Logboek

Vooral vanwege de hoofdrolspeler was ik vooraf nogal huiverig voor deze zoveelste verfilming van de roman van A.E.W. Mason (ik geloof dat dit de vijfde versie is), maar hoewel Beau Bridges hier met zijn 36 jaar eigenlijk al flink wat te oud is voor de rol van Harry Faversham heeft hij gelukkig nog niet het enigszins uitgezakte ouwe-trouwe-honden-gezicht van later jaren, en met die baard is hij sowieso onherkenbaar, dus hoewel Amerikaans is hij eigenlijk een prima keuze. De rest van de cast doet het eveneens goed, over Robert Powell heb ik eigenlijk nooit wat te klagen (mooi ook hoe zijn Jack niet liegt over zijn ontmoeting met Harry: "I never saw him."), en hoewel ik niet veel met Jane Seymour heb moet ik zeggen dat deze rol haar toch als een handschoen past. De actiescènes zijn redelijk goed in beeld gebracht, soms wat chaotisch (hetgeen goed past bij de veldslag maar minder bij de één-tegen-één-gevechten in het Arabische koffiehuis), en de uniformen, de kostuums en de mooie donkere kamers en gangen in het huis van generaal Faversham zien er allemaal prachtig uit. Al met al een degelijke verfilming, misschien niet helemaal waard om in de bioscoop in plaats van op de televisie te verschijnen, maar ook niets om je voor te schamen.

23 jaar later heeft deze film voor mij wel íéts van z'n impact verloren, maar niet veel. Het verhaal is zeer stereotyp, inclusief een Deliverance-achtig weird jongetje en wat even overbodige als welkome blote borsten, maar iedereen vult z'n cliché-rollen goed in, er zitten een paar lekker onsmakelijke momenten in (Paul die bovenop het drijvende lijk-in-ontbinding valt, Marcy die haar benen scheert, de drie gewapende locals die verhaal komen halen bij het huisje), en om Giuseppe Andrews als partyman Winston moet ik nog altijd lachen.

Een film die niet precies lijkt te weten wat hij wil zijn: in het kaderverhaal is een onschuldige man op de vlucht voor de politie, maar wanneer hij zich dan schuil houdt in een huisje aan de haven ontstaat er een soort romkom waarbij hij het als flierefluiter aanlegt met zijn buurmeisje wier vader een gokverslaving heeft. Ondertussen wordt de hoop dat die aparte setting van de haven iets van sfeer zal brengen niet helemaal bewaarheid omdat we zo weinig van de zee en de bedrijvigheid zien, maar krijgen we wel iets van die kleine gemeenschap mee zonder dat dat heel erg diep gaat, zodat het allemaal nèt niet goed, nèt niet spannend en nèt niet grappig is. Misschien had ik daar ook niet op mogen hopen bij een film uit 1935 waarvan noch de cast noch de crew ooit naar de A-lijst is doorgestoten, hoewel er toch wel een paar bekende gezichten in zitten: Ann Rutherford had een rolletje in Gone with the wind, Ward Bond werd een John Ford regular en Mary Gordon was Mrs Hudson, de hospita van Basil Rathbone en Nigel Bruce in de Sherlock Holmes-films uit de jaren 40. En van regisseur Joseph Santley staan er bijna 100 credits op IMDb, maar ik vermoed dat hij vooral zal worden herinnerd vanwege zijn regie van The cocoanuts, de eerste film met de Marx Brothers. Gelukkig houdt hij in deze film het tempo hoog, en omdat ook de twee hoofdrolspelers redelijk goed met de vlotte dialogen overweg kunnen is deze film uiteindelijk nog best te doen.

Een clichématige premisse die toch altijd potentie heeft: een groepje niet bij elkaar passende mensen die allemaal zo hun geheimen hebben wordt plotseling samengebracht in een penibele situatie, zodat de kijker kan genieten van de opborrelende conflicten en de gepassioneerde verliefdheden. In dit geval bevinden de passagiers van een neergestort vliegtuig zich op een subtropisch eiland waarvan we bijna niets anders te zien krijgen dan de ongeveer 100 vierkante meter waarop het hutje van de enige twee bewoners staat, en verder worden de fricties en de passies vrij voorspelbaar uitgerold, met de meest explosieve rollen voor Gene Lockhart als de senator met het korte lontje en Marion Martin als de wereldwijze blondine die weet dat mannen vooral op haar sexy uiterlijk vallen (en sexy is ze zéker). Bruce Cabot mag verder de stoere man met gevoel voor humor spelen, en John Boles is de kluizenaar die uiteindelijk valt voor de wijze les van Madge Evans: "Unless we face our responsibilities, we can't respect ourselves." Zet maar op een tegeltje! Het script haalt niet alles uit de mogelijkheden, en de regisseur moet het doen met een niet bijster interessante cast, maar mede dankzij een paar redelijk goed in beeld gebrachte actiescènes (het neerstortende vliegtuig en een gevecht aan boord van een schip – bedenk wel dat dit 1938 is) is dit nog een best aardige film die helaas meer naar de B- dan de A-categorie neigt.

Toen ik als kleine manneke in de bioscoop weggeblazen werd door Once upon a time in the West, kon ik na afloop niet geloven dat Charles Bronson nog geen wereldster was. Achteraf zijn filmografie doornemend zag ik dat hij op dat moment al redelijk grote rollen in zeer grote films als The magnificent seven, The great escape en The dirty dozen had gehad (èn twee seizoenen de hoofdrol in de tv-serie Man with a camera), maar het zou toch nog een paar jaar duren voordat hij een echte ster in actiefilms zou zijn. Showdown at Boot Hill zat zelfs nog vóór The magnificent seven maar kreeg het dus ook niet voor elkaar, en dat terwijl Charlie hier toch onder regie zat van de man die ook verantwoordelijk was voor onsterfelijke titels als I married a teenage werewolf en I married a monster from outer space.
        Toch is dit een heel aardige Western die geen tijd verspilt aan introducties of set-ups en meteen midden in de actie duikt met een marshal die blijft rondhangen in een stadje waar hij duidelijk niet welkom is. De spanning wordt aardig opgebouwd, de sfeer in zo'n ranzig stadje wordt goed getroffen en de voor mij grotendeels onbekende cast doet het naar behoren, maar het liefdesverhaaltje voelt vooral aan als opvulling van de korte film, en als ze serieus de indruk hadden willen wekken dat de hoofdpersoon kleiner dan gebruikelijk is hadden ze beter Alan Ladd of Audie Murphy kunnen vragen (maar die waren misschien te duur). Kleine smetjes op een western die verder redelijk van de gebaande paden afwijkt, met weliswaar echo's van High noon, maar eigenlijk ook al vooruitlopend op het magnifieke Last train from Gun Hill. En de precieze dictie en scherpe one-liners van John Carradine zijn altijd welkom, zeker als hij zo'n lekker ambiguë rol als hier heeft.

Een aardige poging om Raymond Chandlers Los Angeles weer te geven, met buiten de overdadige zon en binnen de stank van lijken, leugens en corruptie. De gecompliceerde plot van de roman is op acceptabele wijze versimpeld zodat het allemaal in de plusminus 70 minuten van een B-film past, en er zitten een paar leuke acteurs in de kleurrijke bijrollen van de schurken, maar het is gewoon gênant om te zien hoe George Montgomery zodra hij het huis van zijn werkgever/geefster binnenstapt al begint met de eerste de beste vrouw die hij tegenkomt te versieren, en Nancy Guild kan echt voor geen méter acteren. Ik geef toe, ik ben bevooroordeeld, want Chandler is één van mijn favoriete schrijvers, en vlak hiervóór had je al twee perfecte private-eyes in de vorm van Bogart als Marlowe in het geweldige The big sleep en Robert Mitchum in het even geweldige Out of the past, maar ook zónder George Montgomery met die twee zwaargewichten te vergelijken vind ik hem echt een enorm lichtgewicht met dat laffe snorretje en dat gefleem en geflirt en die flauwekul dat Merle zijn patiënt is. Zodra Marlowe en Merle samen zijn is dit meer een komedie, terwijl het juist redelijk spannend wordt wanneer Marlowe er in z'n eentje op uit gaat, en dit hinken op twee gedachten doet de film wat mij betreft geen goed.
        Overigens was Chandlers roman waar The Brasher doubloon op gebaseerd is vijf jaar eerder al verfilmd als Time to kill, en de studio achtte het kennelijk niet opportuun om deze officieuze remake dezelfde titel te geven, maar waarom dan niet gewoon voor Chandlers titel The high window gekozen? Uitgever Alfred A. Knopf zag Chandlers oorspronkelijke titel The Brasher doubloon in ieder geval niet zitten: "booksellers might pronounce Brasher as brassiere." Zó had Chandler het zelf nog niet bekeken, maar "I can see your point now."

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Toch maar zelden een film gezien die zó'n kwalitatieve duikvlucht maakt. Een geweldig begin waarin dokter James Mason op gewiekste wijze met $200.000 in baar geld aan de bende van Dan Duryea ontsnapt (de plottekst hierboven verklapt helaas al de wijze waaróp) wordt gevolgd door een soort Shangri-La-ervaring in een Mexicaans dorpje waarin de dokter opeens een hart blijkt te hebben, en hoewel ik elk nieuw personage verdacht vind blijkt bijna iedereen zomaar aardig te zijn en het beste met de wereld in het algemeen en Mason in het bijzonder voor te hebben. De slotscène lijkt dan weer een knieval te zijn voor het naoorlogse pessimisme en fatalisme zoals het in de film-noir zijn belichaming kreeg, en dat levert een uiterst kunstmatige, compleet ongeloofwaardige en in z'n totaliteit eigenlijk gewoon onnozele film op. Jammer van dat eerste kwartier en van de sterke cast (inclusief William "Cannon" Conrad, Jack Elam in een kleine rol, en een jonge Rock Hudson als vrachtwagenchauffeur tijdens een don't-blink-or-you'll-miss-it-moment).

Fanny Brice (1891-1951) was een Joods-Amerikaanse zangeres, danseres en comédienne wier humor en energie schijnbaar nooit naar tevredenheid op celluloid konden worden gevangen, en haar filmcarrière is dan ook beperkt gebleven tot zes of zeven titels. In Be yourself! kunnen we in ieder geval een glimp opvangen van haar dynamische persoonlijkheid, want hoewel de plot niet veel voorstelt zijn haar scènes met filmbroer Harry Green inclusief snelle overlappende dialogen en liefdevol gekibbel nog altijd vermakelijk. Robert Armstrongs dronkemans-shtick heb ik inmiddels al zó vaak gezien dat het wel lijkt alsof hij zelfs nuchter nog lichtelijk aangeschoten is, en buiten Gertrude Astor (366 filmcredits tussen 1915 en 1966 volgens IMDb) als de wulpse Lil (what's in a name) blijven de bijrollen anoniem. Kortom, een lichte luchtige komedie die vooral de moeite waard is wanneer je het fenomeen-Fanny Brice eens met eigen ogen wilt zien (en misschien om haar verschijning te vergelijken met de vertolking door Barbra Streisand in Funny girl (1968) en Funny lady (1975) ).

In tegenstelling tot bovenstaande plotomschrijving is het hoofdpersonage niet Carole Landis maar Carroll Levis (als zichzelf, presentator van een soort talentenjacht op de radio) die betrokken raakt bij de jacht op een Maltezer valk, ik bedoel een klein aapje van messing dat kennelijk zó veel waard is dat er mensenlevens bij inschieten. Probleem is dat Levis zelf zijn gebrek aan acteerervaring op geen enkele manier door welke vorm van charisma dan ook kan compenseren – zelfs Avril Angers als zijn leeghoofdige secretaresse die voor de komische noot moet zorgen speelt hem van het doek, en omdat de plot ook niet veel voorstelt krijgen de boeven bijna vrij spel. En dat zijn gelukkig niet de minsten, want Campbell Cotts, Herbert Lom en Edward Underdown vormen een aardige bende waarvan ik soms half-en-half hoopte dat ze die suffe Levis een loer zouden draaien.Tel daarbij op de aanwezigheid van Ernest Thesiger waarvan je nooit weet wat hij precies in zijn schild voert, Terry-Thomas die een liedje mag zingen en wat kolder met buitenlandse accenten voor de radiomicrofoon mag brengen, een hoofdschurk waarvan de identiteit me werkelijk verraste, en last but most certainly not least de wonderschone Carole Landis, en dan krijg je uiteindelijk een film die dankzij de "randzaken" nog best vermakelijk bleek. Maar wat Carroll Levis betreft ben ik blij dat zijn carrière op het witte doek tot twee titels beperkt is gebleven, en ik geloof niet dat ik naar The depraved (1957) op zoek moet gaan (ondanks die toch waarlijk aanlokkelijke titel).

Bij de meeste thrillers is het sowieso al niet de vraag of de held het op het einde gaat overleven, maar wanneer de plot dan ook nog eens in de vorm van een flashback vanuit diezelfde nog levende hoofdpersoon wordt gepresenteerd is er al helemaal geen vorm van spanning meer aanwezig. Wat dan weer wèl verrassend is dat ik van tevoren zou hebben gedacht dat William Holden de psychiater zou spelen en Lee J. Cobb vanzelfspreken de heavy, maar dat blijkt dus precies andersom te zijn, en dat houdt de film in ieder geval interessant. Inmiddels is de doorsnee-kijker wel voldoende geïnformeerd over het bewuste versus on(der)bewuste, de interpretatie van dromen, het belang van traumatische jeugdervaringen en het Oedipuscomplex, dus de uitleg van de psychiater over hoe één en ander in zijn werk gaat is nu zo goed als overbodig, net zoals zijn behandeling van de nachtmerries van de schurk nu nogal simplistisch aandoet, maar door het acteerwerk van de beide hoofdrolspelers en de aardige situatie van het belegerde vakantiehuis blijft de film toch de moeite waard. (In hetzelfde jaar was er nóg een film over een gangster met een moedercomplex, James Cagney in White heat, en dat was wel even wat anders.)

Indrukwekkende film waarin DiCaprio eigenlijk maar één van de hoofdrolspelers is, en omdat de hele cast zo goed speelt valt zijn eveneens uitstekende spel maar nauwelijks op. Dynamisch maar overzichtelijk gefilmd met een sterke en licht desoriënterende score en een huiveringwekkende Sean Penn die het mooiste shot van de film krijgt wanneer zijn doodgewaande kolonel Lockjaw op het einde ónder het bloed toch bovenop de heuvel verschijnt. Ook wel een onrustbarende film als je bedenkt hoe Amerika momenteel steeds meer op een implosie lijkt af te stevenen, en als dat op mij al deprimerend overkomt, hoe moet het Amerikaanse publiek deze film dan wel niet ervaren?

Niet zo leuk als het origineel van 50 jaar geleden, maar gelukkig wèl leuker dan ik me herinnerde van 20 jaar geleden. Met de plot is niet veel mis, maar het is allemaal iets te "broad" gebracht met personages die soms nauwelijks aan een mens doen denken (met name Ryan Hurst als Lump, maar Tom Hanks zit soms –ongetwijfeld opzettelijk– ook op het randje) en met de onbevreesde Irma P. Hall als de eigenlijke hoofdpersoon. Nou ja, om J.K. Simmons kon ik zoals bijna altijd ook wel lachen, en de onverstoorbaarheid van Tzi Ma blijft grappig, maar verder lijkt het wel alsof de Coens dit verhaal vooral hebben aangegrepen om hun voorliefde voor idiosyncratische bloemrijke taal uit te leven. Vanaf het derde bedrijf wordt de film echter sterker en de plot interessanter, zodat ik uiteindelijk tot en met het laatste shot van Pickles de film moeiteloos heb uitgezeten, en daar zat de soms prachtige gospelmuziek ook wel voor een belangrijk deel tussen. Dus binnen of buiten het oeuvre van de filmmakers zeker geen hoogtepunt, maar bij herziening vermakelijker dan ik dacht, en het ziet er natuurlijk weer gelikt uit.
        Overigens las ik de grap van het bordje met de tekst de sheriff: "RE-ELECT WAYNE WYNER SHERIFF // He Is Too Old to Go to Work" al in de roman The lady in the lake van mijn geliefde Raymond Chandler uit 1943, waarin de hoofdpersoon Philip Marlowe een kaartje op de voorruit van de auto van sheriff Patton ziet: "Voters, attention! Keep Jim Patton constable. He is too old to go to work."

Het schijnt dat deze film gebaseerd is op een roman getiteld The impatient virgin, maar dat laatste woord was denkelijk nog een flinke brug te ver voor de Amerikaanse bioscoopganger van 1932. In veel andere opzichten is dit toch echt wel een film van z'n tijd met thema's als werkeloosheid en de Depression, en om het min of meer realistische aspect van deze film nog eens extra te benadrukken opent de film met de zelfmoordpoging van een zwangere vrouw die door haar man is verlaten – dat was een paar jaar later vermoedelijk niet meer mogelijk geweest. Hoewel de regisseur deze klus naar het schijnt alleen maar aannam om zijn studiobaas een plezier te doen en om bezig te blijven, draagt The impatient maiden toch zijn stempel, want zoals wel vaker bij hem is deze film moeilijk te classificeren als komedie óf drama, aangezien het elementen van beide heeft. Mae Clarke en de altijd sympathieke Lew Ayres spelen opmerkelijk naturel en hun dialogen en omhelzingen komen vlot en ongedwongen over, maar de operatie die de film besluit wordt dan weer serieus in beeld gebracht, en voor de echte kluchtige humor zorgt ambulancebroeder Andy Devine die valt voor Clarke's kamergenoot Una Merkel omdat die zo lekker kookt. John Halliday is ook sterk als Ruths baas, een innemende schuinsmarcheerder met de gladheid van Adolphe Menjou die toch netjes lijkt te blijven totdat Ruth een andere baan blijkt te moeten zoeken en zo in het werkelozenleger terecht komt. En dan is er ook nog een inrichting voor geesteszieken die gewoon in een zijgangetje van het ziekenhuis is gesitueerd… Zoals gezegd een aparte film die afstevent op een happy-end dat geheel in de lijn der verwachting ligt maar die onderweg toch een paar verrassingen in petto heeft.

Vriendelijke anekdotische (zwijgende) komedie over de Iers-Amerikaanse politieagent uit de titel die zonder ooit iemand te arresteren alles oplost met een toegeeflijke glimlach hier en een aai over de bol daar (plus een enkel slimmigheidje zoals het verplaatsen van de verkeerd geparkeerde appelkar van een straatverkoper naar een stoep die juist onder de jurisdictie van een ándere agent valt). Een film die geheel en al door J. Farrell MacDonald en zijn superbe mimiek gedragen wordt, en op de één of andere manier slaagt hij er perfect in om zelfs bij zijn dronkemansscène deze komedie niet tot een klucht te laten verworden. Grappige scènes in "München" en "Parijs" waar zijn beroep vanwege zijn enorme schoenmaat (platvoeten!) door elke collega onderkend wordt, en natuurlijk maakt Riley flink gebruik van het feit dat het buitenland niet péínst over een Drooglegging. Misschien niet direct bij deze regisseur te verwachten, maar dit is een heel geestige komedie met in de hoofdrol een mèns in plaats van een Chaplineske clown. (Mooie begintekst ook: "You can tell a good cop by the arrests he doesn't make. – From the Philosophy of Riley, the Cop.")

Ja, een beetje stom, de film zoals hij in de bioscoop is verschenen duurt dan kennelijk 81 minuten, maar de versie zoals hij op televisie in Het uur van de wolf werd vertoond klokte in op 66 minuten, dus als gebruikers hier klagen dat ze bepaalde dingen hebben gemist kan ikzelf melden dat ik nog veel méér heb gemist, namelijk zo'n 20 procent van de film. Wat raar toch, bij de Classic albums-serie ben ik er wel aan gewend dat de afleveringen worden teruggebracht tot 50 minuten (ik neem aan dat dat gebeurt omdat de producenten hopen dat de èchte fan daarna alsnog de DVD met de officiële versie van 75 minuten gaat kopen), maar bij een film als dit… Enfin, er bleef genoeg over om te genieten, want in tegenstelling tot veel online-recensies had ik totaal geen moeite met de structuur: want voor mij was het gewoon Monique van de Ven zelf die met een ingebeelde gesprekspartner over haar leven en haar films zat te filosoferen, en daarbij kwam meer dan genoeg interessants voorbij. Goed spel van allebei, een interessante terugblik op de carrière van de grootste vrouwelijke filmster die we hier gehad hebben, een mooie nostalgische sfeer, en als bonus diverse prachtige plaatjes van het Bretonse landschap en de prachtige zee.

Het is veelbetekenend dat het eerste dat we na de openingscredits zien een titelkaartje is waarop Dr Samuel A. Mudd vergiffenis wordt geschonken – door een senator, niet door de Amerikaanse president, de regering of een hoge rechtbank, waaruit de oplettende kijker al kan opmaken dat Mudds onschuld misschien niet zo onomstreden is als deze film wil doen voorkomen. Als ik dat voorbehoud maak zie ik hier een boeiende en mooi gefotografeerde film, strak geregisseerd (geen wonder met deze regisseur die vaak al "in de camera" monteerde), met een prima hoofdrol van Warner Baxter en nog beter tegenspel van John Carradine op z'n onaangenaamst, en met een lange ontsnappingssekwens die ikzelf ook negentig jaar na dato nog ervoer als nagelbijtender-spannend dan menig moderne thriller-scène, misschien wel omdat het onrecht dat Mudd (volgens deze film) was aangedaan zó groot is dat ik er des te meer op zat te hopen dat het hem zou lukken om weg te komen èn blijven. Kortom, voorbijgaand aan het bezwaar van de mogelijke historische onjuistheid (en van de toen gangbare raciale stereotypen) is dit nog altijd een meeslepende film wat mij betreft (vanwege de tijd waarin dit zich afspeelt zou je het zelfs een Western- of Burgeroorlog-film kunnen noemen, maar het is natuurlijk eerder een verhaal over onschuld versus het zoeken naar een zondebok).

Na de verrassing en de introducties van de personages in deel 1 is het nu tijd om Jason Momoa zijn eigen franchise te laten uitbouwen, en daartoe proberen de makers Aquamans absurde onoverwinnelijkheid te compenseren door hem in een kleinburgerlijk leventje in te kapselen, maar op een gegeven moment is het toch weer de tijd voor heldendom in actie. En dan moet mij van het hart dat de combinatie van plot, human-interest, broederlijk gekibbel en een ecologische boodschap niet voldoende zijn om mij te doen vergeten dat grote delen van de film (vooral ònder, maar ook wel bóven water) teveel een CGI-fest zijn, dat de schurk weinig charismatisch is en dat de "global climate meltdown" soms enigszins wordt ondergesneeuwd door alle megalomane plannen en extreme monsters. Met Patrick Wilson erbij en op het eiland wordt het allemaal wel aanzienlijk leuker en gaat de film voor mij warempel in de richting van een voldoende, maar uiteindelijk is dit voor mij toch teveel een synthetisch product en te weinig een meeslepend avontuur voor jong en oud.

John Ford is wel de laatste die je als regisseur van deze film zou verwachten, maar het was nou eenmaal onderdeel van zijn contract met Darryl Zanucks 20th Century-Fox dat hij af en toe ook eens een commercieel project onder handen nam, en dat werd dus deze avonturenfilm waarin vier zeer Britse zoons de wereld rondreizen om de naam van hun vader te zuiveren. Aardig verhaal met actie, humor en romantiek, maar zeker geen verplichte kost voor Ford-liefhebbers, met naast gevestigde namen als C. Aubrey Smith en Reginald Denny ook vier jonge honden die tussen 1944 en 1958 allemaal een Oscar zouden winnen – Barry Fitzgerald, Loretta Young, George Sanders en David Niven. De vier mannen uit de titel zijn George Sanders, Richard Greene, David Niven en William Henry, maar net zo belangrijk is Loretta Young die zich tussen hen in heeft gewrongen en net zo hard meedoet aan de speurtocht, wellicht als handreiking aan het vrouwelijke deel van het publiek, maar dat segment zal misschien wat minder enthousiast zijn geweest over de bloedige massaslachting wanneer soldaten met geweren en mitrailleurs het vuur openen op een menige revolutionairen. Merkwaardig brute scène in een verder goed gemaakte standaard-avonturenfilm voor alle leeftijden.

Sterke suspense-western met een stevige cast en een volwaardige rol voor de vrouw. Hugh Marlowe vind ik overtuigender als schurk dan als held, Dean Jagger had ik niet eens herkend met dat baardje, Tyrone Power is z'n jeugdige frisheid een beetje kwijt maar dat staat hem niet slecht, en dat Jack Elam hier door iedereen wordt genoemd is begrijpelijk, want voor zijn personage loop ik liever een straatje om. (Tegelijkertijd is hij hier zó goed dat hij volgens mij hierdoor meteen getypecast werd, maar met zijn uiterlijk zou dat misschien ook nooit ánders hebben gekund.) Er zit ook nog een mooie verrassing in de plot (want ik had eigenlijk verwacht dat Marlowe Elam overhoop zou schieten om van hem als ongeleid projectiel af te zijn, in plaats van andersom), en zelfs het allerlaatste shot bevatte nog een kleine verrassing, want toen Power gevraagd werd: "Maar wat is er vandaag dan toch allemaal gebeurd?" had ik durven zwéren dat hij een verliefde blik opzij op Hayward zou werpen en dan zou zeggen: "Well boys, today I met the woman I'm going to marry…" Maar dat cliché blijft ons bespaard. Lekker strakke film zonder overbodige flauwekul.