Meningen

Een vervolg dat ongeveer dezelfde toon aanslaat als het origineel, dus aardig vermaak dat vooral niet serieus moet worden genomen. De FX lijken iets beter te zijn (hoewel de fraai door de lucht vliegende auto's bij nadere beschouwing gewoon miniaturen op een goed ontwerpen maquette blijken te zijn), Anthony Sher is ongelooflijk (en opzettelijk) irritant als de zelfgenoegzame kauwgum-kauwende piccolo, en ik had absoluut niet verwacht dat Lois hier achter Supermans ware identiteit komt (zij het dan ook tijdelijk). Terence Stamp doet hard z'n best om kwaadaardig te zijn (misschien wel iets té hard voor een film als deze), Superman heeft een paar mooie trucs in petto (de moleculenkamer en de kus op het einde), en de camp wordt ditmaal niet alleen door Gene Hackman verzorgd maar ook door Clifton James (wiens aanwezigheid de kijker nóg meer aan de James Bond-franchise doet denken). Maar de belangrijkste troef blijft toch de aanwezigheid van Christopher Reeve, die nu duidelijk lekker in zijn rol zit en wiens chemie met Margot Kidder de film soms bijna ontroerend maakt. Prima simpel vermaak.

Er schijnt een soort consensus te bestaan dat Superman III een behoorlijke achteruitgang ten opzichte van de eerste twee delen is, maar zelf heb ik hier eigenlijk met evenveel plezier naar gekeken. Misschien dat dit deel wat meer richting komedie gaat (althans meer richting bewúste komedie, want in beide voorgaande delen zaten toch ook al elementen die ik niet helemaal serieus kon nemen), maar Richard Pryor brengt ook echt veel extra energie (inclusief zijn hilarische nachtelijke bezoek aan de Wheat King), Robert Vaughn is een lekker vet aangezette schurk en Pamela Stephenson is bepaald geen straf om naar te moeten kijken, zelfs niet wanneer ze Kant leest. Sowieso redelijk veel memorabele momenten: de openingsscène met de ongelukken-domino heeft weinig met de rest van de film te maken maar is goed uitgevoerd en best geestig, de snelheid waarmee Clark Kent in Superman verandert komt zeer soepel over, het donkere pak en de "five o'clock shadow" wanneer Superman "slecht" wordt zijn een mooi effect, en het duel tussen de slechte Superman en Clark Kent ziet er prima uit. Gewoon een leuk vervolg wat mij betreft.

Moeilijk om hier wat goeds over te zeggen. De Nuclear Man is een zeldzaam lachwekkende bedreiging (scriptschrijver Mark Rosenthal beschrijft hem als "a character you'll find in an American disco at the time"), de FX van de vliegende superwezens lijken tien jaar na de eerste Reeve-Superman-film niets te zijn opgeschoten (hoewel dat ongetwijfeld alles te maken kan hebben met de extreme budgetknip), de "double date" in het hotel met Lois, Lacy, Clark en Superman is in feite niets anders dan een Theater van de Lach-klucht met overspelige paren die door verschillende deuren binnenwippen en weer wegglippen (hetgeen trouwens ook min of meer de bedoeling was volgens voornoemd audiocommentaar), de vuilniszak in de ruimte waarin Superman de Amerikaanse en Russische nuclaire wapens opspaart is werkelijk te koddig voor woorden, en het gevecht op de maan doet me denken aan Godzilla versus King Kong. Uiteindelijk zijn Christopher Reeve, Gene Hackman en de heerlijke Mariel Hemingway eigenlijk de enige redenen om deze film te bekijken. Van bijna alle DVD's in mijn collectie heb ik het audiocommentaar beluisterd, maar volgens mij is dit de eerste keer dat ik het meemaak dat een filmmaker zijn eigen produkt afkraakt. Wie kan hem dat in dit geval kwalijk nemen?

Negentien jaar na Christopher Reeve mag Brandon Routh een nieuwe Superman annex Clark Kent neerzetten, en dat doet hij helemaal niet verkeerd, hoewel ik zijn uitstraling iets te jongensachtig vind. Kevin Spacey is een goede kille Lex Luthor met een mooi megalomaan plan, de actiescènes en de FX zijn inmiddels prima in orde dankzij de komst van het digitale tijdperk, en het cinematografische machtsvertoon wordt gelukkig gereserveerd voor het uitbeelden van de rampen, niet voor enige macho vormgeving van de redding. Zo is dit een film die ondanks z'n lengte steeds blijft boeien, zodat hij ook zónder de roze bril van jeugdsentiment gewaardeerd kan worden, hoewel het wel een belangrijk minpunt is dat Routh en Bosworth aanzienlijk minder chemie hebben dan Reeve en Kidder. Je kan helaas niet álles hebben.

Niet slecht, maar gewoon ook niet goed, en vooral ontzettend voorspelbaar – helaas, want er zitten toch een paar aardige acteurs in, en de FX waren ook niet slecht. Wel doet de film een beetje gehaast aan, alsof er expositiescènes zijn gesneuveld; misschien had hij eerder het tempo van een vergelijkbare film als Alien moeten hebben, maar ja, dan was de gelijkenis daarmee nóg groter geweest, en vermoedelijk dacht de studio ook : kom op, tempo erin houden, hoe korter hij duurt en hoe sneller hij is afgelopen hoe minder de kijkers zullen beseffen dat er eigenlijk niets gebeurt dat ze niet al eerder hebben gezien.

Op de DVD staan naast een alternatief einde ook een paar (helaas) verwijderde scènes die de (overigens niet onaardige) schurk nog een aardig plotzijlijntje geven (en die ook in de trailer te zien zijn, wat zul je je bekocht hebben gevoeld als je naar de film bent gegaan op basis van die trailer en er dan in de bioscoop achter bent gekomen dat sommige stukjes uit de trailer gewoon niet in de film zitten…).
 

Prachtige film, klein in opzet, cast en lokaties, maar groot in reikwijdte, vertolkingen en emotionele impact. De schrijver/regisseur mag dan misschien in z'n handjes knijpen dat hij zulke zwaargewichten voor z'n tweede film heeft weten te strikken, maar hij geeft ze dan ook meer dan genoeg te doen, en als een soort studie van wat deze ziekte in een relatie kan betekenen laat de film mij tegelijkertijd hopen dat dit lot niet voor mij zal zijn weggelegd, want op zo'n manier je hele identiteit bij stukjes en beetjes zien verdwijnen wens je zelfs je ergste vijand niet toe. Ontroerend en met superbe spel.

Fascinerende verhalen en scènes: de man die in het begin helemaal los gaat op een nummer van Téléphone, de vrouw die een bidsprinkhaan tekent, de man die zeker weet dat hij de energie van Jim Morrison en diens Pam in hun laatste dagen in Parijs kan opvangen, de vrouw die haar kind mist, de man die het idee heeft dat Wim Wenders Paris Texas op hem heeft gebaseerd... Misschien zou ik graag wat meer informatie over de opzet van de boot en het uiteindelijke resultaat van deze behandeling of benadering willen hebben gehad, maar dat was dan een heel andere film geworden, en misschien waren deze mooie psychologische portretten dan wel gereduceerd tot "gevallen" en dossiers.

Onbegrijpelijk waarom dit soort documentaires zo vaak voor televisie wordt ingekort – hopen de makers dat de kijkers die door zo'n TV-verminking in het onderwerp geïnteresseerd raken vervolgens geld gaan uitgeven aan de complete versie in de bioscoop of op DVD? Deze documentaire werd in 2013 of kort daarna uitgezonden door de Avro/Tros op NPO2 in een versie van 50 minuten, en mijn recensie (voor wat hij dus waard is) is op die versie gebaseerd.

        Een vriendelijke terugblik op de periode waarin Morin actief was aan Fellini's zijde gedurende de eerste helft van de jaren 70 van de vorige eeuw. Leuk om de andere medewerkers uit die tijd herinneringen te zien ophalen; productie-ontwerper Dante Ferretti (1943-) zal wel de beroemdste zijn, mede vanwege de drie Oscars die hij won voor zijn werk voor Martin Scorsese en Tim Burton, en er is ook aandacht voor Fellini's fascinatie voor het circus en voor de prachtige muziek van zijn hofcomponist Nino Rota, maar het aandoenlijkste verhaal is dat van Magali Noël die om 2 uur 's nachts in Frankrijk door Fellini himself werd gebeld en om 10 uur de volgende morgen in Cinecittà haar eerste scène als Gradisca in Amarcord draaide. Dat geeft meteen ook wel aan wat voor soort docu dit is: leuk voor wie bekend is met Fellini's werk, maar ik kan me voorstellen dat wie dat níét is hieruit nauwelijks een helder beeld krijgt van wat voor mens hij was en wat hem als zeer idiosyncratische en persoonlijke filmregisseur dreef, ook al omdat deze documentaire zich concentreert op een heel beperkt gedeelte van Fellini's carrière en daarbij dus de films uit zijn beroemdste periode (de jaren 50 en 60) negeert. Maar goed, het heeft geen zin om deze film te bekritiseren om wat hij ook helemaal niet pretendeert te zijn, en dan luidt mijn eindoordeel: leuk, maar voor mij ook weer niet leuk genoeg om geld uit te gaan geven aan...

Leuke film met aardig spel en een twist die ik niet zag aankomen, ook al omdat de mogelijkheid daarvan in het begin al ter sprake is gekomen maar toen van tafel werd geveegd ("Ach, wat zou het ook uitmaken?"). Wat het Gouden Kalf van Georgina Verbaan betreft, ze speelde verder uitstekend, maar ik vraag me af in hoeverre die prijs op het conto van de plottwist mag worden geschreven: na de onthulling van haar ware identiteit speelt ze eigenlijk niet wezenlijk anders, maar de kijker gaat haar gedrag van daarvóór opeens met andere ogen bekijken. Als Van Diem de film "in sequence" had gedraaid, had hij bij wijze van spreken haar vooraf slechts de eerste helft van het script kunnen geven en haar dan pas op de dag van de onthulling zèlf kunnen verklappen dat ze eigenlijk de moordenaar is, en dan waren haar eerste scènes in feite perfect naturel geweest. Aan de andere kant is het ook wel een compliment voor haar als actrice dat ze de wetenschap dat ze een moordenaar is toch nergens heeft laten "uitstralen". Hoe dan ook, een prima rol.

Zonder al te veel films van Ben Foster te hebben gezien is het wel duidelijk dat hij geweldig goed intense rollen kan spelen of zich in ieder geval duidelijk op z'n gemak voelt (bij wijze van spreken dan) in intense films, getuige zijn memorabele rollen in 3.10 to Yuma, Hostiles, Hell or high water en The program. Maar déze film is nog wel even wat anders, want hij gaat hier zódanig op in zijn rol dat ik de acteur achter het personage niet meer kan zien. De pijn in zijn ogen, zijn lichaamstaal, zijn voelbare ongemak in de nabijheid van andere mensen, zijn besef in de flashbacks van waartoe hij zich moet verlagen om te overleven, de gruwelijke keuzes die hij heeft moeten maken, Foster brengt het allemaal op briljante wijze over, en de bijrollen geven hem gelukkig alle ruimte. Sobere regie, geen ondubbelzinnig happy end, en Hans Zimmer houdt zijn muziek gelukkig klein – dat alles (en Foster voorop) maakt van deze film een onverwachte klap in de maag.

Ik houd een lijstje bij van Films die ik pas na vele malen kijken ben gaan waarderen. Zeven titels staan er inmiddels onder het kopje Eindelijk gelukt, maar onder ...en ik blijf het maar proberen staat nog alijd Suspiria. Je bent dus niet de enige, cinemanukerke.

Na diverse kijkbeurten van het origineel heb ik nog steeds mijn twijfels of de visuele pracht en de climax de knulligheden van bepaalde scènes en van sommig acteerwerk nou overschaduwen of niet. Deze remake, of laat ik zeggen: deze nieuwe versie, gaat in ieder geval aanzienlijk trager, maar geeft Blanc en Susie daardoor ook veel meer ruimte om tot volwaardige personages uit te groeien, en de toevoeging van Klemperer geeft het verhaal nog een extra dimensie. (Ik had niet door dat dat Tilda Swinton was, maar dacht in het begin wel: tjonge, wat hebben ze die jonge acteur slecht oud gegrimeerd. Maar ik vond haar die rol eigenlijk prima spelen.) In tegenstelling tot het origineel legt deze film al vanaf het begin de kaarten op tafel, maar op het einde blijkt dat niet het héle spel te zijn. Helaas vond ik het laatste half uur eerder lachwekkend dan creepy, met al die schokkerig gefilmde lichamen en die geëxalteerde dansen. Dat de film in mijn waardering nog goed op de been blijft komt door de redelijk benauwende eerste twee uren (hoewel die er ook wel anderhalf hadden mogen zijn), en mijn tweede kijkbeurt is me eigenlijk beter bevallen dan de eerste.

Eerst half gefascineerd half geërgerd door de uitzinnige camerastandpunten en het overdreven kleurgebruik, daarna langzaam maar zeker gegrepen door de benauwende situatie en het werkelijk superbe acteerwerk – kortom van sceptisch naar in de ban. Jammer dat ik dankzij één van de afleveringen van De kijk van Koolhoven (die waarin hij uitlegt hoe belangrijk de kleur van een bepaalde substantie is) al was voorbereid op de slotakte, maar uiteindelijk doet dat aan de impact van deze film niets af. Helaas doet de soms slechte verstaanbaarheid van de acteurs dat wèl, en ook miste ik enigszins waarom Suzy en Zwier van hun vader de wind van voren krijgen maar hoe Hendrix-adept Palmer de dans kan ontspringen, terwijl zijn haardracht en zijn hobby hem toch een dankbaar doelwit zouden moeten maken. Los daarvan is dit een wrange en aangrijpende film die voor met name de hoofdrolspeelster (hier zeldzaam mooi) en de regisseur al veel moois beloofde, en misschien zijn er zelfs mensen die vinden dat geen van beiden zich ooit heeft overtroffen.

Misschien dat hij nog met winst aan een tweedehands-DVD-winkel kan worden doorverkocht. Waarschuwing: daarna kun je daar in de toekomst je gezicht niet meer laten zien, zodra ze begrijpen met welk een onomstreden meesterwerk je ze hebt opgezadeld!

Het allervreselijkst is nog dat het je nergens mogelijk wordt gemaakt om ook maar éven te vergeten dat je naar een allermiserabelst produkt zit te kijken, omdat de film zo overduidelijk met een camcorder is opgenomen. Als ze hier een gewone filmcamera voor hadden gehuurd zou het in ieder geval nog de suggestie van professionaliteit hebben gehad.

Zoals DonOswaldo zegt: 0.5 omdat ik geen 0 kan geven. Maar voor de zekerheid heb ik toch nog maar even een paar keer met de cursor naast het meest linkse sterretje geklikt.

Tja, als kinderen het niet begrijpen, dan komt dat misschien wel als ze een paar jaar ouder zijn. Jammer als dat betekent dat de film daardoor niet voldoende toeschouwers heeft gehaald om quitte te kunnen spelen, maar inventiviteit, speelsheid en fantasie moeten toch gestimuleerd worden. Visueel deed het me af en toe aan Jean-Pierre Jeunet denken met die tussenshots vol fantasie en die aparte cameravoering, maar waar Jeunet zijn stijl vaak in dienst van een duidelijk plot zet, lijkt Swchwrm meer op een associatieve opzet dan op een duidelijke verhaalstructuur te leunen, hetgeen het ongeduld van sommige gebruikers hier misschien verklaart. Ik vond het zelf in ieder geval niet zo dwingend als vermoedelijk de bedoeling van de makers was, maar toch interessant genoeg om tot het einde toe geboeid te blijven, met dank aan de uitstekende Dennis Reinsma (plus prima rollen van Georgina Verbaan en Hans Dagelet). En helaas slechts een piepklein rolletje voor Cas Enklaar...

Ik had eigenlijk gerekend op een enigszins campy bedoening, maar afgezien van het feit dat de personages af en toe in een liedje uitbarsten wordt dit allemaal behoorlijk serieus gebracht. Uiteindelijk is dit natuurlijk een musical, maar ook een verhaal over meervoudige moorden, kannibalisme en wraak, en er is duidelijk niet bezuinigd op het nepbloed, want als Mr T. eenmaal los gaat met zijn scheermes spuit het verbazingwekkend vrijelijk in het rond. Depp speelt het gepast somber en grimmig zonder maniertjes, Bonham Carter en Rickman doen waar ze goed in zijn, en de beelden van het Dickensiaanse Londen zijn ronduit prachtig. Op al die aspecten heb ik eigenlijk niet veel aan te merken, maar omdat dit een musical is zitten er ook een hoop liedjes in, en tot mijn verbazing vond ik die bijna allemaal tamelijk matig. Stephen Sondheim is een grote naam, en het is niet altijd even eenvoudig om een goede indruk te krijgen van liedjes die je voor de eerste maal hoort, maar ik heb eigenlijk bijna geen melodietje gehoord dat me rechtop deed zitten (hoewel de tekst van A little priest wel hilarisch is: "The trouble with poet is / How do you know it's / Deceased? / Try the priest!"). Jammer, want ondanks de superbe visuele vormgeving en het aanstekelijke acteerwerk haalt deze musical daardoor voor mij niet het ereschavot.

Prachtige film, één van de meest verdrietige die ik ooit heb gezien. Toen ik hem de tweede keer bekeek wist ik natuurlijk al waar hij naartoe zou gaan en hoe hij zou aflopen, maar toch had ik dit keer meer bedenkingen bij het personage van Ian Holm. Zijn problemen met zijn eigen dochter zouden kunnen verklaren en rechtvaardigen waarom hij zich zo voor de zaak van de schoolbus inzet, namelijk omdat ook hij een kind is "kwijtgeraakt" en hij met het winnen van de rechtzaak misschien ook wel voor zichzelf een soort delging van zijn verdriet hoopt te verkrijgen, hetgeen ook meteen duidelijk zou moeten maken dat zijn beweegredenen voor het aanspannen van de rechtszaak "nobel" zijn en niet (louter) financieel. Aan de andere kant begint hij als een soort ambulance chaser zèlf met de zaak en schroomt hij niet om al zijn retorische vermogens in te zetten om bedroefde ouders over te halen mee te doen in een groot proces waar ze in emotioneel opzicht misschien wel helemaal niet aan toe zijn… Maar uiteraard is deze overdenking geen negatieve kritiek op de film zelf, noch op de fantastische rol van Ian Holm, echt zo'n acteur die niet altijd de erkenning krijgt die hij verdient maar die we nog zullen gaan missen wanneer hij er niet meer is (hij wordt over twee maanden 83).

Ultiem romantisch escapisme. In het begin lijkt het nog alsof de plot concessies aan de aanwezigheid van de recessie gaat doen (verstekeling Fred die als een hobo op de trein meereist, Ginger die het leger der werklozen dreigt te gaan versterken), maar al spoedig bevinden ze zich weer in chique nachtclubs, dure hotels en (het voornaamste) op witte dansvloeren, en zwieren ze weer als vanouds. Net als in Top hat krijgen ze comic relief van een dommerik (voor hem) en een cynicus (voor haar), maar het niveau van die voorganger haalt deze film niet. Desalniettemin heerlijk wegdroomvermaak voor wie er gevoelig voor is: buiten regent (of –net als in de film– sneeuwt) het, maar binnen dansen we vederlicht.

Niet onaardige seventies-thriller met in de rolverdeling een paar stoere mannen en twee verleidelijke vrouwen, plus Anton Diffring die nu eens in een Engelstalige film wat anders dan een Nazi speelt èn Oscarwinnaar Ray Milland, zodat de cast als geheel eigenlijk beter is dan de film verdient. Het verhaal zit op zich wel aardig in elkaar, maar het grote manco is de hoofdrolspeler: David Janssen werd op televisie een ster dankzij The fugitive (1963-7), maar op het grote doek wilde het nooit echt lukken, en ook in déze film maakt hij de indruk alsof hij de set het liefst zou willen ontvluchten. Nou ja, dat is een flauwe woordspeling, en hij doet het ook niet slecht, maar het is voor mij wel moeilijk om echt met hem mee te leven door zijn enigszins knorrige uitstraling (en dat terwijl hij met Senta Berger naar bed mag!).

        Verder doet de film ook niet zo heel veel verkeerd: een aardige achtervolging van John Saxon door de straten van Zürich, een zinloze maar spectaculaire autorace over de snelwegen om het mooie Zwitserse landschap te promoten, een ritje door de bossen en de bergen in een oude stoomlocomotief (was de Zwitserse VVV misschien één van de geldschieters?), een behoorlijk tempo, een bescheiden speelduur, hippe muziek en een niet onaardige clou – ach, ik heb me hier eigenlijk best mee vermaakt, maar op de keper beschouwd is dit toch eigenlijk bijna de definitie van middelmaat. Misschien had iemand met een beter oog voor actie en spanning (William Friedkin, John Frankenheimer…) hier nog wat meer van kunnen maken; regisseur Jack Arnold trok zich hierna in ieder geval definitief terug uit de wereld van bioscoopfilms en legde zich toe op episodes van televisieseries. Zijn hoogtijdagen lagen sowieso al een jaar of twintig achter hem, met zulke fifties-horror- en SF-klassiekers als It came from outer space, The creature from the Black Lagoon, Tarantula en The incredible shrinking man en de uitstekende Western No name on the bullet.

Tja, niks bijzonders, en Jennifer Aniston speelt weer eens Jennifer Aniston, en Patrick Wilson lijkt alleen maar mee te spelen om eerst als sexy en daarna als dom te kunnen worden afgeschilderd en tenslotte uit de film te worden geschopt zonder dat zijn personage daar erg veel schuld aan heeft. Juliette Lewis speelt helaas ook weer Juliette Lewis, maar gelukkig speelt Jeff Goldblum ook weer Jeff Goldblum, en vooral is Jason Bateman een frisse en innemende verschijning die een aantal mooie scènes met Anistons zoontje heeft. (Ik kan me niet voorstellen dat iemand aan deze film begint zonder van tevoren al te weten waar de titel op slaat, maar ik zal dit stukje toch spoiler-free proberen te schrijven). Ik heb begrepen dat hij in Amerika een redelijk bekende acteur is, en voor Nederlandse televisiekijkers wellicht ook wel, maar zelf heb ik hem nog niet zo vaak gezien, dus zijn persona hier is voor mij nog vers en ontwapenend. Zijn aanwezigheid is dan ook de voornaamste reden waarom ik ondanks alles eigenlijk toch wel enthousiast over deze film ben – ik begrijpt zelf ook niet helemaal hoe dat kan, zo'n flauw verhaaltje zou toch niets voor mij moeten zijn, hoe kan ik dit dan toch leuk vinden? Of zou ik… ben ik misschien als baby… STOP!

Aparte film. De dader is al vrij snel bekend, maar eigenlijk gaat het daar ook niet om : twee bijna geheel losstaande plotlijnen, vier boeiende hoofdpersonen, fantastische en zeer sfeervolle lokaties en een uitstekende rol van Dennis Quaid als de verbeten FBI-agent.

Aardig zijn ook de interviewtjes op de Nederlandse DVD-uitgave, waarin de regisseur onder andere vertelt dat hij een soort North by Northwest wilde maken, een spannende thriller die zich grotendeels in de buitenlucht afspeelt. En vooral bijzonder grappig hoe Danny Glover bij zijn multi-angle-interview steeds moet vermijden te zeggen dat hij de schurk is en dus allemaal alle andere dingen over zijn personage vertelt…
 

Een aardig maar niet opzienbarend plot, maar tjongejonge wat heb ik inmiddels genoeg van Travolta als schurk in strak pak met gesoigneerde coupe en overmatig zelfvertrouwen, hij moet dit soort rollen nu toch wel in z'n slááp kunnen spelen. Of was dit in 2001 nog fris? Hoe dan ook, van de eerste keer dat ik deze film zag herinnerde ik me nog maar twee dingen, namelijk ten eerste dat ik er niet veel aan vond en ten tweede die ene onverwachte scène met Halle Berry. Bij herziening kan de film me nog steeds niet boeien, hoewel die explosie op straat wel indrukwekkend is en Don Cheadle altijd betrouwbaar. Maar Hugh Jackman is hier (nog) te licht als acteur èn als personage om echt mee mee te kunnen leven, en daardoor kan het me uiteindelijk toch weinig schelen wat er allemaal gebeurt, vliegende bussen of niet. Weer zo'n film die van de ene kringloopwinkel naar de andere verhuist met als tussenstop een middagje in mijn DVD-speler.

Ik geef toe, met de overgevoeligheid voor de nieuwe kleren van de keizer die ik de laatste jaren om de een of andere reden heb ontwikkeld zou ik dit heel goed een stomvervelende en pretentieuze film hebben kunnen vinden. Feit is echter dat ik na de vrij normale eerste drie kwartier steeds meer in het ritme van de film kwam, en zonder dat ik nou de behoefte had om alle details te kunnen plaatsen kon ik eigenlijk de volle speelduur lang meegaan in zowel de droomlogica van de plot als de thematiek van de film als geheel. Een fraaie en zeer bevredigende meditatie over mensen, personages, het leven en de dood, onder andere, denk ik.

        Philip Seymour Hoffman (hier overigens wederom uitstekend) is niet mijn favoriete acteur, maar wat mijn voorganger over de samenhang tussen zijn namen, zijn uiterlijk en zijn acteer(on)vermogen te berde meent te moeten brengen ontgaat mij volkomen, terwijl ik zelf toch geen arme drommel ben.