Logboek

Zeer strak geregisseerd en gemonteerd, prachtig gefotografeerd (ook en vooral de nachtopnames), weinig maar effectieve muziek, en doorheen de hele film een extreem hoog realiteitsgehalte – de fysieke lokaties zijn zeer overtuigend, ze "voelen" echt. En toch kan ik deze film niet de maximale of zelfs maar een echt hoge score geven. Het gaat niet om een militaire operatie maar om het misleiden van Duitsers met trucs à la Louis de Funès (valse of afgedekte plaatsnaambordjes?!), Burt Lancaster vind ik iets te stoer voor zijn rol, hij is iets te onbeschoft en eigengereid in zijn aanvaringen met officieren van de Wehrmacht die er geen been in zien om ook op het einde van de (verloren) oorlog nog een rijtje gijzelaars in koelen bloede te executeren, en de manier waarop de confrontatie op het einde wordt afgewikkeld is bepaald een anticlimax. (De Engels sprekende Duitsers en Fransen die zoveel gebruikers hier tegen de borst stuiten hebben mij persoonlijk nooit gestoord, zo ook hier.) Kortom, een zeer goed gemaakte film die voor mij net de grootsheid ontbeert.

Een redelijk benauwende situatie (wie zou er uit vrije wil om welke reden dan ook naar Moskou willen gaan? nou ja, in dit geval cast en crew dus) met een groepje vrienden waarvan er nou eens niet minstens één een onverdraaglijke eikel is (hoewel de ijdele hoofdpersoon daar wel gevaarlijk dicht tegenaan schurkt), daarna een rustige opbouw met een paar zenuwachtige scènes (de bagageband, de nachtclub, het restaurant), en dan de scènes in de escape-room zelf. Het acteren is niet slecht, maar de horror komt nooit echt aan omdat de personages helaas vrij vlak blijven, en bovendien had ik net als veel andere gebruikers hier de hele tijd David Finchers The game in mijn hoofd, want bij díé film dacht ik steeds "ja, allemaal heel rot voor Michael Douglas, maar is dit nou niet allemaal onderdeel van Sean Penns cadeau?", dus de gruwelen van Follow me bleven voor mij redelijk op afstand. De allerlaatste twist met Alexei was dan wel weer aardig, maar uiteindelijk is dit wat mij betreft toch een beetje schrale horror zonder de impact van Saw of Hostel (hoewel dan wel weer een fractie beter dan het eerdere Escape room (2017) van deze regisseur).

Moeilijk om hier een oordeel over te vellen: aan de ene kant moest ik te veel denken aan vergelijkbare films over jeugdige vrouwelijke actiehelden of zelfs supersoldaten (La femme Nikita en de Amerikaanse remake Point of no return, Leon, Colombiana, Kick-ass), aan de andere kant zijn diverse actiescènes zó stijlvol gemaakt en bevat de film zó veel goede acteurs dat ik er toch wel geboeid naar heb zitten kijken, ook al grenst het uitgangspunt (in een kleine blokhut in Finland maakt een vader een martial-arts-expert annex moordmachine van "zijn" genetisch gemanipuleerde dochter?!) aan het ongeloofwaardige en bizarre. Niet alle actiescènes overtuigen (met name het van op afstand gefilmde gevecht van Eric Bana met zijn achtervolgers op het speelterrein deed me weinig), maar Saoirse Ronan legt haar ziel en zaligheid in haar rol zonder er een onmenselijk creatuur van te maken, Cate Blanchett is kil maar effectief, en Wright knoopt op het einde netjes alle eindjes aan elkaar zonder mij onbevredigd achter te laten (maar ook zonder dat ik behoefte heb aan een sequel of zelfs een franchise). Een actiefilm with a difference, eigenlijk net als de eerder genoemde titels.

Vanwege een vage herinnering aan de poster waarop ik meende dat een stoere Brad Pitt eerste hulp verleende aan een ernstig gewonde Julia Roberts, begon ik deze film eigenlijk met het idee dat dit een thriller zou zijn. Dus ik moest wel even schakelen toen bleek dat Pitt een onhandige stuntel moest spelen en Roberts het grootste deel van de film niet eens het scherm met hem deelt, en toen de film al een flink eind op streek was vroeg ik me af of de melige insteek (de onbeholpen Amerikaan die zodanig blundert dat hij de lokale oplichters als het ware úítnodigt) het afkijken van deze film wel rechtvaardigde, maar op dat moment begon het gesprek tussen Robers en James Gandolfini in de "diner", en vanaf dat moment werd de film steeds interessanter (en ook wel spannender). Gelukkig wist ik ook niet wie er op het einde nog een zeer verrassende cameo heeft, en Gene Hackman heeft gelukkig ook de benodige gravitas om zijn motief om het pistool in handen te krijgen serieus en overtuigend te brengen. Zo werd de film eigenlijk in de loop van de speelduur steeds onderhoudender, hoewel ik hem voornamelijk zal onthouden vanwege de rol van James Gandolfini (zegt iemand die nooit diens veelgeprezen televisieserie heeft gezien en die dus niet wordt gehinderd door enige associatie met Tony Soprano). Opmerkelijk dat de onervaren regisseur (nog vóór zijn doorbraak met de Pirates-franchise) hier al zulke sterren voor zijn camera heeft weten te krijgen.

Fords liefdesbaby, 50% klucht, 50% romantiek, 100% John Ford, compleet met romantische muziek, de John Ford Stock Company en de lof van de dwarse buitenstaander (Ward Bond als priester Father Lonergan: "I knew your people, Sean. Your grandfather, he died in Australia, in a penal colony. And your father, he was a good man too."). Een man die een vrouw aan de kraag van haar jas door de velden trekt, het zou nu niet meer kunnen, maar het wordt allemaal anders als je bedenkt dat O'Hara daar misschien bij de trein juist op stond te wáchten. Of niet? Hoe dan ook, ik weet niet of je deze film kan benaderen als een realistisch verhaal, maar als rooskleurige fantasie van een Ierland dat vermoedelijk nooit bestaan heeft is het des te geslaagder. Toch ook een kleine injectie van drama (de flashback), en zeker ook een serieuze insteek met het thema van geld en eigenwaarde voor een vrouw in een traditioneel door mannen gedomineerde samenleving (met de zegen van de katholieke kerk), maar we eindigen gelukkig op Fordse wijze met een uitgebreide knokpartij. De sublieme natuuropnames worden helaas soms afgewisseld met evidente achtergrondprojectie, bijvoorbeeld bij de rijdende buggy in het begin (en zelfs wanneer Wayne stil zit op de reling van dat bruggetje) en op het kerkhof verderop in de film.
        Dat oogverblindend rode haar van de oogverblindende Maureen O'Hara – die vrouw was gewoon geboren voor kleurenfilm. Als ik haar agent was zou ik haar als mijn tweede daad adviseren om haar naam te veranderen in O'Haira. (Mijn eerste daad zou een huwelijksaanzoek zijn. Ze mag haar eigen achternaam houden.)

Jeugdsentiment. Eens in de zoveel jaar herzie ik deze film, niet vanwege de plot (die kan ik inmiddels wel drómen) of de FX (anno 2025 uiteraard niet meer up-to-date, maar elke keer verbaas ik me erover dat alles er toch nog best aardig uitziet), maar vanwege het gevoel dat deze film oproept van "we gaan eens iets heel nieuws proberen", net zoals er om bijvoorbeeld de oorspronkelijke Westworld en The matrix en Inception voor mij nog altijd de sfeer van een stap vooruit qua verbeeldingsvermogen hangt. Los daarvan zie ik hier een sterk en unheimisch begin zonder dialogen, een prima cast (ook in en boven de operatiezaal), overtuigend spel van allen, en twee mooie leads. (Wat dat laatste betreft, uit de IMDb-trivia: "Raquel Welch said in her 2013 book that she was infatuated with Stephen Boyd in making this movie, although he declined her advances.") Alleen jammer dat Arthur Kennedy en Donald Pleasence hun discussie over Intelligent Design versus evolutie niet konden afmaken, maar dat zal in een publieksfilm in 1966 wel een brug te ver zijn geweest.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Net zo leuk als het eerste deel, waarbij ik vooral onder de indruk ben van de enorme inventiviteit van de filmmakers die uit elke scène alle kansen qua dialogen, karaktereigenschappen van de personages, gebruiksvoorwerpen in de omgeving en fysieke mogelijkheden van het speelgoed weten te benutten zonder dat de film daardoor overvol of gekunsteld aandoet. Het kind in mij herinnerde zich weer het cowboyfiguurtje dat ik altijd mee naar bed nam, zelfs toen hij geen handjes met pistolen en geen gelaarsde voeten meer had, en de volwassene in mij stoorde zich (kennelijk in tegenstelling tot andere gebruikers hier) nergens aan de Star wars-verwijzingen of aan andere grapjes die geforceerd zouden aandoen. Van a tot z gelachen, en dan kwam er ná z nog een hilarische aftiteling…

Bovenstaande samenvatting slaat de plank af en toe nogal mis: Fred J. Johnson is niet bijzonder rijk, de plaat (om precies te zijn drie platen of matrijzen) wordt/worden niet door Carol en haar vriend maar door Johnson zelf gevonden, Lester (en niet Lefty) is niet de vriend van Carol maar van Johnsons andere dochter Ginny, en het is niet Carol maar Ginny die helemaal op het einde door de valsemunters wordt ontvoerd. De samenvatting geeft wèl aan dat deze plot steeds spannender wordt: de film begint als een luchtige komedie met de gemoedelijke Loyd Corrigan plus Disney-achtige muziek waarbij je de tekenfilmvogeltjes al bijna hoort fluiten, maar na 7 minuten slaat de sfeer radicaal om (net als de muziek), en daarna geldt vooral "The only thing to fear is fear itself" wanneer de boeven subtiele en minder subtiele manieren gebruiken om Johnson te intimideren, en er zit een ook anno 2025 nog beklemmende scène in wanneer Johnson in de nachtelijke straten wordt achtervolgd door zowel een agent in burger als twee bendeleden. Mooi hoe Johnson met het dilemma worstelt (om zichzelf in veiligheid te brengen moet hij de politie bellen, maar dan lopen zijn dochters weer gevaar), en als baas van de valsemuntersbende is Paul E. Burns (die draagt de naam Lefty) een mooi onderkoelde engerd, maar de climax wordt helaas onvergeeflijk snel afgeraffeld.
        Dit is de tweede film van de regisseur die in de jaren 50 en 60 furore zou maken met een aantal klassieke en commercieel zeer succesvolle westerns en actiefilms (Bad day at Black Rock, Gunfight at the O.K. Corral, Last train from Gun Hill, The magnificent seven, The great escape, Hour of the gun), en zijn hand is hier al enigszins merkbaar in de zorgvuldige opbouw en de goed gedoseerde spanning, hoewel het script zoals gezegd de angel een beetje uit de plotafwikkeling haalt. Qua speelduur, rolbezetting en produktie is dit een standaard-B-film, maar qua niveau gaat dit al een flink eind in de richting van A.

Mja, na het plezier dat ik had beleefd aan Branaghs twee vorige uitstapjes als Hercule Poirot zat ik hélemaal klaar voor een lekker ontspannen filmavondje, maar hoewel de plot spannend en intrigerend genoeg was kwam ik toch van een redelijk koude Halloween thuis. En dat had puur met de vorm te maken, want de schurende montage, duistere opnames, vervreemdende camerahoeken en onduidelijke introducties van personages maakten dat ik nooit "in" de film kon komen, en dat dan niet omdat ik gedesoriënteerd raakte à la een psychedelische maar interessante David Lynch-ervaring, maar puur en alleen omdat ik de hele tijd het gevoel had dat ik achter de feiten aanliep omdat ik gewoon niet kon volgen wat er gebeurde, alsof ik me bevond in een koortsdroom waarin ik niet precies kon zien wat zich voor mijn ogen afspeelde. Heel vreemd, en ik heb dat nog maar zelden meegemaakt, maar het was net alsof Branagh en zijn crew er een eer in stelden om een toch al gecompliceerd plot zo onduidelijk mogelijk over het voetlicht te brengen. Geheel van kwaliteit gespeend is de film natuurlijk niet (zo vond ik Branagh en Tina Fey een mooi stel met hun kibbelende dialogen en rappe one-liners), maar het pure kijkplezier bleef vanwege die wazige vormgeving toch uit.

Mooi begin van de serie met twee hoofdrolspelers die meteen al goed in hun rol zitten, met de sprekende ogen van de één en de kwetsbaarheid van de ander, plus Sanne Wallis de Vries die niet zozeer op de rand van karikatuur zit alswel daar regelmatig net veel plezier overheen gaat. Hoogtepunten zijn de voorspelbare maar hilarische diapresentatie van Dreus, het ontroerende tien-minuten-gesprek en het fascinerende bezoek aan het graanmuseum inclusief artisanale gitaarmuziek. Zonnig, licht, vlot en vrolijk, zonder daarbij de thuissituatie van Tobias te bagatelliseren.

Feitelijk een overbodige sequel, meer een verzameling van enge scènes zonder de dwang en de drive van een sterk plot zoals in deel 1. Het redelijke spel houdt de film nog wel drijvend, en David Dorfman geeft een desoriënterende vertolking die de film zeker een meerwaarde geeft, net als het kleine maar effectieve rolletje van Sissy Spacek. Hoogtepunten zijn de herten die het op Rachels auto hebben voorzien, de scène in de badkamer met het water dat uit Aidans badkuip omhoog vliegt, en Samara's spinachtige klimmen in haar poging om Rachel in de put nog te achterhalen – dat zijn echt de rillerige effecten waar ik van hou. (Op mijn DVD zit nog een aardige Easter Egg waarin je de make-up van Samara in versneld tempo aangebracht ziet worden, erg leuk.) Voor de rest, tja, niet slecht maar ook niet heel goed. Wel een mooie suggestieve poster.

Indertijd was deze film behoorlijk meeslepend, nú maakt hij bij mij nog vooral indruk door de zorgvuldige opbouw, de goede rollen en een paar vrij creepy scènes. De eerste scènes met de twee meisjes zet meteen al goed de toon, en de geluidsband met muziek, regen en gewone dagelijkse klanken maar ook met onbestemde geluidjes is sterk en suggestief. De spanning blijft steeds onderhuids, net als in The grudge, maar de tape zelf bevat een paar onruistbarende beelden à la Un chien andalou of David Lynch, en de scène met het paard op de pont is oprecht bizar. Naomi Watts is de ideale actrice voor deze rol, slim en doortastend maar toch ook "gewoon" en met een zweem van kwetsbaarheid, Luke Wilson-lookalike Martin Henderson is prima als sympathieke luisteraar en mede-samenzweerder Noah, David Dorfman kan goed het enge kind spelen, en de onheilspellende aanwezigheid van Brian Cox is altijd welkom. En de laatste scène van Noah bij de tv is wat mij betreft klassiek. Dus, niet meer de impact van 2002, maar anno 2025 nog altijd stijlvol en sterk.

Veel gemengde c.q. slechte berichten hier. Ik heb de film nu voor de derde keer gezien, en ik vind het nog steeds een lekkere en spannende thriller met een aardig plot, een paar explosieve scènes, een paar leuke twists (de scène met de ondervraging in het begin) en een zeer overtuigende hoofdrolspeelster. Ook Orlando Bloom heeft weer eens een rol waarin hij wat kan laten zien, want ondanks The Lord of the Rings en Pirates of the Caribbean en Kingdom of Heaven is hij toch nooit echt een ster geworden. Hoog tempo, niet te lang, uitstekend vermaak.
        Wel een zwak punt is dat er wordt verzuimd om na afloop in te gaan op de impact die Amjads dood moet hebben op Racine (om nog maar te zwijgen van Amjads gezin). Iemand met zo'n capaciteit voor schuldgevoel als zij eerder in de film heeft getoond moet toch gebroken zijn door de dood van een hulpeloze jongen die door haar toedoen (en door dat van haar baas Emily Knowles) hierbij betrokken is geraakt. Maar ja, dat is misschien teveel verwacht en te ver doorgedacht.

Ook nu ik de drie Hobbit-films al vele malen heb gezien zal ik niet beweren dat ze het niveau van de LOTR-trilogie halen, maar op zichzelf beschouwd vind ik toch ook een geweldige reeks. Het belangrijkste pijnpunt toen ik indertijd de bioscoop verliet was dat de dertien dwergen een vrij amorfe massa vormden, maar inmiddels (= na meerdere kijkbeurten) kan ik de individuele dwergen steeds meer uit elkaar houden en heb ik van de meesten ook hun eigen karakter leren onderscheiden (met name Thorin en Balin springen er wat dat betreft uit). Er zit misschien wat meer comedy in (de overdonderende invasie van dwergen in Bag End, Radagast met vogelpoep op zijn hoofd, de trollen en hun platte Engels), maar door het vlotte tempo stoort me dat nergens, en Azog The Defiler en Bolg zijn mooie creepy en bepaald niet lachwekkende vijanden.
        Een paar hoogtepunten: het zingen van het Misty Mountains-lied in de invallende schemer, het prachtige kostuumontwerp van de verschillende dwergen, het ontroerende nachtelijke gesprek tussen Bilbo en Bofur (James Nesbitt) terwijl Thorin ongemerkt meeluistert, de geweldige voice-performance van Barry Humphries als de Great Goblin, het hilarische shot van de dwergen bij de fontein van het Last Homely House (of zit die scène alleen in de extended-versie?), en natuurlijk Thorins "I have never been so wrong in all my life" waarbij ik het letterlijk niet droog hou (mede vanwege het overtuigende spel van Richard Armitage).
        En op één aspect scoort deze trilogie zelfs beter dan zijn gelauwerde voorganger: van Bilbo Baggins vind ik zowel het personage (met z'n ontwikkeling van braaf tot ondernemend) als de acteur (de veelzijdige Martin Freeman) aanzienlijk leuker en interessanter dan Elijah Woods Frodo. Kortom, als ik zeg dat deze trilogie LOTR niet kan evenaren moet ik daar bij aantekenen dat ik er evenveel kijkplezier bij heb.