The Judge (2014)

Wat een heerlijke film.

Het acteerwerk in deze film is in mijn ogen van ongekend hoog niveau wat je niet direct bij de gehele cast zou verwachten.

De dialogen tussen de beide Robert's is fenomenaal.

Ik kan me niet heugen wanneer ik bij Duvuall zo goed acteerwerk heb kunnen waarnemen net als bij Downey JR, trouwens. Billy Bob is een klasbak al is zijn inbreng erg marginaal, had van mij meer uitgediept mogen worden. Vooral zijn non-verbale acteerwerk is heel sterk.

Het verhaal is niet zo heel spannend, net als het plot, die kan je wel uittekenen. En dat is nou net het probleem waarom deze film geen "ShawShank" gaat worden. De regie had echt goud in handen met de acteerprestaties, het camerawerk en muziek, maar ergens is het mis gegaan.

Ik had meer een rechtbank film verwacht.. maar deze film gaat groots gedeelte over het familie drama..

3.0 ***

Prima film welke flink wordt verzwakt door een volledig onnodig en storend zijplot met z'n meisje van vroeger en diens dochter. Scènes tussen Downey en Duvall zijn sterk, vooral tijdens de storm. De soundtrack (Bon Iver) was iets te veel van goede. Had meer in gezeten als men zich iets had ingehouden.

Tamelijk voorspelbaar, maar het goede spel van alle betrokkenen en de altijd aardige haarkloverijen van de rechtbank maken dit drama toch redelijk de moeite waard. Grappig om Jeremy Strong als de zwakbegaafde Dale te zien: ik kon er maar niet opkomen waar ik hem eerder had gezien, maar dat bleek uiteindelijk in een bijna tegenovergestelde rol als hautain teamlid van Steve Carell in The big short te zijn.

Interessant drama waarin nogal veel speelt. Een rechter die ook zelf recht wenst onder te gaan als hij iemand gedood blijkt te hebben. Omstandigheden die ervoor zorgen dat de familie de hem hard nodig heeft. Zijn zoon, die een topadvocaat is en zijn vader uit de cel probeert te houden ondanks hun moeizame relatie en ondanks dat zijn vader niet streeft naar vrijspraak.

Het levert een interessant plot op met goed spel van Downey Jr. en Duvall. Eindelijk kom ik ook de laatste weer eens tegen in een film. Qua beelden is de film niet meer dan rechttoe rechtaan. Dan mag het drama nog wel goed zijn, ik verwacht meer van een film op andere vlakken, waardoor ik op 2,5* uit kom.

uitstekend rechtbankdrama die wel in zijn gedragen wordt door de twee geweldige acteurs Robert Duvall als vader en erg eigenwijze rechter.

En zijn zoon Robert Downy jr als zijn zoon en briljante advocaat.(en verdedigende)

klein rolletje voor Billy Bob Thornton als advocaat van de tegenpartij.

Met een indrukwekkend, maar wel voorspellend einde.

een lange film van maar liefst bijna 2,5 uur die toch vrij snel voorbij was

echte aanrader

“Innocent people can’t afford me” is het motto van de gehaaide advocaat Hank Palmer [Robert Downey Jr.] die na de dood van zijn moeder voor het eerst in 20 jaar terugkeert naar zijn geboorteplaats Carlinville om oog in oog te komen met zijn vader Joseph [Robert Duvall], die daar al 42 jaar werkt als rechter. Het is een pijnlijk weerzien tussen twee verbitterde mannen en de situatie wordt nog ingewikkelder wanneer Joseph wordt aangeklaagd op wegens moord op Mark Blackwell [Mark Kiely]. Joseph verkiest de onervaren C.P. Kennedy [Dax Shepard] boven zijn eigen zoon om hem te verdedigen. Aangrijpend familiedrama met superieur samenspel van Downey Jr. en Duvall, prachtige bijrollen voor Vincent D’Onfrio en Jeremy Strong als Hanks broers en een gezonde dosis verlichtende humor. Billy Bob Thornton is eveneens uitstekend als de openbare aanklager en Vera Farmiga (als Hanks ex-vriendin) en Emma Tremblay (als Hanks ontwapenende dochtertje) zorgen voor mooie, luchtige momenten tegenover Duvalls realistische portret van een oude, verbitterde man die zijn persoonlijke en fysieke tekortkomingen moet accepteren.

Een aparte film, met een merkwaardig onsympathieke hoofdrolspeler. Weinig integere tranentrekkerij. Geen slechte film verder.

Het is moeilijk om een ​​goed rechtbankdrama op het scherm te overtreffen als het gaat om spanning en conflict. Hoewel het draait om een ​​rechter die al lang in functie is en beschuldigd wordt van doodslag, en verdedigd wordt door zijn vervreemde zoon, een succesvolle advocaat, vermijdt deze film de actie in de rechtszaal en kiest in plaats daarvan voor ongemakkelijke en explosieve familiedynamiek. En dankzij de acteerkunsten van Robert Duvall en Robert Downey Jr. is dat een goede zaak.

Downey's Iron Man/Tony Stark-achtige personage heeft bij het filmpubliek zijn spraakzame, bijdehand persoonlijkheid in zijn geheugen gegrift, die perfect past bij de gewetenloze advocaat die alleen witteboordencriminelen verdedigt die zich zijn ongeëvenaarde juridische expertise kunnen veroorloven. Wanneer Hank (Downey) thuiskomt voor de begrafenis van zijn moeder, zien we al snel de slechte relatie met zijn veeleisende, perfectionistische vader (Duvall), en de historische details druppelen de volgende paar uur langzaam binnen.

Hanks oudere broer (Vincent D'Onofrio) was ooit een veelbelovende honkbalspeler wiens carrière abrupt eindigde na een auto-ongeluk. Hanks jongere broer (Jeremy Strong, die Lee Harvey Oswald speelde in Parkland) is een verstandelijk gehandicapte jongeman die aan zijn videocamera gekluisterd is. Hank komt natuurlijk ook zijn jeugdliefde (Vera Farmiga) en haar dochter (Leighton Meester) tegen, als een herinnering aan wat hij achterliet in zijn pittoreske geboortestad toen hij koos voor fortuin en het leven in de grote stad.

John Grisham heeft een carrière, eigenlijk twee (boeken en films), opgebouwd rond advocaten en rechtszalen. Zoals je je kunt voorstellen, heeft regisseur David Dobkin (Wedding Crashers, Fred Claus) niet Grishams oog en oor voor de rechtszaal, waardoor het script tijdens het proces afglijdt naar manipulatief melodrama (denk aan een afgezwakte versie van Grisham). Maar de scènes tussen Duvall en Downey maken de oppervlakkige momenten ruimschoots goed. De confrontatie in de keuken en de scène in de badkamer hadden niet meer van elkaar kunnen verschillen, en even krachtig kunnen zijn. De ene is de bevrijding van een ontspoorde ouder-kindrelatie, de andere is een levendige weergave van ouderdom en ziekte.

Dit is ouderwetse, mainstream filmkunst. Het gaat over relaties, familie, persoonlijkheid en levenskeuzes. Er zijn geen explosies, CGI of autoachtervolgingen. Zelfs de belangrijkste misdaad wordt niet getoond. De film is ook niet vernieuwend en zou, ware het niet voor het acteerwerk, zomaar een doorsnee tv-film kunnen zijn. Een perfect voorbeeld is Vera Farmiga, die een rol die anders overbodig zou zijn, een extra dimensie geeft. Hetzelfde geldt voor Hanks broers. Beide rollen zijn zwaar onderontwikkeld, maar D'Onofrio en Strong weten er op de een of andere manier toch iets van te maken. Billy Bob Thornton voegt een element toe aan een verder ongeloofwaardige rol als gladde speciale aanklager in dure pakken. Zelfs Dax Sheperd speelt zijn komische plattelandsadvocaat op een ingetogen (voor zijn doen) manier.

Andere bijrollen worden vertolkt door Ken Howard als rechter, Emma Trembley (Hanks dochter), Balthazar Getty als de wraakzuchtige hulpsheriff, Grace Zabriske als de wraakzuchtige moeder van het slachtoffer, David Krumholtz als officier van justitie en Denis O'Hare als Duvalls dokter.

In betere handen had het script mogelijk scherper en de film vlotter kunnen zijn. Bereid je voor op kitsch en sentimentaliteit, maar het is moeilijk voor te stellen dat je meer plezier beleeft dan Duvall en Downey tegenover elkaar te zien staan.

Een ruime plus, mooie 8!