Logboek

Nu voor de derde keer gezien. Uitstekend spel van sympathieke acteurs, prima tempo, prachtig set-design, srerke muziek, fraaie beelden met perfecte FX van ruimteschepen en monster, en een geweldige twist, maar ik blijf me er toch aan storen dat dit in feite zowel qua insteek als qua "aftel-principe" niet veel meer is dan een ge-update rip-off van Alien.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Nou, het ziet er in ieder geval allemaal iets beter uit qua filmmateriaal en helderheid, Daniel Cerny heeft als Eli een mooi onschuldig engelengezichtje om z'n verdorven inborst mee te maskeren, er zit wat smeuiïge "gore" in (althans totdat de climax begint), de film heeft een aardige eerste minuut wanneer bij de begincredits de naam van elke acteur "uitgewist" wordt door een bloedrode zeis om ruimte te maken voor de volgende naam, en natuurlijk is er voor de huidige kijker de gimmick van een paar flitsen Charlize Theron… en dan ben ik wel uitgepraat qua pluspunten. Door de setting van zwarte hoeden en droge maisvelden in te ruilen voor suburban Chicago wordt eigenlijk het aparte van de oorspronkelijke opzet van Stephen King helemaal teniet gedaan, het idee dat al die ruige pubers met hun achterstevoren petjes en hun knipmessen voor Eli's preken zouden vallen wil er bij mij niet in, en de FX van het monster op het einde zijn inderdaad te slecht voor woorden (om nog maar te zwijgen van de momenten waarop we zien dat niet een acteur of actrice maar een speelgoedpoppetje te grazen wordt genomen). Vrij beroerd.

Meer van hetzelfde, ditmaal met ook wat seks en romantiek in de mix alsmede een klein ecologisch bijsmaakje van "Koyaanisqatsi", maar helaas ook met alleen maar oninteressante en onaangename personages, een held zonder enig charisma en een suffe actieclimax annex anticlimax. Kleine pluspunten: Ryan Bollman als de creepy Micah, de aardige scène met de bloedneus in de kerk, en de muziek van Daniel Licht die de film meer cachet geeft dan hij verdient, maar verder... Malachai, where are you?

Ik proef hier een héleboel invloeden in: slasherfilms, angst voor de rednecks van The Texas chainsaw massacre en The hills have eyes, angst voor religieus fanatisme, The wicker man, en de muziek van Halloween. Vanwege z'n enorme commerciële succes en de talloze vervolgen heeft dit origineel een soort semi-klassieke status bereikt, maar dat is wel wat te veel eer. De ontwikkeling is lekker rustig, met meer aandacht voor sfeer en suspense dan voor bloed en ingewanden, en Peter Horton en Linda Hamilton vormen een leuk koppel, maar verder zijn de voornaamster attracties hier toch John Franklin als Isaac en vooral de geweldige Courtney Gains als Malachai – als die zijn enorme kaken openspert lijkt hij wel klaar om elke vijand te verzwelgen. Die twee acteurs zijn de speerpunten van de film; het cliché van iets engs dat slechts een droom blijkt te zijn kan echt niet meer, en het bovennatuurlijke element met flauwe CGI is feitelijk overbodig, want uiteindelijk kan de omineuze religieuze heerschappij van Isaac en Malachai eigenlijk heel goed op eigen benen staan.

Herzien naar aanleiding van een ander verhaal over vliegtuigpassagiers in bovennatuurlijke omstandigheden, Anomalie van Hervé le Tellier, hoewel de "clou's" van beide plots uiteindelijk weinig overeenkomsten hebben en de uitwerkingen ervan nog minder. The Langoliers is een televisiefilm in de beste zin des woords: rustig tempo, niet gericht op gekunstelde explosieve climaxen maar op intrige, en met ruimte voor elk personage. Alle acteurs doen hun werk naar behoren; David Morse is betrouwbaar als altijd, Dean Stockwell is geloofwaardig als de man die één en ander uitknobbelt, en Bronson Pinchot is hier aanzienlijk assertiever dan in de film waar ik hem uit herkende, de allereerste Beverly Hills cop. Alleen Patricia Wettig bevalt me niet zo goed, ze is te lijzig en lijkt te veel de mooie vrouw uit te hangen, maar dat kan persoonlijk zijn. De Pacman-achtige CGI zijn natuurlijk te beroerd voor woorden, maar die zie ik maar door de vingers. Al met al steeds opnieuw een film die mij aan het scherm gekluisterd houdt dankzij insteek, uitwerking en personages, hoe oud hij ook mag ogen en hoezeer hij ook duidelijk voor televisie is gemaakt.

Waar de eerste film een sterke openingsscène met Bill Pullman had, zie je nu wat er gebeurt met de Columbia-fakkeldraagster – ook een aardige vondst, en dan moet het ontbijt met spek nog komen. Wat mij betreft is dit deel een waardige opvolger met drie verhalen die elk op zich interessant zijn en die op het einde op acceptabele wijze min of meer samenkomen, en met ten opzichte van het soms opzettelijk "cleane" origineel (de kale woning, het ziekenhuisinterieur, Susans appartementencomplex) nu een donkerder en somberder kleurpalet. Aan de minzijde is niet alleen de verrassing van het origineel met z'n creepy spookverschijningen weg, maar ook valt het nu op dat praktisch iederéén het loodje legt (helaas zelfs die yummy Teresa Palmer), hetgeen er voor zorgt dat ik geen behoefte meer heb aan nadere vervolgen, hoezeer ik me ook met dit tweede deel toch goed vermaakt heb.

Twintig jaar geleden maakte deze film veel indruk door de lugubere sfeer, de sobere opbouw en vooral die creepy spookverschijning met dat lange zwarte haar. Nu de nieuwigheid er van af is is ook de impact niet meer zo groot, maar toch blijft dit elke keer weer een fijne zit met kleine (of grote) rillinkjes wanneer Kayako of Toshio opduikt. En die openingsscène op het balkon blijft briljant.

Een geweldig leuke verrassing, met een plot dat misschien niet al te veel verrassingen biedt maar dat onderweg toch meer voldoende humor en leuke personages heeft om de film constant vermakelijk te houden. Centraal staat natuurlijk de vertolking van Thomas Höppener, en tjonge wat doet hij dit knap, steeds onderkoeld maar ook heel menselijk, en zijn verandering op het einde is heel natuurlijk en "gradueel" gebracht zonder dat hij ineens een ander en veel slagvaardiger persoon is geworden. Maar dat geweldige acteren geldt eigenlijk voor de hele cast, en wat dat betreft moet ik een groot compliment maken aan de regisseur: naast de Mees Kees-films kende ik haar ook van de eerste Maud & Babs-serie, en ook daarin was het acteerwerk perfect naturel – ik denk dat we dat wel op haar conto mogen schrijven. Project Herbert is in ieder geval één van de leukste en onderhoudendste Nederlandse films van de laatste jaren.

Decennia geleden voor het eerst gezien volgens mij, en als ik op Alex Cox Vdeodrome google blijkt dat inderdaad zo te zijn, want Alex Cox presenteerde die film op de BBC in zijn geweldige cult-cinema-serie op 4 september 1994. Ook niet verrassend dat deze film me bijstond als een soort Terminator avant la lettre met Warren Oates als nietsontziende moordmachine, want het is per slot van rekening Peckinpah nietwaar, maar sindsdien is mij wel duidelijk geworden dat die man meer dan één kunstje beheerst. In feite is dit een soort ultieme existentialistisch Peckinpah-statement waarin de kleine man zijn kans ruikt om in één keer uit zijn miserabele omstandigheden te kruipen en daartoe door roeien en ruiten gaat, met een perfect gecaste Oates, en hoewel de film niet altijd even aangenaam is om naar te kijken heb ik bewondering voor de compromisloze insteek, hoewel de allerlaatste scène misschien een beetje té is, net zoals je je kunt afvragen of het personage van Yves Montand op het einde van Le salaire de la peur… enfin.

Too much of a good thing… De problemen en dilemma's waar de puberende Riley voor komt te staan zijn schrijnend genoeg (althans voor wie zich zijn eigen puberteit als een bepaald niet rimpelloze levensfase herinnert), maar de nieuwe lichting emoties is minder sterk, Anxiety is tamelijk nietszeggend vormgegeven, de verschillende lokaties van Riley's persoonlijkheid waar Joy c.s. terechtkomen (stream-of-consciousness, achterhoofd) doen vrij willekeurig aan, en de onduidelijke manier waarop de plot wordt afgerond is onbevredigend. Dat het allemaal niet meer zo verrassend is als de ontdekkingsreis van het eerste deel kan ik dit vervolg uiteraard niet kwalijk nemen, maar het chaotische van het puberbrein lijkt ook een beetje op de uitwerking van de plot overgeslagen te zijn.

Spannende en intrigerende dramafilm waarbij ik vooraf enigszins, of liever gezegd behóórlijk op het verkeerde been was gezet door de trailer met de explosie die suggereert dat we ons in Dan Brown-territorium gaan begeven. Uiteindelijk is dit gewoon een strakke film die niet zo gek veel loopjes met het realisme en de waarheid neemt (criticus Brian Tallerico noemde de film voor de grap 12 angry popes), maar met een clou die na alle voorafgaande machtsspelletjes en verdachtmakingen toch enigszins teleurstelt, ondanks de geweldige vertolkingen van met name Ralph Fiennes en de altijd betrouwbare Stanley Tucci. Ook John Lithgow zou ik hierbij kunnen noemen, maar het vervelende van zijn rollen van de laatste jaren is dat ik zodra hij op het scherm verschijnt automatisch al weet dat hij wel een schurk zal zijn. Zo heb ik de film uiteindelijk met veel interesse gevolgd, maar bleef ik na afloop toch een beetje ontgoocheld achter: was dit nou alles?

Van de eerste keer dat ik deze film zag (misschien wel 30 jaar geleden) herinnerde ik me dat dit een komedie met schrijnende randjes was, en "grappig" genoeg blijkt dit oorspronkelijk ook de insteek van Anthony Minghella te zijn geweest, maar zowel voor mij als voor hem herbergt de film uiteindelijk toch veel meer serieuze tragiek. Een mooi en ontroerend verhaal dat prachtig wordt uitgebeeld door acteurs zonder enige glamoureuze uitstraling, met snottebellen bij het huilen en het haar in de war. Prachtige film.
        Gezien op een BBC-DVD in de oorspronkelijke TV-beeldverhouding (4:3) met Engelse ondertiteling, en met als bonus een eveneens Engels ondertiteld interview met Anthony Minghella van een klein half uur plus zijn niet ondertitelde audiocommentaar bij de film. De scriptschrijver-regisseur blijkt een zeer helder pratende en lucide denkende filmmaker te zijn, uit wiens verhaal een mooi beeld oprijst van zijn ervaringen bij zijn regiedebuut, wat het betekent om ervaren en sympathieke medewerkers daarbij te hebben, en hoe een klein budget (een half miljoen) artistieke keuzes bepaalt zonder dat die de impact van een film per se nadelig beïnvloeden. Bizar detail: van vrijwel elke scène bestaan slechts 1 of 2 takes, maar aan het eindresultaat kan ik dat niet afzien, zo goed zitten de acteurs in hun rollen (en zo efficiënt heeft de crew gewerkt). Eén van de meest verhelderende en interessante audiocommentaren die ik ooit heb beluisterd.

Bijna 60 jaar later is het misschien moeilijk om te zien wat deze film indertijd zo revolutionair maakte. In zijn memoires schrijft Al Pacino over de twee acteurs die voor hem een breuk met hun tijdperk betekenden, eerst Marlon Brando in 1951, en daarna:
        "Dustin Hoffman just blasted open the door for actors. The graduate was contemporary and of the moment, a commentary on the world we were living in […] It came along at the right time, right when we were ready for it. […] I was working up in Boston when The graduate opened, and I said, this is it, man – it's over. He's [Hoffman's] broken the sound barrier. The excitement for me was in seeing an artist doing something so well, something original, that you recognized had never been done before."
        Maar wat overblijft is dan misschien wel niet iets dat vandaag-de-dag nog als vernieuwend overkomt, maar wel een tegelijk grappige en schrijnende film met een paar fabuleuze vertolkingen: een perfecte rol voor Anne Bancroft die al een ster was, een even sterke rol voor Katharine Ross die afgezien van Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969) eigenlijk nooit de roem heeft gevonden die voor haar in het verschiet leek te liggen, en een career-defining rol voor een acteur die tot de serieuze zwaargewichten van de jaren zeventig behoorde en die tot op de dag van vandaag zonder gezichtsverlies actief is gebleven, om nog maar te zwijgen van een regisseur die steeds verrassende en aparte films is blijven maken. Wat dat betreft is deze film voor de ontwikkeling van de Amerikaanse cinema net zo van belang gebleken als het misschien verouderde aspect van het Californische hedonisme dat deze film op de hak neemt.

Het begint allemaal nog wel aardig met een intrigerende opzet, mooie lokaties en een veelbelovende rol van Michael Peña, maar de personages zijn stuk voor stuk zó eendimensionaal dat ze gewoon irritant worden, hun wederwaardigheden laten me daardoor volstrekt koud, en door de chaotische in-wiens-fantasie-zitten-we-nou-eigenlijk-complicaties vervliegt mijn interesse definitief. Interessantere personages en een minder gelikte cast hadden hier misschien nog wat van kunnen maken, maar zelfs Mr Roarke blijft uiteindelijk een fletse verschijning.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren