Meningen

De film lijkt ergens een beetje in hetzelfde vaatje te willen tappen als La Vita e Bella, een luchtige film over een zwaar onderwerp en waarbij het drama niet uit de weg gegaan wordt, maar de uitvoering slaat in tegenstelling tot La Vita e Bella niet bij me aan. De Nazi's hier komen te stompzinnig over, de humor is te flauw en het drama gaat niet diep genoeg om ook indruk te maken. En dan wordt de film al snel te lang voor me.

Hoe waarschijnlijk was het eigenlijk dat iemand die mensen laat onderduiken ook ander verzetswerk doet? Als ze gevangen wordt genomen, is er niemand die voor de onderduikers kan zorgen. Ik zou niet dat extra risico genomen hebben.

De beelden zien er wel aardig uit soms, wat nog enigszins de film het kijken waard maakt, maar voldoende is het zeker niet. 1,5*.

Mijn vriendin wilde hier erg graag naartoe, maar bleek het zo saai te vinden dat ze in slaap viel. En begrijpelijk, want de film is grotendeels een lang uitgesponnen portret van iemand die niet geaccepteerd wordt door de maatschappij en na verloop van tijd zelf de orde van de maatschappij afwijst. Aan het einde toe wordt het wat interessanter, maar los daarvan is het toch vooral een saaie opeenvolging van drama's die de hoofdpersoon ondergaat, waarbij het ene drama nog niet ten einde is, of het volgende neemt zijn onverbiddelijke aanvang. Het hele gedoe rondom de rijke elite die niets om de gewone mensen geeft is verder haast karikaturaal. Ik weet ook niet wat de film nu voor boodschap wil uitdragen met het einde: de maatschappij is kut, dus leve het anarchisme ofzo?

De film lijkt grotendeels maar weinig met de Joker van doen te hebben. Van wat ik begrepen heb is het Joker jasje door de regisseur om de film gestoken om vooral maar een film over een persoon aan de rand van de maatschappij te kunnen maken en dat valt te merken. Ik vraag me serieus af of deze film dezelfde enthousiaste reacties had opgewekt als met de film van het Joker jasje had gestript.

Wat Joker appeal betreft, dat snap ik ook niet helemaal. Ik ben verder geen DC fan en het enige dat ik van Batman ken zijn de films, maar de impressie die ik van de Joker had was dat die geniaal, gestoord en sadistisch, waarbij dat laatste met de nodige gitzwarte humor gepaard gaat. Dat zie ik hier niet bepaald terug. Ik zie voornamelijk een goeiige sukkel, die ofwel doordraait, ofwel de maatschappij op een gegeven moment afwijst. De hele cool-factor zie ik er dus niet bepaald in terug.

De laatste scene kan ik helemaal niet plaatsen. In de film was eerder vermeld dat hij vroeger in het gesticht heeft gezeten, maar daar heeft hij toch niemand vermoord, anders was hij toch nooit in de maatschappij teruggekeerd? Dus moet dit van later zijn. Maar hij wist toch juist na zijn arrestatie weer te ontkomen? Of was de hele eerdere film gewoon een waangedachte van hem? Waarom hebben we daar dan naar moeten kijken, want dan weten we nog steeds de oorsprong van de Joker niet. Kortom, ik kan er niets mee, net als met de rest van de film. 0,5*.

Cheesy, maar op een vermakelijk manier.

De kracht van de film zit hem vooral in de hoofdrolspeelster, Kaji, die behalve haar uiterlijke gaven ook ontzettend veel uitstraling heeft. Die ogen alleen al.

Voor de rest is het veel vermakelijke pulp: geweld, bloed, bloot en lesboseks. Af en toe aardige beelden, met name hoe het verraad van de minnaar van het hoofdpersonage wordt uitgebeeld, waarbij zij op de voorgrond blijft liggen terwijl de achtergrond wegdraait en vervangen wordt door een andere setting. Als het hoofdpersonage in de kuil moet graven is er op een gegeven moment een prachtig rode achtergrond. En tenslotte af en toe mooi tegenlicht tijdens de entree in de gevangenis. Voor de rest vrij standaard beelden, maar ik ken films die ook zo gefilmd zijn en het zonder aardige momenten als hierboven genoemd moeten doen.

Al met al een krappe voldoende. 3*.

Ik ben geloof ik de enige die hier minder enthousiast over is, en dat terwijl ik het eerste deel wel kon waarderen. Hier minder psychologische spelletjes, waarbij de bewakers het hoofdkarakter proberen te breken, eerder een achtervolging met wat verwikkelingen. Wat misbruik en wat geweld, maar meer is het niet.

Af en toe wat pogingen tot psychedelische beelden, maar voor het grootste gedeelte komt het visueel niet erg uit de verf, met een erg slechte montage waarbij de hoofdpersoon zonder te lopen steeds een boom vooruit "springt". De actie wordt ook behoorlijk verknipt waarbij er net teveel weggesneden wordt, zoals bij de aanval op de directeur. Ook veel geschop in het luchtledige wat kennelijk toch doel treft.

De soundtrack is wisselend. Het liedje van de oude vrouw is wel aardig, de nummers met Kaji ook wel, maar de stuiterbalgeluidjes tijdens de rest van de soundtrack is behoorlijk weird. Acteerwerk is ook wisselend, de actrice die de kindermoordenares speelt, bakt er weinig van. Kaji mag er dan wel weer wezen, wat een uitstraling heeft zij! In ieder geval is ze de belangrijkste reden dat deze film niet het absolute minimum krijgt. 1*.

Wederom een deel uit de reeks die het niet haalt bij het eerste deel. De opening met de arm was nochtans best aardig, net als het vervolg met de hond. Maar daarmee blijft het er helaas bij.

De psychologische spelletjes, die de smaakmakers van het eerste deel waren, duiken pas tegen het einde op, maar door alle toevalligheden werkt dat toch een stuk minder. De film moet het toch vooral hebben van Kaji die boos in de camera kijkt. Mooie vrouw hoor, en met die blik heeft ze veel uitstraling, maar het is te weinig om de film te dragen.

Visueel wat experimentjes in de vorm van negatieve kleuren en stopmotion. Ik ben er alleen niet van overtuigd, het komt nu behoorlijk gedateerd over. Soundtrack is dan nog wel aardig, maar niet meer dan dat.

Als ik dan toch moet kiezen voor een foute jaren 70 filmreeks, dan verkies ik euthanasievoorvechter Hanzo the Razor boven anti-abortusactiviste Scorpion, zowel qua reeks als qua hoogtepunt uit de reeks. Maar goed, ik heb nog één Scorpion deel te gaan. Voor dit deel in ieder geval 1*.

Charmant filmpje dat verder weinig om het lijf heeft. Het doet me qua sfeer nog het meeste denken aan de Don Camillo films. De humor is flauw maar wel vermakelijk. De beelden zien er nogal gedateerd uit, maar de muziek was wel aardig in lijn met wat er te zien was. Het dorp wat te zien is moet zo'n dorp zijn waar Pim Fortuyn naar terug verlangde.

Dit soort films zullen nooit mijn favoriet worden, maar ze zijn zeker leuk om om de zoveel tijd eens te zien. 2*.

Aardig. De belofte voor het latere werk zit er al ruimschoots in. Bij tijd en wijle erg mooie beelden, maar ook een groot gedeelte dat de middelmaat niet overstijgt. Er is weinig muziek te horen, maar wat er is, is prettig.

Het verhaal weet te boeien, en deed me erg denken aan Raise the Red Lantern, waar ook mensen te zien zijn die gevangen zitten binnen gewoontes. Net als daar vond ik hier geen van de personages echt sympathiek. Ja, de neef misschien, maar dat was wel een beetje een sukkelaar. Grappig zoontje hoor. Vooral hoe hij grijnzend toekijkt hoe die ouwe verzuipt. Verder ook wel kunnen genieten van de begrafenisscène. Wat een poppenkast, 49 keer de kist moeten tegenhouden. Mooi ritueel.

Mijn bron is volgens mij een VHS band. Althans dat hoop ik maar, want de beeldkwaliteit was niet echt om over naar huis te spreken. Ben benieuwd hoe de film eruit ziet op DVD, als het goed is moet die in oktober op de Nederlandse markt uitkomen.

Uiteindelijk kan het het niet halen bij het latere werk van Zhang. Grappig dat hij al binnen na een jaar de belofte inloste met Raise the Red Lantern, die wat mij betreft een stuk mooier is. Evengoed een fijne ervaring. 3,5*.

Interessant drama waarin nogal veel speelt. Een rechter die ook zelf recht wenst onder te gaan als hij iemand gedood blijkt te hebben. Omstandigheden die ervoor zorgen dat de familie de hem hard nodig heeft. Zijn zoon, die een topadvocaat is en zijn vader uit de cel probeert te houden ondanks hun moeizame relatie en ondanks dat zijn vader niet streeft naar vrijspraak.

Het levert een interessant plot op met goed spel van Downey Jr. en Duvall. Eindelijk kom ik ook de laatste weer eens tegen in een film. Qua beelden is de film niet meer dan rechttoe rechtaan. Dan mag het drama nog wel goed zijn, ik verwacht meer van een film op andere vlakken, waardoor ik op 2,5* uit kom.

Welkom in het China van vervlogen tijden waar de visverkoper op de markt een kung-fu meester is, en waar de kung-fu van de hoofdpersoon alleen maar beter wordt naarmate hij meer drinkt.

Welke taal te kiezen is altijd een beetje problematisch. Zelfs al heb je de originele taal te pakken, krijg je nog met nasynchronisatie te maken, heb ik al meerdere keren ervaren, en dan heeft liplezen niet veel zin. En soms moet je Chinese tekens wel lezen om te zien welke taal je te pakken hebt. Ik versta geen Cantonees, maar ik kan het wel redelijk redelijk onderscheiden van Mandarijn qua klank, dus uiteindelijk toch de juiste nasynchronisatie te pakken.

Die wordt redelijk gedaan; het stoort dan ook niet veel. Ook apart is dat dit één van de vele films over Wong Fei-Hung, naast bijvoorbeeld Once upon a time in China, maar z'n vechtstijl is totaal anders. Vergelijkbaar misschien met The Grandmaster vs. Ip Man, waarbij ik het idee heb dat in laatstgenoemde film een stuk trouwer Wing Chun, de stijl van Ip Man, uitgebeeld wordt.

Of de stijl nu op de werkelijkheid gebaseerd is of niet, vind ik eigenlijk van weinig belang; het is meer interessante achtergrond informatie. Van groter belang is of het er gaaf uitziet. Ik kan me niet voorstellen dat de stijl in The Drunken Master II waargetrouw is, maar wat ziet het er gaaf uit! Of beter gezegt: het is een vreemde combinatie van raar, gaaf en grappig. De gevechten zijn prachtig gechoreografeerd met vrij lange takes, Chan (maar ook de stiefmoeder van z'n personage!) is vliegensvlug, en in combinatie met de rare stijl, komt het allemaal erg verrassend op me over.

Het verhaal is eigenlijk ook van secundair belang, voor mijn gevoel werd het ook behoorlijk op de achtergrond gedrukt door alle gevechten, maar dat zie ik alleen maar als een pluspunt. Allemaal wat ruiger dan Once upon a time in China, niet qua vechtstijl van de hoofdpersoon, maar ook wat betreft z'n karakter met al die drank.

Qua reputatie in het westen is Chan denk ik groter dan Jet Li en Donnie Yen, mijn twee favoriete martial arts acteurs. Ik heb wel eens flarden van films met Chan op televisie gezien, Rush Hour ofzo, maar dit is gek genoeg pas de eerste volledige film van hem die ik zie. Ten onrechte dus veronachtzaamd, want deze film smaakt naar meer! 4*.

Als je Streep zo hoort, moet je toch wel een beetje aan Pino denken. En aan Big Bird, de Amerikaanse tegenhanger van Pino, als de even lange zuster van haar karakter zich bij haar voegt. Het zit dicht tegen de irritatiegrens aan. Ik heb ook Julia Child filmpjes opgezocht en ze had inderdaad een aparte stem en een markante persoonlijkheid, maar Streep zet het wel erg dik aan.

Deze film heeft een beetje de structuur van The Godfather II, waarbij een verhaallijn in het heden doorweven wordt met een verhaallijn uit het verleden. De samenhang tussen de lijnen is zelfs een stuk groter dan in The Godfather II, maar heel erg boeiend is het niet. We zien Julia Child haar kookboek schrijven, en Julie Powells de recepten uit dat boek koken. De eerste irriteert, de laatste komt nogal cliché over als een hedendaagse influencer. Ze mag dan één van de eerste influencers zijn; het maakt het er niet boeiender op. Ondanks de irritatiefactor is de lijn met Streep toch meer de moeite waard.

Aardig om een keer gezien te hebben, maar meer niet. 1,5*.

Heel lang geleden gezien, destijds vond ik dit geloof ik best eng. Daar is nu niet veel meer van over. Het uitgangspunt is behoorlijk simpel, een spel spelen waarbij je in een gevaarlijke jungle/wildlife situatie terecht kan komen. De uitwerking is matig, vooral wat betreft hoe de personages met het spel omgaan, special effects zijn verouderd. In mijn herinnering was het allemaal wat meer. 2*.

Hoewel acteurs als Johhny Depp en met name Tadanobu Asano soms in commerciële films spelen, waardeer ik ze dat ze niet de makkelijkste weg lijken te kiezen, dat ze vaak voor films kiezen die geen blockbusters zullen worden, maar eerder artistiek interessant zijn. Het lijkt er een beetje op dat Daniel Radcliffe eenzelfde pad op gaat, waarvan eerder het bizarre Swiss Army Man al getuigde.

Deze film is duidelijk wat minder bijzonder dan Swiss Army Man, maar ook is duidelijk dat er wat meer op een arthouse publiek gericht wordt. Het resultaat is een film die visueel netjes oogt met af en toe erg mooie natuurbeelden, en met een plot dat behoorlijk spannend is. Baanbrekend is het niet, maar zeker de moeite waard. Dat Ratcliffe maar meer in dit soort films mag blijven spelen. 3*.

Na vandaag La Belle et la Bête (dus niet de Disney live action) gezien te hebben ook deze maar eens opgezet, die wel veel meer de Disney animatie volgt. Maar ook Jungle Book is wat duisterder, en heeft vooral minder humor.

Een aantal liedjes uit de animatie keren hier terug, maar over het algemeen geldt ook voor deze live action versie dat de muziek te overdadig aanwezig. Het verhaal wordt aangevuld met details die het allemaal dramatischer maken (wat jammer is) en dat horen we terug in de muziek. Veel bekende stemmen (o.a. Lost in Translation stelletje Murray en Johansson) en dat leidt toch een beetje af.

Een verschil tussen beide live action films is dat de special effects van Jungle Book er veel beter uitkomen. De dieren zien er echt erg goed uit. Om die reden aanvankelijk een beetje vreemd om ze te zien praten, maar dat went snel. Ook af en toe erg mooie beelden van bijvoorbeeld watervallen. Kortom, technisch zit het allemaal goed.

Grootste pijnpunt is uiteindelijk het extra drama, waar ik persoonlijk niet op zit te wachten. De animatiefilm was vrij luchtig, jammer dat dat niet herhaald kon worden in deze adaptatie. 3*.

Onzinnig uitgangspunt, maar dat kan vaak tot een erg leuke film leiden, zeker met de ultieme actieheld in zo'n hoofdrol. Helaas niet in dit geval, want dit is gewoon niet grappig. Belangrijker nog, Schwarzenegger lijkt er zelf helemaal geen zin in te hebben. Het uitgangspunt is zo over de top, dat ik een hoofdrolspeler verwacht die het allemaal met een knipoog neemt (zoals Schwarzenegger ook doet in Batman & Robin), maar hij komt zo ontzettend vlak over. Een gemiste kans. 1* voor de My body, my choice grap, het enige leuke moment in de film.

Aardig tussendoortje. Best wel een zwaar onderwerp, een tienerzwangerschap en adoptie, maar alles wordt verrassend luchtig gehouden. Weinig tranen, geen geschreeuw, en iedereen reageert meestal erg rationeel maar vooral gevat. Dat geldt zeker voor het hoofdpersonage, maar ook voor vader J.K. Simmons (altijd fijn om hem te zien, al is dit niet zijn meest spetterende rol).

Nergens dus echt drama, vooral luchtig en redelijk spitsvondig in de dialogen. Qua beelden ziet de film er ook wel aardig uit, en de muziek is redelijk alternatief, al deed het constant aanhalen van bands als The Stooges, The Melvins, en Sonic Youth me wel verlangen naar het iets ruigere werk. 3*.

Ik weet nog dat ik op mijn verjaardag deze film in de bioscoop heb gezien. Voor een kind dat helemaal fan van dinosaurussen was natuurlijk een geweldige ervaring, het was me duidelijk, Spielberg moest wel de beste regisseur ooit zijn. Het kan verkeren, zoals Bredero al zei, want tegenwoordig heb ik niet meer zoveel met Spielberg. Toch maar weer eens opgezet in het kader van films herzien waar ik nog niet op gestemd had.

Zoals verwacht is de film inmiddels verouderd, maar minder dan verwacht. De dinosaurussen kwamen er vaak nog behoorlijk goed uit, maar niet altijd, bijvoorbeeld tijdens als de brachiosauri voor het eerst in beeld komen. Verder valt af en toe toch wel op dat er van blauwe schermen gebruik gemaakt is. Maar er zijn zeker aanzienlijke delen waar je toch behoorlijk met de illusie mee kan gaan. Ik ben verder geen film van de muziek van Williams, en ook hier vond ik het weinig toevoegen. Maar goed, vanwege de actie stoorde het ook niet zo erg.

Verder een aantal bekende acteurs die ik me niet kon herinneren: Samuel L. Jackson en Jeff Goldblum. De laatste heeft nog de leukste rol, en de meest vermakelijke opmerkingen, de rest van de hoofdrolspelers komt er helaas niet al te best uit.

Verder een gebruikelijke actiefilm. Je weet grofweg van te voren al wie zal overleven en wie niet. Alles wat mis kan gaan, gaat mis, toevallige samenloop van omstandigheden, ach ja het is eigenlijk al ingecalculeerd met het opvoeren van Goldblum als expert in chaostheorie.

Minder sterk verouderd dan verwacht, het geheel weet nog steeds wel te vermaken, en ik ontkom toch ook niet aan gevoelens van nostalgie. 2,5*.

De eerste film was voor mij als kind een groot feest, maar alle delen daarna heb ik nooit gezien. Nu dus met een sprong deze film gezien.

Het resultaat is degelijk vermaak, waarbij het verhaal niet bijster sterk is, maar wel weet te vermaken.
Het ziet er technisch allemaal erg goed uit, met name de aanval van de pterodactyli ziet er spectaculair uit, maar zoals bij de meeste blockbusters gaat het niet bepaald om het sterke script.

Het mag allemaal niet `woke' zijn, maar ik vond het wel vermakelijk hoe Bryce Dallas Howard zich op hoge hakken overal doorheen weet te slaan, wat in sommige Amerikaanse reviews `seksistisch' genoemd werd. Liever maak ik me boos over het feit dat de dieren in het park blijkbaar niet goed behandeld worden! Ze moeten immers sterven van de honger, want hoe kan je anders verklaren dat ze maar één modus in hun interacties met mensen hebben, namelijk de aanvalsmodus?

Aan de manier waarop de dieren de mensen verschalken valt ook af te leiden dat de film wat moderner is dan het eerste deel, het gaat er wat bruter aan toe met als hoogtepunt/dieptepunt de oppas die door drie dino's tegelijk opgegeten wordt. Einde was wel erg over de top met de Mosasaurus die de Indomimus Rex plotseling aanvalt, maar ach, hoogstaand was het al niet.

2,5*.

Tamme Miike. Opvallend is dat er maar weinig in beeld gebeurd. Worden er in andere films nog duidelijk tongen in beeld afgesneden, gebeurt er hier een hoop buiten het kader. Toch laat Miike hier en daar zijn vingerafdrukken achter, bijvoorbeeld met het naakte jochie, de verminkte vrouw of met het einde dat hilarisch absurd is.

Verder ligt dit inderdaad erg in de lijn van Seven Samurai. Zelfde opbouw waarbij de samoerai worden verzameld, waarvan ééntje erg apart is en eigenlijk geen echte samoerai is. Alleen is het doel van de samoerai wat anders. Moet zeggen dat ik Seven Samurai een verschrikkelijke film vond, wat dat betreft is dit zeker een verbetering. Ten eerste een stuk korter, ten tweede zijn de acteurs een stuk beter. Maar verder veel dezelfde klachten: eerste deel veel oeverloos geouwehoer, het tweede deel een groot gevecht dat maar door blijft gaan. In dat gevecht waren de valstrikken in het begin erg leuk, maar op een gegeven moment hield dat op, terwijl het mannetjes neerslaan maar door bleef gaan. Is niet helemaal mijn ding. Volgens mij bleven er ook geen 130 mensen van de tegenpartij over, maar minstens het tienvoudige. Als er per shot ruim 10 mensen van de tegenpartij worden neergeslagen, en er voor 13 samoerai 130 tegenstanders zijn, ben je denk ik echt een stuk sneller klaar. Boeit uiteindelijk niet zo, al had het wat mij betreft dus een stuk korter gemogen.

Visueel was het degelijk, maar niet veel meer dan dat. In de eerste helft vond ik de camerabewegingen wel interessant. Had aanvankelijk de hoop dat het net zo mooi geschoten zou worden als bijvoorbeeld Big Bang Love, Juvenile A, maar dat is het helaas niet geworden.
Al met al heb ik het idee dat Miike hier veel meer mee had kunnen doen. Het had gruwelijker en/of gestoorder gemogen, en wie zou dat nu beter kunnen dan Miike? Verder worden de gevechten saai als het alleen maar mannetjes neerslaan, en heb ik ook samoerai films gezien die visueel beter waren (Gohatto) of die juist op een emotioneel vlak meer weten te scoren (Tasogare Seibei). Nu hoeven niet al deze elementen aanwezig te zijn voor een interessante film, maar dit was gewoon op al deze vlakken te mager.

De paar typische Miike elementen zorgen ervoor dat de schade uiteindelijk tot 2,5* beperkt blijft.

Een film die aarzelend begint en waarbij de hoofdpersone, die gespeeld wordt door de regisseur, aanvankelijk niet al te sympathiek lijkt te zijn door haar onverschilligheid. Maar naarmate de film vordert, leren we meer over haar en krijg ik in ieder geval steeds meer sympathie, ook omdat ze zonder filter benoemt wat ze verkeerd vindt.

Audiovisueel matigjes, wat enigszins gecompenseerd wordt door het plot dat wel degelijk weet te ontroeren. Mijn probleem echter is dat ik het niet geheel geloofwaardig vind. Ondanks dat de hoofdpersone haar eigen persoonlijke problemen heeft en haar familie niet blij is met hoe ze daarmee omgaat, is er nauwelijks een confrontatie. Maar met name haar eigen kinderen vind ik ongeloofwaardig. Die zijn wel erg begripvol en vrolijk, terwijl die zich na de dood van hun vader zich ook door hun moeder in de steek gelaten moeten voelen. Ik zou als kind in ieder geval behoorlijk verbitterd zijn. En dan blijkt moeder wel aandacht te hebben voor een kind dat afwijkend is. Misschien bestaan kinderen als de kinderen van de hoofdpersone in deze film, maar ik vind het maar moeilijk te geloven.

Ik kom dit soort drama’s wel vaker tegen waarbij met name op de (psychologische) inhoud en minder op de (visuele) vormgeving (die voor mij eigenlijk nog belangrijker is dan de inhoud) gericht wordt. Als de film dan weet te ontroeren kom ik toch vaak op 2,5* uit. Als de film dan ook echt geloofwaardig is, kan dat net een halfje extra opleveren, maar op de een of andere manier gebeurt dat maar zelden. Hier helaas dus ook niet.