Eye in the Sky (2015)

Best een indrukwekkend toneelstukje dat de kijker laat ervaren hoe het is om met drones huizen plat te gooien.

Jeetje wat een ontzettend goede film. Halve tijd gebeurt er weinig, terwijl juist dan de spanning enorm is. Enerzijds zie je de noodzaak van verantwoording van een besluit, anderzijds denk je potverdorrie, beslis toch. Uiteindelijk snap je ergens iedereen wel een beetje denk ik....

Matig.

Het ethische dilemma is wat mij betreft niet zo heel boeiend, het politieke wespennest errachter des te meer. Het is dan ook jammer dat de film z'n aandacht redelijk netjes verdeeld ove de twee en vooral bij de ethische kwestie wel érg sentimenteel te werk gaat.

Regeren is beslissingen durven nemen, deze film haalt een aantal zaken aan waarom dat steeds moeilijker wordt. Niet alleen vanwege een kluwen aan regeltjes, maar ook (en vooral) vanwege publieke opinie, die eigenlijk nog belangrijker is dan feitelijke acties. De hamvraag is dan ook niet of het leven van één meisje opweegt tegen 80 potentiële doden, wel of het niet beter is om terroristen 80 mensen te laten doden eerder dan zélf één meisje op te offeren.

Het had een krachtige kern kunnen zijn, maar de film zelf doet er eigenlijk maar weinig mee, en richt zich na verloop van tijd vooral op het sentiment. Audiovisueel stelt het niet zo heel veel voor, qua acteurs wat bekende gezichten maar weinig memorabele personages. Een film die grossiert in degelijkheid, terwijl er toch duidelijk meer beoogt wordt.

2.5*

Redelijke film. Al is het niet zo waarheidsgetrouw. Denk dat die raket al 10x was afgeschoten.

Grootste kritiekpunt is toch wel het gedrag van de twee actieve drone bestuurders. Het verhaal eromheen is wel goed gebracht maar wordt dus beetje onderuitgehaald. Maakt het is gelukkig geen slechte film.

Erg vermoeiend. Overdreven sentimenteel en ongeloofwaardig.

Sterke thriller die ik juist wel ietwat geloofwaardig vind. Een touwtrekwedstrijd tussen militaire noodzaak en politieke verantwoordelijkheid. De onschuldige omstanders die als een touw door het conflict kapot worden getrokken. Mooie laatste rol van Alan Rickman. Ook Hellen Mirren staat haar mannetje, maar Aaron Paul viel dan weer tegen. Visueel vond ik de film gewoontjes: uiterst vermakelijk, maar geen hoogvlieger. 4*

Tja..... was al eens eerder aan deze prent begonnen maar destijds tweemaal er niet doorheen gekomen.

Vandaag mijzelf de opdracht gegeven om de prent uit te gaan zitten, best nog een hele kluif geweest voor mij.

Waarom?, nou het babbelgehalte is extreem hoog in deze film en daar ben ik nou niet echt een fan van.

Hood heeft eerder politiek bewuste films gemaakt, Rendition had ik een aantal jaren terug al gezien. Vergelijkbaar in het feit over de discussie wat wel en niet kan in de oorlog tegen terrorisme. Wie gaat daar nu eigenlijk over en wat mag het dan allemaal kosten. Ook in Eye In The Sky gaat het hier duidelijk over. Hood's twee voorgaande films krijgen van mij echt lage scores, dit onderwerp is natuurlijk een safe haven qua scoren bij het grote publiek.

Het lijkt alsof Hood het op een zeer voorzichtige manier aanpakt. Een vrouwelijke kolonel, een kind dat de aanslag "in de weg staat" waardoor een piloot zijn taak niet uit wil voeren zit en het samenwerken met de zwarte bevolking in het land zelf. Keurig binnen de lijnen om zo discussies over stereotypering binnen de oorlogsmachine weg te kunnen nemen en de aandacht te vestigen op de vraag van wie is nou verantwoordelijk voor het moorden in de strijd tegen terrorisme. Want zeg nou zelf, de oorlog tegen terrorisme is goed alleen collaterale schade is niet verteerbaar.........toch?

In de traag aandoende film draait het om de laatste persoon die de beslissing durft te nemen. A day at the office voor mensen binnen het leger en de politiek, toch niet want men kan het niet eens worden met elkaar. Menselijkheid tegen orders, een kleine chaos op verschillende plekken die direct met elkaar contact staan.

Hood probeert mij te overtuigen wat goede en slechte beslissingen zijn, ik als kijker van een film vanuit een luie stoel. En dat lukt hem niet voor wat mij betreft, ik ben dan tegen oorlog maar collaterale schade lijkt mij onmogelijk in sommige gevallen. Moeten wij dat dan zomaar slikken?, nee maar ik ben ook niet degene die daarvoor een goedkeuring zal geven.

Sinds de Amerikanen de hele wereld hebben betrokken in de war on terrorism zullen wij hier allemaal mee moeten leven en vertrouwen op de bevelhebbers. Nou daar draait het om hier, totaal niet origineel maar wel een hot item dat makkelijk kan scoren.

Het acteerwerk is goed, de regie aardig en het script loopt aardig. Het was een beetje langdradig wat mij betreft, heb niet zoveel met moraal gezever in een prent. Het verhaal is erg summier, de muziek moest soms aangeven dat er actie was terwijl ik dat totaal niet ondervond.

Nee.... erg bijzonder kan ik dit werk niet noemen, een beetje moraal ridderen wat we vaker en zeker beter hebben gezien. Hood is geen regisseur waar ik hoog over kan spreken, deze is dan niet heel slecht maar wederom vind ik zijn gewauwel niet sterk genoeg. 3**, meer kan ik hier niet uit peuren.

Bijna een toneelstuk, eenvoudig te ensceneren met het commandocentrum aan de ene kant van het toneel, de politici en hoge militairen aan de andere, en een scherm met de opnames van de drones in de hoogte zodat beide partijen èn publiek daar nagelbijtend naar kunnen kijken. Tevens een ouderwets dilemma-stuk waarin voor beide kanten van de kwestie iets valt te zeggen en elke kijker voor zichzelf moet uitmaken wat de meest wenselijke (of in ieder geval de minst ònwenselijke) optie is. Altijd interessant, zeker wanneer er zulke acteerkanonnen in stelling worden gebracht. Boeiend maar ook enigszins voorspelbaar, en ik moet bekennen dat mijn gedachten nog wel eens afdwaalden naar hoezeer ik Alan Rickman ga missen. Wat een prachtige acteur.

Indrukwekkend !

Op zich een redelijke film die ook spannend is, maar ik geloof er geen reet van dat ze zo aarzelen en emotioneel zijn wanneer ze een drone aanval uitvoeren.

fantastische film... wat een gedoe met dat aanvragen van die raketaanval... goede acteurs

dit had een short film moeten zijn, met alleen de goeie stukjes.

Hoewel het wat te sentimenteel gebracht wordt vond ik het toch wel een geslaagde film over het ingewikkelde morele vraagstuk dat er op neerkomt of je onschuldigen mag doden om een (veel) groter aantal onschuldigen te redden. Erg efficiënt wordt er niet gewerkt zo veel is wel duidelijk, als je zo omzichtig te werk moet gaan terwijl de tegenpartij juist zo veel mogelijk collateral damage wil. Het werd even interessanter toen iemand uitsprak dat het een imagoprobleem zou opleveren mocht het meisje omkomen en, God verhoede, de beelden zouden uitlekken, maar die weg werd verder niet bewandeld en het ging weer terug naar de betraande gezichten van de drone piloten.

Wat me trouwens opviel was hoe de Amerikanen worden geportretteerd: Gooi die bom toch, doe niet zo moeilijk, dan kan ik weer verder met een potje tafeltennis, terwijl de Britten steeds de verantwoordelijkheid doorpassen om uiteindelijk de laagste in rang met het grootste klotegevoel op te zadelen.

Wel goed gedaan, maar soms iets te hard doorslaand met het melodrama. Een klinische aanpak zou wellicht nog effectiever en geloofwaardiger geweest zijn. Maar wel een cruciale inkijk in moderne oorlogvoering en de vele dilemma's. Ook erg sterk om de verschillende invalshoeken en gezichtspunten te benaderen en het effect op ieder schakel in de 'chain of command'.

dilemma

spannend

geweldig acteerwerk

puntje van je stoel

Effectieve oorlogs thriller/drama die toch wel een mooie inkijk geeft in het drone gebeuren.En dan vooral de beslissingen die moeten worden genomen en de juridische en politieke consequenties daarvan.

Eye in the Sky heeft een sterke opbouw,creëert naarmate het verhaal vordert meer als voldoende spanning en is ook nog voorzien van fraaie beelden en goed acteerwerk.Wel vond ik dat de film op een gegeven moment wat leed aan een herhaling van zetten in bepaalde situaties en er wel erg veel randgebeurtenissen plaatsvonden.

Voor het overige was Eye in the Sky toch wel behoorlijk overtuigend (al was de geloofwaardigheid zo zo) en het zeer realistische optreden van Helen Mirren,Alan Rickman (in één van zijn laatste rollen) en niet te vergeten Barkhad Abdi gaven de film nog een aanzienlijke kwaliteitsinjectie.

De Zuid-Afrikaanse regisseur levert hier overigens ook weer een gedegen prestatie af.

Goede film.

Ik beschouw de film als een soort boekverfilming (denk aan Tom Clancy) en niet als een realistische weergave. En dan is het prima gedaan, met uitstekende rollen van de gehele cast. Alleen ging de film soms zo traag dat de groep terroristen al lang en breed vertrokken had kunnen zijn. Daarnaast vond ik het te veel ingespeeld op het sentiment. Het leek er af en toe op dat de aandacht teveel werd gefocust op het voorkomen van nevenschade in plaats van het uiteindelijke doel van de missie.

2*

Interessante film vwb inzicht in moderne oorlogvoering en matig neergezet met een gruwelijke dosis correct gedrag daarin.

Spannend, en werpt de vraag op "wat zou jij doen?". Kan me niet aan de indruk onttrekken dat in het eggie er sneller ("fuck them") een knoop wordt doorgehakt. Maar toch intrigerend omdat strijd voeren steeds meer op afstand wordt gezet, abstract wordt als in een computer game. Dat er een prijs moet worden betaald, wordt aangegeven door het relatief hoge aantal zelfmoorden in de VS onder drone jocks.

Dikke 3.5 ster. Zelden een film gezien waarbij beide zijdes van een keuze zo goed onderbouwd werden. Wel vond ik Mirren compleet ongeloofwaardig met dr baretje. En makkelijk praten vanaf de bank maar ik zou verwachten dat de drone mensen wel iets meer getraind zouden zijn voor dergelijke moeilijke situaties.

Eens! Zou iets kunnen zijn waar ik zelf over val maar de film draait vooral om het 'morele dilemma' dan dat het super realistisch is qua chain of command en uitvoering. Lijkt me dat de weigering te schieten van de luitenant na het bevel van hogerhand hem onherroepelijk een enkeltje krijgsraad op zou leveren.

Een heel behoorlijk drama dat meer dan prima de middelen van de oorlog in de 21ste eeuw laat zien met al haar mogelijkheden en de afstand en veiligheid van waaruit dat gedaan kan worden, tevens zwengelt de film de discussie aan hoe ver men kan gaan. Heiligt het doel altijd de middelen en de slachtoffers? Hoe realistisch alle discussies zijn die er uit gevochten worden vraag ik me, hoewel men zich natuurlijk aan de 'rules of engagement' behoort te houden en het juridisch moet kloppen vraag ik me toch af in hoeverre men zal aarzelen als er een 'high value target' uitgeschakeld kan worden, en in hoeverre de piloot weigert te schieten en tegen zijn meerdere ingaat.

Een aardig verhaal wordt opgebouwd met de jacht op een terrorist. Eenmaal gelokaliseerd stijgt belangen als blijkt dat men zich voorbereid op een aanslag. Een hoop juridisch gekissebis en overleg op hoog niveau volgt om toestemming te krijgen. Op het moment dat er fiat volgt stijgt de spanning andermaal met het meisje binnen de killzone. Op intelligente wijze slaat de film daarna om naar een morele afweging wat belangrijker is. Want waar ligt de prioriteit? Moet het meisje als 'collateral damage' gezien worden of faal je sowieso in je taak de wereld een veiligere plek te maken als je haar slachtoffert om andere mensen te redden. Of moet je het juist andersom zien? De spanning stijgt alleen maar meer als er poging ondernomen worden om het kind er listig weg te lokken. Onrealistisch wellicht weer dat je 'operative' op de grond zichzelf daar volledig mee verraad en moet vluchten voor zijn leven. De helaasheid der dingen volgt en ik kan niet anders zeggen dat het niet raar is dat mensen, de ouders nu bijvoorbeeld radicaliseren na een dergelijke drama.

Erg aardig drama waarin de spanning mondjesmaat steeds meer stijgt, goed geacteerd, best wel mooi gemaakt allemaal en absoluut een interessante discussie. Toch grijpt het mij niet bij de strot zoals ik dat gewild had en komt het, wellicht zo bedoeld, wel eens wat te afstandelijk over. Hele aardige film, dikke voldoende, maar geen absolute top.

Altijd wel fijn om een film vanuit een filosofische insteek te benaderen. In dat opzicht gaat Eye in the sky net iets verder dan het standaardverhaal. Het moraal filosofische stroming van het utilitarisme (gekend van de filosofen David Hume, Jeremy Bentham en John Stuart Mill) komt hier tot uiting waarbij de ethische vraag wordt gesteld of je één iemand mag opofferen om er vervolgens een hele boel te redden. In dat opzicht doet de film me ook wat denken aan The verdict, beter bekend als Terror (2016), waarbij de kijker een soortgelijk dilemma wordt voorgeschoteld.

Hoewel er wat op het sentimentele wordt gespeeld een best aangename film om te volgen. Al kan zich ook de vraag gesteld worden hoe realistisch het sentimentele aspect is onder dergelijke omstandigheden bij het nemen van deze belangrijke beslissingen op topniveau. De spanning wordt hooggehouden en de dialogen zijn best aangenaam om volgen. Maar een topper is het niet, daarvoor toch wel wat bedenkingen met de gang van zaken. Het had sterker gekund.

Als dit een waargebeurd verhaal is snap ik echt niet dat de britse regering absoluut geen ruggengraat heeft. En een dreiging van dit kaliber niet uitschakelen om een meisje van 12? Kom op zeg, ik dacht dat die mensen ook mentaal getraint werden. In mijn ogen jwam die dronepiloot meteen voor de krijgsraad.

De film zelf is best goed in kaart gebracht en de beelden zijn best aardig.

Er is een goed spanningsveld en het verveeld bijna niet.

Alleen de dronepiloten zijn niet geschikt voor hun werk.

Ik vond het een geweldige film. Spannend tot de laatste minuut. En daar kijk je zo'n film toch voor. Ook mooi om de helaas overleden Alan Rickman te zien. Helen Mirren vond ik niet zo geslaagd in deze rol. Dat morele dilemma was natuurlijk wel iets meer dan sentimentele zwakte, je hebt ook nog zoiets als een publieke opinie waar je rekening mee moet houden. Pikant is natuurlijk wel dat 'wij' hetzelfde hebben gedaan in Irak, waardoor zeventig onschuldige slachtoffers vielen. En dat muisje krijgt nog wel een staartje.

Komt het niet door onderstaande reacties dat je het over een sentimentele zwakte hebt? Mijn inziens ging het juist ook om een moreel dilemma en bij een moreel dilemma zit uiteraard gevoel. Ik vond het ook een heel goede film en kan sommige reacties niet begrijpen.

Nee, ik begreep sommige reacties hier ook niet, zoals dat die dronepiloten (drones hebben geen piloten) niet geschikt voor hun werk zouden zijn omdat ze niet op de knop wilden drukken zolang dat meisje in de buurt was. Alsof soldaten geen morele afweging zouden mogen maken. Maar ook anderen doen dat hier af als sentimenteel omdat er zogenaamd 'een hoger belang' moet worden gediend. Daar was ik het niet mee eens.

Het meeste is al gezegd: een film die een interessant vraagstuk en de daarbij horende onderhandelingen behandelt, op een spannende wijze.

Verder inderdaad iets teveel Hollywood, dus sentimenteel en (helaas) niet zo realistisch. Ik was ook helemaal niet onder de indruk van de casting.

Trouwens, over realisme gesproken : wordt er echt gebruik gemaakt van mini-drones zoals die in de film voorkomen? Het leek mij in eerste instantie sterk, hoewel het technisch inmiddels vast wel mogelijk is, bedacht ik mij later.

Ongelooflijk fantastische film. Alle argumenten komen langs. Je kunt zelf meedenken wat jij zou doen. Iedere beslissing is verdedigbaar. Maar ook iedere beslissing kun je omschrijven als fout. Een anti-oorlogsfilm wat betreft het voeren van een oorlog met drones, maar de film laat ook zien, dat de uitvoerders niet kil en gevoelloos zijn.