Sur les Traces de Fellini (2013)

Onbegrijpelijk waarom dit soort documentaires zo vaak voor televisie wordt ingekort – hopen de makers dat de kijkers die door zo'n TV-verminking in het onderwerp geïnteresseerd raken vervolgens geld gaan uitgeven aan de complete versie in de bioscoop of op DVD? Deze documentaire werd in 2013 of kort daarna uitgezonden door de Avro/Tros op NPO2 in een versie van 50 minuten, en mijn recensie (voor wat hij dus waard is) is op die versie gebaseerd.

        Een vriendelijke terugblik op de periode waarin Morin actief was aan Fellini's zijde gedurende de eerste helft van de jaren 70 van de vorige eeuw. Leuk om de andere medewerkers uit die tijd herinneringen te zien ophalen; productie-ontwerper Dante Ferretti (1943-) zal wel de beroemdste zijn, mede vanwege de drie Oscars die hij won voor zijn werk voor Martin Scorsese en Tim Burton, en er is ook aandacht voor Fellini's fascinatie voor het circus en voor de prachtige muziek van zijn hofcomponist Nino Rota, maar het aandoenlijkste verhaal is dat van Magali Noël die om 2 uur 's nachts in Frankrijk door Fellini himself werd gebeld en om 10 uur de volgende morgen in Cinecittà haar eerste scène als Gradisca in Amarcord draaide. Dat geeft meteen ook wel aan wat voor soort docu dit is: leuk voor wie bekend is met Fellini's werk, maar ik kan me voorstellen dat wie dat níét is hieruit nauwelijks een helder beeld krijgt van wat voor mens hij was en wat hem als zeer idiosyncratische en persoonlijke filmregisseur dreef, ook al omdat deze documentaire zich concentreert op een heel beperkt gedeelte van Fellini's carrière en daarbij dus de films uit zijn beroemdste periode (de jaren 50 en 60) negeert. Maar goed, het heeft geen zin om deze film te bekritiseren om wat hij ook helemaal niet pretendeert te zijn, en dan luidt mijn eindoordeel: leuk, maar voor mij ook weer niet leuk genoeg om geld uit te gaan geven aan...