The Fleet's In (1942)

Een leuke vrolijke musical over een groep matrozen.

Matroos Barney Waters (Eddie Bracken) gaat een weddenschap aan met andere matrozen , dat het zijn beste vriend ,Casey Kirby (William Holden) , lukt om de koele nachtclub-zangeres "The Countess" (Dorothy Lamour) te versieren en de weddenschap zou gewonnen zijn als die nachtclub-zangeres , Casey in het openbaar kust.

Dat blijkt niet eenvoudig want zowel Casey als de nachtclub-zangeres zijn niet bepaald in elkaar geinteresseerd.

=====

De muziek en liedjes in deze film zijn eerste klas.

Liefhebbers van het genre "big-band"-muziek zullen hier enorm van genieten, vooral omdat de band van de legendarische Jimmy Dorsey speelt.

Het personage "Casey"dat wordt gespeeld door William Holden zal door het publiek van nu (2018) duidelijk als homosexueel worden gezien.

Het wordt -naar mijn mening- al op het begin van de film duidelijk:

Als de knappe zangeres Diana Golden (Betty Jane Rhodes) voor de matrozen het titellied "The Fleet's in" zingt, zegt Bracken tegen Holden "Isn't she beautiful?" ,..waarop Holden zegt "Well,I Like her voice"...Bracken:"Is that all?"...Holden:" well i'm not interested in women"...

Later als Dorothy lamour versierd moet worden, is Holden meer geintersseerd in de werken van Shakespeare dan in haar...

Maar uiteindelijk loopt het af, zoals het in Hollywood films van die tijd moet aflopen.

Dit is overigens ook de eerste film van de actrice Betty Hutton, die hier de vriendin van Bracken speelt.

Ik ben nooit zo'n fan van haar drukke chaotische personage geweest.

Dorothy Lamour is geweldig ,vooral haar entree in film , in het "telefoon-nummer" is ze schitterend.

De act van Gil Lamb met de mondharmonica vond ik leuk.

Van de plot vol kluchtige misverstanden van het om-en-om-afstoten-en-aantrekken-soort moet deze film het duidelijk niet hebben, van het tijdsbeeld vol aanstormend (maar niet altijd arriverend) talent des te meer. Eddie Bracken en Betty Hutton zorgen voor de melige humor inclusief bekkentrekkerij en slapstick, bij William Holden en Dorothy Lamour worden we geacht ons af te vragen of ze elkaar zullen krijgen of niet, en daarnaast is er ruimte voor acts uit die tijd zoals het komische danspaar Jean Lorraine en Roy Rognan, de kolderieke zangeres Cass Daley (volgens haar IMDb-pagina noemde ene Ellen Naomi Cohen zich [Mama] Cass om haar eer te bewijzen), en het elastieken lichaam van Gil Lamb die zelfs uit een ingeslikte mondharmonica nog muziek kan krijgen. Allemaal niet bijzonder geweldig maar toch ruimschoots kijkbaar vanwege de energie die Hollywood-komedies uit deze tijd vaak kenmerken (en toch ook vanwege het feit dat de acts wat mij betreft toch ook wel echt grappige momenten bevatten).

        Maar eigenlijk ging ik hier voornamelijk naar kijken omdat het een vroege film van William Holden betreft. Hij is hier 24 jaar oud maar toch al aan zijn tiende film toe; ondanks eerdere rollen in serieuze films als Golden boy (1939) en Our town (1940) werd hij hier echter opgescheept met de kleurloze rol van een nietszeggende naïeveling die nauwelijks invloed heeft op alle ellende die hem overkomt, en zijn gelaatsuitdrukking lijkt al te verraden hoe weinig zin hij in dit script had. Sowieso heeft hij hier nog een vrij karakterloze kop; het zou nog wel even duren voordat hij dankzij de films van Billy Wilder (Sunset Boulevard [1950] en Stalig 17 [1953], Oscar voor beste mannelijke hoofdrol) echt zijn acteertalent kon laten zien, en nóg later (helaas mede door zijn intensieve drankgebruik) kreeg hij natuurlijk dat mooie gegroefde gezicht waarvan Sam Peckinpah in The wild bunch (1969) zó goed gebruikmaakte dat een Amerikaanse filmcriticus over de oudere Holden kon zeggen: "When you look at him, the map of the U.S. is right there on his face."