Inside Out 2 (2024)

Ben er toch benieuwd naar. Inside Out is misschien wel de laatste echt goede Pixar. Was zowel grappig als emotioneel best goed.

Wel jammer dat Pixar tegenwoordig ook een grote sequel-machine is geworden.

Vanaf 12 juni 2024 in de bioscoop (Walt Disney Studios Motion Pictures)

EDIT: vanaf 17 juli 2024 in de bioscoop

Trailer

Inside Out was een vrij typische, maar goed gemaakte Pixar met genoeg grappen om er van te genieten. En uiteraard moet ook deze film er aan geloven en een sequel krijgen. Riley is iets ouder geworden en we krijgen nieuwe kleurrijke figuurtjes te zien. Inside Out 2 houdt stevig vast aan de formule, dus we krijgen meer van hetzelfde. Maar de film valt best nog mee, zeker voor een sequel. Sommige grappen zijn best leuk en het verhaal is dan wel eenvoudig, het is genoeg om de kijker vast te houden. Fans van deel 1 zullen hier ook van genieten. Al bij al een leuke animatie.

Heel benieuwd naar gezien het fantastische eerste deel, maar dit tweede deel was op zich niet slecht. Vooral de introductie was interesant daarna werd het wat een doorslagje van het eerste deel zonder al te veel nieuwigheden. Had beter gekund mijns inziens

!9! Jaar na dato een sequel. Moest dit serieus zó lang duren?

Nou ja, goed genoeg. Inside Out was fantastisch. Zelfs zonder ooit kinderen te krijgen/hebben een mooi staaltje vakwerk.

Dit was meer dan redelijk leuk, maar meer ook niet. Gewoon de eerste film maar dan iets anders uitgebouwd.

Ja ja ik spreek mezelf graag tegen..

Na 9 jaar een vervolg op het uitstekende Inside Out
Helaas kan deze niet in de schaduw staan van het origineel
Veel te veel karakters (emoties) en een mager verhaal
De animatie is niet zo goed als andere Pixar films, wel wat meer afwisselend zoals in de laatste Spider-verse
Hoewel de film vol zit met emoties zit er geen emotie in de film
De film wist me nergens te raken

Inside Out was fantastisch, misschien wel de laatste stuiptrekking van het legendarische animatiebedrijf Pixar, dat in de jaren 90 en 00 vooral geweldige films afleverde, maar dat niveau niet vol wist te houden. Zal ongetwijfeld te maken hebben dat ze zijn overgenomen door Disney, waardoor alles dus inclusiever moest worden.

Deel 2 haalt het dan ook niet bij de vorige. Het is niet slecht, maar het wist me nooit te pakken zoals de vorige film. Riley is nu 13 jaar oud en de puberteit ingegaan, waardoor er nieuwe emoties in haar hoofd actief zijn geworden zoals Onzekerheid. Ze wil doorbreken in het ijshockey en gaat op hockeykamp met haar vriendinnen, waar ze moet kiezen tussen vriendschap en haar ijshockeypassie. Laten we eerlijk zijn, we weten allemaal aan het begin hoe dit gaat verlopen en vooral hoe het af gaat lopen. Op dat vlak is de film weinig origineel en dat Riley bestuurd word vanuit haar brein was al bekend, de toevoeging van de nieuwe emoties wist me niet te boeien. Sowieso zijn ze echt enorm saai geanimeerd (een emotie met een hele brede mond, twee grote ogen en een pluk haar, zeer ongeïnspireerd. Beetje wat je zou bedenken als je zelf een half uurtje met Paint (bestaat dit computerprogramma nog?) aan de slag mag. De andere nieuwelingen vond ik ook niet veel, met als meest irritante die emo die Lui moest vertolken.

Het begon vond ik wel mooi, met een nieuw kijkje in het leven van Riley, maar als dat kamp begint zakt de film gewoon wat weg. Het einde is overigens wel heel voorspelbaar, maar toch wel best aardig gedaan. Het emotioneerde niet, maar het was toch gewoon goed.

En wat me ook op viel, ik vind de film visueel gewoon niet zo mooi. Hele saaie karakters zijn er dus bijgekomen, maar ook de wereld in haar hoofd was gewoon niet zo heel overtuigend. Neem die drijvende broccoli, ik vond de animatie gewoon karig. Het voelt allemaal een beetje uitgespuugd door AI of iets in die richting, terwijl Pixar me juist jaren terug weg wist te blazen met een Toy Story, Finding Nemo, Ratatouille, Up en ook nog bij de eerste Inside Out.

En wat ik ook wel eens wil weten, voor welke doelgroep is deze film nou? Dit verhaal is voor kinderen volgens mij moeilijk te volgen al zullen ze best genieten van de kleurrijke personages en omgevingen, maar je moet echt ouder zijn om het echt te snappen. En voor volwassenen is de film weer te kinderlijk en voorspelbaar. Toch is de film een enorme bioscoophit, dus de mensen komen er wel op af. Lijkt me ook wel duidelijk dat we een derde deel gaan krijgen, hopelijk wel wat leuker geschreven want ik heb nauwelijks hoeven te lachen en veel emoties maakte het dus ook niet los.

3*

Met dit tweede deel heeft de film het in zich een nieuwe reeks Toy Story te worden. Hoewel zeker wat betreft personages en merchandise die serie ongeëvenaard zal blijven kan Inside Out inhoudelijk eenzelfde richting uitgaan. De enorme omzet van deze film (ook wel verrassend gezien de periode waarin Disney zit) zal wel zorgen voor een deel 3 op en duur maar het is ook hetgeen men doet met deze tweede film: een volgende stap in opgroeien. In Toy Story gebeurde dat met speelgoed en hoe een kind dat opgroeit ermee omgaat, nu gaat het om emoties. Niet bepaald subtiel, wel leuk en het werkt wel.

De humor is prima, het verhaaltje zelf is dan wel wat simpel en niet echt overtuigend maar de hele aankleding en dat gedoe met emoties is prima. Het verhaal is ook niet meer dan een kapstok, al had een beter verhaal op dat vlak een nog veel betere film kunnen opleveren. De film is ook lekker kort. Enerzijds is de film net iets te lichtjes om echt te overtuigen, anderzijds is het tempo prima zo. 3,5*.

Precies. Dit gaat een franchise worden waar zeker nog wel deel 3 en 4 komen. Je kan inderdaad alles bij het opgroeien erbij halen. Haar eerste vriendje (of in geval van Disney zal het wel Rileys eerste vriendinnetje worden ), trouwen, etc. Je kan hier heel veel mee. Ik vond ook dit nieuwe verhaal best leuk, zonder dat het origineel is. Het is de uitwerking die ik niet zo heel sterk vind.

Sinds de emotionele turbulentie in Inside Out gaat het goed met de inmiddels 13-jarige Riley [Kensington Tallman]. Ze sluit nieuwe vriendschappen met Grace [Grace Lu] en Bree [Sumayyah Nuriddin-Green]. De kersverse vriendinnen zijn dolblij als ze ijshockeycoach Roberts [Yvette Nicole Brown] ze alle drie uitnodigt voor een trainingskamp, waar ze kunnen bewijzen dat ze goed genoeg zijn voor sportbeurs. Maar dan slaat de puberteit over en moet er (letterlijk) plaats worden gemaakt voor de nieuwe emoties Bezorgdheid [Maya Hawke]. Afgunst [Ayo Edebiri], Lusteloosheid [Adèle Exarchopoulos] en Gêne [Paul Walter Hauser]. Daardoor is er geen ruimte meer voor Vreugde [Amy Poehler], Walging [Liza Lapira], Angst [Tony Hale], Woede [Lewis Black] en Verdriet [Phyllis Smith]. Zij worden letterlijk en figuurlijk onderdrukt. Onder leiding van Vreugde proberen de onderdrukte emoties een manier te vinden om in harmonie te kunnen leven met de oude emoties. Een waardig vervolg met dezelfde positieve boodschap over het nut van emoties en de mogelijk gevolgen van het onderdrukken ervan. In gelijke (hoge) mate grappig en ontroerend.

In tegenstelling tot sommige anderen vind ik dat dit vervolg nauwelijks tot niet moet onderdoen voor de eerste Inside Out. Ik heb de film in een overvolle zaal gezien met grotendeels een hoop andere tieners/twintigers (ik val in die laatste groep, voor alle duidelijkheid), en dat was eerlijk gezegd wel echt een toffe ervaring. Er zaten duidelijk een heel aantal mensen tussen die 'opgegroeid' waren met de originele film, en dat enthousiasme voelde je wel in de zaal. Op die manier is het ook wel een interessante reeks voor Pixar. Het is heel makkelijk om bij elk nieuw deel mee te groeien met je publiek en de demografie. Je laat Riley gewoon telkens met nieuwe emoties en ervaringen dealen, en hopsake. Niet dat ik daar per se achter sta; met dit tweeluik is het wel mooi geweest voor mij denk ik. Maar het lijkt me onvermijdelijk dat ze hiermee zullen verdergaan, gezien het ongekende succes.

Maar Inside Out 2 dus; het borduurt natuurlijk verder op de originaliteit van het eerste deel, maar het doet dat wel niet op een luie manier vond ik. Er zitten meer dan genoeg nieuwe leuke vondsten in, en de nieuwe personages/emoties waren allemaal leuk op hun eigen manier. Zeker Anxiety is heel sterk als de nieuwe 'villain', oftewel emotie om mee om te leren gaan. Heel fijn stemmenwerk van Maya Hawke ook bij dit personage. De oude personages krijgen echter niet per se veel minder te doen, en hebben ook allemaal elk hun eigen momentje. Pixar-films zijn uiteraard nooit uitsluitend voor kinderen, maar zeker bij deze film had ik wel het gevoel dat het echt een stukje meer gericht was op het volwassen publiek. Zeker dat einde met Anxiety die helemaal overboord gaat en de visualisatie van een paniekaanval, vond ik erg sterk. Het is een film die me zeker in dat slotstuk wel weer opnieuw raakte gewoon. Dus voor mij blijft Pixar toch iets goed doen.

Het is natuurlijk te hopen dat de studio geen complete sequel-machine wordt en er plaats blijft voor originele verhalen, maar Inside Out 2 hoeft in ieder geval niet aan kracht en kwaliteit in te boeten ten opzichte van het eerste deel. Voor mij niet, althans. 3.5*.

Van 1995 tot en met 2010 had Pixar Animation Studios een unieke reeks aan meesterlijke en originele films op rij. Daarna stokte de motor geregeld met gemakzuchtige én/of tamelijke overbodige vervolgfilms. Die motor stokte niet met ‘Inside Out’ in 2015 en met het vervolg negen jaar later leveren ze een briljante en vooral diep gelaagde film over puberen en alle daarmee gepaarde emoties. Op verbluffende wijze zoals Pixar dat alleen maar kan!

Kelsey Mann neemt ditmaal de regiehonneurs over van Pete Docter en voegt aan de inmiddels vijf populaire emoties vier (nou ja, vijf) nieuwe toe; Onzekerheid, Jaloezie, Verlegenheid en Verveling.

Je zou haast denken een overdaad, maar het brein van een puber/tiener werkt nu eenmaal zo en dat is voor een ouder publiek (die de tijd bewust herinneren of voor ouders met kinderen) een feest der herkenning. Het prikkelt de zintuigen op een nostalgische manier en raakt ook de juiste snaar qua emoties. Niet door opgeklopt sentiment, maar juist die kleine piekfijne details. Net zoals de details in animatie die werkelijk fenomenaal zijn en je het ultieme Pixar-gevoel geven. ‘Inside Out 2’ is een film met hart en ziel en een achtbaan aan emoties.

Verwarring troef dezer dagen in de multiplex. Op de affiche zag ik Beetjejuice, Twisters (maar die films heb ik toch al gezien in de jaren '90 ?) of vervolg/remakes zoals Beverly hills cop, Alien, Gladiator, de zoveelste The apes franchise (ze zijn al bezig sinds eind jaren '60 !). Elke generatie krijgt wat ze verdient, vermoed ik. Over naar Inside out. Als ik het zo lees ook het begin van een franchise waarin elke fase in het leven van Riley nieuwe emoties kan opwekken. Inside out 2 vond ik wel OK maar te veel gericht op een specifieke doelgroep (tieners). Braafjes, luchtig met een knipoog (mevrouw Nostalgia) waarin de levensles glanzend uit de verpakking wordt gehaald op het einde.

Bespreking van Inside Out 2 - ikruikversemosterd:

"Er wordt gefluisterd dat Pixar baat heeft bij een stevige hit. Ik heb geen zicht op de boekhouding van het bedrijf, maar volgens mij kan de animatiestudio op zijn minst een kwaliteitsopkikker gebruiken. Inside Out 2, over emotiepoppetjes die zich ontfermen over gastvrouw Riley, moet redding bieden. Met op het moment van schrijven een recordwinst van bijna 1.5 miljard dollar (dat zijn heel veel bioscoopkaartjes) lijkt die redding er ook te komen.

Sterker nog, puur gekeken naar opbrengst is het de meest winstgevende film van 2024. Inside Out 2 verslaat zelfs Dune Part Two. Niets ten nadele van Denis Villeneuves meesterwerk, maar de nieuwste animatie van Pixar verdient alle lof.

Na het fantastische eerste deel uit 2015 neemt Kelsey Mann de toorts over van Pete Doctor en Ronnie Del Carmen om Rileys puberteit te verkennen. Terwijl zij haar weg probeert te vinden in de slangenkuil van de tienerwereld ontvlamt tussen emotiepoppetjes Joy (Amy Poehler) en Anxiety (Maya Hawk) een pittige concurrentiestrijd. En dat brengt weer emotionele instabiliteit met zich mee.

Precies wat je van een puber kan verwachten.

Balancerend tussen humor en ernst verpakt Inside Out 2 de capricieuze gevoelswereld van de gemiddelde puber in het glinsterpapier van aantrekkelijke animatie. Knap ook hoe er tussendoor karakterontwikkeling plaatsvindt op twee niveaus. Zowel Riley als haar emotiepoppetjes leren hun onvolkomenheden te accepteren en dat samenwerken soms noodzakelijk is.

Hou dit vast, Pixar. Op naar het volgende succes."

Deze tweede animatie film van Inside out heeft mij zeker niet teleurgesteld.

En is op een knappe manier inelkaar gezet.

En met prachtig animatie werk weer.

En geeft een mooi inkijkje in de belevings wereld van tieners en pubers en hun emotionele wereld.

En wat heel herkenbaar is en met psychologie mooi weergegeven, kwetsbaar en vrolijk en luchtig maar ook met enige milde ontroering.

Met Riley weer in de hoofdrol.

En wordt je als kijker meegenomen in haar belevenissen,en wat herkenbaar zal zijn, voor vooral jongeren en ook ouders en opvoeders.

En met de bekende figuurtjes en nieuwe figuurtjes die toch echt weer heel leuk zijn.

De eerste film vond ik iets beter, maar ook dit vervolg is weer van echte kwaliteit.

Weer genoten van deze animatie film.

Na het fantastische eerste deel net het tweede deel gezien in de bios. Valt tegen. Weinig grappen en het tempo ligt heel hoog waardoor je er niet echt in komt. Zo worden een aantal nieuwe emoties er snel doorheen gedraaid waardoor je er niks mee hebt. Verder ook jammer dat het woke virus hier weer heeft toegeslagen. Bij de introductie van haar twee vriendinnen is de eerste een soort van latino of eskimo en de tweede een afro amerikaanse. Ook het ijshockey team is zo divers als het blijkbaar moet tegenwoordig, ook met een moslima met hoofddoek en een donkere vrouwelijke coach. Heb niks tegen dat soort mensen, we zijn allemaal gelijk, maar het telkens gedwongen door de strot duwen van diversiteit stoort gewoon. Ik wil geëntertaind worden, niet een politieke boodschap te horen krijgen. Het verhaal is verder erg dun, in een zin te omschrijven. Gemiste kans om geen eerste liefdesgevoelens in het verhaal te verwerken.

Het feit dat je je zo erg stoort aan de aanwezigheid van deze karakters bewijst enkel dat je wel wat hebt tegen dat 'soort' mensen. Er wordt letterlijk nergens in de film verwezen naar andere culturen of diversiteit benoemd. Het was mij niet eens opgevallen.

Ik ben het niet met je eens. Het probleem van Disney is, is dat ze er een formule van hebben gemaakt. Een weerspiegeling van de samenleving laten zien in een film is niks mis mee, maar als je het er bovenop gaat leggen en er al kijker op gaat letten wordt het irritant. Dat Pocahontas een indiaans meisje is, is bijvoorbeeld heel logisch en past bij het verhaal. Dat er een ijshockey team is die divers is, is ook niks mis mee, maar het ligt er allemaal net wat de dik bovenop. Disney vinkt het af. We zijn nu inclusief check. Dat is Rainbow washing en daar stoor ik mij wel aan.

Maar goed het probleem is nu ook dat ik er extra op let en overigens valt het allemaal erg mee hoor met Inside Out 2. Ik denk dat Disney / Pixar het nog veel beter met diversiteit om kan gaan dan zoals ze dat nu doen.

Mijn kinderen worden groot. Voor het eerst (en dan nog elk apart) naar de bioscoop en dat zonder mij. En het was niet omdat ik niet wou. Ze zijn ongeveer dezelfde leeftijd als Riley en dan spelen andere dingen zoals vrienden en de puberteit.

Best wel herkenbaar en erg leuk én goed gedaan om de puberteit aan de hand van (nieuwe) emoties te verhalen. Het doet me denken aan de Nederlandse short Mind My Mind (Film, 2019) die hetzelfde principe toepast voor mensen met autisme, maar dan met 1 algemeen mannetje in het hoofd.

De film borduurt verder op (het succes van) de eerste film. Er komen nieuwe emoties bij en Riley zit in een andere levensfase. Dit kan je wel doortrekken naar opnieuw vervolgfilms, kan opnieuw werken als ze het maar doordacht doen en voldoende tijd tussen laten. Deze moet in principe niet onderdoen voor het origineel. Blijft grappig en zit goed in elkaar. Zeker van genoten.

Leuke sequel, zelfs bovengemiddeld goed, maar uiteindelijk net iets te lichtgewicht om in de buurt te kunnen komen van het origineel. Plot en personages zijn dan toch net iets te weinig bijzonder. Niettemin valt er veel te genieten, met veel grappige nieuwe emoties die de kop opsteken, nu hoofdpersoon Riley de pubertijd heeft bereikt. De eersteklas stemmencast en de gedetailleerde, zeer kleurrijke animatie zorgen ook nu weer voor een klein feestje, zij het minder verrassend en inventief.

Dit schreef ik bij Inside Out (2015) en nu 9 jaar later is mijn wens gelukkig uitgekomen. Riley is 13 en de puberteit dient zich aan, met nieuwe emoties die daar bij horen. Nu vond ik het niet direct een puberteitfilm - anxiety kan natuurlijk op elk moment in je leven opspelen. In die zin gaat de film meer over hoe angst en negatieve gedachten je niet verder helpen of gelukkiger maken en dat doet de film vond ik heel sterk. Iedereen die gevoelig is voor ‘anxiety’ en niet helpende doemgedachten zal zeker veel herkennen in de film. Die andere personages (embarrasment, ‘ennui’ en vooral jaloezie) vond ik persoonlijk niet zo heel veel toevoegen.

De film staat of valt natuurlijk wel een beetje met of je de theorie interessant genoeg vindt. Als je geïnteresseerd bent in hoe de film psychologie weet te vertalen naar een animatiefilm is het erg goed, maar als je daar minder mee hebt dan kan ik me voorstellen dat je er minder mee kan. Ik vond het weer erg raak en creatief gedaan (dingen als ‘brainstorm’, verdrongen gedachten, je ‘sense of self’, die paniekaanval op het einde) maar het balanceert soms wel op het randje van teveel ideeën en dingetjes, iets wat wel meer Pixars soms hebben (bijvoorbeeld Soul).

Maar al met al toch weer van genoten, net als de vorige film weet het psychologie, mentale processen, opgroeien en je ontwikkelen op een erg creatieve, leuke en emotionele manier uit te beelden, en dus zoals ik in mijn vorige recensie ook zei; van deze film wil ik nog wel een hele reeks zien. Kom maar op met Inside Out 3 t/m 8, tot aan de volwassenheid aan toe wat mij betreft.

4* voor nu

PS. Oja ik vond Nostalgia echt een heel grappig gevonden personage, reken maar dat die veel aan de knoppen zit in mijn eigen hoofd

Voor kinderen waarschijnlijk leuk maar voor oudere varianten een draak. Eens gekeken omdat de recensies goed waren. Wat ik eng vond was de rare drang van het meisje om met 12 jaar te reageren als een olympische sporter. Was een hele zit.

Toch weer knap hoe ze weer een heel verhaal kunnen bouwen rondom de puberteit. Inside Out vond ik een van de origineelste Pixar-ideeën in jaren, dus ik was wel benieuwd naar het vervolg.

Ook nu weer genoeg leuke vondsten (ook grafisch met Bloofy, Pouchy en Lance) en de nieuwe emoties waren wel aardig, maar toch vond ik het als geheel een beetje underwhelming. Toen de credits voorbij rolden dacht ik: "was dát het alweer?"

Voor mijn gevoel had er meer in gezeten. Ik vond het teveel over ijshockeykamp gaan terwijl die hele puberteit wel iets breder doorgetrokken had mogen worden naar bv. school, hobby's, liefde of uitgaan, meer typische tiener/puberdingen. Oke, Riley is sportief en stoer, dat kan, ze is geen meisje-meisje dat make-up draagt of jurkjes gaat passen met vriendinnen, maar het leek wel alsof dat gender-stereotype angstvallig vermeden werd.

Maar goed, het blijft een leuk concept en verder is er niet veel op aan te merken, al had iets meer diepgang wel gemogen.

Kleine 4*

Overigens denk ik dat de zaken die jij noemt in deel 3 komen: high school.

Mijn mening: behoudende film, met veel sterke momenten. Maar qua verhaal ook wel wat flets inderdaad.

Inside Out vind ik de laatste echt goede Pixar film. Dit vervolg komt er qua niveau niet bij in de buurt. Dat komt onder meer doordat er (te) veel nieuwe emoties worden toegevoegd, die nauwelijks uit de verf komen. De enige die wel behoorlijk uit de verf komt is Anxiety, maar dat vond ik dan weer een irritant personage. Qua toonzetting wisselt de film daarnaast nogal tussen behoorlijk kinderlijk en best volwassen. Het plot is bovendien op veel punten behoorlijk voorspelbaar. Dit vervolg kon mij dus niet echt bekoren, maar gelet op het commerciële succes hiervan zal er vast een derde deel volgen.

Wat rommeliger dan het eerste deel.

Vanaf 25 september op Disney+.

Een vervolg was logisch. Niet alleen door het grote succes van Inside Out, maar ook doordat je zoveel kunt doen met het tamelijk geniale concept van die film. Zeker met Riley in de puberteit kon daar een hoop mee worden gedaan. Helaas weet dit nieuwe verhaal toch niet helemaal te leveren.

De nieuwe emoties/personages zijn op zich ook wel leuk, alleen wordt het wel een wat drukke boel met ook de oude personages er nog bij. Ik vond het sowieso ook een wat drukkere film, beduidend minder grappig ook, en met minder hart en intelligentie. De personages voelen minder als echte mensen en Joy moet weer min of meer dezelfde les leren. Het einde is nog wel mooi, maar een emotioneel hoogtepunt zo sterk als de "take her to the moon for me"-scène ontbreekt.