Logboek

Onverwacht veel mismoedige berichten die ik zelf niet had zien aankomen omdat ik de film indertijd al bijzonder grappig vond, en nu eigenlijk nog steeds. Een nagenoeg perfecte rolverdeling (inclusief die zielige Richard Jenkins, een "unsung hero" in het Coen-universum), prachtig camerawerk (uiteraard, met Roger Deakins achter de zoeker) en een onverwachte twist (de oliemiljonair die een ingehuurde acteur blijkt te zijn), en die flauwe baron en dat steeds herhaalde "Nail yo' ass" vergeef ik daarbij graag. En wat lijkt George Clooney hier vaak op Cary Grant…

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Moeilijk om deze film te bekijken zonder hem steeds te vergelijken met de klassieke BBC-serie met Jennifer Ehle en Colin Firth van tien jaar eerder, maar in de loop van deze film lukt mij dat toch steeds beter. In de eerste helft van de film stoor ik me aan Keira Knightley's vervelende lachje, Matthew MacFadyens lelijke kapsel en het enorme tempo, maar langzaam maar zeker komt er meer "lucht" in de film, en dan blijken de twee hoofdrolspelers eigenlijk uitstekend op hun taak berekend te zijn (ook op de momenten waarop hun stille mimiek het werk moet doen), en uiteindelijk is dit voor mij een meer dan bevredigende hervertelling van het klassieke verhaal. Natuurlijk zijn er wat kleine missers (Mr Bennets hilarische "unhappy alternative"-speech verzuipt in de schoonheid van de lokatie en in het tempo van de uitvoering van de scène), maar de casting van met name Judi Dench en Tom Hollander maakt alles weer goed. Zo kan ik deze titel toevoegen aan het rijtje verhalen (The hound of the Baskervilles, Rebecca, And then there were none...) waarvan ik de plot wel kan drómen maar waarvan ik elke nieuwe versie toch weer met plezier bekijk vanwege de verschillende accenten die casting, vertolkingen en scripts kunnen zetten.

Een film met meerdere speerpunten (oorlog, overleven in de woestijn, alcoholisme, het mysterie van de tas van Van der Poel), maar omdat alles ongeveer evenveel aandacht krijgt wordt dat nergens een probleem. Redelijk overtuigend spel van John Mills (is hij hier geblondeerd?), lekkere rol van Anthony Quayle als cocky vrijbuiter, acceptabel spel van Sylvia Syms, en een standaard maar goede vertolking van Harry Andrews geheel in stijl met hoe hij in mijn filmgids wordt omschreven: "Tough-looking British stage and screen actor. Often plays sergeant-majors or other no-nonsense characters." Fraaie lokaties (in Libië) die goed de hitte overbrengen, een prachtig pijnlijk moment met Quayle onder de ambulance, en zonder dat de intensiteit van bijvoorbeeld Le salaire de la peur wordt bereikt is dit toch een behoorlijk sterke stiff-upper-lip-ensemble-avonturenfilm.
        Alleen die rare titel… die verwijst natuurlijk naar een plotlijntje in de film, maar hoewel ik hem wel vaker ben tegengekomen zou ik daar nooit een film als déze achter hebben gezocht. Niet voor niets kwam deze film in Amerika onder de passender titel Desert attack uit, hoewel de distributeur aan die andere titel feitelijk meteen ook een totaal andere film koppelde door 50 minuten uit het Engelse origineel te knippen. Sterker nog, als ik de trailer op YouTube bekijk blijkt de BBC in zijn uitzending van 18-5-2025 het lange origineel te hebben beloofd maar de korte versie te hebben uitgezonden, zodat ik eigenlijk niet weet welke waardering ik hier nou aan moet geven. Een béétje belazerd voel ik me wel.

Redelijk boeiende oorlogsfilm met helaas een bijzonder matige hoofdrol, want David McCallum moet hier weliswaar een stoïcijnse ijzervreter spelen, maar zijn onbeweeglijke gezicht vertoont wel héél weinig emoties. Ook de wat mij betreft tamelijk voorspelbare plotwending op het einde (de stiefbroer sterft een heroïsche dood en offert zich zo op om heel praktisch de weg vrij te maken voor Quint en Beth) deed de film geen goed. Uiteindelijk hield deze film vooral mijn interesse vast omdat hij als het ware voortborduurt op de uitvinding van de door Michael Redgrave gespeelde wetenschapper in The dam busters (1955), maar ook in díé film zagen we al de toepassing daarvan door een groep precisie-bommenwerpers. Zo is Mosquito squadron al met al een vlot wegkijkende maar ook vrij middelmatige en bovendien enigszins overbodige oorlogsfilm.

Erg 80's qua kapsels, hemdjes, telefoons, muziek en algemene gelikte plastic look, maar qua moraal en insteek wat minder makkelijk te plaatsen. De mij onbekende cast helpt bij het creëren en in stand houden van de illusie (pas híér las ik dat Billy Warlock ook in Baywatch speelde – godzijdank heb ik dat altijd links laten liggen), en hoewel de film een vrij amateuristische uitstraling heeft creëert Yuzna toch een aardig desoriënterend er-klopt-iets-niet-maar-wát-dan-precies?-sfeertje vol valse clues. Het einde is terecht vermaard, meer absurdistisch-grotesk dan echt goor, en met enigszins cheesy special-effects die grappig genoeg geen afbreuk doen aan de extremiteiten. (Overigens vond ikzelf de scène waarin de half ontklede vader op bed de blote schouders van zijn dochter zit te masseren terwijl moeder met verleidelijk décolleté toekijkt net zo bizar en eigenlijk veel ongemakkelijker.)

Deel 3 steekt deel 2 naar de kroon, met opnieuw een reis annex queeste die ditmaal naar een prachtige ondergrondse wereld voert en bovendien een nieuw personage introduceert – als ze Johnny Depp voor de stem van Buck hadden gevraagd had me dat niets verbaasd. De plotcomplicaties buitelen in hoog tempo over elkaar heen, en sommige scènes lijken me bepaald niet geschikt voor 6-jarigen zoals de hoes van de DVD ons wil doen geloven, maar als volwassene heb ik me hier meer dan uitstekend mee vermaakt (en ook regelmatig hardop bij zitten lachen – zelfs de herrie van het Songfestival dat mevrouw OnHeavenHill in een andere hoek van de huiskamer zit te kijken stoort me niet).

Tjonge, wat had ik deze film graag geweldig gevonden. Op papier heeft hij alles: een lekker verhaal, een geweldige locatie, een uitstekende cast met een leuke acteur in de hoofdrol en een charismatische in de sleutelrol (om nog maar te zwijgen van de oogverblindende Tyrese Gibson), dus dan zit ik toch te wachten op intense confrontaties tussen nerveuze personages onder hoogspanning met allemaal intrigerende plotontwikkelingen en interessante persoonlijke verhalen… Maar in de praktijk ontbeert deze film het énige waar hij niet zónder kan, en dat is spanning. Er zit best een redelijk tempo in de film, we beginnen bijna meteen middenin de storm (die heel knap zónder muziek wordt gemonteerd) en iedereen speelt naar behoren, maar uiteindelijk kabbelt de film als geheel maar zo'n beetje voort, en zelfs het in principe spannendste gedeelte (de ontmoeting met de bandieten) genereert nauwelijks echte opwinding. Ik heb deze film nu vijf keer gezien, elke keer vol hoop èn verwachting dat ik er door ga worden meegesleept, maar eigenlijk zijn zowel de rol als de afgemeten vertolking van Giovanni Ribisi het enige waar ik echt warm voor loop. Bij wie ik de schuld moet leggen weet ik niet – de scriptschrijvers, de editor, de regisseur… ik denk toch de laatste, ook al omdat ik bij geen van de andere drie titels die ik van hem heb gezien de indruk kreeg dat hij een echt sterke film kan afleveren. (Het origineel heb ik lang geleden ooit gezien, maar daar weet ik niets meer van, dus daarmee vergelijken kan ik deze remake niet.)

Nog een stukje beter dan deel 1, met de romantiek van Ellie, een paar echt enge vijanden en twee mooi onuitstaanbare broertjes nieuw in de mix, met nóg intensievere interactie tussen de leden van de ditmaal uitgebreide "familie", en het geheel wederom gegoten in de vorm van een reis of queeste die ditmaal zó pakkend is dat ik de interludes met Scrat bijna als storend ervaar. Leguizamo's bijdrage blijft wat mij betreft het hoogtepunt, maar ook het knappe en gedetailleerde geluidsontwerp moet genoemd worden. Eindeloos inventief en natuurlijk bijzonder grappig.

Twee hilarische personages, één bevredigende volte-face, geweldige animatie (hoewel de Neanderthalers er niet aantrekkelijk uitzien, maar dat is misschien ook om het contrast met de "menselijke" dieren te benaderen) en een mooie ontknoping – alles valt perfect op z'n plaats, hoewel de grootste verrassing misschien wel is hoe fris dit eerste deel nog aandoet, hoe vaak ik hem inmiddels ook al heb gezien. Prima stemmenwerk ook, met de lispelende Leguizamo als uitschieter.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Zonder al te veel films van Ben Foster te hebben gezien is het wel duidelijk dat hij geweldig goed intense rollen kan spelen of zich in ieder geval duidelijk op z'n gemak voelt (bij wijze van spreken dan) in intense films, getuige zijn memorabele rollen in 3.10 to Yuma, Hostiles, Hell or high water en The program. Maar déze film is nog wel even wat anders, want hij gaat hier zódanig op in zijn rol dat ik de acteur achter het personage niet meer kan zien. De pijn in zijn ogen, zijn lichaamstaal, zijn voelbare ongemak in de nabijheid van andere mensen, zijn besef in de flashbacks van waartoe hij zich moet verlagen om te overleven, de gruwelijke keuzes die hij heeft moeten maken, Foster brengt het allemaal op briljante wijze over, en de bijrollen geven hem gelukkig alle ruimte. Sobere regie, geen ondubbelzinnig happy end, en Hans Zimmer houdt zijn muziek gelukkig klein – dat alles (en Foster voorop) maakt van deze film een onverwachte klap in de maag.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Als de naam van Guy Ritchie op de titelrol van een film verschijnt moet je natuurlijk je verwachtingen enigszins bijstellen, en dus verbaasde het me niets dat dat deze film vol zat met hektische montage, narratieve trucjes (scènes die door elkaar worden gehusseld, een stukje film dat even wordt teruggespoeld), enorme knokpartijen, experts in Oosterse vechtkunsten, CG-monsters, bullet time-achtige beeldmanipulatie wanneer Excalibur wordt gehanteerd, en een hoofdpersoon met de attitude van, wel, een 21ste-eeuwse actiefilmheld. En al met al heb ik me hier toch redelijk mee vermaakt, vooral dankzij de geweldige Jude Law die hier een uitstekende en werkelijk onaangename schurk neerzet (Arthur op het einde: "You make sense of the Devil.").
        Maar ja, die Charlie Hunnam… ik weet nog steeds niet wat ik van hem moet vinden. Ik heb wel een paar films van hem gezien waarin hij heel effectief was (bijvoorbeeld The lost city of Z en The gentlemen), maar als aanstormende legendarische koning maakt hij op mij totaal geen indruk, en als koninklijke verschijning voldoet Eric Bana (hier dus Arthurs vader Uther Pendragon) aanzienlijk beter wat mij betreft, dus ècht enthousiast kan ik hier toch niet over worden. En ik begrijp de aantrekkingskracht van de actie-insteek van dit soort Middeleeuwse spektakels wel, maar ik vraag me toch af waar de film is die recht doet aan de poëzie van de Arthur-mythologie (zoals bijvoorbeeld de vijf delen van T.H. White's The once and future king-romancyclus).
        Wat die CGI overigens betreft, ik moet bekennen dat die reusachtige adder zelfs op mijn televisiescherm wel een bijzonder indrukwekkende verschijning was – dat was een mooie compensatie voor de bepaald underwhelming rol van Astrid Bergès-Frisbey als duistere tovenares (nee, met een paar rode oogjes wanneer je je magie aan het arbeiden bent krijg je bij mij niet de handen op elkaar).

"It's not always a good place to go, the past." Een beetje een hybride film: de eerste helft een mooi Brideshead revisited-sfeertje, de tweede helft een soort paranoia-thriller, met als gemeenschappelijke noemer het personage van "Glorious" Anne die langzaam maar zeker beseft wat zich onder het vernis van deze British-upper-upper-class bevindt. Zelden zal er in een film zo'n indrukwekkende cast zijn verzameld, en al die acteurs houden de film tijdens de verschuiving van het ene genre naar het andere met gemak overeind, met onder anderen Bill Nighy geruststellend als altijd en Jeremy Northam ambigu zoals bijna alleen híj dat kan, plus Julie Christie ("I can usually only enjoy the countryside in very small doses") in een klein maar fijn bijrolletje. De meeste aandacht gaat natuurlijk toch uit naar Romola Garai, en met haar acteertalent èn haar schoonheid houdt zij de kijker steeds goed bij de les, hetgeen in combinatie met het fraaie camerawerk resulteert in een knappe, half warme half benauwende film met ook nog eens een sterke emotionele punch op het einde.
        Leuk detail: de jonge Walter wordt gespeeld door Sam Kubrick-Finney (1994-), de kleinzoon van de beroemde regisseur, in één van de drie films waarin hij optrad; daarna koos hij voor een carrière in de muziek, als zanger-gitarist van de metalband Shields.

Tja, hoe vaak heb ik het niet al meegemaakt dat een fantasiefilm als deze intrigerend begint en daarna een doorsnee aktiespektakel wordt? Morbius volgt de platgetreden paden en verwordt na een half uur tot een gewone vampierenfilm, en als klap op de vuurpijl is het eindgevecht a. uiterst voorspelbaar, b. propvol CGI en c. vanwege het duistere camerawerk amper te volgen. Jared Leto maakt bewonderenswaardig weinig gebruik van alle mogelijkheden om als een mad scientist te over-acteren, en naar dat onorthodoxe en ietwat skeletachtige gezicht van Matt Smith is het altijd fijn kijken, maar dan ben ik toch echt door mijn pluspunten heen.