Shadowed (1946)

Bovenstaande samenvatting slaat de plank af en toe nogal mis: Fred J. Johnson is niet bijzonder rijk, de plaat (om precies te zijn drie platen of matrijzen) wordt/worden niet door Carol en haar vriend maar door Johnson zelf gevonden, Lester (en niet Lefty) is niet de vriend van Carol maar van Johnsons andere dochter Ginny, en het is niet Carol maar Ginny die helemaal op het einde door de valsemunters wordt ontvoerd. De samenvatting geeft wèl aan dat deze plot steeds spannender wordt: de film begint als een luchtige komedie met de gemoedelijke Loyd Corrigan plus Disney-achtige muziek waarbij je de tekenfilmvogeltjes al bijna hoort fluiten, maar na 7 minuten slaat de sfeer radicaal om (net als de muziek), en daarna geldt vooral "The only thing to fear is fear itself" wanneer de boeven subtiele en minder subtiele manieren gebruiken om Johnson te intimideren, en er zit een ook anno 2025 nog beklemmende scène in wanneer Johnson in de nachtelijke straten wordt achtervolgd door zowel een agent in burger als twee bendeleden. Mooi hoe Johnson met het dilemma worstelt (om zichzelf in veiligheid te brengen moet hij de politie bellen, maar dan lopen zijn dochters weer gevaar), en als baas van de valsemuntersbende is Paul E. Burns (die draagt de naam Lefty) een mooi onderkoelde engerd, maar de climax wordt helaas onvergeeflijk snel afgeraffeld.

        Dit is de tweede film van de regisseur die in de jaren 50 en 60 furore zou maken met een aantal klassieke en commercieel zeer succesvolle westerns en actiefilms (Bad day at Black Rock, Gunfight at the O.K. Corral, Last train from Gun Hill, The magnificent seven, The great escape, Hour of the gun), en zijn hand is hier al enigszins merkbaar in de zorgvuldige opbouw en de goed gedoseerde spanning, hoewel het script zoals gezegd de angel een beetje uit de plotafwikkeling haalt. Qua speelduur, rolbezetting en produktie is dit een standaard-B-film, maar qua niveau gaat dit al een flink eind in de richting van A.