Logboek

Afgelopen zaterdag in de Tilburgse schouwburg gezien met de soundtrack live gebracht door het 23-koppig James Whale Orchestra. Mooie ervaring, en de film zelf is wat mij betreft onverwoestbaar. Ik neem aan dat de meeste bezoekers de film al minstens één keer hadden gezien, maar toch begon iedereen op diverse momenten weer hardop te lachen. Prachtig naturel spel, bijvoorbeeld van de mevrouw achter de sigarettenbalie en van het geplaagde hulpje van de groenteboer. Toevallig net The golden age van Kenneth Grahame gelezen, en in het verhaal The secret drawer vindt in een jongen in een oud bureau een geheim laatje. Als hij het opent vindt hij daarin geen schat, maar dingen als een foto van een koning, twee knopen, een draadje, een paar buitenlandse munten en een lijstje van vogeleieren. Eerst is hij teleurgesteld, maar dan beseft hij dat ooit een jongetje als hijzelf zijn geheime schatten in dit laatje heeft bewaard, en hij sluit het laatje weer zodat een volgend jongetje deze schat zal kunnen vinden. Mooi om iets vergelijkbaars in deze film tegen te komen, en (in ieder geval voor mij) heel herkenbaar.

Aardig moordmysterie dat zich onderscheidt doordat de Wall Street Crash er een belangrijke (plot-sturende) rol in speelt. William Powell is de gentleman-detective Philo Vance die zich eigenlijk meer interesseert voor Japanse kunst, maar die zich hier moet wijden aan het mysterie van een beurshandelaar die tijdens een lekker stormachtige nacht in zijn eigen huis wordt vermoord door één der aanwezigen die allemaal wel een reden hebben om hun gastheer overhoop te schieten. De rol is een soort vingeroefening voor Powells latere films als de Thin Man, met natuurlijk ook weer een dommige inspecteur en een paar cynische journalisten, een lekker tempo (vooral gezien het feit dat dit een redelijk vroege talkie is), niet te lang, een mooie clou (de modus operandi van de dader) en een zeer lange take bij de uiteenzetting van Vance die vandaag-de-dag in talloze cuts en close-ups zou zijn opgedeeld zonder dat dat veel effect zou sorteren – zoals Powell en de rest van de cast het hier doen gaat het prima. Alleen Paul Lukas lijkt te denken dat hij in een komedie of zelfs een klucht speelt, en in zekere zin is dat ook wel zo, want niemand hoeft deze whodunit serieus te nemen, maar vermakelijk is hij wel. (Grappig genoeg speelde Lukas vijf jaar later zèlf Philo Vance in The casino murder case.)

Er is natuurlijk genoeg op deze film aan te merken, zowel verhaaltechnisch (het is uiterst onwaarschijnlijk dat Harry's vermomming alleen door Abou Fatma doorzien wordt èn dat hij ongehavend uit de slachtpartij in de woestijn komt) als historisch (van de kleuren van de Britse uniformen tot het feit dat die slag bij Abu Klea een overwinning voor de Engelsen schijnt te zijn geweest), maar voor mij overwegen de pluspunten toch ruimschoots: er wordt uitstekend geacteerd door de cast gevuld met de fine fleur van aanstormend Engels toptalent, daarbij houdt het script meerdere personages goed in het oog, de muziek is sterk, de beelden zijn superbe (maar dat kan ook bijna niet anders met zulke lokaties), het verhaal is nog altijd meeslepend, en de reikwijdte van de film is voor mijn gevoel wel degelijk episch, van de rugbyvelden via de kazerne en de woestijn naar de overvolle Egyptische gevangenis en de bijna nóg duisterder kamer van Jack. Mooi hoe de hele film door alles van Wes Bentley's gezicht af te lezen is, en zijn laatste ontmoeting met Harry is prachtig (en compenseert ook een beetje de overbodige en dramatische slow-motion van het eindgevecht in de woestijn). Mooi ook dat de indrukwekkende Djimon Hounsou de laatste shots van de film krijgt.
        Ongetwijfeld had het (nog) beter gekund, bijvoorbeeld als er meer aandacht voor het Soedanese perspectief in het script was gesmokkeld (hoewel de film zelf ook al impliciete en expliciete kritiek heeft op het Engelse blinde superioriteitsgevoel zoals verwoord door de aalmoezenier aan het begin van de film en door de racistische legerofficieren) of als Harry's odyssee wat aannemelijker was gemaakt (hetgeen misschien ook wel het geval was in de 4 uur die deze film schijnbaar oorspronkelijk duurde), maar de huidige versie heeft mij in ieder geval al zeer goed vermaakt en meegesleept (en ook wel ontroerd, zoals bij de al genoemde laatste ontmoeting tussen Jack en Harry). Ik heb deze film vele malen in de uitverkoopbakken zien liggen (volgens mij zelfs al jaren geleden toen de Blokker nog van die 5-films-voor-5-euro-bakken had) maar hem nooit meegenomen, maar ik ben blij dat ik dat nu eindelijk eens wèl heb gedaan, niet alleen omdat het een zinnige aanvulling op het door mij hogelijk gewaardeerde Khartoum (1966) is maar ook omdat ik dit op zichzelf beschouwd al een knappe en zoals gezegd meeslepende film vind.

Door Bobbejaantje hierboven al uitstekend samengevat. Als mijn waardering nèt wat minder is komt dat door de hoofdrol: Warner Baxter is één van de meer vergeten Oscarwinnaars (voor de beste hoofdrol in In old Arizona uit 1930) en komt over als een iets minder minzame en veel minder expressieve versie van Ronald Colman; hij doet het hier adekwaat, maar is niet iemand die me meesleept, zodat voor mij het voornaamste belang in de plot en de algemene sfeer moet liggen, en gelukkig zijn die allebei dik in orde, met een aardige lijst van verdachten (inclusief de altijd suspecte George Zucco) en een fraai hotel met veel kamers, geheime gangetjes en uitzicht op zee. En Nina Foch (die me hier af en toe aan Dorothy Lamour doet denken) is zoals altijd om óp te vreten (maar dan geheel in het nette).

Leuke kinderfilm, met vaart en flair gemaakt en goed gebruikmakend van wat CG tegenwoordig vermag (en bij de dollemansrit per speelgoedauto qua inventiveit af en toe te vergelijken met bijvoorbeeld de Ant-Man-franchise). Als volwassene had ik voor zo'n bijzonder titelpersonage graag een wat charismatischer en intrigerender acteur willen zien, en zoals hier al eerder gezegd is het bizar dat geen enkel personage zich serieus verwondert over Wiplala's herkomst, maar de doelgroep zal hier vast veel plezier aan hebben beleefd, en daar gaat het uiteindelijk om. (De bijna onherkenbare Peter Paul Muller zou hier trouwens bijna een broer van Jiskefets meneer Edgar kunnen zijn.)

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Vanwege mijn enthousiasme voor de Nederlandse versie nu ook het Vlaamse origineel op DVD gekocht, en ik kan begrijpen waarom de mensen die de oerversoe hebben gezien zich afvragen waarom er überhaupt een remake moest komen, want het origineel is geweldig gespeeld en gefotografeerd en heeft een indrukwekkende cast. (Frank de Graeve heb ik nu in drie films gezien, en het lijkt steeds wel een andere acteur.) De Nederlandse versie verbleekt hierbij absoluut niet, al was het maar omdat daarin ook een hoop interessante acteurs en actrices meedoen en omdat het er in Amsterdam allemaal even fraai uitziet, maar de Vlaamse versie heeft natuurlijk het voordeel van de originaliteit. Desalniettemin allebei de versies ijzersterk.

(reactie op ander bericht)

Dom te dom te dom, het lijkt wel een liedje... Chris is die brief inderdaad even kwijt, maar in een aparte scène zien we hoe hij die brief uit de container onderaan de vuilstortkoker van de loft opvist, dus dan heeft hij de brief niet "wel nog" maar "weer wel".

Zwaar melodrama dat gelukkig z'n vaart behoudt en ook tijdig eindigt. Als China in Hollywood wordt nagebouwd kun je sowieso al je vraagtekens zitten bij de historische accuratesse, maar het ziet er allemaal behoorlijk uit en Norma Talmadge brengt het redelijk overtuigend (als je tenminste voorbij gaat aan het feit dat ze er noch Chinees noch Chinees-Amerikaans uitziet). Geen vergeten meesterwerk, maar met deze plot had het een stuk erger gekund.

Ik ben nooit een fan geweest van de oorspronkelijke Jurassic Park-trilogie, zelfs niet van de allereerste film, omdat de verhaallijn daarvan naar mijn gevoel te vaak uitliep op happende kaken die nèt achter wegvluchtende benen dichtklapten, maar bij de reboot kon ik de eerste Jurassic world wèl goed smaken, met veel tempo, leuke acteurs en een plot dat wat meer sjeu bood dan wat ik me (terecht of niet) herinnerde van de eerste films. Dominion leek me leuk omdat hier de oude en de nieuwe cast samenkomen, en hoewel ook hierbij de nèt mistastende kaken al te vaak de kop opsteken (hoe leuk en verrassend zou het zijn geweest als Laura Dern of Sam Neill onverwachts zou zijn geslachtofferd? was dit toch als geheel een onderhoudende film die me tot het einde toe heeft geboeid. Wel merkwaardig dat Dodgson niet al bij het eerste spoortje van verraad Malcolm en Ramsay heeft laten doodschieten, of nog beter: in een kooi met een raptor heeft laten opsluiten, maar goed, zo'n soort film / instelling / schurk is dit kennelijk niet. Hoe dan ook, een aardige film, zij het niet vanwege de (overigens prachtig vormgegeven) dino's wat mij betreft, en in dat laatste ben ik wellicht een uitzondering – het is niet anders.
        En dat gezeur over woke… Dan kun je het einde van King Kong ("It was beauty killed the beast!") met terugwerkende kracht ook wel woke noemen, en hetzelfde geldt voor elke ecologische boodschap ooit.

Niet zo héél veel nieuws ten opzichte van bijvoorbeeld de oer-Dracula, behalve dan dat er nu een Wolf Man-achtig wezen en de London Blitz in de mix zijn gegooid. Het enthousiasme van voorgaande gebruikers voor Bela Lugosi kan ik niet delen, want ik vind hem maar een zeer beperkt acteur, en als ik teveel films met zijn maniertjes achter elkaar zie wordt hij zelfs lachwekkend, maar de film zelf ziet er goed uit, Nina Foch zelfs nog beter (gek idee dat dat kwetsbare meisje acht jaar later zo overtuigend een mondaine vrouw in An American in Paris kon spelen) en Matt Willis geeft zijn Andreas echte pathos mee, zodat ik uiteindelijk nog in de buurt van een voldoende uitkom.

Dit heeft eigenlijk de uitstraling van een typische Amerikaanse televisiefilm uit de jaren 90, maar dan met meer gore en meer f-bommen dan indertijd gebruikelijk of toegestaan was. Echt goed kan ik dit onmogelijk noemen, noch qua plot noch qua vertolkingen noch qua FX, maar ik heb toch nergens de neiging gehad om de Fast Forward-knop op mijn afstandsbediening te zoeken, en wat de film in ieder geval wèl goed deed was mij laten hopen dat moeder en zoon als overwinnaars uit de strijd zouden komen in plaats van die knullige politie-agenten en die laffe katten die het met z'n allen hadden voorzien op wezens die alleen maar probeerden te overleven door die mooie Mädchen Amick… afijn. Dat deze film net een stapje verder zou gaan was al duidelijk toen hij begon met de metalen klemmen die voor die lieve huisdiertjes waren uitgezet, maar helaas kon de plot die hoge verwachtingen niet helemaal inlossen. En hoewel Mark Hamill letterlijk de tweede persoon is die in beeld verschijnt had ik hem niet herkend met die vieze snor.

Op zich wel een aardig plot, half thriller half spookverhaal, en hoewel noch de regisseur noch de cast ooit de B-klasse is ontstegen blijft de film wat mij betreft toch tot en met het einde boeiend. De identiteit van spook Patrick is volgens de opzet het grote raadsel hier, maar wat ik zelf veel ongeloofwaardiger vond (of eigenlijk gewoonweg onbegrijpelijk) is waarom Jean haar echtgenoot die niet alleen een alcoholist is maar ook een klaploper, een rokkenjager, een geldwolf, een querulant, een dief, een leugenaar en gewoon een all-round eikel, niet al veel eerder de deur heeft gewezen. En dat doet Tony Wright dan wel weer goed – of hij een goede acteur is weet ik niet (ik kan me ook niet herinneren dat ik hem ooit in een andere film heb gezien), maar hij heeft hier wel de juiste onsympathieke uitstraling. Opmerkelijk ook dat er hier geen doekjes om worden gewonden dat David en Valerie met elkaar naar bed gaan; we krijgen zelfs een uitgebreide post-coïtale scène inclusief gedeelde sigaret te zien alvorens Patrick voor straf de boel op stelten gaat zetten.. En zou Valerie nou niet snappen dat het misschien niet zo'n goed idee is om met een vrouwenmoordenaar in zee te gaan? Ach, laat ik niet teveel dóórdenken. Mooi einde van de film wel.

Niet onaardige seventies-thriller met in de rolverdeling een paar stoere mannen en twee verleidelijke vrouwen, plus Anton Diffring die nu eens in een Engelstalige film wat anders dan een Nazi speelt èn Oscarwinnaar Ray Milland, zodat de cast als geheel eigenlijk beter is dan de film verdient. Het verhaal zit op zich wel aardig in elkaar, maar het grote manco is de hoofdrolspeler: David Janssen werd op televisie een ster dankzij The fugitive (1963-7), maar op het grote doek wilde het nooit echt lukken, en ook in déze film maakt hij de indruk alsof hij de set het liefst zou willen ontvluchten. Nou ja, dat is een flauwe woordspeling, en hij doet het ook niet slecht, maar het is voor mij wel moeilijk om echt met hem mee te leven door zijn enigszins knorrige uitstraling (en dat terwijl hij met Senta Berger naar bed mag!).
        Verder doet de film ook niet zo heel veel verkeerd: een aardige achtervolging van John Saxon door de straten van Zürich, een zinloze maar spectaculaire autorace over de snelwegen om het mooie Zwitserse landschap te promoten, een ritje door de bossen en de bergen in een oude stoomlocomotief (was de Zwitserse VVV misschien één van de geldschieters?), een behoorlijk tempo, een bescheiden speelduur, hippe muziek en een niet onaardige clou – ach, ik heb me hier eigenlijk best mee vermaakt, maar op de keper beschouwd is dit toch eigenlijk bijna de definitie van middelmaat. Misschien had iemand met een beter oog voor actie en spanning (William Friedkin, John Frankenheimer…) hier nog wat meer van kunnen maken; regisseur Jack Arnold trok zich hierna in ieder geval definitief terug uit de wereld van bioscoopfilms en legde zich toe op episodes van televisieseries. Zijn hoogtijdagen lagen sowieso al een jaar of twintig achter hem, met zulke fifties-horror- en SF-klassiekers als It came from outer space, The creature from the Black Lagoon, Tarantula en The incredible shrinking man en de uitstekende Western No name on the bullet.

Een aardig plot, mooie muziek, fraaie sets (die in 3D wel nog indrukwekkender zullen zijn geweest), prima acteerprestaties van de twee verloofden, tante Edith die zó goed bezorgd kan kijken en zó terughoudend is dat ik half-en-half verwachtte dat ze eigenlijk met Gerald zou samenspannen om Kitty van Craven Castle weg te houden, twee lekker creepy bediendes, en een effectief (zij het te kort) gebruik van het titelobject – deze film deed wat mij betreft heel veel dingen goed, en omdat de titel niets verklapt blijft de plot ook echt mysterieus. Het einde is zelfs voor een amfibieën- en reptielenliefhebber als ik enigszins een teleurstelling, en dit is ook niet de snelste of vlotste film ooit, maar vanwege de goed volgehouden sfeer van onheil en verdoemenis kon ik dat allemaal wel hebben.
        Grappig commentaar op internet: "My son and I cried and felt sorry for the old lord. Two hundred years! Imagine having a family member who was that old and still around – how I would have protected him. // We both loathed Kitty from the top of her uber-ladylike coiffed head to the bottom of her shoes. What a ghastly, intrusive little pain in the neck. Can't think why Gerald married her after learning what a rude, entitled little beast she was." Zo is het ook wel weer!

Perfecte mix van monster-movie en komedie, met leuke personages die lekker kunnen botsen, een fijne zonnige locatie, een grappige Betty White, en als hoogtepunten de constante botsingen tussen de zuigende Oliver Platt versus Bendan Gleeson als het ideale doelwit van sarcasme. En als ik het heb over een monster-movie, dan moet ik zeggen dat de krokodil mij alleen maar interesseert in zoverre hij al die grappige dialogen mogelijk maakt, en hoewel hij er lang niet slecht uitziet ligt mijn voornaamste focus toch bij de personages en hun onderlinge gekibbel. Nog nèt niet zo leuk als Tremors, maar het kómt in de buurt.

Voor wie het interesseert, het basisgegeven van een aap als moordenaar is uit het oorspronkelijke verhaal van Poe overgenomen, alleen gaat het daarin om een door een berouwvolle zeeman uit Indonesië meegenomen maar in Parijs helaas ontsnapte orang-oetan, dus het misdaadelement is er door de scriptschrijvers van Universal (waaronder een jonge John Huston voor "Added Dialogue"!) aan toegevoegd in de hoop wat meer sjeu aan het verhaal te geven. Maar dat is wat mij betreft niet helemaal gelukt, want het camerawerk, de sets en de mistige straten mogen dan wel in orde zijn, maar met zo'n zwakke hoofdrolspeler als held roep je het onheil over jezelf af, sommige effecten (de aap als hij loopt, de knullige geschilderde achtergrond van de Parijse daken zoals te zien vanaf Camille's balkon) zijn volstrekt onvoldoende, en ik denk dat indertijd opmerkzame kijkers al twee jaar na zijn succes in Dracula doorhadden dat Bela Lugosi een wel zeer beperkte acteur was, met of zonder de opgeplakte doorlopende wenkbrauwen die volgens de 19de-eeuwse criminoloog een duidelijk teken van een criminele inborst waren. Historisch interessant als onderdeel van de grote Universal-horror-periode, maar wat mij betreft toch bepaald een mindere vertegenwoordiger daarvan.

Twee redenen waarom dit een horrorfilm zou kunnen heten: ten eerste de titel ("Maar er komt toch geen spook in voor?" – "Jawel, maar dat is onzichtbaar!" – "O natuurlijk."), en ten tweede de aanwezigheid van Bela Lugosi, met wiens naam we ook tientallen jaren later maar één ikonisch horrorpersonage associëren (net als in het geval van Boris Karloff trouwens). In déze film speelt hij een normale vriendelijke burger die echter moorddadige neigingen krijgt (te zien aan zijn trance-achtig vooruitgestoken klauwende handen) wanneer hij zijn doodgewaande vrouw ziet. Waaróm dat dan gebeurt wordt nergens verklaard; het was heel eenvoudig geweest om de psychiater die in de film voorkomt te laten verklaren dat Bela tot zijn daden komt uit onderdrukte woede omdat zijn vrouw er met haar minnaar vandoor is gegaan, maar die moeite hebben de scriptschrijvers niet eens genomen, en waarom zouden ze ook? De plot maakt al duidelijk dat bij deze film de disbelief niet zozeer opgeschort alswel begraven moet worden.
        Het maakt ook allemaal niet uit: de film is vlot en onderhoudend genoeg, niemand speelt echt beroerd, en zoals de gewaardeerde joolstein hierboven terecht opmerkt, "de donkere acteur Clarence Muse […] speelt niet de standaard stereotype die gebruikelijk was in die tijd. Nee, want naast dat hij genereuze maten van schermtijd krijg, zit er in zijn rol ook veel meer waardigheid." Sowieso heerst er in het hele huis een vriendelijke sfeer en valt er nergens een onvertogen woord, waardoor er ook niemand in overacting-modus hoeft te schieten, best aangenaam. (Het huis zorgt er ook voor dat dit zo'n beetje de goedkoopste film ooit gemaakt is, want ongeveer 95% van het verhaal speelt zich op die ene set af; gelukkig ziet het er allemaal mooi uit.)

Dit derde deel verbreedt de horizon van het slachthuis enigszins door een paar nieuwe elementen in de mixer, pardon: mix te gooien, met name een extra dreiging van buiten (de nozems die er uitzien alsof ze rechtstreeks op de brommer van de set van Fame zijn gekomen), een nu eens níét aantrekkelijke vakantievierder (Larry Zerner met een ziek gevoel voor humor die dan ook meteen mijn sympathie kreeg), en een nóg minder knappe Jason wiens gezicht er zo zonder masker lekker naargeestig uitziet. Daarnaast krijgen we diverse objecten in 3D in ons gezicht (een honkbalknuppel, een jojo, een oogbol, een hooivork, een harpoenpijl, een gloeiende pook en tenslotte Jason zelf, maar dat heeft als vervelend neveneffect dat het beeld van de film bijna permanent onscherp is zodat ik soms het idee heb dat ik naar zo'n exploitatie-pastiche van Quentin Tarantino zit te kijken. Verder niet veel nieuws, noch qua plot noch qua locatie noch qua insteek, of het moest zijn dat het acteerwerk nog weer een graadje slechter is dan deel 2. De eerste scène met de Hilary Swank-lookalike met haarkrullers en haar besnorde echtgenoot is sfeervol en best sterk, en daarna gaat het bergafwaarts.
        Het Amerikaanse filmvakblad Variety indertijd: "The first [Friday the 13th movie] was dreadful and took seventeen million. The second was just as bad and took more than ten million. No doubt the distributor will be happy to learn that the third is terrible too."

Moord in een chique huis, besnorde heren in smoking, dames in laag uitgesneden avondjurk en bontjas, heel veel sigaretten, een wise-cracking cop die vrouwen aanspreekt met "Sister", chantage om een affaire uit het verleden, nog meer sigaretten, en een schrijver van misdaadromans die de zaak oplost voor de politie en zijn bevindingen presenteert wanneer alle verdachten aanwezig zijn. Een vroege geluidsfilm, dus vrij statisch en zonder achtergrondmuziek, maar in ieder geval vlot gebracht en kort zoals het een B-film betaamt. Ook zonder sterren of zelfs maar bekende acteurs in de cast (want ook hoofdrolspeler Jameson Thomas stootte nimmer door naar de A-lijst), maar bij de crew zat iemand die dat in z'n eentje wel zo'n beetje goedmaakte, want volgens IMDb regisseerde Richard Thorpe tussen 1923 en 1967 maar liefst 190 films, waaronder Ivanhoe met Robert Taylor (1952) en Elvis' Jailhouse rock (1957). Om The Devil plays zal hij wel niet herinnerd worden, maar al met al is dit geen hoogstaande maar ook geen pijnlijke vroege talkie. (James Mason over Thorpe: "His reputation for only needing one take is why we don't remember his films.") En het is me overigens een raadsel waar de film z'n titel vandaan haalt.

Vriendelijke jeugdfilm met een thema dat mij wel aansprak; een paar Amerikaanse critici kraken de film af omdat ze hem onsamenhangend vinden en een sterk overkoepelend verhaal missen, maar ik vond het allemaal grappig en ontroerend genoeg om me niet af te vragen hoe ik de film op meta-niveau zou moeten bekijken. Talloze grote sterren moeten even een kwartiertje naar de studio zijn gekomen om slechts een paar regeltjes in te spreken als vriendendienst voor hun gewaardeerde collega achter (en hier ook vóór) de camera, want Matt Damon, Bradley Cooper, Amy Schumer en Bill Hader (om er maar een paar te noemen) hadden zó weinig te doen dat ik sommigen van hen niet eens herkend heb. Goed werk van Cailey Fleming als Bea en Fiona Shaw als haar grootmoeder die het dansen nog niet verleerd is, maar Steve Carell steelt de show als de stem van Blue. Mooi toch hoe de IF's naadloos in het realistische beeld zijn verweven; minpunt is de overdadige sturende muziek van Michael Giacchino, maar dat heb je helaas wel vaker in dit soort films die op het randje van sentimentaliteit balanceren of er soms overheen gaan.

Het derde deel in een reeks waarin de weg belangrijker is dan het doel, zodat we weer een enorme sterrencast voorgeschoteld krijgen alsmede een uiterst gecompliceerd plot en een finale vol twists en turns die door Daniel Craig (en ditmaal ook Glenn Close) vakkundig uit de doeken worden gedaan. Ik lust er wel pap van, en de enorme speelduur is mij geen moment gaan tegenstaan, dus wat bij betreft tikt Wake up dead man het niveau van het eerste deel aan (en misschien gaat het er qua duisternis nog wel overheen). De ontwapenende Josh O'Connor is ideaal als identificatiepunt voor de kijker, de humor af en toe bijna des Coens (het lijk van de dokter dat de trap af komt zetten) en er zit ook een mooi psychologisch element in wanneer Duplenticy aan Blanc duidelijk probeert te maken wat zijn roeping is en hoe hij de rol van zijn kerk ziet, hetgeen de film een extra diepte geeft zonder dat je daar als kijker noodzakelijkerwijs iets mee "moet". Hoogtepunt is voor mij toch de rol van Josh Brolin, het ene moment erg grappig met zijn bekentenissen over zijn manische masturbatie die steeds iets verder gaan dan sociaal wenselijk is, het andere moment indrukwekkend als vuur-en-zwavel-predikant. Een geweldig derde deel in een heerlijke reeks. (Opmerkelijk trouwens voor een Amerikaanse publieksfilm dat de hoofdpersoon niet alleen uitgesproken atheïstisch maar ook zeer anti-kerks is, hoewel dat na zijn eerste scène geen rol van betekenis meer speelt.)

Eigenlijk ongeveer een remake van deel 1, met praktisch dezelfde plot en dezelfde gevolgen inclusief suggestieve shots van achter personages, POV-opnames vanuit het perspectief van de moordenaar en steeds maar weer close-ups van die zwarte schoenen. Het ziet er allemaal mooi glossy uit (met name het nachtelijke bos oogt fraai met al die glinsterende beregende bladeren), er zitten een paar aardige jumpscares in (de vroege dood van Adrienne King, de verschijning van "Jason" bij het kampvuur) en het schuurtje in het bos ziet er goed uit (hoewel er helaas niet veel mee wordt gedaan), maar verder is het vooral een herhalingsoefening met een moordenaar die geen eigen persoonlijkheid krijgt. (Het acteerwerk is trouwens ook niet per se beter dan in het eerste deel.)

Intrigerende mix van psychiatrisch drama en vroege noir met een geweldige schurk (Basil Rathbone) wiens presence het beoogde slachtoffer (Ellen Drew) en de eigenlijke held (journalist John Howard) totaal overschaduwt. Halverwege zit er een rare draai in wanneer de ongenaakbare Rathbone opeens ècht verliefd blijkt te zijn, en dan verliest de film wel wat pit, hoewel de regisseur de vaart van de thrillerplot er tot en met het einde goed inhoudt. Het opmerkelijkst van de film is echter de onuitgesproken maar onmiskenbare homoseksuele relatie tussen Rathbone en zijn handlanger (Martin Kosleck) zonder dat daar iets van morele afkeuring aan wordt opgehangen (afgezien dan van het al dan niet relevante feit dat het allebei moordenaars zijn). Uiteindelijk biedt deze film daardoor toch genoeg elementen om interessant te blijven, en van Basil Rathbone (wiens personage trouwens allesbehalve krankzinnig is) krijg ik nooit genoeg.

Omdat delen 2 en 3 deze week weer eens op tv komen heb ik deel 1 maar weer eens herzien, en welke dag zou daarvoor beter kunnen zijn dan vandaag? Simpel maar degelijk gruwelvermaak met een paar smakelijke kills en optimaal gebruik van de locatie. Hoe vaker ik deze film zie, hoe beter hij bevalt, alsof de cheesiness langzaam maar zeker "oplost" in de sterke groezelige sfeer of die zelfs aanvult. Grappig dat een film die zelf min of meer een rip-off van een klassieker is zó'n succes heeft gekregen dat hij zelf ook weer talloze vervolgen in het leven heeft geroepen. De identiteit van de dader blijft toch een zeer geïnspireerde keuze.

Curieuze film waarvan de serieuze insteek niet helemaal strookt met de licht absurde humor tijdens het slotgevecht tussen Zohra en Omar en al helemaal niet met de Kill Bill-sekwens tijdens de eindcredits, en de voice-over die achteraf commentaar geeft was ook niet het beste idee. Maar de vertolkingen zijn uitstekend, de benadering van de huwelijkse problematiek is genuanceerd, en misschien had ik de film alleen al op basis van de bizarre titel wat luchtiger moeten benaderen, maar dat valt me moeilijk met een thema als huiselijk geweld.

Een grappige poging om de jaren 40- en 50-sci-fi-movies inclusief toenmalige special effects en John Williams-achtige triomfantelijke muziek te herscheppen met moderne technologie en leuke acteurs plus elementen van Indiana Jones en King Kong. Maar waar ik in theorie meegesleept zou moeten kunnen worden door de hals-over-kop-stijl en de diversiteit aan wonderlijke lokaties, kwam ik in de praktijk niet voorbij de spuuglelijke visuals die voor mij net zo onaangenaam om naar te kijken zijn als The Polar Express. Ik vind het allemaal lelijk om te zien, zonder diepte of substantie of textuur, en om de acteurs te laten matchen met de "look" van de computer-decors krijgen de personages eveneens een soort gloed over zich waardoor álles onecht en kunstmatig aandoet, alsof iemand een laag bakvet op de lens van de camera heeft gesmeerd. Wat mij betreft is dit procedé geen succes, want het vergalt alle plezier die ik zou kunnen beleven aan plot, acteurs en fantasie.

Eigenlijk half-half een variatie op Frankenstein, met de altijd zielig kijkende Lon Chaney in de Boris Karloff-rol en de lugubere Lionel Atwill als de krankzinnige of in ieder geval megalomane wetenschapper, en als ik "de elektrische man" net als Dracula met een flauwgevallen deerne in zijn armen zien lopen kan ik wel begrijpen hoe dit oorspronkelijk een project voor Bela en Boris had moeten zijn. Zoals wel meer Universal-horror uit deze periode ontstijgt dit qua plot en qua rolbezetting nauwelijks de status van B-film, maar dankzij sfeer, camerawerk en tempo (en natuurlijk dat felrealistische geknetter van die elektrische flitsen van het ene onduidelijke apparaat naar het onheilspellende andere) valt er voor de die-hard-fan toch best wat te genieten, en bovendien plaveide deze film dus voor regisseur en semi-ster de weg naar The wolf man dat alleen al vanwege de cast (Claude Rains, Lon Chaney Jr, Bela Lugosi, Ralph Bellamy, Warren William, Maria Ouspenskaya…) het bekijken waard is.
        Grappig trouwens dat op de filmposter de eerste twee woorden door een streepje gescheiden zijn, want op de film zelf staat de titel zónder streepje, en dan krijg je de dubbelzinnigheid dat de titel niet alleen "een door een mens geschapen monster" kan betekenen maar ook nog eens "de mens maakte een monster!" Of is dat te ver doorgedacht?

Schijnbaar een remake van The kiss before the mirror van dezelfde regisseur van vijf jaar eerder. Het uitgangspunt is zeker interessant: een keiharde openbare aanklager (met op zijn bureau een telraam met kleine schedeltjes voor elke misdadiger die hij op de elektrische stoel heeft gekregen!) komt in conflict met zijn geweten wanneer hij beseft dat er in elk mens misschien wel een potentiële moordenaar schuilt. Warren William heeft zeker zijn uiterlijk voor deze rol mee, maar wanneer zijn personage luchtig of emotioneel moet overkomen is zijn mimiek daarvoor toch te beperkt, en daardoor kan ik niet zo meeleven en zijn problematiek niet zo navoelen als de bedoeling is. Gail Patrick is zijn prachtige vrouw, Ralph Morgan is ontroerend als de pleger van een crime passionel en het zwarte dienstmeisje Lillian Yarbo doet dienst als de komische noot, maar uiteindelijk moet William toch de film dragen, en ik vind hem een te beperkt acteur om dat met verve te kunnen doen. Alles bijeengenomen is dit zowel qua cast als qua speelduur een veredelde en zeer praterige B-film waar deze fameuze regisseur niet voldoende zijn stijlvolle stempel op heeft kunnen drukken.

De laatste film van James Whale had onderdeel van een episoden-portmanteau moeten worden, maar toen de producer met dit deel niet blij was werd dat idee naar de prullenmand verwezen en verliet de teleurgestelde regisseur de movie-business. Gebaseerd op een kort toneelstuk van William Saroyan is dit praktisch een eenakter voor twee personen, een gokker genaamd Photo Finish die vanuit zijn cel wanhopig probeert om contact te maken (vandaar de titel) en een jong meisje dat zich door zijn bravado laat imponeren en belooft hem te zullen bevrijden. De art-direction (naar het schijnt eveneens van Whale) is bijna expressionistisch, met schuine tralies, dreigende schaduwen en eenzame lichtpunten, en misschien meenden Whale en zijn hoofdrolspeler Harry Morgan dat het theatrale geschreeuw van de hoofdpersoon wel goed bij dat decor zou passen, maar als kijker kreeg ik er al gauw genoeg van, en dat het personage van Marjorie Steele voor de opgewonden gevangene zou vallen leek mij eerder op instigatie van de schrijver die aan de touwtjes van zijn marionet trekt dan een natuurlijke of begrijpelijke ontwikkeling. Interessant vanwege de naam van de regisseur en vanwege de experimentele insteek, maar te theatraal om echt geslaagd te mogen worden genoemd – misschien had een "zwaardere" en/of soberder acteur in de hoofdrol de zaak nog wel kunnen verkopen, maar Morgan is niet de man om mij mee te krijgen, hoezeer ik zijn overgave ook waardeer.

Dit is het eerste geluidsoptreden voor het titelpersonage aan wie in later jaren nog vele films en televisieseries gewijd zouden worden. Ronald Colman is perfect als "the Amateur Cracksman" Raffles, de charmante top-cricketer en society-ster die in zijn vrije tijd een gesofistikeerde meester-inbreker à la Arsène Lupin is. Het verhaal stelt weinig voor en komt er op neer dat Raffles tijdens een nacht in een luxueuze villa wat sieraden moet stelen zonder de overige gasten, de inspecteurs van Scotland Yard èn een bende rivalen voor de voeten te lopen. Uiteraard ontstaan er complicaties waarbij de held flink moet improviseren om alles tot een goed einde te brengen, maar dat is Colman wel toevertrouwd, en door het hoge tempo, de zeer behapbare speelduur en de af en toe toch redelijk verrassende ontwikkelingen is dit eigenlijk nog steeds een uiterst vermakelijke film. Indertijd schijnbaar een flinke hit, hoewel ik me afvraag wat het Amerikaanse publiek moet hebben gedacht van die cricketwedstrijd (gelukkig werd de puntentelling ervan niet uitgelegd).
        Ronald Colman is dus de grote ster hier, en ik denk dat zijn naam een eeuw later zelfs bij grote filmliefhebbers de enige is die nog een belletje zal doen rinkelen, maar het èchte spektakel bevindt zich àchter de schermen. Van de twee cameramannen zou de éne (George Barnes) later Jesse James, Rebecca en Spellbound draaien en de ander (Gregg Toland) The grapes of wrath, Citizen Kane en The best years of our lives; editor Stuart Heisler zou later Humphrey Bogart en Alan Ladd regisseren plus een aantal afleveringen van de tv-series Rawhide en The Virginian; en art-director William Cameron Menzies zou later Things to come en Invaders from Mars regisseren en bovendien in 1940 een speciale Oscar winnen voor zijn bijdrage aan Gone with the wind, de film waarvoor ook Raffles-scriptschrijver Sidney Howard een Oscar zou krijgen. Allemaal niet misselijk.

Eén van Jeunets meesterwerken, een prachtig vormgegeven speurtocht met een wonderbaarlijk sterke balans tussen humor, romantiek, mysterie en oorlogsgruwelen. Op het audiocommentaar op de DVD zegt Jeunet ergens dat Saving Private Ryan de beste oorlogsfilm is die hij ooit heeft gezien, maar de beelden van de loopgraven en het Niemandsland plus de geluiden van inslaande kogels vind ik zelf bijna even indringend. Daartegenover staan dan juist de vastberaden Mathilde en haar vriendelijke oom, die het alleen maar niet kan uitstaan wanneer de Tatiëske postbode zijn grindpad overhoop fietst. Piepkleine bijrolletjes van Michel Robin en Rufus, een wat grotere van Marion Cotillard voordat ze als Piaf wereldfaam zou krijgen, en wat heerlijk dat de geweldige Dominique Pinon altijd op een rol in de films van deze regisseur mag rekenen. En na vele malen kijken krijg ik nog altijd een brok in mijn keel wanneer Mathilde op het einde het lange pad door de tuin afhobbelt op weg naar…

Mijn voorganger daviddoelen heeft al aangegeven hoe het helaas met deze film in z'n huidige staat is gesteld, en of er na een kleine 90 jaar nog ontbrekende filmbeelden zullen opduiken is nog maar de vraag, hoewel ik bij de bonus-features van DVD's van zeer oude gerestaureerde films toch regelmatig zie dat een verzamelaar of een filmmuseum in een uithoek van de wereld nog een complete (en bruikbare) kopie blijkt te hebben. Hoe deze "geamputeerde" versie moet worden beoordeeld is dus lastig, maar toch vond ik dit over bijna de gehele lengte een boeiend geheel vanwege de thematiek van de desillusie van het thuiskomen met de vervreemding, de armoede en de revolutionaire onrust op straat.
        En de (meesterlijke) hand van de regisseur is toch ook in genoeg elementen te zien: de indrukwekkende beelden van optrekkende soldaten in Niemandsland, de camera die door een loopgraaf zweeft, de ontroerende thuiskomst van Ernst (John King), de massascènes van revolutionairen in botsing met politie en leger, en zelfs het spel van Andy Devine die hier warempel verstandiger en vooral slagvaardiger is dan in zijn latere personage van jammerende boerenkinkel (zoals in bijvoorbeeld John Fords Stagecoach van twee jaar later).
        Het theatrale oreren van John King op het einde haalt de angel een beetje uit de film, want het idee dat alles nu wel goed zal komen staat haaks op de teneur van de voorgaande anderhalf uur, zeker omdat we net hebben gezien waartoe zijn PTSS een oorlogsveteraan heeft gedreven, maar als geheel vond ik dit toch een boeiende film. De laatste beelden van krantenkoppen waarschuwen al voor wat de wereld stond te wachten.

De vergelijking met die ene debuutfilm van die ene regisseur ligt zó voor de hand dat ik er verder niet op in zal gaan, maar het grote verschil is dat het in díé film ging om personages van vlees en bloed terwijl het in déze film geen persoonlijkheden zijn maar meer samenballingen van eigenaardigheidjes, waardoor ik bij niemand echt betrokken raak en het me dus ook weinig kan schelen wie het zal gaan overleven en wie niet. De humor, de vrij imposante cast en de excessen (met bijna evenveel fucking fucks als rondvliegende, afketsende en vleesdoorborende kogels) houden de zaak gaande, maar wat mij betreft duurt het allemaal veel te lang. Leuke rol van Armie Hammer die heel aimabel overal buiten probeert te blijven, en ook een aardige "last man standing" die als allerlaatste shot nog een mooie close-up krijgt.