Justine (2019)

Een film die aarzelend begint en waarbij de hoofdpersone, die gespeeld wordt door de regisseur, aanvankelijk niet al te sympathiek lijkt te zijn door haar onverschilligheid. Maar naarmate de film vordert, leren we meer over haar en krijg ik in ieder geval steeds meer sympathie, ook omdat ze zonder filter benoemt wat ze verkeerd vindt.

Audiovisueel matigjes, wat enigszins gecompenseerd wordt door het plot dat wel degelijk weet te ontroeren. Mijn probleem echter is dat ik het niet geheel geloofwaardig vind. Ondanks dat de hoofdpersone haar eigen persoonlijke problemen heeft en haar familie niet blij is met hoe ze daarmee omgaat, is er nauwelijks een confrontatie. Maar met name haar eigen kinderen vind ik ongeloofwaardig. Die zijn wel erg begripvol en vrolijk, terwijl die zich na de dood van hun vader zich ook door hun moeder in de steek gelaten moeten voelen. Ik zou als kind in ieder geval behoorlijk verbitterd zijn. En dan blijkt moeder wel aandacht te hebben voor een kind dat afwijkend is. Misschien bestaan kinderen als de kinderen van de hoofdpersone in deze film, maar ik vind het maar moeilijk te geloven.

Ik kom dit soort drama’s wel vaker tegen waarbij met name op de (psychologische) inhoud en minder op de (visuele) vormgeving (die voor mij eigenlijk nog belangrijker is dan de inhoud) gericht wordt. Als de film dan weet te ontroeren kom ik toch vaak op 2,5* uit. Als de film dan ook echt geloofwaardig is, kan dat net een halfje extra opleveren, maar op de een of andere manier gebeurt dat maar zelden. Hier helaas dus ook niet.