Eye in the Sky (2015)

Behoorlijk spannende film ie - verrassend genoeg - haast in realtime afspeelt. Was even bang in 't begin dat dit zo'n kille film zou zijn met tig bekende gezichten ie kurkdroog met elkaar communiceren via monitoren echter is 't scenario slim genoeg om Alia Mo'Allim - vertolkt door nieuwkomer Aisha Takow - als een soort centrale, emotionele steunpilaar te gebruiken voor iedereen. 't Werkt effectief, alhoewel regisseur Hood tijdens 't einde iets minder melodramatisch mocht zijn met de muziek en beelden.

beloven met je vermoeide kadaver na een namiddag Jopenbier drinken nog coherente verhalen op papier te zetten is waanzin, maar goed. Ik zal een poging doen, vanuit geschiedkundige achtergrond zonder militaire ervaring. Just the evaluation of its uses.

Ik was bang dat ik door die post van jack_inthebox wellicht onevenredig zwaar zou tillen aan het propaganda aspect. Bij Eastwoods American Sniper heb ik daar al leuke discussies over gehad. Maar dat bleek mee te vallen, en het eerste kwartier had ik zelfs even hoop Jack te kunnen vertellen hoe het zat: prima acteurs, rustige opbouw, fijne montage en degelijk camerawerk. Maar dat bleek toch iets te vroeg gejuichd. De film verzandt al snel in een gemakzucht die de daadwerkelijk geïnteresseerde kijker die enigszins geïnformeerd is, afstoot.

Hoe weeg je mensenlevens tegen elkaar af? Wat zou je doen als? Razend interessant voor wie er nooit over nagedacht heeft, maar wie de experimenten als het Trolleyprobleem kent, heeft daar al eerder over nagedacht. Wat is moreel verantwoordbaar, en waarom? Het is dan ook vooral de besluiteloosheid en het afschepen van verantwoordelijk die je ziet in Eye in the Sky. Wanneer heb je een mandaat? Wanneer moet iets terug in 'the chain of command'? Wat is een acceptabele mate van 'Collateral Damage'? De vragen zijn helaas wat mij betreft vooral geschikt voor een goede discussie met weerwoord, hier worden ze te weinig uitgewerkt.

Alan Rickman, Helen Mirren, Aaron Paul, ze doen het geen van allen slecht, maar ik was tevens van geen van allen onder de indruk. De karakters zijn wat van bordkarton, en je leert geen van allen écht kennen. De CGI is bij de drones (soms op vlieg formaat) soms net iets te aanwezig. Het voelt niet helemaal echt.

Uitgerust en zonder Lentebock was er wellicht een betere verwoording uitgekomen, maar het is met name de vereenvoudigde blik die mij stoorde. Kijk eens hoe moeilijk die beslissingen gaan. Zie de drone piloten eens huilen. Natuurlijk treed er trauma op, en worden niet alle beslissingen op een Yeeh-Hah! manier genomen, maar de intricasies van dit soort beslissingen, de dynamiek van de besluitvorming en de gevolgen ervan worden wat mij betreft niet heel genuanceerd verfilmd. De wandaden en uitspraken van soldaten of mariniers, US or not, zijn me bekend. De film laat zich daar wat mij betreft redelijk los van bekijken, maar roept op zijn beurt wellicht weer een andere discussie op.

Dat hoop ik althans. En dan op een iets dieper niveau dan de film gaat... Want Jack's punten over het veroorzaken van terrorisme (hierboven) snijden wel degelijk hout.

3*

De inhoud van de film is nogal controversieel op deze pagina en dat neem ik niemand kwalijk. Hoe menselijkheid en pragmatisme van de personages verschillen met de mensen die in de werkelijkheid hun functies vervullen kan ik niet zeggen. Maar Eye in the Sky vind ik een meeslepende film in elke zin van het woord! Nou ja, 'meeslepende film' bestaat uit twee woorden maar je snapt wel wat ik bedoel.

Telkens zat ik op het puntje van mijn stoel door spanning en ergernis. Steeds werd ik geen en weer geslingerd tussen de argumenten die de personages op elkaar en op mij als kijker afvuurden. Wie had(den) er nou gelijk? Geen simpele knoop om door te hakken. Voor Suksawat heb ik hierover een uitgebreidere recensie geschreven.

Een ethisch drama. Prima geacteerd. Spannend tot het einde. Ook best wat humor in de film.

In de bioscoop merkte ik bij het medepubliek de ergenis aan de besluiteloosheid van de Britten.

Maar je zult het maar moeten beslissen of je een onschuldige dood. Diep respect voor de mannen en vrouwen die deze beslissingen nemen zodat wij zonder zorgen een bioscoopje kunnen pikken.

Een enge gedachte dat met minuscule robotinsecten je huiskamer kan binnenvloeren om je privéleven te filmen.

Een laatste glansrol voor Alan Rickman in Eye in the Sky, een Homeland-achtige thriller over een raketaanval in Kenia op een viertal zelfmoordterroristen. De terroristen houden zich op in een huis dat zich in een doodgewone woonwijk bevindt. Met behulp van grondtroepen interveniëren is geen optie. Een defensieteam in de Verenigde Staten, onder leiding van kolonel Katherine Powell (een sterke rol van Helen Mirren) beslist over leven en dood, in een setting die alle aspecten van moderne oorlogvoering vertegenwoordigt: satellietbeelden, het op afstand besturen van drones en overleg in improvisorische overheidsbunkers. De belangrijkste factor in deze specifieke situatie is een vliegtuig met twee hellfires aan boord, dat bestuurd wordt door twee groentjes. Zij zijn ‘the eye in the sky’; op commando sturen zij de hellfires op het huis af. Dronebeelden hebben reeds uitgewezen dat er verschillende bomvesten in de kamer aanwezig zijn. Deze zullen gebruikt worden, wat Mirren’s team voor een heldere keuze stelt: de terroristen ter plekke elimineren, of het gevaar lopen dat de zelfmoordaanslag(en) uitgevoerd zullen worden. Er is alleen één probleem…

Eye in the Sky moet het hebben van een zinderende spanningsboog. Van begin tot eind zat ik op het puntje van mijn stoel. Daarin ligt hem echter direct ook het probleem: een paar voorspelbare plotontwikkelingen leggen de kern van de film vrij eenvoudig bloot. Wat overblijft is een sterk, maar toch ook vrij standaard verhaal over een vrij klassiek filosofisch dilemma. Red je één persoon terwijl er een grote kans bestaat dat meerderen zullen omkomen, of red je de meerderheid en laat je de eenling sterven?

3,5*

Laat ik beginnen met te zeggen: op cinematografisch niveau is er zeer weinig op Eye in the Sky aan te merken. Je ziet meteen dat de makers nogal een budget hadden te besteden; de film toont mooie plaatjes, een goed script, heel degelijk acteerwerk en de spanning zit er goed in. Het wordt nergens echt heel bijzonder, maar veel kritiek heb ik er niet op.
Echter, zoals hier op de pagina al te zien is, het ideologische aspect in de film staat mij vreselijk tegen. De film bekritiseert de bureaucratie die er tijdens deze drone-aanval wordt getoond, maar romantiseert, enorm zichtbaar, een pro-militaristisch ideaal van "het doel heiligt de middelen" en de vijanden van "de vrije westerse wereld" moeten at all cost geëlimineerd worden voor "een groter doel". Ondanks het verzet dat tijdens de film tegen deze opvatting te zien is, is volgens mij deze ideologie de grote winnaar. En dat is wat mij betreft een beetje krom en doet natuurlijk nogal Amerikaans (lees: V.S.) aan: het zijn voornamelijk de Britten die moeilijk doen over het schieten.

Ik vond het ideologische in de film zeer irritant, en dit kwam gevaarlijk dichtbij genadeloze propaganda, zoals meerdere kijkers hier al opgemerkt hebben. Toch geef ik hierbij drie sterren, aangezien de film zelf, afgezien van mijn filosofieën, een erg redelijk staaltje werk is.

Goede Drama / Thriller film, die volledig draait om juiste en verantwoorde beslissingen te nemen m.b.t. een drone aanval op een groep zelfmoord terroristen in Kenia, waarbij de kans groot is dat ook een 9-jarig onschuldig Keniaans meisje wordt gedood, die zich namelijk in de "kill zone" van de drone bevindt. Wat dat betreft moest deze film me regelmatig denken aan de eveneens goede Drama film "Good Kill (2014)", die ook draait om drone aanvallen in combinatie met juiste beslissingen nemen.

Het verhaal zit opzicht goed in elkaar (zeker wat betreft de opbouw), weet zeker ook te boeien en is op bepaalde momenten zelfs wat spannend (zeker op het einde) en ook met de uitvoering (het toepassen van drones vermomd als dieren in de vorm van een vogel en een kever vond ik wel fraai) van het verhaal zit het wel goed en dat komt mede door de bekende cast die wel verdienstelijk speelt. Het draait in deze film vooral om de dialogen m.b.t. het nemen van beslissingen, dus relatief wordt er veel gepraat en gebeurt er weinig m.u.v. het observeren via drones (de beelden daarvan werden fraai in beeld gebracht) van de situatie welke soms wat spannend (zoals de kever drone die in het huis van de terroristen gaat en daarbij bijna wordt ontdekt via zijn schaduw) is en op het einde zijn er ook wat heftige beelden te zien als de drone aanval uiteindelijk wordt uitgevoerd.

Deze film laat ook wel goed het verschil zien tussen het handelen van Europa en Amerika m.b.t. beslissingen nemen waarbij onschuldige personen het slachtoffer kunnen worden. Zo hebben de leidinggevende personen van Amerika er weinig moeite mee dat er eventueel één onschuldig slachtoffer bij wordt gedood en durven de leidinggevende personen van Europa juist geen verantwoording te nemen en schuift men de beslissingen steeds door naar iemand anders. Nadat men uiteindelijk een beslissing neemt, eindigt de film best sterk en hard en zet je dat als kijker inderdaad ook aan het denken. Als men het resultaat live ziet van de genomen beslissing, volgt er een sterke en treffende dialoog (beter gezegd de les lezen) van generaal Generaal Frank Benson (gespeeld door Alan Rickman), die de drone aanval wilt laten uitvoeren, tegen Angela Northman (gespeeld door Monica Dolan), die zich in de briefingskamer bevindt en juist de drone aanval niet wilt laten uitvoeren, namelijk:

"Waar je vandaag getuige van was met je koffie en biscuitjes is vreselijk. Wat die mannen gedaan zouden hebben zou veel vreselijker geweest zijn. Zeg nooit tegen een soldaat dat hij neet weet wat de prijs van oorlogsvoering is."

De cast voor deze film is best indrukwekkend met Helen Mirren (in de rol van kolonel Katherine Powell, die aan het hoofd staat van de drone missie), Alan Rickman (in de rol van Generaal Frank Benson, die de beslissingen van kolonel Katherine Powell moet bespreken in de briefingskamer met andere personen, die dan moeten beslissen of de drone aanval wel of niet kan worden uitgevoerd. Het gedoe m.b.t. het kiezen van een Annabell-pop voor zijn dochter, was overigens wel geinig), Aaron Paul (in de rol van piloot Steve Watts die de drone bestuurt) en Barkhad Abdi (in de rol van Keniaan Jama Farah, die voor de Britten en Amerikanen spioneert in het veld en daarbij gebruikt maakt van kleine drones in de vorm van dieren). De laatste is natuurlijk vooral bekend van zijn rol in de Drama / Thriller film "Captain Phillips (2013)" en persoonlijk vond ik hem ook het beste spelen in deze film.

Al met al gewoon een goede Drama / Thriller film, waarvan het verhaal me in ieder geval van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 90 minuten) wist te boeien en te vermaken en de film laat je zeker ook nadenken.

Redelijk sterk en spannend drama. De opbouw is goed. Je leeft echt mee met de personages en denkt continue mee over hoe je zelf zou reageren in de situaties. De spanning is de hele film voelbaar. Tevens geeft de film een mooi beeld over de moderne oorlogsvoering. De acteurs zetten prima werk neer en tillen de film naar een ruime voldoende. De beelden vanuit de lucht zien er vakkundig uit. Aanrader. 4.0

Helaas. De film was behoorlijk ok maar vanaf dat punt eigenlijk volstrekt kut.

Het hele opgeklopte emo-dilemma inclusief jankende schutters :'-) laveert ergens tussen lachwekkend en schandalig
.

Prima drama dat draait om een dilemma: mag je een onschuldige opofferen om wellicht nog meer onschuldige slachtoffers te sparen? Ruim anderhalf uur boeiende spanning.

De moeite zeker waard. Film die stemt tot nadenken, en dat gebeurt tegenwoordig niet zo heel vaak meer. Vakkundig gemaakt vooral, want je realiseert je je eigenlijk pas achteraf, dat dit ook een beetje riekt naar vals sentiment. Ik bedoel: zou het in het echt ook zo zijn dat mensen met zo'n functie daadwerkelijk zo'n dilemma voelen als ze de keuze moeten maken tussen één onschuldige dode, of tachtig er voor in de plaats?

Maar het werkt hier wel, is zeker effectief gefilmd allemaal.

Vertild.

Als patriottistisch vehikel mislukt, want na het kijken overheerst bij mij vooral de walging voor de manier waarop het besluiteloze zooitje politieke militairen en militante politici zich achter regeltjes en elkaar verschuilen. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden, en dat is wel behoorlijk van toepassing. En ook als ethisch drama mislukt, want de behandeling van de situatie is veel te warrig. Zoals al vaker genoemd, er had toch minstens een verwijzinkje naar het trolleyprobleem kunnen worden opgenomen. En de propagandadiscussie is ook echt niet zo nieuw. Aan de andere kant zijn de mensen die er afgebeeld worden in het echt misschien ook wel te dom om over dat soort dingen na te denken.

En ook nog eens knap onovertuigend. Het idee dat de brave en verstandige fietsenmaker het toelaat dat zijn dochtertje om de hoek bij de terroristen brood gaat verkopen, ik geloof het niet zo eigenlijk. En de actie van de man met de bromvliegdrone, ook dat wil er niet zo bij me in - noch dat de terroristen hem niet zouden zien.

Rickman speelt nog wel leuk, de rest van de cast kan ik niet beter dan matigjes vinden. Hoe Mirren hierin terecht komt is me al helemaal een raadsel, en Aaron Paul lijkt ook alleen voor zijn naam gecast te zijn - er is nauwelijks werk voor hem, zijn bijzitje Phoebe Fox krijgt nog meer tijd.

Uiteindelijk is er eigenlijk maar een boodschap die ik uit de film oppak: meer technologie of meer toegang tot gegevens voor onze geachte overheden heeft geen enkele zin, het veroorzaakt alleen maar meer ellende en meer fouten. En het levert saaie, vervelende films op.

Spannende thriller, met heel wat nagelbijt-momenten. De structuur van de film, waarbij we alle betrokken partijen volgen, van het 'laagste' tot het 'hoogste' niveau, werkt verhelderend en zorgt voor de nodige afwisseling. De prima cast, met oa Alan Rickman in zijn allerlaatste rol, weet daarnaast wel raad met het materiaal. De spanning wordt vakkundig opgebouwd en de film kiest gelukkig niet voor een makkelijke oplossing. Vormt met het thematisch verwante Good Kill een fraaie double bill.

“Never tell a soldier that he does not know the cost of war.”

Spannende film. Eye in the Sky geeft een mooi inkijkje in de wereld van drones en surveillance en de morele dilemma’s die hierbij opspelen. Niet alles zal in het echt zo gaan zoals in de film (militairen die huilend een drone afvuren?) maar een film hoeft van mij ook niet superrealistisch te zijn om er toch van te kunnen genieten. Zeker met Mirren, Rickman, Paul, Abdi en Glen als acteurs.

Wat ik wel wil geloven is dat de Amerikanen makkelijker genoegen nemen met collaterale damage dan de Britten, die de hele tijd de verantwoordelijk afschuiven naar een ander. De spanningsopbouw is fantastisch gedaan en ik zat eigenlijk gelijk op het puntje van me stoel. De film laat goed zien welke dilemma's er allemaal spelen en de personages hadden goede argumenten voor of tegen de drone aanval (alhoewel dat helemaal niet om het meisje ging maar meer om de pr-nachtmerrie, cynisme ten top...). Toch zat ik net zoals Rickman's personage soms gefrustreerd op de bank om zoveel besluiteloosheid. Het einde was gelukkig geen zoetsappig geheel alhoewel die laatste scene van mij wel geschrapt had mogen worden. Toch weer Amerikaans sentiment dat doorsijpelt.

Realtime film over de (on)ethiek van moderne oorlogsvoering. Spannend gebracht en ondanks heel wat dialoog, interessant om te volgen. Wanneer beslissingen over onschuldige mensenlevens genomen moeten worden ("collateral damage"), dan schuift iedereen zijn verantwoordelijkheid liever door naar iemand anders. Op het einde aast de film op het emotionele en op de traantjes, maar het eindigt ook met een zekere kilheid en laat wat bitterheid achter... morgen is het voor de militairen weer een andere dag...

PS / Zouden zo'n miniatuurdrones in de vorm van kevers of kolibri's echt gebruikt worden?

Politiek gekonkel. Het afschuiven van verantwoordelijkheden. Het afwegen van electorale meer dan maatschappelijke belangen. ‘Eye in the sky’ als een indringende dissectie van besliskunde binnen de hoogste echelons van onze samenleving. Waar zelfs grote meneren kleine jongetjes worden, die het in hun broek doen bij de gedachte aan zogeheten "collateral damage".

Als het Britten zijn tenminste, want de Amerikanen springen wat lakser met dat begrip om. Zij gebruiken een uitgekiende combinatie van checklists, boerenverstand en het onder druk zetten van de internationale betrekkingen om zichzelf een zuiver geweten aan te praten. Hoewel ze slechts een zijspoor vormen van een verhaallijn die vooral benadrukt hoe de militaire, de juridische en de politieke machten elkaar binnen een morele dimensie kunnen bekampen (geïllustreerd met een zeer specifieke casuïstiek), wordt de rol van de States als zelfverklaarde wereldpolitie nauwkeurig getypeerd. Dat is exemplarisch voor hoe ‘Eye in the sky’ in elkaar steekt, want in deze film is niets toevallig en worden alle mogelijke lagen aangeboord.

Oorlogsvoering en internationaal recht geschieden niet in een sociaal vacuüm. Een kijk in de ivoren toren van generaals en ministers en een kijk in de psyche van mannen en vrouwen die hun dagdagelijkse werk in een nachtmerrie zien veranderen: regisseur Gavin Hood legt het allemaal vast. Bovendien laat hij ook zien dat mensen door veel meer worden gedreven dan louter door ethiek. Hoewel de gesprekken altijd onder het mom van de moraal worden gevoerd, spelen persoonlijke ambities, frustraties en machtspelletjes even goed mee, zowel bij de koffie slurpende politici als binnen de hiërarchie van het leger.

Ook daar zijn het tenslotte mensen die zich in een filosofisch kader moeten begeven om beslissingen te nemen – en ook daar toont zich dus de menselijke zwakte. En tegelijk de menselijke sterkte, want de poppenkast gaat na de werkdag gewoon door. Kinderen staan op het punt te verjaren, terwijl kinderen elders geen feestje meer te geven hebben. Het is de onrechtvaardigheid van dit bestaan waar we alleen maar machteloos op kunnen toezien. Gelukkig zijn er dan nog films als ‘Eye in the sky’, die herinneren aan de moeilijkheid van de opgave om als ethische wezens dit leven te leiden. Waarna we gewoon verder doen – omdat er geen andere optie is.

Kort en goed: bijna totale stilstand, gegoten in anderhalf uur bloedstollende cinema.

(Oké, de film is iets te sentimenteel, maar ‘ie mist zijn uitwerkingen niet. Geen reden dus om het enthousiasme van potentiële toeschouwers hier te temperen met muggenzifterij over het tranerige gehalte. Dames, heren: gewoon kijken, oké? Enneuh…get ready for impact.)

3,75*

De dilemma's van moderne oorlogsvoering. Eentje met een wat zou je doen-gehalte. Reuze interessant, ware het niet dat je al meteen je bedenkingen kunt hebben. De film had kunnen, misschien wel moeten volstaan met het missie perspectief, maar blijkbaar moet collateral damage een gezicht hebben en hoe dat beter voor elkaar te krijgen dan met een schattig meisje en een hoelahoep. Vanaf dat moment is het eigenlijk al zo goed als gedaan met het meedoen in de afwegingen. Daar komt bij dat zowel het script als de personages zich nogal gekunsteld gedragen. Vooral die twee piloten zijn een doorn in het oog en Helen Mirren voelt als een miscast. Tegen de tijd dat dé beslissing moet worden genomen, is er van dat trolleyprobleem niks meer over. Wat rest is een redelijk thrillertje, dat zich na de boem nog eens goed in de ware kaarten laat kijken. Ugh..

Deze film heeft mij van begin tot einde weten te boeien. Zelfs er na nog lang over doorgedacht. Hij geeft ook een mooie kijk op de moderne manier van oorlogsvoering.

Dikke 4*

Ethische besluitvorming kan vaak een grote voedingsbron zijn voor een interessant verhaal. Het begint hier dan ook vrij sterk en je denkt dan een vrij spannende film te gaan beleven. Ergens is het ook best spannend en draagt goed acteerwerk hier serieus aan mee. Helaas lijkt het na een tijdje niet veel meer in te houden dan een onrealistische propagandafilm. De hiërarchieën en onderliggende besluitvormingen zijn verre van realistisch evenzo de toevalligheid dat drie van de meest gezochte terroristen(na jaren van afwezigheid) zich in een pand bevinden.

Spannende film over ethische,morele en politieke keuzes die gemaakt moeten worden in het kader van terrorisme bestrijding. Welk of wiens belang is groter of belangrijker? Wie of wat moet je offeren om een groter doel te bereiken? En wie neemt de verantwoordelijkheid op zich? Deze vraagstukken zijn allemaal goed in beeld gebracht en maakt de film een boeiende zit.

Overigens heb ik al eerder Good Kill (2015) in het genre gezien. Ongelofelijk hoe nauwkeurig je met de nieuwste tactieken iedereen in de gaten kunt houden.

Eng ook wel en je moet er niet aan denken dat die technieken in verkeerde handen komen.

Uitstekende film waarin het leger met behulp van een drone een groep zelfmoordterroristen in het vizier krijgt. Een spannende film waarbij de vele dilemma's en de besluitvormingen op meerdere niveaus goed en begrijpelijk neer worden gezet. Een aantal aangrijpende momenten en ondanks de vele partijen en personages blijft het allemaal duidelijk.

Aardige film over de huidige toestand in Kenia. Dilemma over het hoe te handelen wordt goed in beeld gebracht en de invloeden & beslissingen die op meerdere niveau's moeten worden genomen, worden mooi in kaart gebracht. Zet je wel aan het nadenken. In de personages zit weinig ontwikkeling, allemaal vrij sober. Prima wegkijker in dit genre.

***1/2

Zeer geslaagde verfilming van een bescheiden militaire operatie. De film laat goed de waanzin van oorlog zien en de onmenselijke beslissingen die moeten worden genomen. Tenenkrommend wordt het verschil tussen landen zichtbaar en het gegoochel met cijfers en percentages om iets verschrikkelijks politiek juist te laten zijn.

Deze eens geprobeerd en was eigenlijk erg aangenaam verrast. Vond het een goeie film. Het acteerwerk was ook prima. Ook het verhaal wist me wel te boeien en vond het wel spannend hoe de film ging evolueren.

De moeite.

film reviews in 100 woorden: Eye in the Sky (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.be

ps. Ik ben geen professionele schrijver of criticus, ik ben maar een movie geek met een laptop.

Eye in the Sky is een eenvoudige en moderne thriller over de oorlog tegen terrorisme en de morele dilemma’s die hierbij komen kijken. De film verloopt op een lager tempo maar jongleert continu van locatie naar locatie waardoor de film behoorlijk boeiend blijft. Mirren, Paul, Abdi en Rickman (in zijn allerlaatste on-screen rol) waren fenomenaal en je begrijpt elk personage en zijn/haar standpunt. Eye in the Sky is geen visueel spektakel, maar de film blijft (ook zonder een hoop actie) spannend tot de allerlaatste seconde. Ook ben ik best tevreden dat de film geen al te voorspelbaar einde heeft gekregen.

4,0*

Discutabele drone.

Wanneer de terroristische organisatie Al-Shabaab een verschrikkelijke aanslag voorbereidt, is het aan kolonel Katherine Powell (Helen Mirren) om dit te voorkomen. Met behulp van een drone - 'het zogenaamde oog in de lucht' - wordt tegenwoordig een oorlog beëindigd voor aanvang. Zo worden ze hier in de meest ingenieuze vormen ingezet om de exacte locatie van de boeven te bepalen. James Bond zou zich er graag van bedienen, zou je denken. Maar tegenwoordig is een camera in een op een afstand bestuurbaar 'insect' gewoon de realiteit. Zo worden er bomgordels gefilmd. Zolang het de spanningsopbouw ten goede komt zullen de makers hebben gedacht. En het werkt. Daar hebben we de actualiteit niet eens voor nodig. Moet men een raket bij ze naar binnen schieten of niet?

Bevelhebber Benson (een prima laatste rol van de helaas inmiddels overleden Alan Rickman) is de generaal die te maken krijgt met het politieke aspect van de aanval, wanneer er een burgerslachtoffer dreigt te vallen. Je mag als kijker enkel hopen dat men in het echt zo weloverwogen te werk gaat als in deze thriller, maar feit is dat het iets komisch heeft als men de aanval wil stoppen. Toch lukt het de makers om de kijker snel weer bij de les te krijgen door het ethisch dilemma zoveel mogelijk te blijven benadrukken en de spanning er tegelijkertijd in te houden. Helaas lukt dit niet altijd even overtuigend qua realisme, onderhoudend is het wel. De vraag dringt zich namelijk evengoed op wat je zelf zou beslissen in een soortgelijk geval. En ondertussen tikt de tijd gewoon weg. Je moet er niet aan denken.

De eerlijkheid gebied dus te zeggen dat het niet continu lukt om het verhaal serieus te nemen, ondanks alle pogingen daartoe. Mocht je de onwaarschijnlijkheden niet op de koop toe willen nemen, dan wacht je wellicht een sentimenteel propagandafilmpje. Wie moralisme niet schuwt en bereid is de film met een korrel zout te nemen, kan rekenen op een nagelbijter. Want spannend is het wel; al dat gediscussieer, terwijl de extremisten elk moment kunnen vluchten. Met alle gevolgen van dien. Toch voelt de discussie uiteindelijk aan als een dooddoener. Al wordt je aan het denken gezet, lang zou dit niet kunnen duren. Helemaal niet wanneer je het onschuldige slachtoffertje zou vervangen door een oudere man. Maar dan hadden we wellicht geen spannende film gehad.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Ik vond Eye in the Sky een geweldig drama. Het heeft een fameuze cast en een sentimenteel verhaal. Het over en weer gediscussieer vond ik erg sterk, steeds goede argumenten worden voorgelegd. Aaron Paul zie ik heel graag bezig, ook al is zijn screentime niet zo heel lang, hij heeft wel balls om tegen de kolonel haar bevelen in te gaan. De standpunten van de personages worden al snel heel duidelijk, er zijn naar mijn mening niet al te veel onnodige dingen gezegd. De film verliep in heldere bewoordingen naar een climax waarbij ik bijna tot tranen beroerd werd om een Afrikaans meisje dat brood verkoopt. Ook het gefilm met de microdrone vond ik wel fijn. Ik ging de film in zonder echt veel verwachtingen of zonder dat ik wist over wat het juist ging, maar de film heeft me aangenaam verrast. Aanrader!

Best onderhoudend, maar tegelijkertijd ook wel aardig ongeloofwaardig en de spanningsboog weet ook niet de hele film lang aanwezig te blijven. Prima cast, maar ook weer geen memorabele rollen. En zo beschrijf ik eigenlijk in een paar regels het grote probleem; het is allemaal degelijk, maar verre van bijzonder. Voldoende.

3*

De invalshoek die gekozen wordt is interessant en levert naast spanning ook het nodige inzicht in het politieke spel het morele dilemma van (deze manier) van oorlogvoering. Het is dan wel belangrijk dat het script overtuigend is, wat helaas niet helemaal het geval is. De cast is goed, maar de acteurs kunnen weinig met hun vrij lege karakters. Daarnaast ligt het morele aspect er wel erg dik bovenop; daarnaast is het gedoe rondom dat meisje puur voor de spanning en kijk ons eens moeilijke beslissingen nemen. De spanning had hem meer in de karakters en dialogen moeten zitten, maar de film schiet daarin te kort.

Geeft goed de dilemma's in de besluitvorming weer bij dit soort oorlogsvoering.
Niet altijd even geloofwaardig, met name de soldaten achter de knoppen en Ook waren er meer opties om deze situatie op te lossen, die niet aan bod komen.
Zoals een hele hangar met parate soldaten, die hadden bv wijk kunnen ontruimen/ afzetten of brood kunnen kopen...
Of ze hadden kunnen wachten tot de targets in de auto's zouden stappen. En ze dan kapot te schieten. Of later onderweg
Ook de man met de kever had beter direct iemand anders kinnen sturen om het brood te laten kopen..