrond van de monsters. Nee, we gaan kijken hoe Samira haar laatste pizzastuk wil halen bij haar favoriete tent, en horen het verhaal over het verleden van haar vader die Jazz speelde. Kom op man, waarom? Wat heeft dat in godsnaam te maken met de andere twee films? Ik snap dan ook best dat er twee mensen vroegtijdig de zaal verlieten, want het was gewoon saai.

Was deze bioscoopwaardig? Echt niet. Ook had ik deze film op de manier zoals hij is niet als prequel willen zien, had dan gewoon een derde deel gemaakt met Emily Blunt want deze film voegde weinig toe aan de originele franchise. Toch zoals ik al vaker laat vallen was het eerste deel gewoon heel tof, en zat de spanning er goed in. Ook het stuk waar ik me het meest mee wist te vermaken, alleen alles daarna haalt de film toch drastisch naar beneden.

Intieme, bijna op zichzelf staande prequel die het vooral moet hebben van de sterke hoofdrol van Lupita Nyong’o. Al is haar kat Frodo ook geweldig. De langzaam ontluikende vriendschap tussen haar en Joseph Quinn is niet heel erg boeiend, maar de film kent gelukkig genoeg spannende momenten om dat te kunnen compenseren. Het oog voor detail van regisseur Michael Sarnoski (eerder verantwoordelijk voor het subtiele Pig) komt in ieder geval goed tot zijn recht.

Aardige horror thriller, maar wel minder dan zijn voorgangers. Het verhaal wijkt niet heel veel af ten opzichte van de vorige delen. Voor een Day One titel had ik meer opbouw verwacht. Maar al heel snel landen de monsters op aarde en heeft men ook vrijwel direct door dat men stil moet zijn. Dat had meer uitgewerkt mogen worden. Zoals gezegd vervalt de film in een herhaling, uiteraard met de nodige spannende momenten en een voorspelbare finale. Nyong’o zet wel een sterke en overtuigende rol. Visueel verder ook prima. 3.0/3.5

De eerste ‘A Quiet Place’, viel op doordat er zoiets cruciaals als geluid ontbrak. Op basis van dat succes, kan een vervolg niet uitblijven dus verscheen ‘Part II’ in 2020, eveneens geregisseerd door John Krasinski. Tja en als die film ook een succes werd dan is het niet lang wachten op een derde deel....

Het derde deel, werd een prequel, en laat uit eigenlijk zien dat de koek wel een beetje op raakt! Het vertrouwde concept van de geluidsgevoelige aliens is nog wel aanwezig maar is gewoon bijzaak geworden. Het maakt plaats voor een verhaaltje over de ongeneeslijk zieke Samira (Lupita Nyong’o) die voor emotionele redenen rondtrekt in Manhattan omdat ze pizza wil eten. En als opvulsel is er dan nog wat gedoe met een kat/poes.

Voor deze film werd Michael Sarnoski als nieuwe regisseur aangetrokken en die gebruikte voor deze film ongeveer de vergelijkbare aanpak als bij zijn eerste film (PIG met Nicolas Cage) Hij maakt er een karakterstudie van....werkelijk?

Resultaat is dat de wezens er nog steeds zijn, maar dat hoe verder de film vordert, het tempo vertraagd en concentreert het zich alleen nog op verdriet, en de monsters zijn nog nauwelijks een bedreiging. Voor een zogenaamd enge film is dit dus maar heel mager! Eigenlijk zou ik een halve punt minder geven maar het eerste gedeelte met de invasie was gewoon te goed!

Goeie film waarin een terminale patiënt een dagje naar New York gaat. Qua verhaal/plot heeft deze prequel weinig nieuws te bieden ondanks een andere locatie en andere personages. Toch een onderhoudende film met een goeie rol van Lupita Nyong'o. Het aspect van geluid/stilte blijft goed werken en ook de communicatie die veelal zonder worden verloopt.

Nu eens geen overbodige prequel maar één die goed aansluit bij zijn voorgangers. Ik moet zeggen dat ik Nyong'o nog nooit zo goed heb zien spelen als hier. Samen met Quinn vormen ze een vrij memorabel on-screen koppel. Er sprak veel eenvoudige menselijkheid uit hun samen zijn, alsof men in de meest kritische momenten alles wil doen om het leed van een ander te verzachten. Ook de cute kitty trok meer dan eens mijn aandacht. Deze geruisloze medespeler is precies een rode draad door de film. Enkel een kat kan ongehinderd in een wereld leven met de Death Angels. Over de enkele jumpscares kan ik ook niet klagen maar miste enkele extra actiescènes om het helemaal af te werken. 3? 3,5? Ik twijfel, ik twijfel.

A Quiet Place: Day One

Het werd niet de prequel die ik voor ogen had, maar toch heb ik me ermee vermaakt, mede dankzij een sterk optreden van Nyong'o.

Sam is terminaal ziek en gaat op een dag met haar verzorger en haar kat naar de stad New York. Ze heeft nog één wens en dat is een pizza eten bij Patsy's Pizza. Maar zodra ze in de stad aankomen, gaat het mis. De wereld wordt onverwachts aangevallen door buitenaardse wezens. Samen met Eric, een man die ze toevallig ontmoet, probeert ze haar laatste wens alsnog in vervulling te laten gaan.

Hoewel ik meer had verwacht van deze prequel, met name een dieper inzicht in hoe de mensheid reageerde op de plotselinge invasie, bleef dit aspect onderbelicht. Het is duidelijk dat het verhaal van Sam centraal staat, in plaats van op de bredere context van de invasie. We zien wel het begin van de invasie, maar zodra Sam bewusteloos raakte en weer wakker werd, waren we al een aantal dagen verder en is de mensheid al op de hoogte van het feit dat je stil moet zijn om de monsters te ontwijken. Hoewel er soms (onnodige) spannende momenten in de film zitten, die visueel indrukwekkend zijn, kon de spanning niet tippen aan de eerste twee delen.

Ik heb genoten van de acteerprestaties van Nyong'o. Ze speelde heel overtuigend. De band die ze opbouwde met Eric was ook mooi in beeld gebracht, al gaven ze die twee wel weinig tijd om echt iets op te bouwen. Ik lees ook veel reacties over die kat, haha. Mijne was al lang weggelopen en nooit meer terug gekomen. Zo'n trouwe en aanhankelijke kat als Frodo heb ik nog nooit gezien. Het beestje leverde soms wel spannende scenes op.

Ik ben benieuwd of er nog een vierde deel komt waarin we meer te weten komen over de buitenaardse wezens. Dit concept begint echter wat voorspelbaar te worden, dus er zal wel iets verfrissends nodig zijn om de reeks interessant te houden.

3 sterren.

Om de verwachtingen in te lossen in vergelijking met de vorige twee delen, moet je toch al op heel wat niveaus goed scoren en dat is met deze prequel toch wat minder. Wel moet gezegd worden dat deze film ook voor de nodige entertainment weet te zorgen en dat vooral de eerste helft voor de nodige spanning zorgt. Eerst maakt je kennis met het hoofdpersonage en daarna zorgt de aanval van de wezens op de aarde voor puur vermaak. Prima in beeld gebracht en de focus van het verhaal speelt zich nu af in een miljoenenstad en dat werkt helemaal.

Helaas ligt de focus in het tweede gedeelte meer op sentiment en dramatiek waardoor er veel minder ruimte is voor de wezens en spannende momenten. De slotscène mist de kracht om sterk te eindigen en wordt te voorspelbaar uitgevoerd. 7/10

Goede film. Film is in orde. Het ziet er technisch keurig uit. Goede actie, goede special effects, goede muziekscore. New york dat verwoest wordt ziet er toch ook altijd bijzonder uit. En de film heeft een human touch. Dat was voor mij wel een opluchting. Bij het zien van de trailer was ik bang dat het een over the top alien action movie zou worden.

Maar voor mij is juist het intermenselijke aspect van deze film(die de film de broodnodige rust geeft) paradoxaal genoeg de minste kant van de film. Het kwam allemaal net even iets te gekunsteld over. Ik denk wel dat dit heel persoonlijk is. Ik voelde heel weinig van de chemie tussen Nyongo`o en Quinn.

En nu de grote vraag. Komt er een vervolg op A QUIET PLACE part II? Daar zit ik toch wel op te wachten.

In deze prequel zijn de hoofdrollen weggelegd voor Lupita Nyong'o en Joseph Quinn. Ze worden bijgestaan door de kat Frodo, die door de twee katten Nico en Schnitzel wordt vertolkt. Lupita Nyong'o was bang voor katten, en moest een speciale kattentherapie ondergaan om de rol van Samira te kunnen spelen. De actrice gaf te kennen dat ze het leuk en spannend vond om erachter te komen hoe je boodschappen zonder woorden kunt overbrengen. Dit voordat zelfs het kleinste gebaar of lichaamstaal de context van de hele scène kan veranderen. Elke scène vergde dus veel internalisatie.

Het overgrote deel van de scènes spelen zich af in New York City, maar werden gefilmd in Londen. De crew bouwde een ruwe replica van de omgeving van Chinatown op een backlot in de omgeving van Londen. Dit om de meeste vroege scènes te filmen. Veel van de scènes die zich afspelen in de NYC Subway, werden gefilmd in verschillende gesloten London Underground stations. De belangrijkste scène die op locatie werd gefilmd, is "Patsy's Pizzeria" in Harlem. De rest is voornamelijk second unit & VFX-werk. "Patsy's Pizzeria" in Harlem wordt door velen gezien als de grondlegger van de New Yorkse pizza.

Elke film in de serie speelt zich continu af in een andere bevolkingsomgeving. De eerste film speelt zich af op een boerderij op het platteland. De tweede film in een fabriek en een buitenwijk. Dit derde deel speelt zich af in een stedelijke stad. Hoewel er meerdere grote Hollywood-filmmakers in aanmerking kwamen om de film te regisseren, werd Michael Sarnoski gekozen vanwege zijn succes met Pig. Zo zou Jeff Nichols in eerste instantie de film regisseren, maar moest zich terugtrekken vanwege een ander sciencefiction-project van Paramount. De studio gaf te kennen dat dit derde deel geen voortzetting is van deel 2, maar een prequel is. De aankondigingen vanuit de helikopter werden ingesproken door Joshua Noble. Oorspronkelijk werden deze in meerdere talen opgenomen om de diversiteit van New York City te weerspiegelen.

Dit derde deel voelt meer als een voortzetting van deel 2. Ook al wordt dit door Paramount tegengesproken. Zo wordt het bijvoorbeeld nooit helemaal duidelijk hoe de aliens zijn ontstaan. Lichtelijk teleurgesteld, maar nog redelijk onderhoudend.

2,5 *

Het is jammer dat Hollywood de laatste jaren vooral inzet op prachtige beelden en geluid, wat zeker weer fijn is om naar te kijken en te luisteren. Maar het plot en spanning weer ver te zoeken. Deel I gaf ik nog een dikke 4 sterren maar deel II en III niet meer dan een krappe voldoende. Zoals gezegd is het beeld op 4K subliem en het geluid met soundtrack is top maar het dunne verhaaltje maakt het allemaal niet veel beter. En dan met een van mijn lievelingsactrice Lupita die zoveel meer in haar mars heeft komen we maar weinig te weten. De interactie met haar vreemde volger vond ik maar magertjes uitgewerkt. En dat terwijl ze zoveel verleden had. Nu lees ik in de extra's dat ze ongeneeslijk ziek was maar dat heb ik toch echt gemist in de film. Wel dat ze niet zonder meds kon. Haar pizza verhaal vond ik ook maar vreemd zeker voor een volwassen vrouw. Daarnaast geen enkele vraag over hoe en het waarom van die monsters die er wel goed uitzien. De lugubere scene in de extra's had er trouwens wel in gemogen.

Blijft over de prachtige beelden en een kat. Een echte kat trouwens. Ook de muziek is prettig om naar te luisteren al is dat voor mij persoonlijk. Deel IV hoeft van mij niet meer.

Film 3,0

Beeld (4K) 5,0

Geluid 5,0

Vandaag voor het eerst bekeken op blu-ray en vond hem wel iets minder dan deel 1 en 2.

De locatie (in de stad) vond ik wat minder spannend dan in de bossen (natuur), deze film moet het echt hebben van de 2 hoofdpersonen die hun rol erg goed spelen.
Een paar spannende scenes zoals in de metro station was spannend en ook toen de man medicijnen moest halen was ook wel even spannend.
Het einde zag ik wel aankomen, was redelijk voorspelbaar.

Wat mij wel opviel was dat die kat helemaal geen geluid maakte, je zou toch denken dat die kat ook wel even schrikt als er zo'n wezen dichtbij komt.. en verder werd er geen enkel wezen vermoord wat ik wel jammer vond.

Al met al dus een redelijke film maar weinig vernieuwend en niet zo spannend als de 1e 2 delen.

Best een aardige film, maar toch ook wel een beetje uitgemolken. Emily Blunt had er blijkbaar al geen zin meer in. De hoofdrolspeelster Lupita Nyong'o een waardige vervangster. Echter is haar tegenspeler geen goede keuze geweest. We vonden hem (Joseph Quinn) gewoon niks aan. Nog vlees, nog vis.

De aliens komen niet vaak in beeld en voor zo'n groot budget hadden we wel wat meer verwacht. Echt spannend wordt het ook niet echt.

Maar New York ziet er wel goed (chaotisch en beschadigd) uit. En er zitten een aantal knappe scenes in. Dus is de film wel een voldoende.

Nogal standaard in het genre. Op een of andere manier weet het ook nauwelijks spannend te worden (zeker niet als de aliens eraan komen, daar had toch een stuk meer ingezeten) en werken de schrikmomenten ook maar matigjes.

Zeker tegen het einde wordt het nogal vervelend, met die rare scène met de kaarttruc (laat dat mens eindelijk haar pizza eten!).

2,5*

PS. Dat was echt de meest dociele kat ooit. Kun je gewoon mee in het water springen zonder dat hij zich loswurmt of gaat krijsen.

Kankerpatiënt Samira (Lupita Nyong'o) komt terecht in een invasie van aan misofonie lijdende monsters. Nu de wereld blijkbaar vergaat stelt ze zichzelf als doel om nog één keer die nostalgisch lekkere pizza te halen in Harlem die ze nog kent uit haar jeugd. Michelin zou zeggen: het omreizen waard. Kleine kans dat die tent nog open is, maar ze wil koste wat kost gaan.

Dus we volgen haar als ze door de straten en tunnels van NY sluipt samen met haar trouwe kat op weg naar die befaamde pizzeria.
Onderweg wordt ze achtervolgd door ene Eric, die zich geen raad weet met de hele apocalyps en om onverklaarbare reden per se met haar mee wil gaan. Probleem is alleen dat ie emotioneel vrij labiel is en veel aansporing nodig heeft, want hij weet de weg niet(???) richting de South Street Seaport, waar de evacuatie plaatsvindt.
Ze vertelt hem dat hij alleen verder moet gaan, want zij wil alleen maar pizza scoren, maar ineens lust ie ook wel een pizzapunt, dus met behoorlijk wat tegenzin neemt ze hem mee.

Het probleem met A Quiet Pizza: Day One (waar deel 1 ook al last van had) is dat hele vele stilzitten en wachten tot het gevaar geweken is, vrij saaie scènes oplevert. Ze kunnen niet of nauwelijks praten, dus het is vooral veel gebaren en angstige gezichtsuitdrukkingen. Na een tijdje weet je het wel.
We weten al hoe de monsters eruit zien (vanwege deel 1) en dat ze op geluid afkomen, dus wat dat betreft zijn er ook weinig verrassingen meer. We leren ook niets over hoe de invasie heeft kunnen gebeuren.

Uiteindelijk is het slotstuk van de film vrij matig, want ze vinden op magische wijze toch een puntgave, verse(???) voorgesneden pizza, maar ook wordt er een poging gedaan om Eric iets meer diepgang te geven (wat totaal mislukt). Uiteindelijk offert Samira zichzelf op om Eric en haar kat een veilige vluchtroute te verschaffen richting de boot, waarbij het alsnog bijna misgaat omdat Eric het niet kan laten om zwaar hijgend te rennen.

Opvallend trouwens dat apotheken, bars en winkels totaal niet geplunderd zijn en dat er NERGENS lijken liggen op straat...Is het soms een PG-13 film?

2,5*

Eerder dit jaar door de vele slechte kritieken ontweken in de bios, nu toch een kans gegeven nadat ik hem op SkyShowtime zag staan.

Uiteraard niet zo sterk als de twee vorige films, maar toch een aardige film. Qua actie en horror is het wel mager, dit deel focust zich meer op het drama. Lupita Nyong'o zette best een overtuigende rol neer, al kon ik in het begin weinig empathie voor haar opwekken doordat ze zo verbitterd en pessimistisch was hele tijd, later werd dat gelukkig minder. Ik begrijp dat je als kanker patient het leven niet meer ziet zitten, maar dan kan je er denk ik nog beter het beste ervan maken met de tijd die je nog hebt. Haar hulppoes Frodo daarentegen steelde echt de show. Ik wist trouwens niet eens dat er hulppoezen bestonden, zeker omdat poezen hele eigenzinnige dieren zijn, en het liefts hun eigen gang gaan. Ik had echt te doen met dat beesie, wel geweldig stukkie als die een pizza slice pikt! Ook Joseph Quinn zette een degelijke rol neer, met de screentijd die die had, aantal mooie scenes. Leuk om Djimon Hounsou weer terug te zien, al was het maar een klein rolletje.

De aanval was wel aardig in beeld gebracht, en de aftermath in New York zag er gaaf uit. Ook prachtige scene als je er later achterkomt waarom Sam zich zo vastklamte aan dat ''uitje'' pizza halen. Wel minpuntje vond ik die scene in het ondergelopen metrostation, die beesten kunnen niet tegen water, maar het krioelde daar ervan, en ééntje kwam zelfs achter hun aan onder water.. Einde was redelijk voorspelbaar, maar desalniettemin mooi.

Na het succes van de twee succesvolle films die het begin van de franchise markeren, zijn er berichten dat een derde deel in de maak is. Om de fans niet te lang te laten wachten lenigt ‘A Quiet Place: Day One’ als tussendoortje een beetje de nood. Terwijl in de hoofddelen de buitenaardse invasie al enige tijd geleden heeft plaatsgevonden, laat Day One de kijker het begin van de invasie meemaken. De bekende personages uit de eerdere films zijn in Day One afwezig. Ondanks hun afwezigheid biedt Day One gelijksoortige en herkenbare gebeurtenissen. Erg spannend is het allemaal niet.

De monsters gedragen zich niet anders dan in de eerdere films. Als gevolg daarvan zijn de actiescènes vergelijkbaar. Hoewel de New Yorkse setting afwijkt van de gebruikelijke landelijke setting en zorg draagt voor een imposant decor dat mooie plaatjes oplevert, hebben de beide protagonisten Sam (Lupita Nyong’o) en Eric (Joseph Quinn) vergelijkbare ervaringen als de bekende personages in de andere films. Niets nieuws onder de zon. Regisseur en schrijver Michael Sarnoski geeft misschien om die reden wat meer ruimte aan het menselijke aspect teneinde de beleving te intensiveren.

Met name aan het personage Sam wordt in dat opzicht veel aandacht besteed. Sarnoski maakt haar leefomstandigheden dermate bijzonder dat haar verschijning heel gemakkelijk een brok medelijden opwekt. Sam is terminaal ziek en verblijft in een hospice. Ze schuwt menselijk gezelschap en heeft voldoende aan het gezelschap van haar kat Frodo. Sarnoski maakt van haar een karakter waar je vanzelfsprekend mee sympathiseert. Als zij te midden van de hectiek en de chaos in precaire situaties verzeild raakt, heb je als kijker geen andere keus dan innig met haar mee te leven. Het personages Eric is wat vlakker gekleurd maar ook hij bezit voldoende eigenschappen om je in emotioneel opzicht gemakkelijk met hem verbonden te voelen.

De scènes met beiden zijn soms wat sentimenteel van aard maar zijn redelijk interessant en worden sterk geacteerd. Ik vroeg me op een bepaald moment zelfs af waarom de film niet gewoon puur gericht was op de interacties tussen Sam en Eric. Daar lag de interesse van Sarnoski volgens mij toch al. Al dat gedoe met die buitenaardse wezens voelde soms als niet ter zake doende aan. Als horrorfilm heeft Day One dan ook niet veel te bieden. Als een dramatisch portret van twee eenzame mensen die door de omstandigheden gedwongen naar elkaar toegroeien, bevalt de film een stuk beter.