Logboek

Deze film heb ik stom genoeg jarenlang genegeerd om de even stomme reden dat ik niet dol ben op de hoofdrolspeler, maar na recent een paar uitstekende rollen van hem te hebben gezien ben ik hier toch eindelijk maar eens aan begonnen. En ook in deze film stelt DiCaprio me niet teleur, en in tegenstelling tot vele anderen hier vond ik de film ook niet echt inkakken halverwege; de voorspelbaarheid van de plot daarentegen stond me wèl tegen, want dat de paradijselijke medaille één of meerdere keerzijdes gaat hebben wordt eigenlijk al getelegrafeerd door de zelfmoord van Daffy. Evenmin is het duidelijk welke moraal (if any) ik van de film zou moeten meekrijgen, want als Sal en haar volgelingen nou gewoon een eiland zónder wietplantage zouden hebben uitgekozen zou je een heel andere film krijgen, dus ik weet niet wat ik zou moeten afleiden over de onhaalbaarheid van een paradijs wanneer dat zo onhandig gesitueerd wordt op een kilometer afstand van een stelletje narco-criminelen. Of zit daar de symboliek in van de maatschappij die vrije geesten niet toestaat om een eigen paradijsje te creëren? Ik denk trouwens ook dat de "boer" en zijn mannen in werkelijkheid niemand levend zouden hebben laten vertrekken, en zo laat de film me uiteindelijk dus met té veel vraagtekens achter. De schoonheid van de natuur van het eiland deed me verder niet zoveel, maar de soundtrack hielp wel enorm.

De eerste verfilming van het succesvolle toneelstuk van R.C. Sherriff uit 1928, gemaakt toen Hollywood nog maar net begon te wennen aan de techniek van de geluidsfilm, dus het is hier allemaal nog zeer toneelmatig met een stilstaande camera, een zeer beperkt aantal sets (drie: de dug-out, de loopgraaf en het niemandsland) en theatrale vertolkingen met veel Britse stiff upper lips. Wat mij betreft is het bronmateriaal sterk genoeg om de spanning twee uur lang vast te houden, maar kijkers met een kortere aandachtsspanne zullen misschien al vèr voor het einde uitgekeken zijn op bijvoorbeeld Colin Clive's vertrokken gezicht. Hoewel het hier een oorlogsfilm betreft gaat het eerder om psychologie dan om actie of gevechtsscènes, want de plot concentreert zich op de spanningen waaraan de personages bloot staan en waar ze zo verschillend op reageren. Qua stijl dus gedateerd dus, maar wat mij betreft nog altijd boeiend, en het grote succes ervan bracht een aantal carrières in een stroomversnelling: David Manners (Lt. Raleigh) speelde kort hierna in Dracula (1931) en The mummy (1932), R.C. Sherriff had een succesvolle carrière als scriptschrijver (o.a. The invisible man [1933] voor James Whale, Goodbye Mr Chips [1939] en The dam busters [1955]), en (het allerbelangrijkste) James Whale en Colin Clive maakten samen Frankenstein (1931) en The bride of Frankenstein (1935). (In 2017 regisseerde Saul Dibb deze remake met Sam Claflin in de rol van Colin Clive en Asa Butterfield in de rol van David Manners.)

Aangrijpende film over een emotionele terugkeer naar de Tweede Wereldoorlog en over wat die heeft aangericht, met aanverwante thema's zoals ouderdom, liefde, vriendschap en het belang van het verleden daar subtiel doorheen geweven. Prachtig breekbaar gespeeld door Caine en lekker bokkig door Jackson, waarbij het valse sentiment op afstand wordt gehouden door eventuele sturende muziek tot een minimum te beperken. Zeer ontroerend, en een geweldige zwanezang voor de twee kopstukken.

Mooie en ontroerende film over liefde op leeftijd waarin het naturel van Beppie Melissen perfect hand-in-hand gaat met de charme van Sabri Saad El-Hamus. Ook mooie bijrollen van Ingeborg Elzevier en Nazmiye Oral, maar de ééndimensionale reacties van de dochters zijn er een beetje teveel aan – persoonlijk zou ik bij "O mam, echt, je bent niet goed snik!" al de deur achter me hebben dichtgetrokken. Desalniettemin een lieve en perfect geacteerde film die misschien vooral een ouder publiek zal aanspreken. En waarom Timo een vervelend jongetje zou zijn is mij totaal onduidelijk, maar ik ben misschien bevooroordeeld omdat de jonge acteur en de oude Thornhill dezelfde voornaam hebben.

Tja… het begin is op z'n zachtst gezegd wiebelig met die lachwekkende vermommingen en een overval met een truc (de insinuatie dat iemand een bazooka op de zaak van de juwelier gericht houdt) die rechtstreeks uit Steven Soderberghs Out of sight gejat lijkt te zijn, maar wanneer de "criminele" scènes achter de rug zijn wordt de plot interessanter, en omdat ik eigenlijk geen idee had waar de film heen ging of hoe hij zou moeten eindigen ben ik tot het einde toch geboeid blijven kijken. Leuk ook dat je steeds niet weet wat nou echt is en wat gedroomd of gefantaseerd, en ik vond het spel van beide leads uitstekend (ja, ook van Patricia Kaas). Neemt allemaal niet weg dat ik me na afloop toch heb zitten afvragen waar ik nou eigenlijk naar heb zitten kijken; de strekking of het thema of de bedoeling van deze film is niet in één zin te vatten, en bij de ene film is dat een pluspunt terwijl ik me bij een andere film daardoor bekocht kan voelen, en ik zou zo één-twee-drie niet kunnen zeggen met welke emotie deze film me achterlaat. Zou ik hier zonder de naam van Jeremy Irons aan begonnen zijn? (De dub is trouwens abominabel; ik ben wel wat gewend met Italiaanse films uit de jaren 50 en 60, maar bij deze film leek het wel of er bij een groepsgesprek niet eens moeite werd gedaan om te verduidelijken wie van de deelnemers er nou eigenlijk praatte, en daarnaast hielp de "afgeknotte" transfer van DFW [1.33:1 in plaats van 2.35:1] ook niet echt.)

Net nu ik weer eens de drie Astaire-Rogers-DVD's in mijn collectie heb bekeken, is de BBC mij tegemoet gekomen door de enige film van dit duo die ik nog niet had gezien uit te zenden. De standaard-premisse is niet wezenlijk anders (Fred wordt verliefd op Ginger, maar zij ziet zijn luchthartigheid voor oppervlakkigheid aan, zodat hij alle muzikale zeilen moet bijzetten om haar los te weken van een verloofde wiens enige zondes de door het script voorgeschreven kortzichtigheid en nietszeggendheid zijn), maar het grote verschil is dat Rogers hier veel meer gelegenheid krijgt om te laten zien wat ze als actrice in haar mars heeft, zowel wat betreft haar komische talenten als wanneer ze haar ware gevoelens moet proberen te verbergen, en ik moet zeggen dat ik haar nog nooit zo goed heb gevonden (net zoals mrklm hierboven de loftrompet over haar steekt). Ook op andere gebieden verschilt Carefree toch wel van hun eerdere films: minder dans en muziek, meer surrealisme (inclusief een droomsekwens met enigszins unheimische slow-motion), een thematiek (het onderbewuste) die volgens mij in die jaren steeds meer in de mode kwam, en dus een grotere focus op Rogers. Ook wel een iets tragere en wat kortere fim dan gebruikelijk, met twee hoogtepunten (Astaire die met golfballen in de weer gaat, en de dans bij The yam in en dwars door het restaurant), maar als geheel toch net wat minder spetterend dan bijvoorbeeld Top hat en Shall we dance.

Het begint allemaal nog wel goed met een inventieve insteek en aardige FX (de ijsbeer, de sneeuwmannen, de verkleinde Rock), maar op een gegeven moment biedt de plot niet veel nieuws meer, en door de matige gevechtsscènes, het moralistisch sausje over beslissingen die mogelijkheden zijn en de veel te lange speelduur zakt de film steeds meer in. De vertolkingen zijn nog wel aardig, met Chris Evans die geknipt voor zijn rol is en J.K. Simmons die er vol voor gaat, maar uiteindelijk vraag ik me toch af wie er kan hebben gedacht dat dit een goed idee was. Als Dwayne Johnson inderdaad 50 miljoen dollar voor deze rol heeft gekregen (zoals Wikipedia vermeldt) zou het hem sieren wanneer hij deze flop op zijn fatsoen trekt en tenminste een déél van dat achterlijke salaris terugbetaalt.

Ruim dertien jaar geleden op tv gezien, en omdat ik me herinnerde dat ik hem toen erg leuk vond heb ik hem nu maar meegenomen toen ik hem bij de kringloop zag staan. En als ik nu mijn recensie van indertijd herlees blijkt deze film nog ongeveer even leuk te zijn als in mijn herinnering, met de hierboven al vaker aangehaalde hoogtepunten de webcam, het spel van Streep en Martin wanneer ze high zijn) en de opluchting mijnerzijds dat June uiteindelijk de juiste keuze maakt. Wat me tóén echter het meest opviel en nú zo mogelijk nog meer is het spel van John Krasinski, (mij) in 2012 totaal onbekend, inmiddels veel meer in the public eye dankzij zijn rollen, zijn regiewerk en zijn huwelijk, maar hier al echt geweldig met zijn mimiek en zijn snelle reageren – in zijn eentje is hij leuker en interessanter dan June's drie èchte kinderen bij elkaar. Natuurlijk is dat ook de "schuld" van het script dat hem al die grappige momenten geeft, maar al die kansen grijpt hij dan ook wel met beide handen aan.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Twaalf jaar na de eerste keer herzien, en het is eigenlijk best een redelijke film qua plot en performances, maar Renner is nou eenmaal geen Damon, Norton is hier een weinig intimiderende schurk, en de climactische achtervolging is niet erg spectaculair en duurt ook nog eens veel te lang. Desalniettemin een punt erbij, want ik bleef toch benieuwd naar het einde, en dat is altijd een goed teken bij een actiethriller. Overigens dubieus om een film met Bourne in de titel te maken wanneer je de man zelf nergens opvoert, maar goed, dat de hoofdrol voor Jeremy Renner is werd duidelijk genoeg aangegeven zullen we maar zeggen. (Althans, ik hoop dan maar dat geen enkele bioscoopbezoeker de prijs van zijn toegangskaartje bij de kassa is gaan terugvragen vanwege de absentie van Matt Damon…)
        Op het systeemkaartje dat ik invul met de gegevens van elke film die ik zie had ik de vorige keer nog niet eens Oscar Isaac genoemd omdat die me pas het jaar daarop met Inside Llewyn Davis opviel. Dit keer herkende ik hem natuurlijk meteen, want hij heeft sindsdien wel een zeer interessant CV opgebouwd.

Niet eenvoudig om hier iets zinnigs over te zeggen. Bijna absurdistisch-symbolisch toneelstuk voor twee waarin de identiteiten eerst botsen en daarna samenvallen, maar op een realistischer niveau te interpreteren als de poging van Alma om zich los te maken van de raadselachtige Elisabet die alleen maar kijkt, glimlacht en knikt, maar verder niets zegt. Zwijgen uit een verlangen naar zuiverheid, maar waar gaat die zuiverheid over in onmenselijkheid? En wie bepaalt er wat onmenselijk is, en waarom moet die "genezen" worden? Technisch geweldig, met een Spartaanse enscenering, spectaculaire zwart-wit-fotografie van Sven Nykvist en minimale maar effectieve muziek van Lars Johan Werle.
        (Pas na het schrijven van dit bericht las ik de "Jungiaanse" tekst van Dievegge van 6 oktober 2014. Alle lof daarvoor.)
        De prikkelende mening van filmcriticus James Berardinelli: "The movie’s themes are so complex and deeply buried that it offers something new each time it is seen. Like a Rorschach test, one’s interpretation says more about the person offering the opinion than the film itself. It’s a fascinating motion picture, built with intellectuals, film students, and lovers of the inscrutable in mind. Emotionally, however, it’s cold and unlovable – an exercise designed to engage the mind while leaving the heart unmoved." De eerste twee zinnen ben ik het helemaal mee eens, bij de derde zet ik een vraagteken, en de vierde is een mening die –en daarin heeft hij dan weer gelijk– meer zegt "about the person offering the opinion than [about] the film itself."

(reactie op ander bericht)

Ik denk dat hij van plan was om die op te halen zodra het donker zou zijn, maar er kwam "iets" tussen.

Puur bij toeval las ik dit boek zodra de Nederlandse vertaling verscheen, en ik was er zódanig van onder de indruk dat ik meteen het Amerikaanse origineel bestelde. Toen ik later hoorde dat het verfilmd zou worden was mijn eerste reactie: o jee, als ze maar niet Tommy Lee Jones als de sheriff casten, dat ligt té zeer voor de hand, het is bijna typecasting. Maar nu ik de film inmiddels een aantal malen heb gezien moet ik bekennen dat Jones het wel héél erg goed doet, en voor Javier Bardem geldt natuurlijk hetzelfde (filmcriticus James Berardinelli noemt hem "probably the most compelling screen villain since Anthony Hopkins brought Hannibal Lecter to life in The silence of the lambs"). Toch is Josh Brolin voor mij de ware openbaring van de film, zowel qua spel als qua carrièrezet, want het momentum van deze hoofdrol heeft hij met beide handen aangegrepen en daarna bijna alleen maar sterke rollen in belangrijke films gespeeld in plaats van daarna weer in de vergeteldheid te verzinken zoals andere veelbelovende hoofdrolspelers helaas is overkomen.
        Maar de cast vormt natuurlijk maar één aspect van de film – misschien kun je de drie hoofdpersonen nog het beste beschouwen als drie pionnen op het speelbord van een spel waarvan niemand precies de regels kent maar waarvan sheriff Ed Tom Bell beseft dat het hem (en de hele maatschappij) boven het hoofd gaat groeien. Prachtig geacteerd, strak gemonteerd, spaarzaam gebruik van muziek waardoor de spanning steeds groter wordt (bijvoorbeeld wanneer Moss met zijn geweer in de aanslag op zijn hotelkamer op Chigurh zit te wachten), en over de hele film een waas van onafwendbaar onheil. Niet een film om vrolijk van te worden, maar compromisloos gemaakt en met een einde dat weigert zich aan welke happy-end-norm dan ook te conformeren.

Met deze kijkbeurt heeft het aantal keren dat ik deze film heb gezien de dubbele cijfers gehaald, maar op de een of andere manier blijft hij nog altijd onvoorstelbaar fris. Doordat ik er zo vertrouwd mee ben vergeet ik nog wel eens te letten op de perfectie van de details: de kleine nuances van decor, kostuums en rekwisieten (misschien niet historisch verantwoord of realistisch maar wel sfeer creërend), het formaat van het canvas culminerend in de loopgraven bij Branston Bridge, de geweldige trucs van het "recyclen" van de gevangene en hoe Tuco aan Blondie's sigaartjes zijn achterstand afmeet, de onvolprezen muziek, de kleine ontroerende momenten (met Pablo, met de kapitein en met de stervende soldaat) en de grotere gruwelijke momenten (het kamporkest, de chaos en de wetteloosheud van de oorlog, de slachting bij de rivier), de perfecte uitkomst van de laatste shoot-out, en de even perfecte "gepaste" oplossing van Blondie (en Leone) voor de slotscène. Bovenal blijft dit de film van Eli Wallach, van wie elk gebaartje, elke gelaatsuitdrukking en elke intonatie precies goed is – en dan de hilarische manier waarop hij bij de grote explosie dekking zoekt… Het zou me niet verbazen als deze film bij mij de twintig kijkbeurten ook nog wel gaat aantikken (als ik tijd van leven heb natuurlijk).

yeyo vat het hierboven wel aardig samen, en anders is daar altijd nog Fords biograaf Joseph McBride: "It's almost as if Tobacco Road were directed by Ford's evil twin, the dark-hearted mess he became whenever he crawled into his sleeping bag between pictures to drink himself incoherent." En dat laatste zou je dan weer kunnen vertalen naar Fords manier om af te kicken van de zogenaamde sentimentaliteit van The grapes of wrath en How green was my valley.
        Volgens Wikipedia gaf Ford in december 1940 een interview waarin hij zei: "We have no dirt in the picture. We've eliminated the horrible details and what we've got left is a nice dramatic story. It's a tear-jerker, with some comedy relief. What we're aiming at is to have the customers sympathize with our people and not feel disgusted." Voor een zo breed mogelijk publiek dus, zodat niemand in bijvoorbeeld de Midwest zich zou kunnen storen aan de grofheid, de seks en de dubieuze religiositeit van Caldwells oorspronkelijke verhaal. Een dergelijke knieval zou je bij Ford niet verwachten, maar kennelijk leende hij zich daarvoor, en volgens datzelfde Wikipedia-lemma was de film een behoorlijk grote hit. En het pleit voor Fords vakmanschap dat ik, na misschien wel het meest weerzinwekkende overakteren ooit van William Tracy als Dude, op het einde toch ontroerd ben wanneer de Lesters beginnen aan hun reis, maar dat is misschien vooral de verdienste van cameraman Arthur C. Miller.
        Mij deed de film aan niets zoveel denken als aan Popeye, maar meningen verschillen. Wikipedia: "It was one of Andrei Tarkovsky's favorite movies."

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Slim hoe Leone inspeelt op de verwachting dat dit een soort vervolg op A fistful of dollars zou zijn door de plot van zijn vorige film als het ware te spiegelen: eerst ging het om één man tussen twee bendes, nu gaat het om twee mannen die met één bende de strijd aangaan. In het begin is de plot nog een beetje voorspelbaar (bij het duel tussen El Indio en de man wiens gezin zojuist is uitgemoord twijfel ik niet aan de winnaar, want de hoofdschurk moet per slot van rekening nog een hele film mee, dus echt spannend gaat dat vuurgevecht niet worden), maar daarna wordt het allemaal wat minder rechtlijnig door de spanning tussen Van Cleef en Eastwood omdat je niet weet of één van hen (of allebei) hun samenwerking niet gaat/gaan saboteren. Mooie intense stille minuten vóór de bankoverval in El Paso, en leuk om al een paar vooruitwijzingen te zien (de shoot-out met drie mannen in een cirkel van The good the bad and the ugly, het motief van de steeds duidelijker wordenden flashback van Once upon a time in the West), maar wat ik vooral verrassend vind is dat dit eigenlijk vooral de film van Lee van Cleef is: niet alleen speelt hij hier echt geweldig, maar op het einde blijkt hij ook nog eens nobeler dan verwacht wanneer de wraak voor hem belangrijker blijkt te zijn dan de tienduizenden dollars waar hij Clint mee weg laat rijden.

Luchtiger dan luchtig, maar met heel veel plezier en nog meer charme gemaakt. Een perfecte mix van comedy of errors, comedy of manners en romkom, met in de regisseursstoel iemand wiens reputatie anno nu berust op klassieke Universal-horrors als Frankenstein en The old dark house in plaats van gebruikelijke verdachten als Ernst Lubitsch of Rouben Mamoulian. Evenmin zou ik Paul Lukas (voor mij nog altijd een fraaie dubbelzinnige figuur in The lady vanishes) verwachten in de rol van Josef, maar dat hij voor de mooie Elissa Landi valt verbaast me dan weer niets, en Nils Asther is een zeer overtuigende prins. Mooie kleine visuele grapjes, bijvoorbeeld wanneer twee personages ruziënd achter een groepje bomen langslopen om er even later flirtend weer achter vandaan te komen. Het enige raadsel is waarom de hoofdpersonen Josef en Marie heten, maar daar hoef ik geloof ik niet veel achter te zoeken. Erg leuke komedie, momenteel op YouTube te zien.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Hoe kun je nou níét vallen voor een film waarin de hoofdpersonen het nieuwe jaar inluiden op de tonen van Ever fallen in love van de Buzzcocks? Een leuk en lief studentikoos verhaal propvol jonge sterren op weg naar het filmpodium, en ze halen bijna allemaal alles uit hun rollen. Het leukste vond ik toch de frictie en de dialogen tussen James McAvoy en Rebecca Hall, maar ook Dominic Cooper kwam goed over, en de jonge Benedict Cumberbatch vond het kennelijk geen probleem om een enigszins ééndimensionaal personage te spelen. De muziek bevatte allemaal krakers uit mijn studententijd en zette daarmee de periode wel goed neer, maar de overdaad ervan ging me op een gegeven moment wel een beetje tegenstaan – zoals blurp194 hierboven zegt had dat "wel iets dapperder gemogen", en in ieder geval iets minder opdringerig. Maar de film duurt niet te lang, heeft diverse grappige en gênante scènes en eindigt met een mooi moment (hoewel je je kunt afvragen hoe geschikt zij voor hem is), dus ik kon me er toch eenvoudig aan overgeven.

Drie handig aan elkaar geknoopte themalijntjes: een portret van een introverte loner, zijn band met één echte en één substituut-dochter, en zijn speurtocht naar de dader. Redelijk voorspelbaar, maar met nog een aardige twist met de implicaties van het kettinkje tegen het einde; zeker niet slecht, maar ook te vlak om echt memorabel te zijn. Prima geloofwaardige rol van Matt Damon, maar Lilou Siauvaud als de bijdehante Maya steelt de show.

Moeilijk om hier "objectief" over te oordelen, omdat ik bij het kijken steeds denk aan (en soms ook wel vergelijk met) The good the bad and the ugly en Once upon a time in the West. Veel klassieke Leone-elementen zijn in ieder geval al aanwezig: de close-ups van van zweet glimmende gezichten, de muziek, de schilderachtige lokaties, de karakteristieke natuur (hier vooral het witte zand van aan het begin) en natuurlijk Clint: lang, slank, onverstoorbaar en ondoorgrondelijk. De plot is redelijk goed uitgewerkt, het beeld op mijn DVD (met twee edits) is acceptabel, en van de slechte dubs heb ik geen last – bij Fellini kan het nog veel erger, en het komt me ook voor dat Sergio Leone misschien wel de overtuiging van Quentin Tarantino deelt dat het helemaal niet erg (en misschien zelfs wènselijk) is dat de kijker zich er van bewust is dat hij naar een film kijkt. Ook van het onwaarschijnlijke gegeven dat Clint met een gebroken hand al weer zó snel zó goed zou kunnen schieten maakt ik geen punt; alleen dat ook maar íémand van beide partijen zou kunnen denken dat de twee tegen grafstenen leunende (of beter gezegd onderuitgezakte) lijken levende getuigen zouden kunnen voorstellen wil er bij mij niet in. De stijl vergoedt veel, en vanaf hier zou het alleen nog maar beter worden (als ik me For a few dollars more tenminste goed herinner).

Een plaatje, en een zeer overtuigend plaatje ook – de prachtige kostuums, de luxueuze decors en de algemene sfeer geven mij de indruk dat ik echt in die wereld verkeer of althans naar die echte wereld kijk, met de vermelding dat ik er toen natuurlijk niet bij aanwezig was en ik dus nu alleen maar (op basis van contemporaine of moderne reconstructies) kan dènken dat het zo wel geweest had kunnen zijn. Het oog komt dus niets tekort, maar bij de opzet van de film als geheel heb ik zo mijn bedenkingen, want we leren redelijk wat facetten van Sarah Bernhardts (publieke èn privé-) persoonlijkheid kennen (ambitieuze theater-producent, jaloerse minnares, tirannieke werkgeefster, middelpunt van een salon-achtige côterie, maatschappelijk geëngageerde bij de Dreyfus-affaire), en we zien hoe beroemde tijdgenoten (Zola, Freud, Rostand) naar haar gunsten dongen, maar uiteindelijk heeft ze haar grote roem toch vooral te danken aan haar acteertalent en haar talloze toneelrollen, en daarvan zien we helaas niets. Franse kijkers zullen misschien wat meer van haar podiumcarrière op de hoogte zijn door haar zwijgende films en door de vele al dan niet op waarheid berustende verhalen die er over haar carrière de ronde doen, maar ik blijf zelf toch met een enigszins onvoldaan gevoel achter. Alle lof overigens voor hoofdrolspeelster Sandrine Kiberlain die Bernhardt zo dicht als mogelijk bij de kijker brengt.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Niet de eerste keer dat ik deze film zie, wel de eerste keer dat ik zie hoe goed hij gemaakt is, hoe intens Al Pacino speelt en hoe manipulatief het personage van Robin Williams is. Zoveel zonlicht en toch claustrofobisch... Een volle ster erbij.

Intrigerende en boeiende avonturenfilm die sober maar overtuigend een totaal andere historische wereld schetst, met Banderas als buitenstaander die langzaam maar zeker het respect en het vertrouwen van zijn nieuwe elite-eenheid wint. Het laatste bedrijf in de gangen van het grottenstelsel en de daaropvolgende laatste slag is wat minder interessant want voorspelbaarder, maar het eerste uur blijf ik een heel aparte ervaring vinden. Wat de doelgroep voor deze mix van Beowulf en The magnificent seven zou moeten zijn is mij echter niet duidelijk, en zoals bekend schijnt de film dan ook jammerlijk geflopt te zijn, maar ikzelf heb hem al diverse malen met plezier bekeken, en echt niet als guilty pleasure.

Toen ik deze film indertijd bij de huurvideo-release zag was ik eigenlijk wel teleurgesteld: een rechttoe-rechtaan-gangsterdrama, goed gemaakt maar niet spectaculair, en dan ook nog eens een remake, had ik eigenlijk niet méér mogen verwachten van deze filmmaker? In al die jaren heb ik hem nooit herzien, maar nu ik hem goedkoop op DVD ben tegengekomen ben ik toch wel van mening veranderd. The departed is niet zo zeer goed alswel uitstékend gemaakt, met voorop het geweldige contrast tussen de personages van Damon (keurig gekleed en zeer gedisciplineerd, maar een schurk) en DiCaprio (sjofel en agressief, maar rechtschapen) en daarachter de strakke organisaties van Nicholson en Sheen en al hun kleurrijke ondergeschikten, en de spanning hoe het net rondom de twee mollen steeds strakker wordt aangetrokken is prachtig uitgewerkt (om nog maar te zwijgen van de lange maar perfecte climax vanaf het dak tot de eindcredits).
        Toch ontbreekt er volgens mij nog steeds iets waardoor deze film voor mij niet de klassieke status heeft die GoodFellas meteen bij uitkomst had: "Nou, beter dan dít gaat een film uit dit genre onmogelijk worden." Ook z'n hoge noteringen in de top-250-lijsten van MovieMeter (#55) en IMDb (#39) verbazen me wel – het enige wat er ècht uitspringt is voor mij de bloednerveuze vertolking van DiCaprio door wiens lichaam constant een elektrische draad lijkt te lopen. Jack Nicholson daarentegen wordt nooit zo eng of intimiderend als ik had gehoopt, van het opgefokte personage van Mark Wahlberg had ik al bij zijn eerste verschijning genoeg, en alleen Matt Damon is verder uitstekend zonder meer. Misschien moet ik deze film nog vaker zien om echt van zijn grootsheid doordrongen te worden, het heeft me bij bijvoorbeeld Heat ook een aantal kijkbeurten gekost.
        Overigens vond ik deze film in een 2-DVD-versie met op de tweede schijf documentaires over Whitey Bulger en over de invloed van Martin Scorsese's jeugd in Little Italy en de vroegere Warner Brothers-gangsterfilms op films als Mean streets en GoodFellas, plus een negental deleted-scenes met korte inleidende commentaren van Scorsese zelf. Misschien geen exceptionele bonus-features, maar op de één of andere manier trokken ze me wel extra de film in en deden ze me nóg meer beseffen dat ik toch wel naar iets bijzonders had zitten kijken, dus de derde kijkbeurt moet ik misschien maar niet ál te lang uitstellen. (Overigens is GoodFellas bij MovieMeter #15 en bij IMDb #17, en Heat #26 resp. #103.)

Ja, de roman waarop deze film is gebaseerd stamt al van vóór de verfilmingen van The fellowship of the ring en The philosopher's stone, maar toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat The golden compass probeert mee te liften op het succes van LOTR, Harry Potter en Narnia. En op zich is deze film niet heel slecht, maar al vóórdat ik las over de bemoeienis met het plotverloop en de eindmontage door de studio vond ik al dat alles te gehaast ging, waardoor het verhaal-universum te snel wordt uitgelegd, de personages nauwelijks adekwaat aan de kijker worden voorgesteld en de vele bijrollen met beroemde acteurs amper iets te doen krijgen, en dan wordt alles ook nog eens dichtgemetseld met die Danny Elfman-achtige muziek van Alexandre Desplat. Belangrijkste euvel is dat naast al die randzaken de hoofdzaak (de plot) maar niet interessant of pakkend wil worden, en dan steeds al die pratende CG-diertjes erbij… Nee, dit was niet aan mij besteed – alleen de prachtige verschijning van Eva Green deed mij even rechtop zitten, en ik geef een half sterretje erbij omdat Sam Elliott gewoon z'n Texan drawl mag houden.