Logboek

Vooral vanwege de hoofdrolspeler was ik vooraf nogal huiverig voor deze zoveelste verfilming van de roman van A.E.W. Mason (ik geloof dat dit de vijfde versie is), maar hoewel Beau Bridges hier met zijn 36 jaar eigenlijk al flink wat te oud is voor de rol van Harry Faversham heeft hij gelukkig nog niet het enigszins uitgezakte ouwe-trouwe-honden-gezicht van later jaren, en met die baard is hij sowieso onherkenbaar, dus hoewel Amerikaans is hij eigenlijk een prima keuze. De rest van de cast doet het eveneens goed, over Robert Powell heb ik eigenlijk nooit wat te klagen (mooi ook hoe zijn Jack niet liegt over zijn ontmoeting met Harry: "I never saw him."), en hoewel ik niet veel met Jane Seymour heb moet ik zeggen dat deze rol haar toch als een handschoen past. De actiescènes zijn redelijk goed in beeld gebracht, soms wat chaotisch (hetgeen goed past bij de veldslag maar minder bij de één-tegen-één-gevechten in het Arabische koffiehuis), en de uniformen, de kostuums en de mooie donkere kamers en gangen in het huis van generaal Faversham zien er allemaal prachtig uit. Al met al een degelijke verfilming, misschien niet helemaal waard om in de bioscoop in plaats van op de televisie te verschijnen, maar ook niets om je voor te schamen.

23 jaar later heeft deze film voor mij wel íéts van z'n impact verloren, maar niet veel. Het verhaal is zeer stereotyp, inclusief een Deliverance-achtig weird jongetje en wat even overbodige als welkome blote borsten, maar iedereen vult z'n cliché-rollen goed in, er zitten een paar lekker onsmakelijke momenten in (Paul die bovenop het drijvende lijk-in-ontbinding valt, Marcy die haar benen scheert, de drie gewapende locals die verhaal komen halen bij het huisje), en om Giuseppe Andrews als partyman Winston moet ik nog altijd lachen.

Een film die niet precies lijkt te weten wat hij wil zijn: in het kaderverhaal is een onschuldige man op de vlucht voor de politie, maar wanneer hij zich dan schuil houdt in een huisje aan de haven ontstaat er een soort romkom waarbij hij het als flierefluiter aanlegt met zijn buurmeisje wier vader een gokverslaving heeft. Ondertussen wordt de hoop dat die aparte setting van de haven iets van sfeer zal brengen niet helemaal bewaarheid omdat we zo weinig van de zee en de bedrijvigheid zien, maar krijgen we wel iets van die kleine gemeenschap mee zonder dat dat heel erg diep gaat, zodat het allemaal nèt niet goed, nèt niet spannend en nèt niet grappig is. Misschien had ik daar ook niet op mogen hopen bij een film uit 1935 waarvan noch de cast noch de crew ooit naar de A-lijst is doorgestoten, hoewel er toch wel een paar bekende gezichten in zitten: Ann Rutherford had een rolletje in Gone with the wind, Ward Bond werd een John Ford regular en Mary Gordon was Mrs Hudson, de hospita van Basil Rathbone en Nigel Bruce in de Sherlock Holmes-films uit de jaren 40. En van regisseur Joseph Santley staan er bijna 100 credits op IMDb, maar ik vermoed dat hij vooral zal worden herinnerd vanwege zijn regie van The cocoanuts, de eerste film met de Marx Brothers. Gelukkig houdt hij in deze film het tempo hoog, en omdat ook de twee hoofdrolspelers redelijk goed met de vlotte dialogen overweg kunnen is deze film uiteindelijk nog best te doen.

Een clichématige premisse die toch altijd potentie heeft: een groepje niet bij elkaar passende mensen die allemaal zo hun geheimen hebben wordt plotseling samengebracht in een penibele situatie, zodat de kijker kan genieten van de opborrelende conflicten en de gepassioneerde verliefdheden. In dit geval bevinden de passagiers van een neergestort vliegtuig zich op een subtropisch eiland waarvan we bijna niets anders te zien krijgen dan de ongeveer 100 vierkante meter waarop het hutje van de enige twee bewoners staat, en verder worden de fricties en de passies vrij voorspelbaar uitgerold, met de meest explosieve rollen voor Gene Lockhart als de senator met het korte lontje en Marion Martin als de wereldwijze blondine die weet dat mannen vooral op haar sexy uiterlijk vallen (en sexy is ze zéker). Bruce Cabot mag verder de stoere man met gevoel voor humor spelen, en John Boles is de kluizenaar die uiteindelijk valt voor de wijze les van Madge Evans: "Unless we face our responsibilities, we can't respect ourselves." Zet maar op een tegeltje! Het script haalt niet alles uit de mogelijkheden, en de regisseur moet het doen met een niet bijster interessante cast, maar mede dankzij een paar redelijk goed in beeld gebrachte actiescènes (het neerstortende vliegtuig en een gevecht aan boord van een schip – bedenk wel dat dit 1938 is) is dit nog een best aardige film die helaas meer naar de B- dan de A-categorie neigt.

Toen ik als kleine manneke in de bioscoop weggeblazen werd door Once upon a time in the West, kon ik na afloop niet geloven dat Charles Bronson nog geen wereldster was. Achteraf zijn filmografie doornemend zag ik dat hij op dat moment al redelijk grote rollen in zeer grote films als The magnificent seven, The great escape en The dirty dozen had gehad (èn twee seizoenen de hoofdrol in de tv-serie Man with a camera), maar het zou toch nog een paar jaar duren voordat hij een echte ster in actiefilms zou zijn. Showdown at Boot Hill zat zelfs nog vóór The magnificent seven maar kreeg het dus ook niet voor elkaar, en dat terwijl Charlie hier toch onder regie zat van de man die ook verantwoordelijk was voor onsterfelijke titels als I married a teenage werewolf en I married a monster from outer space.
        Toch is dit een heel aardige Western die geen tijd verspilt aan introducties of set-ups en meteen midden in de actie duikt met een marshal die blijft rondhangen in een stadje waar hij duidelijk niet welkom is. De spanning wordt aardig opgebouwd, de sfeer in zo'n ranzig stadje wordt goed getroffen en de voor mij grotendeels onbekende cast doet het naar behoren, maar het liefdesverhaaltje voelt vooral aan als opvulling van de korte film, en als ze serieus de indruk hadden willen wekken dat de hoofdpersoon kleiner dan gebruikelijk is hadden ze beter Alan Ladd of Audie Murphy kunnen vragen (maar die waren misschien te duur). Kleine smetjes op een western die verder redelijk van de gebaande paden afwijkt, met weliswaar echo's van High noon, maar eigenlijk ook al vooruitlopend op het magnifieke Last train from Gun Hill. En de precieze dictie en scherpe one-liners van John Carradine zijn altijd welkom, zeker als hij zo'n lekker ambiguë rol als hier heeft.

Een aardige poging om Raymond Chandlers Los Angeles weer te geven, met buiten de overdadige zon en binnen de stank van lijken, leugens en corruptie. De gecompliceerde plot van de roman is op acceptabele wijze versimpeld zodat het allemaal in de plusminus 70 minuten van een B-film past, en er zitten een paar leuke acteurs in de kleurrijke bijrollen van de schurken, maar het is gewoon gênant om te zien hoe George Montgomery zodra hij het huis van zijn werkgever/geefster binnenstapt al begint met de eerste de beste vrouw die hij tegenkomt te versieren, en Nancy Guild kan echt voor geen méter acteren. Ik geef toe, ik ben bevooroordeeld, want Chandler is één van mijn favoriete schrijvers, en vlak hiervóór had je al twee perfecte private-eyes in de vorm van Bogart als Marlowe in het geweldige The big sleep en Robert Mitchum in het even geweldige Out of the past, maar ook zónder George Montgomery met die twee zwaargewichten te vergelijken vind ik hem echt een enorm lichtgewicht met dat laffe snorretje en dat gefleem en geflirt en die flauwekul dat Merle zijn patiënt is. Zodra Marlowe en Merle samen zijn is dit meer een komedie, terwijl het juist redelijk spannend wordt wanneer Marlowe er in z'n eentje op uit gaat, en dit hinken op twee gedachten doet de film wat mij betreft geen goed.
        Overigens was Chandlers roman waar The Brasher doubloon op gebaseerd is vijf jaar eerder al verfilmd als Time to kill, en de studio achtte het kennelijk niet opportuun om deze officieuze remake dezelfde titel te geven, maar waarom dan niet gewoon voor Chandlers titel The high window gekozen? Uitgever Alfred A. Knopf zag Chandlers oorspronkelijke titel The Brasher doubloon in ieder geval niet zitten: "booksellers might pronounce Brasher as brassiere." Zó had Chandler het zelf nog niet bekeken, maar "I can see your point now."

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Toch maar zelden een film gezien die zó'n kwalitatieve duikvlucht maakt. Een geweldig begin waarin dokter James Mason op gewiekste wijze met $200.000 in baar geld aan de bende van Dan Duryea ontsnapt (de plottekst hierboven verklapt helaas al de wijze waaróp) wordt gevolgd door een soort Shangri-La-ervaring in een Mexicaans dorpje waarin de dokter opeens een hart blijkt te hebben, en hoewel ik elk nieuw personage verdacht vind blijkt bijna iedereen zomaar aardig te zijn en het beste met de wereld in het algemeen en Mason in het bijzonder voor te hebben. De slotscène lijkt dan weer een knieval te zijn voor het naoorlogse pessimisme en fatalisme zoals het in de film-noir zijn belichaming kreeg, en dat levert een uiterst kunstmatige, compleet ongeloofwaardige en in z'n totaliteit eigenlijk gewoon onnozele film op. Jammer van dat eerste kwartier en van de sterke cast (inclusief William "Cannon" Conrad, Jack Elam in een kleine rol, en een jonge Rock Hudson als vrachtwagenchauffeur tijdens een don't-blink-or-you'll-miss-it-moment).

Fanny Brice (1891-1951) was een Joods-Amerikaanse zangeres, danseres en comédienne wier humor en energie schijnbaar nooit naar tevredenheid op celluloid konden worden gevangen, en haar filmcarrière is dan ook beperkt gebleven tot zes of zeven titels. In Be yourself! kunnen we in ieder geval een glimp opvangen van haar dynamische persoonlijkheid, want hoewel de plot niet veel voorstelt zijn haar scènes met filmbroer Harry Green inclusief snelle overlappende dialogen en liefdevol gekibbel nog altijd vermakelijk. Robert Armstrongs dronkemans-shtick heb ik inmiddels al zó vaak gezien dat het wel lijkt alsof hij zelfs nuchter nog lichtelijk aangeschoten is, en buiten Gertrude Astor (366 filmcredits tussen 1915 en 1966 volgens IMDb) als de wulpse Lil (what's in a name) blijven de bijrollen anoniem. Kortom, een lichte luchtige komedie die vooral de moeite waard is wanneer je het fenomeen-Fanny Brice eens met eigen ogen wilt zien (en misschien om haar verschijning te vergelijken met de vertolking door Barbra Streisand in Funny girl (1968) en Funny lady (1975) ).

In tegenstelling tot bovenstaande plotomschrijving is het hoofdpersonage niet Carole Landis maar Carroll Levis (als zichzelf, presentator van een soort talentenjacht op de radio) die betrokken raakt bij de jacht op een Maltezer valk, ik bedoel een klein aapje van messing dat kennelijk zó veel waard is dat er mensenlevens bij inschieten. Probleem is dat Levis zelf zijn gebrek aan acteerervaring op geen enkele manier door welke vorm van charisma dan ook kan compenseren – zelfs Avril Angers als zijn leeghoofdige secretaresse die voor de komische noot moet zorgen speelt hem van het doek, en omdat de plot ook niet veel voorstelt krijgen de boeven bijna vrij spel. En dat zijn gelukkig niet de minsten, want Campbell Cotts, Herbert Lom en Edward Underdown vormen een aardige bende waarvan ik soms half-en-half hoopte dat ze die suffe Levis een loer zouden draaien.Tel daarbij op de aanwezigheid van Ernest Thesiger waarvan je nooit weet wat hij precies in zijn schild voert, Terry-Thomas die een liedje mag zingen en wat kolder met buitenlandse accenten voor de radiomicrofoon mag brengen, een hoofdschurk waarvan de identiteit me werkelijk verraste, en last but most certainly not least de wonderschone Carole Landis, en dan krijg je uiteindelijk een film die dankzij de "randzaken" nog best vermakelijk bleek. Maar wat Carroll Levis betreft ben ik blij dat zijn carrière op het witte doek tot twee titels beperkt is gebleven, en ik geloof niet dat ik naar The depraved (1957) op zoek moet gaan (ondanks die toch waarlijk aanlokkelijke titel).

Bij de meeste thrillers is het sowieso al niet de vraag of de held het op het einde gaat overleven, maar wanneer de plot dan ook nog eens in de vorm van een flashback vanuit diezelfde nog levende hoofdpersoon wordt gepresenteerd is er al helemaal geen vorm van spanning meer aanwezig. Wat dan weer wèl verrassend is dat ik van tevoren zou hebben gedacht dat William Holden de psychiater zou spelen en Lee J. Cobb vanzelfspreken de heavy, maar dat blijkt dus precies andersom te zijn, en dat houdt de film in ieder geval interessant. Inmiddels is de doorsnee-kijker wel voldoende geïnformeerd over het bewuste versus on(der)bewuste, de interpretatie van dromen, het belang van traumatische jeugdervaringen en het Oedipuscomplex, dus de uitleg van de psychiater over hoe één en ander in zijn werk gaat is nu zo goed als overbodig, net zoals zijn behandeling van de nachtmerries van de schurk nu nogal simplistisch aandoet, maar door het acteerwerk van de beide hoofdrolspelers en de aardige situatie van het belegerde vakantiehuis blijft de film toch de moeite waard. (In hetzelfde jaar was er nóg een film over een gangster met een moedercomplex, James Cagney in White heat, en dat was wel even wat anders.)

Indrukwekkende film waarin DiCaprio eigenlijk maar één van de hoofdrolspelers is, en omdat de hele cast zo goed speelt valt zijn eveneens uitstekende spel maar nauwelijks op. Dynamisch maar overzichtelijk gefilmd met een sterke en licht desoriënterende score en een huiveringwekkende Sean Penn die het mooiste shot van de film krijgt wanneer zijn doodgewaande kolonel Lockjaw op het einde ónder het bloed toch bovenop de heuvel verschijnt. Ook wel een onrustbarende film als je bedenkt hoe Amerika momenteel steeds meer op een implosie lijkt af te stevenen, en als dat op mij al deprimerend overkomt, hoe moet het Amerikaanse publiek deze film dan wel niet ervaren?

Niet zo leuk als het origineel van 50 jaar geleden, maar gelukkig wèl leuker dan ik me herinnerde van 20 jaar geleden. Met de plot is niet veel mis, maar het is allemaal iets te "broad" gebracht met personages die soms nauwelijks aan een mens doen denken (met name Ryan Hurst als Lump, maar Tom Hanks zit soms –ongetwijfeld opzettelijk– ook op het randje) en met de onbevreesde Irma P. Hall als de eigenlijke hoofdpersoon. Nou ja, om J.K. Simmons kon ik zoals bijna altijd ook wel lachen, en de onverstoorbaarheid van Tzi Ma blijft grappig, maar verder lijkt het wel alsof de Coens dit verhaal vooral hebben aangegrepen om hun voorliefde voor idiosyncratische bloemrijke taal uit te leven. Vanaf het derde bedrijf wordt de film echter sterker en de plot interessanter, zodat ik uiteindelijk tot en met het laatste shot van Pickles de film moeiteloos heb uitgezeten, en daar zat de soms prachtige gospelmuziek ook wel voor een belangrijk deel tussen. Dus binnen of buiten het oeuvre van de filmmakers zeker geen hoogtepunt, maar bij herziening vermakelijker dan ik dacht, en het ziet er natuurlijk weer gelikt uit.
        Overigens las ik de grap van het bordje met de tekst de sheriff: "RE-ELECT WAYNE WYNER SHERIFF // He Is Too Old to Go to Work" al in de roman The lady in the lake van mijn geliefde Raymond Chandler uit 1943, waarin de hoofdpersoon Philip Marlowe een kaartje op de voorruit van de auto van sheriff Patton ziet: "Voters, attention! Keep Jim Patton constable. He is too old to go to work."

Het schijnt dat deze film gebaseerd is op een roman getiteld The impatient virgin, maar dat laatste woord was denkelijk nog een flinke brug te ver voor de Amerikaanse bioscoopganger van 1932. In veel andere opzichten is dit toch echt wel een film van z'n tijd met thema's als werkeloosheid en de Depression, en om het min of meer realistische aspect van deze film nog eens extra te benadrukken opent de film met de zelfmoordpoging van een zwangere vrouw die door haar man is verlaten – dat was een paar jaar later vermoedelijk niet meer mogelijk geweest. Hoewel de regisseur deze klus naar het schijnt alleen maar aannam om zijn studiobaas een plezier te doen en om bezig te blijven, draagt The impatient maiden toch zijn stempel, want zoals wel vaker bij hem is deze film moeilijk te classificeren als komedie óf drama, aangezien het elementen van beide heeft. Mae Clarke en de altijd sympathieke Lew Ayres spelen opmerkelijk naturel en hun dialogen en omhelzingen komen vlot en ongedwongen over, maar de operatie die de film besluit wordt dan weer serieus in beeld gebracht, en voor de echte kluchtige humor zorgt ambulancebroeder Andy Devine die valt voor Clarke's kamergenoot Una Merkel omdat die zo lekker kookt. John Halliday is ook sterk als Ruths baas, een innemende schuinsmarcheerder met de gladheid van Adolphe Menjou die toch netjes lijkt te blijven totdat Ruth een andere baan blijkt te moeten zoeken en zo in het werkelozenleger terecht komt. En dan is er ook nog een inrichting voor geesteszieken die gewoon in een zijgangetje van het ziekenhuis is gesitueerd… Zoals gezegd een aparte film die afstevent op een happy-end dat geheel in de lijn der verwachting ligt maar die onderweg toch een paar verrassingen in petto heeft.

Vriendelijke anekdotische (zwijgende) komedie over de Iers-Amerikaanse politieagent uit de titel die zonder ooit iemand te arresteren alles oplost met een toegeeflijke glimlach hier en een aai over de bol daar (plus een enkel slimmigheidje zoals het verplaatsen van de verkeerd geparkeerde appelkar van een straatverkoper naar een stoep die juist onder de jurisdictie van een ándere agent valt). Een film die geheel en al door J. Farrell MacDonald en zijn superbe mimiek gedragen wordt, en op de één of andere manier slaagt hij er perfect in om zelfs bij zijn dronkemansscène deze komedie niet tot een klucht te laten verworden. Grappige scènes in "München" en "Parijs" waar zijn beroep vanwege zijn enorme schoenmaat (platvoeten!) door elke collega onderkend wordt, en natuurlijk maakt Riley flink gebruik van het feit dat het buitenland niet péínst over een Drooglegging. Misschien niet direct bij deze regisseur te verwachten, maar dit is een heel geestige komedie met in de hoofdrol een mèns in plaats van een Chaplineske clown. (Mooie begintekst ook: "You can tell a good cop by the arrests he doesn't make. – From the Philosophy of Riley, the Cop.")

Ja, een beetje stom, de film zoals hij in de bioscoop is verschenen duurt dan kennelijk 81 minuten, maar de versie zoals hij op televisie in Het uur van de wolf werd vertoond klokte in op 66 minuten, dus als gebruikers hier klagen dat ze bepaalde dingen hebben gemist kan ikzelf melden dat ik nog veel méér heb gemist, namelijk zo'n 20 procent van de film. Wat raar toch, bij de Classic albums-serie ben ik er wel aan gewend dat de afleveringen worden teruggebracht tot 50 minuten (ik neem aan dat dat gebeurt omdat de producenten hopen dat de èchte fan daarna alsnog de DVD met de officiële versie van 75 minuten gaat kopen), maar bij een film als dit… Enfin, er bleef genoeg over om te genieten, want in tegenstelling tot veel online-recensies had ik totaal geen moeite met de structuur: want voor mij was het gewoon Monique van de Ven zelf die met een ingebeelde gesprekspartner over haar leven en haar films zat te filosoferen, en daarbij kwam meer dan genoeg interessants voorbij. Goed spel van allebei, een interessante terugblik op de carrière van de grootste vrouwelijke filmster die we hier gehad hebben, een mooie nostalgische sfeer, en als bonus diverse prachtige plaatjes van het Bretonse landschap en de prachtige zee.

Het is veelbetekenend dat het eerste dat we na de openingscredits zien een titelkaartje is waarop Dr Samuel A. Mudd vergiffenis wordt geschonken – door een senator, niet door de Amerikaanse president, de regering of een hoge rechtbank, waaruit de oplettende kijker al kan opmaken dat Mudds onschuld misschien niet zo onomstreden is als deze film wil doen voorkomen. Als ik dat voorbehoud maak zie ik hier een boeiende en mooi gefotografeerde film, strak geregisseerd (geen wonder met deze regisseur die vaak al "in de camera" monteerde), met een prima hoofdrol van Warner Baxter en nog beter tegenspel van John Carradine op z'n onaangenaamst, en met een lange ontsnappingssekwens die ikzelf ook negentig jaar na dato nog ervoer als nagelbijtender-spannend dan menig moderne thriller-scène, misschien wel omdat het onrecht dat Mudd (volgens deze film) was aangedaan zó groot is dat ik er des te meer op zat te hopen dat het hem zou lukken om weg te komen èn blijven. Kortom, voorbijgaand aan het bezwaar van de mogelijke historische onjuistheid (en van de toen gangbare raciale stereotypen) is dit nog altijd een meeslepende film wat mij betreft (vanwege de tijd waarin dit zich afspeelt zou je het zelfs een Western- of Burgeroorlog-film kunnen noemen, maar het is natuurlijk eerder een verhaal over onschuld versus het zoeken naar een zondebok).

Na de verrassing en de introducties van de personages in deel 1 is het nu tijd om Jason Momoa zijn eigen franchise te laten uitbouwen, en daartoe proberen de makers Aquamans absurde onoverwinnelijkheid te compenseren door hem in een kleinburgerlijk leventje in te kapselen, maar op een gegeven moment is het toch weer de tijd voor heldendom in actie. En dan moet mij van het hart dat de combinatie van plot, human-interest, broederlijk gekibbel en een ecologische boodschap niet voldoende zijn om mij te doen vergeten dat grote delen van de film (vooral ònder, maar ook wel bóven water) teveel een CGI-fest zijn, dat de schurk weinig charismatisch is en dat de "global climate meltdown" soms enigszins wordt ondergesneeuwd door alle megalomane plannen en extreme monsters. Met Patrick Wilson erbij en op het eiland wordt het allemaal wel aanzienlijk leuker en gaat de film voor mij warempel in de richting van een voldoende, maar uiteindelijk is dit voor mij toch teveel een synthetisch product en te weinig een meeslepend avontuur voor jong en oud.

John Ford is wel de laatste die je als regisseur van deze film zou verwachten, maar het was nou eenmaal onderdeel van zijn contract met Darryl Zanucks 20th Century-Fox dat hij af en toe ook eens een commercieel project onder handen nam, en dat werd dus deze avonturenfilm waarin vier zeer Britse zoons de wereld rondreizen om de naam van hun vader te zuiveren. Aardig verhaal met actie, humor en romantiek, maar zeker geen verplichte kost voor Ford-liefhebbers, met naast gevestigde namen als C. Aubrey Smith en Reginald Denny ook vier jonge honden die tussen 1944 en 1958 allemaal een Oscar zouden winnen – Barry Fitzgerald, Loretta Young, George Sanders en David Niven. De vier mannen uit de titel zijn George Sanders, Richard Greene, David Niven en William Henry, maar net zo belangrijk is Loretta Young die zich tussen hen in heeft gewrongen en net zo hard meedoet aan de speurtocht, wellicht als handreiking aan het vrouwelijke deel van het publiek, maar dat segment zal misschien wat minder enthousiast zijn geweest over de bloedige massaslachting wanneer soldaten met geweren en mitrailleurs het vuur openen op een menige revolutionairen. Merkwaardig brute scène in een verder goed gemaakte standaard-avonturenfilm voor alle leeftijden.

Sterke suspense-western met een stevige cast en een volwaardige rol voor de vrouw. Hugh Marlowe vind ik overtuigender als schurk dan als held, Dean Jagger had ik niet eens herkend met dat baardje, Tyrone Power is z'n jeugdige frisheid een beetje kwijt maar dat staat hem niet slecht, en dat Jack Elam hier door iedereen wordt genoemd is begrijpelijk, want voor zijn personage loop ik liever een straatje om. (Tegelijkertijd is hij hier zó goed dat hij volgens mij hierdoor meteen getypecast werd, maar met zijn uiterlijk zou dat misschien ook nooit ánders hebben gekund.) Er zit ook nog een mooie verrassing in de plot (want ik had eigenlijk verwacht dat Marlowe Elam overhoop zou schieten om van hem als ongeleid projectiel af te zijn, in plaats van andersom), en zelfs het allerlaatste shot bevatte nog een kleine verrassing, want toen Power gevraagd werd: "Maar wat is er vandaag dan toch allemaal gebeurd?" had ik durven zwéren dat hij een verliefde blik opzij op Hayward zou werpen en dan zou zeggen: "Well boys, today I met the woman I'm going to marry…" Maar dat cliché blijft ons bespaard. Lekker strakke film zonder overbodige flauwekul.

Erg leuke semi-politiefilm waarin de plot slechts een voorwendsel lijkt te zijn om diverse kleurrijke personages uit de strip nu op het witte doek tot leven te laten komen, inclusief Dick Wessel als de oprecht onaangename Cueball, Ian Keith als de stijlvolle Vitamin Flintheart en de bizar ogende Skelton Knaggs als diamantslijper Rudolph die helaas veel te weinig in beeld komt. Jammer genoeg blijft Dick Tracy zelf in deze film een vrij kleurloze held, en Morgan Conway is niet een acteur die wat blosjes op de wangen van zijn personage kan brengen, maar de bijrollen, de plot en het tempo vergoeden veel. Zeer onderhoudend.

Voor deze vroege (maar toch al derde) verfilming van dit verhaal werd de plot uitgedund tot de actiemomenten, waardoor met name Ethne en Durrance veel meer naar de achtergrond zijn verdwenen (terwijl ze in E.A.W. Masons oorspronkelijke roman uit 1902 evenveel aandacht krijgen als Harry). En dan werd er ook nog eens met wat verhaalelementen geschoven, waardoor de episode in Omdurman al op de helft van de film begint in plaats van daar de climax van te zijn, en dat Harry het commando van Fort Khar van Durrance overneemt is al helemaal uit de duimen van de scriptschrijvers gezogen, maar al met al werkt het toch behoorlijk goed dankzij de uitstekende casting met acteurs die het overacteren binnen de perken houden, het spectaculaire Nordafrikaanse lokatiewerk inclusief vluchtende bavianen, brullende nijlpaarden en een brandende savanne, en een serieus tempo waardoor de kijker niet de tijd krijgt om zich het hoofd te breken over de details van hoe Harry dat toch allemaal voor elkaar krijgt. Eén van de laatste "stomme" filmspektakels, en een terechte hit, ook al zal E.A.W. Mason zich wel eens achter de oren hebben gekrabd bij alle psychologische simplificaties van zijn personages en hun problematiek. (Twee van de drie regisseurs zouden vier jaar later een nog veel grotere hit hebben met een andere film met Fay Wray èn een aap, maar dat is weer een ander verhaal.)

Na James Cagney, Edward G. Robinson, George Raft en Humphrey Bogart in al die gangsterfilms van Warner Brothers en andere studio's brengt dit milieu misschien niet zo veel nieuws meer (hoewel de ophanden zijnde film noir-vogue er nog ruimschoots uit zou putten), maar toch heeft deze film me positief verrast door de gedetailleerde plot, het goede spel van de hele cast (inclusief Dorothy Lamour voordat ze een lustobject voor Bob en Bing werd), de dreigende sfeer en vooral het sympathieke spel van Edward Arnold wiens uiterlijk hem vaak tot de rol van corrupte schurk veroordeelt maar die hier toch een opmerkelijke transformatie van, wel, corrupte schurk tot meevoelende vader doormaakt. En van zowel de ster als de regisseur word ik een steeds grotere fan. Sterk (melo)drama waarvan het happy-end misschien niet nodig was geweest, maar ja, ik beoordeel deze film dan maar op wat hij de voorafgaande anderhalf uur heeft gebracht.

Een bijna klassiek melodrama over een "guttersnipe" met een hart van goud die probeert aan de greep van haar verleden te ontkomen, maar dat laatste is makkelijker gezegd dan gedaan wanneer dat verleden wordt belichaamd door Lon Chaney op z'n onaangenaamst. Niet veel nieuws onder de zon en voorspelbaarheid troef, maar de rolverdeling en de vertolkingen zijn "full-blooded" zonder ergens àl te veel over de top te gaan, met verder Priscilla Dean redelijk ingetogen als het centrale personage, Spottiswoode Aitken als pandjesbaas annex heler (en voor wie twijfelt op welke schurk uit Dickens hij ook al weer lijkt: zijn personage heet Fadem), Kalla Pasha als enorme barman, en als grootste verrassing Wellington Player als de vriendelijke reus die niet onder de indruk is van het verlies van zijn fortuin en daardoor het hart van Priscilla Dean doet ontdooien. In dit gezelschap speelt Chaney in feite slechts de derde viool, maar ook als ensemble-film met af en toe een lekker groezelig sfeertje is dit nog steeds het bekijken waard.

Deze film roept bij mij associaties op met de titel die hier al vaker is genoemd, The day the earth stood still – het lijkt wel alsof na alle waarschuwingen de aliens vijf jaar later hebben besloten om de invasie nu toch maar in gang te zetten, en als extra link met die veel betere voorganger zien we hier niet alleen Hugh Marlowe maar ook nog eens aliens die als twee druppels water op Gort lijken. Verder een standaard maar zeker niet slecht verhaaltje waarin ik vooral de schotels vrij realistisch door de lucht vind vliegen, en de eye candy wordt verzorgd door Joan Taylor wiens lach me soms aan Rosamund Pike doet denken. Al met al redelijk ambitieuze B-SF, beter dan verwacht, maar natuurlijk nog steeds geen hoogvlieger.

Uh-oh… Vooraf was ik vooral bang dat de twee volwassen sterren zouden moeten dansen naar de pijpekrullen van het kindsterretje, maar die vrees werd gelukkig geen bewaarheid. Gary Coopers reputatie berust misschien vooral op de onkreukbaarheid van zijn helden in Sergeant York en High noon, maar hier zet hij toch heel overtuigend een luchtige schuinsmarcheerder neer die na zijn oplichterijen altijd bliksemsnel de volgende trein (boot, vliegtuig) pakt, en hoewel Carole Lombard iets minder te doen krijgt is ook zij overtuigend als de vrouw die hem niet los kan laten (en bovendien is haar aanwezigheid al voldoende om het doek óp te laten lichten). Daartussendoor manoeuvreert Shirley Temple eigenlijk meer dan adekwaat als Coopers hartenbreker, en voor het geval dit te zoet zou worden voor een 21ste-eeuwse kijker is daar nog Guy Standing, een nóg kienere oplichter dan Cooper die hem heel gewiekst weer het verkeerde pad op weet te lokken. Het klinkt misschien allemaal als goedkoop melodrama, maar omdat de focus meer bij Cooper en zijn problemen met Lombard ligt dan bij de té aanbiddelijke Temple is deze film toch heel goed uit te zitten.
        Leuk detail: in het piepkleine rolletje van de secretaresse van het makelaarskantoor die Cooper komt vertellen dat het hem helaas niet is gelukt om een woning met blauwe tegels in de badkamer te verhuren, zien we Luise Rainer, hier nog niet eens groot genoeg om haar naam bij de cast op het doek vermeld te krijgen, maar drie jaar later de eerste persoon die twee Oscars op rij won, voor The great Ziegfeld (1936) en The good earth (1937) – en daarná zou ze nog zeven-en-zeventig jaar leven totdat ze in 2014 op 104-jarige leeftijd overleed.

Intrigerend misdaaddrama met Lucille Ball voordat ze Lucy werd, Williem Bendix als zware jongen, en Kurt Kreuger als aalgladde charmeur die het aanlegt met de begeerlijke Cathy Downs, die echter getrouwd is met –en deze acteur is voor mij de voornaamste trekpleister van deze film– de heerlijk vileine Clifton Webb. Mooi gecompliceerd plot, maar de centrale rol van deze film is helaas het zwakke punt ervan, want Mark Stevens is wat mij betreft een acteur zonder enige uitstraling, en dan moet hij ook nog eens om de vijf minuten heel overspannen roepen dat hij de handdoek in de ring gaat gooien omdat hij het allemaal niet meer ziet zitten, zodat Lucy hem weer moet opbeuren op weg naar de volgende clou omtrent wie hem erin wil luizen (waarna ze, zoals BASWAS het hierboven zo raak formuleert, "ventje vanuit de put in het huwelijksbootje weet te helpen."). Desalniettemin het bekijken meer dan waard vanwege de snelle regie van Henry Hathaway, de aardige dialogen ("I can be framed easier than Whistler's Mother!") en het sterke spel van de rest van de cast.

Knap hoe deze film de sfeer van het Groningse platteland van een eeuw geleden weet op te roepen (althans voor zover ik me daar iets bij kan voorstellen) en mij daardoor naar een totaal andere wereld transportreert – ik moest na afloop van deze film echt weer even "wennen aan 2026". Zeer naturel geacteerd (zoals bijna altijd bij deze regisseur) met uitstekende hoofdrollen en een mooi grimmig einde; de echte personages zullen wel in een voor niet-noord-Nederlanders onverstaanbaar dialect hebben gesproken, maar dat zou de film vermoedelijk minder aantrekkelijk voor het algemene publiek hebben gemaakt (en erg hoge eisen aan de Werktheater-acteurs hebben gesteld). Jammer van de voice-over die niet alleen het realisme van de doorgaande handeling ondermijnt maar ook af en toe wel èrg dichterlijk is (ook al zijn dat dan citaten uit het dagboek van de literair vaardige Wijkstra). En wat was Gerard Thoolen toch een geweldige acteur.

De regisseur heeft een warm plaatsje in mijn hart dankzij Murder at the Gallop (1963) (en de drie andere films met de onnavolgbare Margaret Rutherford als Miss Marple) en Ten little Indians (1965), en met het komische talent van Terry-Thomas, Eric Sykes en Lionel Jeffries mocht ik hier ook wel wat van verwachten, maar helaas blijft het allemaal eerder vermakelijk dan echt grappig (laat staan hilarisch). Feitelijk een combinatie van een klucht (Eric Sykes die zichzelf onder een bed verstopt en dan plotseling een welgevormd bloot damesbeen recht voor zijn neus ziet verschijnen) en een whodunit waarbij de identiteit van de dader op het einde een mooie verrassing is, maar geen van beide elementen wordt echt heel erg goed uitgewerkt, en voor de vrouwelijke personages en de bijbehorende actrices valt er niet bijster veel te doen. Aan de andere kant waren er in 1962 al zes afleveringen verschenen van de succesvolle Carry on-filmreeks waarin vrouwen bijna zonder uitzondering ófwel jaloerse castreerders zijn ófwel verleidsters met borsten, dus dan valt het in Pollock en zijn scriptschrijvers te prijzen dat ze hier niet aan de verleiding van de wansmaak toegaven. Uiteindelijk is Kill or cure voornamelijk onschuldig vermaak waarvan ik hoopte dat het íéts beter zou zijn, maar het is ook zeker geen beproeving.

Mijn kleindochter van zes heeft deze film nog nooit gezien (want te eng), maar is wel in het bezit van een Frozen-tekendoos, een Frozen-rugzak, Frozen-legpuzzels, Frozen-speelgoedprinsessen en een Frozen-stickeralbum, en dan hoor ik net dat ze afgelopen week een grotere Frozen-jurk heeft mogen kopen omdat de oude te klein werd. Waarom? Wat is de aantrekkingskracht van dit hele fenomeen? Haar moeder (mijn dochter) kan het ook niet verklaren, buiten het feit dat "prinsessen toch echt iets van meisjes is." (Ze is ook erg van de regenbogen en de eenhoorns, pardon, unicorns.) En ik, geloof het of niet, ik heb nu net deze film voor het eerst gezien, want ik ben natuurlijk benieuwd naar waarom deze film zo'n succes werd en waarom hij zo tot de verbeelding van mijn kleindochter en al die andere jonge meisjes heeft gesproken.
        En eerlijk is eerlijk, de aantrekkingskracht is wel te begrijpen. Het eerste halfuur is vrij taai omdat de zussen om de paar minuten (en dat is te vaak) in melige ballades of bombastische showstoppers uitbarsten, maar wel is dan al te zien hoe technisch perfect de animatie van de figuurtjes is, vooral wanneer ze bewegen of wanneer hun gezichtsuitdrukking opeens heel expressief wordt. Vanaf de reis naar het winterpaleis wordt de film echter aanzienlijk leuker, vooral dankzij eerst het grappige gekibbel tussen Anna en Kristoff en daarna de verschijning van de hilarische Olaf met zijn fantasie over hoe mooi de zomer zou zijn (associaties met Manny, de slissende luiaard uit Ice age). Bovendien zit er een geweldige twist in wanneer Hans een wolf in schaapskleren blijkt, en wanneer Elsa een soort kaiju van ijs op haar zus afstuurt zie ik wel dat dat inderdaad te eng voor mijn kleindochter zou zijn.
        Al met al, en dus los van mijn "wetenschappelijke" interesse in wat meisjes zo kan aanspreken in deze film, is dit toch ook weer een behoorlijk meeslepende film met humor, spanning en romantiek, perfect geanimeerd en met een kleurenpalet dat elke nuance uit alle soorten wit weet te persen. Ongetwijfeld zou een tweede keer kijken nog meer subtiliteiten aan het licht brengen… misschien dat ik dáárbij te zijnder tijd mijn kleindochter naast me op de bank krijg.

Een behoorlijk grappige Silly Symphony van 8:11 over een olifantje dat schaamte over zijn slurf krijgt aangepraat door de nare verjaardagsgasten van zijn vriendinnetje Tillie Tiger. Elmer en Tillie zien er net wat te kinderachtig uit, en de pestscène zit tegen het onaangename aan, maar wanneer Elmer en zijn nieuwe vrienden als brandweerkorps aantreden gaan het tempo en de grappendichtheid omhoog, zodat dit filmpje voor zowel Elmer als de kijker nog een happy end krijgt. (Als bonus-feature toegevoegd aan de DVD-release van Dumbo uit 2001.)

Een aardige Silly Symphony van 8:59 over een muisje dat graag wil vliegen. De grapjes zijn leuk, maar de muis zelf is helaas niet erg fotogeniek en steekt zéker bij de fraai ingekleurde vleermuizen nogal bleekjes af. Bovendien is de moraal enigszins dubieus, want waar de goede fee het muisje adviseert om vooral zichzelf te zijn krijgt de kijker daarnaast de boodschap mee dat dromen en aspiraties er alleen maar toe leiden dat de groep je niet meer accepteert. Nou ja, het is maar een tekenfilmpje, misschien maar beter om er niet te veel achter te zoeken. (Als bonus-feature toegevoegd aan de DVD-release van Dumbo uit 2001.)

Bijna het tegenovergestelde van de moderne Disney's met hun romantisch gestileerde menselijke figuren en gevatte romkom-dialogen. Simpel en ouderwets, met dieren in de hoofdrollen en de mensen bijna alleen maar als schaduwen en schimmen, met treinen die leven en kraaien die nieuwerwets kunnen dansen (voorouders van Mowgli's gieren?), nuffige olifanten die roddelen en een ooievaar als ouderwetse postbode, en natuurlijk de underdog die boven komt drijven met hulp van zijn nóg kleinere vriendje. Alle lof voor hoe Disney met z'n helden en heldinnen met de moderne tijd mee probeert te gaan, maar de vroege films vol eerlijk handwerk blijven wat mij betreft onovertroffen. Baby mine blijft me een brok in de keel opleveren.

Ja, voor dit soort films mag je me midden in de nacht wakker maken: boeven die elkaar allemaal wantrouwen (inclusief die twee lugubere grootmeesters George Zucco en Lionel Atwill), mooie maar dodelijke vrouwen (inclusief iemand die een Psychic Research Laboratory exploiteert), een duister huis vol geheime gangen, een schimmig verleden dat opspeelt, gelukkig geen geforceerde comic relief, sfeervolle mistflarden zodra je de deur uitstapt, en na al die feestelijkheden ook nog eens een mooie compromisloze afwikkeling. Echo's van And then there were none en The cat and the canary, en hoewel deze B-film het niveau van die twee illustere voorgangers nergens aantikt heb ik me hier toch uit-zon-der-lijk goed mee vermaakt. Heerlijke film.

Zeer matige Charlie Chan, ditmaal aan boord van een schip (dus veel kajuiten, relingen en mist) en op Samoa (dat wordt neergezet door middel van huladanseressen en Hawaïaanse steelgitaar), waar Chan en zijn twee "assistenten" op zoek gaan naar de moordenaar van een hoge piet van het Amerikaaanse Ministerie van Financiën die zelf weer "hot money" uit de Filippijnen op het spoor was. Zo, de hele film naverteld in één zin, en heel veel meer is er verder niet over te melden, behalve dan dat elke Charlie Chan-film de moeite waard is voor de ware fan vanwege de complexe verhoudingen tussen de vele personages en de algemene insteek van hoog tempo, goedkope maar sfeervolle sets, meestal wel iets van een comic relief (in dit geval van Willie Best als de grootogige en krompratende Chattanooga Brown) en de pseudo-diepzinnige one-liners van de meesterspeurder. Zoals gezegd voor de ware fan, maar dan ook echt alléén voor hèm.

Bijna meer een protocol-documentaire over hoe een maanvlucht er anno 1950 uit zou zien, en dat is behoorlijk accuraat zoals hier al vaker opgemerkt. Sober en onsentimenteel, geen romances of persoonlijke trauma's te verwerken, haast jammer dat het personage van Joe Sweeney benodigd is voor de comic relief ("Can you see Brooklyn? I wonder who's pitching!"). De afwezigheid van bekende koppen met alle heroïsche of anderszinse associaties van dien helpt het waarheids- of misschien beter gezegd waarschijnlijkheidsgehalte enorm, en de maan ziet er prachtig uit – sowieso zijn de FX nog steeds behoorlijk indrukwekkend, op een enkele uitglijder na, zoals dat panoramashot van de maquette van de raket met poppetjes van astronauten die daar in stop-motion overheen lopen, maar who cares?

Naar mijn smaak één van de leukere Charlie Chan-films, zéker in de Sidney Toler-reeks, met de altijd betrouwbare (of beter gezegd –afgaande op zijn uiterlijk– ónbetrouwbare) Marc Lawrence, een druk plot dat draait om een moord uit het verleden èn nog een ter plekke gepleegde omlegging, en bovenal de geweldige locatie uit de titel. Alle aandacht natuurlijk voor de meesterdetective en zijn gebroken Engels alsmede zijn ambitieuze zoon, maar de show wordt bijna gestolen door Charles Wagenheim als de nachtwaker Willie die hele conversaties met "zijn" wassen beelden heeft. Sidney Toler blijft een enigszins kleurloze acteur die wel raad weet met in Oosterse aforismen maar verder weinig uitstraling heeft, dus het is geen wonder dat zijn zoon hem in het allerlaatste shot (en als slotgrap) voor een wassen beeld aanziet, maar de film zèlf is druk en beweeglijk genoeg om van a tot z te vermaken.

Eén van de films waarmee het personage van The Shadow de overstap naar het witte doek probeerde te maken, maar noch voor de mysterieuze held (die we sowieso maar heel kort te zien krijgen) noch voor hoofdrolspeler Rod La Rocque (wat een naam!) werd dit een groot succes. De plot is gecompliceerd en het tempo ligt hoog, maar La Rocque is een weinig aansprekend acteur, de verdachten maken weinig indruk, de regie is niets bijzonders, de Schaduw is sowieso maar heel kort in beeld, en de dader kun je je vanwege de bizarre en nergens ter sprake gebrachte motivatie amper zien aankomen. Heel matige doorsnee-B-film met een hoofdrolspeler wiens carrière na een veelbelovend begin inmiddels van de A- naar de B-categorie was afgezakt, plus een rijtje bijrolspelers die ongetwijfeld hoopten op betere tijden maar wier verwachtingen in geen der gevallen uitkwamen, terwijl we hier toch aardige vertolkingen zien van Norman Ainsley als de nerveuze maar handige assistent van Rod La Rocque, Agnes (hier Lynn) Anderson als de mooie Marcia, en als bendeleider de gezette Cy Kendall wiens ongunstige uiterlijk hem onvermijdelijk tot schurkenrollen voorbestemde – lichtpuntjes in een verder niet bijster interessante whodunit.

Doorsnee Charlie Chan-B-film, met wel een paar mooie scènes op een avondlijke straat waar de regenmachines op volle toeren draaien en later in de riolen en ventilatieschachten onder een bank. Bovendien is daar de bizarre aanwezigheid in een doodnormale broodjeszaak van een soort levende jukebox, een scherm waarachter een meisje zit om de wens van de klant aan te horen en vervolgens het gevraagde plaatje op te zetten, een mooie futuristische uitvinding die het nooit gehaald heeft, ongetwijfeld omdat het een dure aangelegenheid zou worden om speciaal dáárvoor iemand in dienst te houden, maar in dit geval kan het apparaat nog wat méér… Benson Fong is weer de "number three son" die zo graag indruk op zijn vader wil maken, Mantan Moreland is de chauffeur met net zo veel moed als Lou Costello, en verder is het allemaal niets bijzonders.

In het intro van dit verfilmde toneelstuk verschijnt de auteur J.B. Priestley zelf om een gedachtenexperiment op touw te zetten: als er na de oorlog een nieuwe, op niet-kapitalistische (socialistische) leest geschoeide maatschappij zou verrijzen, wie zou daar dan aan mee willen werken en wie niet? De jonkheer met een passie voor vossenjacht en golf, de rijke industrieel en de burgervrouw die voor alles bang is natuurlijk niet, de vermoeide schoonmaakster met een hart van goud en de gehoorzame dochter onder de plak van haar bazige moeder wèl, en het opstandige liefdespaar zou wel willen maar besluit de blijde boodschap van deze "stad van vrienden" te gaan verkondigen op de straten van hun eigen Engeland wanneer de oorlog voorbij zal zijn.
        De overdenkingen en de argumenten van alle negen personages krijgen we uitentreuren te horen, maar de stad die zij zien en die hen inspireert of juist doet walgen blijft voor de blik van de kijker verborgen, zodat we maar moeten raden hoe die Engelse vorm van Shangri-La eruit ziet. Mooi dat de Ealing-studio het aandurfde om dit praatstuk op het grote doek te brengen, maar het blijft allemaal zeer toneelmatig, en hoewel het altijd fijn kijken is naar John Clements ("a revolutionary who can't believe in the revolution") en Googie Withers zijn zij hier eerder spreekbuizen voor Priestley's overtuigingen dan levensechte personages, net zoals alle personages tezamen een soort dwarsdoorsnede van de Engelse samenleving zouden moeten voorstellen. Ik ben zelf altijd wel gevoelig voor dit soort "ideeënromans", maar de gekunstelde vorm en de naïeve utopische strekking overtuigen mij niet. Een interessant maar mislukt curiosum.

Afgelopen zaterdag in de Tilburgse schouwburg gezien met de soundtrack live gebracht door het 23-koppig James Whale Orchestra. Mooie ervaring, en de film zelf is wat mij betreft onverwoestbaar. Ik neem aan dat de meeste bezoekers de film al minstens één keer hadden gezien, maar toch begon iedereen op diverse momenten weer hardop te lachen. Prachtig naturel spel, bijvoorbeeld van de mevrouw achter de sigarettenbalie en van het geplaagde hulpje van de groenteboer. Toevallig net The golden age van Kenneth Grahame gelezen, en in het verhaal The secret drawer vindt in een jongen in een oud bureau een geheim laatje. Als hij het opent vindt hij daarin geen schat, maar dingen als een foto van een koning, twee knopen, een draadje, een paar buitenlandse munten en een lijstje van vogeleieren. Eerst is hij teleurgesteld, maar dan beseft hij dat ooit een jongetje als hijzelf zijn geheime schatten in dit laatje heeft bewaard, en hij sluit het laatje weer zodat een volgend jongetje deze schat zal kunnen vinden. Mooi om iets vergelijkbaars in deze film tegen te komen, en (in ieder geval voor mij) heel herkenbaar.

Aardig moordmysterie dat zich onderscheidt doordat de Wall Street Crash er een belangrijke (plot-sturende) rol in speelt. William Powell is de gentleman-detective Philo Vance die zich eigenlijk meer interesseert voor Japanse kunst, maar die zich hier moet wijden aan het mysterie van een beurshandelaar die tijdens een lekker stormachtige nacht in zijn eigen huis wordt vermoord door één der aanwezigen die allemaal wel een reden hebben om hun gastheer overhoop te schieten. De rol is een soort vingeroefening voor Powells latere films als de Thin Man, met natuurlijk ook weer een dommige inspecteur en een paar cynische journalisten, een lekker tempo (vooral gezien het feit dat dit een redelijk vroege talkie is), niet te lang, een mooie clou (de modus operandi van de dader) en een zeer lange take bij de uiteenzetting van Vance die vandaag-de-dag in talloze cuts en close-ups zou zijn opgedeeld zonder dat dat veel effect zou sorteren – zoals Powell en de rest van de cast het hier doen gaat het prima. Alleen Paul Lukas lijkt te denken dat hij in een komedie of zelfs een klucht speelt, en in zekere zin is dat ook wel zo, want niemand hoeft deze whodunit serieus te nemen, maar vermakelijk is hij wel. (Grappig genoeg speelde Lukas vijf jaar later zèlf Philo Vance in The casino murder case.)

Er is natuurlijk genoeg op deze film aan te merken, zowel verhaaltechnisch (het is uiterst onwaarschijnlijk dat Harry's vermomming alleen door Abou Fatma doorzien wordt èn dat hij ongehavend uit de slachtpartij in de woestijn komt) als historisch (van de kleuren van de Britse uniformen tot het feit dat die slag bij Abu Klea een overwinning voor de Engelsen schijnt te zijn geweest), maar voor mij overwegen de pluspunten toch ruimschoots: er wordt uitstekend geacteerd door de cast gevuld met de fine fleur van aanstormend Engels toptalent, daarbij houdt het script meerdere personages goed in het oog, de muziek is sterk, de beelden zijn superbe (maar dat kan ook bijna niet anders met zulke lokaties), het verhaal is nog altijd meeslepend, en de reikwijdte van de film is voor mijn gevoel wel degelijk episch, van de rugbyvelden via de kazerne en de woestijn naar de overvolle Egyptische gevangenis en de bijna nóg duisterder kamer van Jack. Mooi hoe de hele film door alles van Wes Bentley's gezicht af te lezen is, en zijn laatste ontmoeting met Harry is prachtig (en compenseert ook een beetje de overbodige en dramatische slow-motion van het eindgevecht in de woestijn). Mooi ook dat de indrukwekkende Djimon Hounsou de laatste shots van de film krijgt.
        Ongetwijfeld had het (nog) beter gekund, bijvoorbeeld als er meer aandacht voor het Soedanese perspectief in het script was gesmokkeld (hoewel de film zelf ook al impliciete en expliciete kritiek heeft op het Engelse blinde superioriteitsgevoel zoals verwoord door de aalmoezenier aan het begin van de film en door de racistische legerofficieren) of als Harry's odyssee wat aannemelijker was gemaakt (hetgeen misschien ook wel het geval was in de 4 uur die deze film schijnbaar oorspronkelijk duurde), maar de huidige versie heeft mij in ieder geval al zeer goed vermaakt en meegesleept (en ook wel ontroerd, zoals bij de al genoemde laatste ontmoeting tussen Jack en Harry). Ik heb deze film vele malen in de uitverkoopbakken zien liggen (volgens mij zelfs al jaren geleden toen de Blokker nog van die 5-films-voor-5-euro-bakken had) maar hem nooit meegenomen, maar ik ben blij dat ik dat nu eindelijk eens wèl heb gedaan, niet alleen omdat het een zinnige aanvulling op het door mij hogelijk gewaardeerde Khartoum (1966) is maar ook omdat ik dit op zichzelf beschouwd al een knappe en zoals gezegd meeslepende film vind.

Door Bobbejaantje hierboven al uitstekend samengevat. Als mijn waardering nèt wat minder is komt dat door de hoofdrol: Warner Baxter is één van de meer vergeten Oscarwinnaars (voor de beste hoofdrol in In old Arizona uit 1930) en komt over als een iets minder minzame en veel minder expressieve versie van Ronald Colman; hij doet het hier adekwaat, maar is niet iemand die me meesleept, zodat voor mij het voornaamste belang in de plot en de algemene sfeer moet liggen, en gelukkig zijn die allebei dik in orde, met een aardige lijst van verdachten (inclusief de altijd suspecte George Zucco) en een fraai hotel met veel kamers, geheime gangetjes en uitzicht op zee. En Nina Foch (die me hier af en toe aan Dorothy Lamour doet denken) is zoals altijd om óp te vreten (maar dan geheel in het nette).

Leuke kinderfilm, met vaart en flair gemaakt en goed gebruikmakend van wat CG tegenwoordig vermag (en bij de dollemansrit per speelgoedauto qua inventiveit af en toe te vergelijken met bijvoorbeeld de Ant-Man-franchise). Als volwassene had ik voor zo'n bijzonder titelpersonage graag een wat charismatischer en intrigerender acteur willen zien, en zoals hier al eerder gezegd is het bizar dat geen enkel personage zich serieus verwondert over Wiplala's herkomst, maar de doelgroep zal hier vast veel plezier aan hebben beleefd, en daar gaat het uiteindelijk om. (De bijna onherkenbare Peter Paul Muller zou hier trouwens bijna een broer van Jiskefets meneer Edgar kunnen zijn.)

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Vanwege mijn enthousiasme voor de Nederlandse versie nu ook het Vlaamse origineel op DVD gekocht, en ik kan begrijpen waarom de mensen die de oerversoe hebben gezien zich afvragen waarom er überhaupt een remake moest komen, want het origineel is geweldig gespeeld en gefotografeerd en heeft een indrukwekkende cast. (Frank de Graeve heb ik nu in drie films gezien, en het lijkt steeds wel een andere acteur.) De Nederlandse versie verbleekt hierbij absoluut niet, al was het maar omdat daarin ook een hoop interessante acteurs en actrices meedoen en omdat het er in Amsterdam allemaal even fraai uitziet, maar de Vlaamse versie heeft natuurlijk het voordeel van de originaliteit. Desalniettemin allebei de versies ijzersterk.

(reactie op ander bericht)

Dom te dom te dom, het lijkt wel een liedje... Chris is die brief inderdaad even kwijt, maar in een aparte scène zien we hoe hij die brief uit de container onderaan de vuilstortkoker van de loft opvist, dus dan heeft hij de brief niet "wel nog" maar "weer wel".