Logboek

Begint als een soort good old boys-komede inclusief kluchtige knokpartij in een café waarvan de eigenaar zich niet eens afvraagt wie er voor de schade moet gaan opdraaien, daarna krijgt de film een serieuze sociale context met een politicus die een slaatje uit een spontane maatschappelijke beweging wil slaan plus het thema van zuidelijk racisme, en we eindigen weer op een maatschappelijke noot na het spektakel van de exploderende truck in een finale waarvan ik niet had gedacht dat de overheidstroepen het zover zouden laten komen (en waarvan de impact wat mi betreft niets verliest door de twist dat de Duck nog leeft). Je kunt een hoop gaten in de film schieten (wat zijn die truckers allemaal belachelijk aardig, waarom moeten die trucks in Alvarez per se dwars door die schuurtjes van onschuldige burgers rijden, en wat heeft het personage van Ali McGraw nou helemaal te zoeken in deze film?), maar als je dat níét doet is dit een aardige en af en toe best spannende mix van komedie, actie en maatschappelijk commentaar met een paar mooie typische Peckinpah-trekjes zoals de slow-motions en het oog voor het ruime landschap. Prima rollen voor Kristofferson en Borgnine, en ondanks de problematische draaiperiode schijnt dit toch de commercieel succesvolste film uit Peckinpahs carrière te zijn geweest, hoewel je je kunt afvragen hoeveel van het succes op het conto van Peckinpah mag worden geschreven en hoeveel op dat van de editor, de second-unit en/of de studio.
        Bij de IMDb-trivia lees ik nog een grappig detail dat mij (en naar ik vermoed de meeste kijkers) zal zijn ontgaan omdat het in de uiteindelijke film totaal ondergesneeuwd is geraakt: Violet (de serveerster die het met Rubber Duck aanlegt) is de echtgenote van sheriff Lyle, hetgeen in het oorspronkelijke script bijdroeg aan de vete tussen Lyle en de Duck. De enige hint die daarvan in de uiteindelijke montage is overgebleven is wanneer de bont en blauwe Lyle het café uitloopt en tegen Violet zegt: "We'll talk about this later."

Niet slecht, professioneel gemaakt, aardige cast en mooie heldere visuals, maar toch behoorlijk teleurstellend vanwege het trage tempo en de hoge voorspelbaarheid, waarbij de vijand ook nog eens niet meer dan een ééndimensionale moordmachine is. De tweede helft trekt de film wel wat aan dankzij de speurtocht, en wanneer Ford wordt gevraagd om het bekijken van de satellietbeelden van het vernietigen van het terroristenkamp bij te wonen lijkt het er zelfs even op dat er enige aandacht is voor humanitaire aspecten van zowel de terreur als de vergeldingen, maar dat pad wordt al spoedig verlaten (nee, dit is geen Eye in the sky). Misschien heeft de teleurstelling er ook wel mee te maken dat het iets meer gewicht in de schaal zou hebben gelegd wanneer er tegen een hele misdadige bende of terreurorganisatie zou zijn gestreden in plaats van één man die de hele CIA en al hun dure hupmiddelen mag inzetten om zijn eigen gezin te beschermen. Al met al is dit veel geschreeuw maar weinig wol en met een climax waarin de CIA zich op bespottelijke wijze de kaas van het brood laat eten. Overigens wel apart om Sean Bean hier "little brother" te horen zeggen.

Tja, aan het begin vroeg ik me wel af of zo'n extreme psychedelische stijl noodzakelijk is om een verhalende film over psychedelica te maken, maar achteraf heeft het toch wel gewerkt voor mij. Wie hier aan begint met het idee dat elke vervreemdende scène en elke droomsekwens en elke beeldflits in de film verklaard moet kunnen worden zal misschien van een koude kermis thuiskomen, want de beeldtaal lijkt te worden gestuurd door de hallucinante ervaringen van de hoofdpersoon tijdens zijn trips en door de herinneringen aan zijn zorgeloze jeugd in het titeldorp, maar tussendoor zit er voldoende logica in de scènes met andere personages om de plot toch enigszins volgbaar te houden. Of scheelt het dat ik vooraf al een korte samenvatting van het (vrij elementaire) verhaal had gelezen? Hoe dan ook, ik heb 85 minuten redelijk geboeid gekeken zonder ál te veel op mijn horloge te kijken, maar een tweede kijkbeurt zit er niet in; misschien zou ik daar ánders over denken als ik ervaringen met LSD en andere "geestverruimende" middelen had gehad, maar die heb ik niet.
        Jaren geleden heb ik de enige andere speelfilm van deze regisseur gezien, maar in mijn herinnering was Siddhartha (1972) toch een veel conventionelere en op een realistische leest geschoeide film, terwijl je Chappaqua zou kunnen beschrijven als een realistische ervaring gezien (of weergegeven) door een surrealistische lens.

Indrukwekkend hoe er met de beperkte lokale infrastructuur en idem energievoorziening toch zo'n fraaie en ook technisch voldragen film kon worden gemaakt, en dat cameraman Floyd Crosby een Oscar voor zijn werk heeft ontvangen zal geen verbazing wekken (en dan vraag je je nog af hoe deze film er in kléúr uitgezien zou hebben). Dat gezegd hebbende was ik oorspronkelijk geneigd om de film als een soort sprookje voor volwassenen te classificeren, maar de grimmigheid van het tweede deel met het onverbiddelijke afknijpen door zowel de priester als de caféhouder geeft hier toch een meer realistische en vooral sombere draai aan. De exotische tint is één van de grote charmes van de film, maar schept tegelijkertijd een culturele afstand waardoor ik niet weet of ik deze film nog vaker zou willen bekijken, ondanks de visuele pracht en de krachtige beeldtaal.

Aardige noir-achtige thriller die in het begin draait om het personage van Anne Baxter, en die bewijst hier dat ze niet alleen maar mooi is maar ook nog heel behoorlijk kan acteren (met name het vrolijk-aangeschoten zijn doet ze overtuigend); dat talent was natuurlijk eigenlijk al duidelijk uit haar eerdere films (waaronder All about Eve), maar op de een of andere manier is ze bij mij altijd onder de radar gebleven. In de tweede helft komt er meer aandacht voor de rol van de journalist, en Richard Conte zet die eveneens goed neer met de juiste mix van kwetsbaarheid en cynisme. De film is gedurende het grootste deel nog altijd spannend omdat je niet weet hoe Norah hier uit kan komen c.q. hoe deze film het voorspelbare "happy end" kan krijgen, maar wanneer op het einde blijkt dat Prebble de mep met de poker gewoon heeft overleefd en Norah dus helemaal geen moord heeft gepleegd riekt dat toch een beetje maar valsspelen. Natuurlijk hebben films in deze tijd bijna altijd een happy-end (hoewel zeker niet altíjd, zie bijvoorbeeld Out of the past), maar deze plotwending komt wel èrg geconstrueerd over: als Norah bij haar ontwaken de pols van Prebble zou hebben gecontroleerd zou ze hebben ontdekt dat hij helemaal niet dood is en zou je dus geen film hebben, dus moet ze onmiddellijk in paniek wegrennen zodat de scriptschrijver haar met een schuldgevoel kan opzadelen. Aan de andere kant: als ze had gemerkt dat hij nog leefde zou ze alsnog een probleem hebben als ze de volgende dag in de krant had gelezen dat hij dood was aangetroffen, want wie zou er dan in haar onschuld hebben kunnen geloven? Nou ja, misschien is dit allemaal veel te ver doorgedacht, maar net als sommige andere gebruikers hierboven was de huidige oplossing mij een beetje een doorn in het oog. Neemt niet weg dat dit voor het grootste gedeelte toch een spannende en goed geacteerde film is waarbij ik lang benieuwd bleef naar hoe de heldin zich uit de problemen zou kunnen werken, en dat komt toch eigenlijk niet zo gèk vaak voor.

Qua uitgangspunt op zich een aardig misdaad-mysterie, met in de hoofdrol de inmiddels in de vergetelheid geraakte Edmund Lowe die hier overtuigend zowel een aan lager wal geraakte zuiplap als een gedistingeerde inspecteur in rokkostuum speelt. Er bewegen meerdere plotlijntjes door elkaar heen, inclusief dat van Robert Newton als juwelendief die iets moois heeft met nachtclubzangeres en -danseres Tamara Desni, maar de hoofdplot draait toch om Lowe die zijn drankzucht moet beteugelen om de mysterieuze heler uit de titel te ontmaskeren. Na een veelbelovend begin zakt de film een beetje in omdat de plot niet echt voortgang maakt, en dat Lowe op het einde de tot dan toe zo koelbloedige schurk puur en alleen door suggestie en intimidatie opeens tot een zenuwachtig wrak kan reduceren komt niet erg geloofwaardig over, zelfs niet in een film van deze ouderdom. Bizar rolletje van een jonge Alastair Sim als journalist die bijna niets anders te doen heeft dan sensationale nieuwsitems aan een typist te dicteren, en een minirol van Michael Rennie (de alien uit de originele The day the earth stood still uit 1951) als de arts in het mortuarium.

Bijna alles is hierboven al gezegd, en met het meeste kan ik het wel eens zijn. De kijker weet al vanaf de eerste seconde hoe de vork in de steel zit en wie de dader is, dus er is geen sprake van spanning of mysterie, en voor mijn gevoel is de plot voornamelijk een excuus om de olifanten, de clowns, de trapezewerkers, de leeuwen en de tijgers in het welverdiende zonnetje te zetten. Mooi breedbeeld met lekker harde kleuren, humor die wordt verzorgd door Pedro Gonzalez-Gonzalez wiens Jerry Lewis-achtige klunzigheid in de jaren 50 wellicht voor veel hilariteit zorgde maar die mij persoonlijk onberoerd laat, en een behoorlijk goede schurk in de vorm van Sean McClory die met zijn zangerige Ierse tongval wel raad weet met zijn dialogen vol toespelingen en verleiding. Best aardig, maar dat dan vooral dankzij het dierlijke deel van de cast.

De enorm zware rolbezetting schiep eigenlijk toch wel hoge verwachtingen, maar die zakten langzaam maar zeker in door de veel te lange aanloop die nog eens dubbel zo lang leek door die clichématige pseudo-militaire muziek. Zodra de kaping onderweg is wordt de film een stuk leuker, maar helaas zijn zowel de vuur- als de vuistgevechten onoverzichtelijk gemonteerd, en sowieso blijft dit een gigantische Die hard in het Witte Huis-vibe houden, inclusief computerexpert en gegijzeld familielid. Dat gold natuurlijk ook voor het bijna gelijktijdig uitgebrachte Olympus has fallen, maar die vond ik overdonderender qua aanval en strakker qua uitwerking, en bovendien vind ik Gerard Butler een overtuigender actieheld dan Channing Tatum (hoewel die het verder ook niet slecht deed). Het voornaamste pluspunt van déze film was voor mij de rol van James Woods, want die heb ik de laatste jaren veel te weinig in films gezien, en zonder dat hij zijn rol een extra dimensie kan geven is hij hier toch overtuigend aanwezig. Verder nog wat humor in de vorm van Nicolas Wright als Donnie de gids, en een redelijk aardige laatste twist. We doen het er maar mee, maar bij mij zal hij niet snel op herhaling gaan.
        O, en qua humor schoot ik echt in de lach bij de scène waarin James Woods een stuk taart zit te eten. En als hij dan aan alfamannetje Jason Clarke vraagt: "Cake?" reageert die furieus: "No! No cake. I'm diabetic!" En dan de onverschilligheid waarmee Woods al etend zijn schouders ophaalt… Gek moment, maar erg grappig.

Matige kritieken hier, maar ik vond het toch wel meevallen, een making of uit de tijd dat dat nog niet erg gangbaar was, en dan helaas minus interviews met de makers (i.c. Kurosawa) die uitleggen hoe ze op het idee zijn gekomen en wat ze met de film bedoelen, maar de beelden vanaf de set zijn toch intrigerend genoeg, vooral de contrasten tussen ouderwetse samoerai en boogschutters enerzijds en vrachtwagens en rookmachines (en de witte Mercedes die "sensei" Kurosawa elke ochtend op de set aflevert) anderzijds. En ik vond al dat het stof dat door die paarden wordt opgeworpen opmerkelijk wit was, maar dat blijkt dus droog cement te zijn. Op het einde van de docu krijg ik het bijna zèlf koud met al die beelden van mist, handschoenen, dekens en vuurkorven. Misschien geen essentiële maar wel een leuke aanvulling op Ran zelf. (Aan de stem van Marker heb ik me niet gestoord.)

Moeilijk om hier in te gaan op al die subjectieve reacties – slepend verhaal, saaie plot, overmatig-dramatisch acteren, Aziatische gewoontes, ik heb er allemaal geen moeite mee. Kurosawa's films zijn in de loop der jaren steeds vanzelfsprekender voor mij geworden, zowel de realistische als Stray dog en High and low als de meer "gekunstelde" zoals Yojimbo en Kagemusha, en met dat theatrale acteren heb ik ook geen moeite – het is misschien niet psychologisch-realistisch, maar wie daar ook niet naar zoekt of dat verwacht kan toch ook op een andere manier meekrijgen wat Kurosawa over de menselijke natuur zegt. Een paar maanden geleden heb ik Kagemusha herzien, nu dus Ran, en bij beide films heb ik me geen seconde verveeld: de plots zijn meeslepend genoeg, en ondanks het theatrale spel lukt het me uitstekend om me in de personages te verplaatsent, net zoals ik dwars doorheen de "gekunstelde" jambische pentameter van Shakespeare gewoon kan navoelen wat Hamlet en Macbeth en Lear bezighoudt. Een prachtige film dus waarvan de hier al vaak geroemde superbe kleuren de impact nog verhogen.

Gelukkig heb ik behalve een schmierende Brad Pitt amper nog herinneringen aan 12 monkeys, dus met een vergelijking hoef ik me niet bezig te houden, maar sowieso had dat misschien niet veel uitgemaakt, want La jetée kan uitstekend op eigen benen staan. Zorgvuldig opgebouwd met pakkende foto's en interessante gezichten, een mooi plot, een beklemmende geluidsband (dat gefluister van de Duitse wetenschappers!) en een sterk einde. (In 1962 was dit ongetwijfeld nog fris, maar tegenwoordig is het gegeven dat een tijdreiziger per ongeluk zijn vroegere zelf tegenkomt bijna een cliché.) En wanneer ze van opzij wordt gezien deed de vrouw me soms denken aan Monica Vitti. Ja, ondanks dat we tegenwoordig wel wat gewend zijn qua fantasierijke SF heeft deze film me toch steeds geboeid (en voor mij persoonlijk had hij ook best wat langer mogen duren – alleen die mensen uit de toekomst leken er een beetje met de haren bijgesleept.
        Grappig hoe zoiets werkt: één seconde film bestaat meestal uit 24 beeldjes die onze hersenen dan aan elkaar plakken tot ze één beweging vormen en we de hiaten tussen de beeldjes niet meer waarnemen, maar als ik het procedé met de foto's in deze film zie (of wanneer ik een ouderwetse strip lees) maak ik er in mijn hoofd eveneens een continu verhaal van, zij het natuurlijk op een andere manier dan de misleiding van mijn hersenen wanneer ik een film bekijk.
        Overigens vermeldt wikipedia dat er niet één maar twee maal bewegende beelden in de film voorkomen: we zien de vrouw knipperen met haar ogen, maar vlak daarvóór doet ze ook een klein beetje haar mond open. Of is dat alleen maar een optische illusie die wordt veroorzaakt door de vloeiende overgang van de ene foto naar de andere? Hoe dan ook, één of twee minimale bewegende fragmentjes is voor mij totaal onbelangrijk – het hadden er ook nul mogen zijn.

Een nog altijd imposante combinatie van rechtbank-drama, whodunit en western, met eigenlijk als enige minpunten de evidente studiosets van het station en het fort plus het enigszins melodramatische einde met het pompeuze eindpleidooi van de aanklager (Carleton Young) en de dramatische uitbarsting van de uiteindelijke dader. Verder spannend en goed gespeeld; Fords typische humor is wel aanwezig (het "water" dat de rechter steeds even nodig heeft) maar gelukkig ook wat minder kluchtig dan gebruikelijk, Carleton Young is lekker onaangenaam maar niet overdreven totdat hij dus aan zijn eindpleidooi toekomt, Jeffrey Hunter is in het begin van de rechtszaak nogal schreeuwerig maar later in de film gelukkig genuanceerder, en Woody Strode is zijn gebruikelijke indrukwekkende zelf. Dat hij onschuldig is kun je eigenlijk al vanaf het begin van de film weten omdat alles tégen hem pleit behalve zijn nobelheid en zijn huidskleur, maar de film blijft verder tot het einde toe spannend, en gelukkig wordt de titelfiguur tijdens de allerlaatste (romantische) scène niet helemáál vergeten.
        Ik heb ook maar de tip van Brix gevolgd en de film in een buitenlandse versie laten komen, nu niet als Italiaanse DVD (I dannati e gli eroi) maar als Spaanse (El sargento negro), met dezelfde felrealistische hoes maar gelukkig ook een prima transfer en idem geluidsband. Wat deze DVD verder vrij uniek maakt is dat ik met geen mogelijkheid de naam van een fabrikant of producent op de hoes of de schijf kan vinden; wanneer ik de DVD afsluit door op de stop-knop van mijn afstandbediening te drukken verschijnt er een grijs beeld met de tekst "DVD-R" in beeld, dus dat suggereert huisvlijt…

Billy Wilder zelf vond dit ook geen goede film (in het interviewboek van en met Cameron Crowe wil hij er zelfs liever niet over praten), dus wie dit als een vervelende en/of onfrisse film beschouwt bevindt zich in goed gezelschap, maar ik schaar me toch aan de kant van de mensen die hier wèl van hebben genoten. Gebruikster renske is hier al sinds 2015 niet meer actief, maar voor mij slaat zij de spijker op de kop wanneer ze schrijft:
        "Op IMDb en in de Wilder-biografie van Ed Sikov wordt deze komedie 'donker' en 'bitter' genoemd, en het is waar dat Wilder onsympathieke karakters durft te schrijven, dat de situaties niet de mooiste kanten van den mensch laten zien en dat optimisme waarschijnlijk niet Wilders tweede naam is, maar net als ik Blake Edwards-films kan waarderen, of een pies en poep-grap in een stuk van Shakespeare, wie heeft er ooit verzonnen dat de wereld een plaats is van rust, reinheid en goede smaak, die heeft het niet goed begrepen. // Voor mij leven de films van Wilder nu juist zo om dat imperfecte. De pianoleraar is een jaloerse stuntel eerste klas, en toch ga je begrijpen wat zijn vrouw in hem ziet."
        En zo is het maar nèt – net als Jack Lemmon in The apartment is Ray Walston hier niet per se iemand die je sympathiek hoeft te vinden, maar dat heeft mij persoonlijk niet verhinderd om toch met hem mee te leven en te hopen dat hij één van zijn liedjes aan Dino zou kunnen slijten. En dan te bedenken dat mij van de eerste kijkbeurt bijstond dat Walston niet een ingehuurde barvrouw maar zijn éígen vrouw aan Dino wilde aanbieden… dát zou pas op enorme publieke weerstand zijn gestuit.
        Mijn enige twee bezwaren zijn dat de film misschien iets te lang duurt en dat dat stemmetje van Kim Novak me al gauw ging tegenstaan, maar verder speelt iedereen uitstekend (ook Ray Walston, hoewel Wilder niet enthousiast was over die castingkeuze: "Sellers did not work, but then I took a worse choice for somebody else to play the part of Sellers"), de dialogen zijn constant spits en grappig, het personage van Kim Novak krijgt een mooi klein gehouden maar ontroerende tragische dimensie wanneer ze éven onderdeel van een liefdevol huwelijk mag (veinzen te) zijn, het einde is mooi wijs (Orville en Zelda vergeven elkaar zonder dat daarmee wordt geïmpliceerd dat Wilder het per definitie wel prima vindt als iedereen maar sex buiten de deur heeft), Ray Walston en Cliff Osmond halen steeds het maximale uit hun dialogen samen, en bovenal bewijst de perfect gecaste èn spelende Dean Martin dat hij een prima gevoel voor komedie en timing heeft. Ik heb deze film graag tussen Irma la Douce en The fortune cookie in mijn kast staan.

Bob klunst zich door diverse wapens (afdelingen) van het leger heen in een wanhopige poging Dottie voor zich te winnen, maar helaas is dat de dochter van de kolonel die het begrijpelijkerwijs niet in Bob ziet zitten. Hope's assistent (Eddie Bracken) en "agent" (Lynne Overman) hebben voor het gemak ook maar dienstgenomen en helpen hun baas over de ergste obstakels heen, maar ook zij staan machteloos tegen de problemen-magneet die Hope hier moet spelen. In een tank, aan een parachute, op een paard, achter een geweer – ik geloof dat ik Bob alleen niet in een onderzeeër heb gezien, en ondertussen blijft hij maar bijna dwangmatig proberen zijn nervositeit met one-liners te bedwingen. Zoals ik wel vaker bij zijn films opmerk, wie daar niet tegen kan moet hier vooral niet aan beginnen, maar persoonlijk kan ik er wel om lachen. Niet Hope's beste, zéker niet in déze periode waarin hij de successen aaneenreeg, maar absoluut leuker dan gemiddeld.

Van de plot vol kluchtige misverstanden van het om-en-om-afstoten-en-aantrekken-soort moet deze film het duidelijk niet hebben, van het tijdsbeeld vol aanstormend (maar niet altijd arriverend) talent des te meer. Eddie Bracken en Betty Hutton zorgen voor de melige humor inclusief bekkentrekkerij en slapstick, bij William Holden en Dorothy Lamour worden we geacht ons af te vragen of ze elkaar zullen krijgen of niet, en daarnaast is er ruimte voor acts uit die tijd zoals het komische danspaar Jean Lorraine en Roy Rognan, de kolderieke zangeres Cass Daley (volgens haar IMDb-pagina noemde ene Ellen Naomi Cohen zich [Mama] Cass om haar eer te bewijzen), en het elastieken lichaam van Gil Lamb die zelfs uit een ingeslikte mondharmonica nog muziek kan krijgen. Allemaal niet bijzonder geweldig maar toch ruimschoots kijkbaar vanwege de energie die Hollywood-komedies uit deze tijd vaak kenmerken (en toch ook vanwege het feit dat de acts wat mij betreft toch ook wel echt grappige momenten bevatten).
        Maar eigenlijk ging ik hier voornamelijk naar kijken omdat het een vroege film van William Holden betreft. Hij is hier 24 jaar oud maar toch al aan zijn tiende film toe; ondanks eerdere rollen in serieuze films als Golden boy (1939) en Our town (1940) werd hij hier echter opgescheept met de kleurloze rol van een nietszeggende naïeveling die nauwelijks invloed heeft op alle ellende die hem overkomt, en zijn gelaatsuitdrukking lijkt al te verraden hoe weinig zin hij in dit script had. Sowieso heeft hij hier nog een vrij karakterloze kop; het zou nog wel even duren voordat hij dankzij de films van Billy Wilder (Sunset Boulevard [1950] en Stalig 17 [1953], Oscar voor beste mannelijke hoofdrol) echt zijn acteertalent kon laten zien, en nóg later (helaas mede door zijn intensieve drankgebruik) kreeg hij natuurlijk dat mooie gegroefde gezicht waarvan Sam Peckinpah in The wild bunch (1969) zó goed gebruikmaakte dat een Amerikaanse filmcriticus over de oudere Holden kon zeggen: "When you look at him, the map of the U.S. is right there on his face."

Een goed serieus Holmes-avontuur zonder ironische humor (behalve misschien wanneer Holmes zich als pedante boeienkoning voordoet), met een prima cast, fraaie sets en kostuums, een aardig plot en een mooie verklaring van de onmogelijke goudroof. Roger Moore en Patrick Macnee spelen het uitstekend, maar het is jammer dat Charlotte Rampling en John Huston zo weinig te doen krijgen (zeker als ik me herinner hoe effectief de laatste was in een ècht goede en goed geschreven rol in Chinatown). Al met al een leuke tijdspassering, hoewel de plot nergens echt spannend of meeslepend wordt – uiteindelijk is dit toch meer een liefdevol eerbetoon dan een veelbelovende pilot. (Grappig detail: het ontvoerde zoontje van Irene Adler en wellicht Holmes wordt gespeeld door Geoffrey [de zoon van Roger] Moore.)

Ik ben niet bekend met de biografie van (de echte) Maria Montessori en kan dus niet oordelen over uit hoeveel delen feit, hoeveel delen speculatie en hoeveel delen pure fictie deze film bestaat, maar de film zelf vertelt in ieder geval een samenhangend en redelijk overtuigend verhaal. (Ik wist dus ook niet dat zij niet alleen haar onderwijsmethode maar ook een serieus feminisme propageerde.) Enige minpunt was dat ik het niet helemaal overtuigend vond hoe snel Lily van afwerend tot enthousiast transformeerde. Verder geboeid gekeken naar mooie mensen in prachtige kostuums en sets zonder dat al die schoonheid afleidde van de plot en de strekking, en het feit dat veel deelnemers in de inrichting evident ècht een verstandelijke en/of motorische beperking hadden hielp duidelijk mee.

"How can a man have a good time if his wife knows he's having it?" Bob als ritselaar in het leger: hij probeert uit de nesten waar hij zichzelf heeft ingewerkt te komen door samen met twee andere dienstplichtigen drie nette dames tegen een vergoeding te chaperonneren, maar natuurlijk loopt het allemaal anders dan gepland. Schijnbaar gebaseerd op een zeer succesvolle musical uit 1941 van Cole Porter met Danny Kaye, maar voor deze filmversie werden de meeste nummers van Porter vervangen door speciaal voor de film gecomponeerde liedjes en werd Hope's dialoog opgeleukt met de rapid-fire one-liners waar hij om vermaard was. Het resultaat is een redelijk amusante komedie die nergens echt vlam vat, maar de dames en de soldaten zijn aan elkaar gewaagd, Betty Hutton mag het één en ander zingen, en de (helaas beperkte) aanwezigheid van ZaSu Pitts met haar grote ogen en eeuwig verbaasde gezicht is altijd een pre. Erg leuk moment wanneer de drie soldaten arm in arm een dansje uitvoeren voor de drie dames die voor hen hebben betaald, verder een gemiddelde klucht met veel geschreeuw en een bizarre deus ex machina in de laatste vijf minuten.