The Judge (2014)

Gisteren in de sneak gezien en ik moet zeggen dat Ik verast werd door dit uitstekend geregiseerde werkje.

Alles klopte, script, tempo, camera werk en acteerwerk van Downey en Duvall om je vingers bij af te likken.

Ik heb persoonlijk toch altijd wel het idee dat een echt "goede" film minimaal 2 uur moet te duren om niet "gehaast" over te komen.

Zo blijkt ook nu weer dat wat extra tijd nemen voor de opbouw en karakter belichting zijn vruchten afwerpt.

Het zou me uitermate verbazen als deze film niet flink zou gaan meedingen in de strijd om verschillende Oscars.

Zeker aan te raden.

Als rechter is het vaak balanceren tussen wet en gevoel. Een film maken is ook balanceren tussen veel zaken die samen tot een goed product moeten worden gekneed. Als film en als titelpersonage is The Judge niet helemaal goed in balans, maar door goed spel van Robert Downey Jr. en Robert Duvall en een geloofwaardig geschreven script is het toch een prima rechtbank/familie drama geworden. De film duurt alleen veel te lang wat komt door een aantal plotjes die onnodig en niet goed uitgewerkt zijn

'The Judge' Recensie - Filmtakers

"We can barely stand the sight of each other."

De eerste coproductie van Robert Downey Jr. en zijn vrouw levert een interessante film op.

De speelduur van 'The Judge' is eigenlijk iets te lang voor het simpele gegeven. Daarbij weet men niet helemaal een balans te vinden of dit nu een rechtbank- of familiedrama moet zijn. Hierdoor worden er een aantal subplotjes bijgehaald die gerust weggelaten hadden kunnen worden.

Desondanks zorgt de enigszins langzame pacing ervoor dat je als kijker rustig kan kennismaken met de verscheidene personages en zo hun achtergrond leert kennen. Hoewel bepaalde scènes net iets te melodramatisch zijn aangezet, ondersteund door een passende soundtrack, kon ik er prima in meegaan. De - niet nadrukkelijk aanwezige - humor creëert bovendien een bepaalde mate van luchtigheid, waardoor het geheel niet te gewichtig wordt.

Maar het zijn toch echt respectievelijk Downey Jr. en Robert Duvall die de show stelen; geweldige wisselwerking tussen deze twee. Hun karakters worden dan ook voorzien van de nodige diepgang en zodra ze tegenover elkaar staan, weet je dat er iets moois staat te gebeuren. Het resulteert zich in voortreffelijke vertolkingen en heerlijke dialogen. Zonder twijfel een ware tour de force van beide heren, chapeau.

Al met al een gedegen dramafilm die wellicht met een half uur ingekort had kunnen worden. Desalniettemin is het gewoonweg genieten geblazen als je er eens goed voor gaat zitten.

3,5 Sterren.

Redelijk drama waarin je niet precies kunt zeggen hoe de omstandigheden zich gaan ontwikkelen. Er zijn niet teveel wendingen of toevoegingen en tergelijkertijd wordt er toch een soort onheilspellende sfeer in stand gehouden. Goed samenspel van Downey Jr. en Duvall en de cast wordt sterk aangevuld met namen als D'Onofrio, Bob Thornton en Vera Farmiga (altijd een plaatje).

Sterk drama, niet het typische rechtbankdrama wat je zou kunnen verwachten maar toch vooral een familiedrama over de band tussen vader (rechter) en zoon (advocaat). Ik moest even wennen aan de soms letterlijk plashumor die voor een serieus drama aanvankelijk uit de toon lijkt te vallen. Achteraf begrijp ik zijn keuze wel aangezien deze regisseur vooral komedies achter zijn naam heeft staan, met de humor plaatst hij misschien wel zijn eigen stempel op de film, en dat geeft de film ook wel een onderscheidend of vernieuwend karakter in het genre van serieuze drama. Hij maakt een sterk debuut in dit genre. De hoeveelheid humor is overigens goed afgewogen en geeft dit toch vrij stevige drama wat lucht.

Ondanks de lange duur heb ik me geen moment verveeld, de tijdsduur wordt heel goed benut en de film zakt nergens in. De twee Roberts zijn met hun acteerwerk erg goed op dreef (een oscarnominatie lijkt me niet uitgesloten) en al het andere is zeer netjes verzorgd (script, muziek, sfeer, fotografie, etc.). Het sentimentele neemt op een gegeven moment wel de overhand op z'n hollywoods, echter zonder storend te worden.

Een hele mooie (familie)drama, tegen de 4* aan.

Zeer goede film met Oscar potentie zeker voor de twee hoofdrolspelers Robert Duvall wordt steeds maar beter en een uitstekende rol misschien wel zijn beste van Robert Downey Jr.. De ruim twee uur vliegen om en je wordt gelijk in het verhaal gezogen. De scene in de badkamer tussen vader en zoon is een van de mooiste scenes van de laatste tijd, de liefde die daar ter sprake komt is werkelijk uniek. Daarbij tel je de wonderbare mooie verschijning van Vera Farmiga op ( wat een mooie lekkere vrouw is dat) en de film kan niet meer stuk, een dikke acht dus 4*

Jammer genoeg kent deze film een te stereotype script en is er buiten de vader-zoon relatie weinig ontwikkeling m.b.t. de ondersteunende personages. The Judge is prachtig gefilmd en Robert Duvall en Robert Downey Jr. zetten een knappe prestatie neer, maar het is mij allemaal te clichématig.

Sterk drama. Ondanks de lange speelduur is de film nergens saai. Het verhaal is redelijk zwaar, maar wordt luchtig en vlot verteld, met soms de nodige humor. Duvall acteert erg goed. Downey zet weer een rol ala Tony Stark neer (rijke yup met vlotte babbel), wat hem goed afgaat. De chemie tussen beide is uitstekend. De film bevat tevens een goeie soundtrack.

Topper. 4.0

Robert Downey Jr. is momenteel natuurlijk behoorlijk hot, maar hij verslikt zich toch wel een beetje in dit familiedrama met thriller-elementen. Waarschijnlijk omdat hij tevens producent is. De film is veel te lang en onevenwichtig; sterke en matige momenten wisselen elkaar continu af, om gek van te worden. Het kitscherige camerawerk (nota bene van de gerenommeerde Janusz Kaminski) en de stroperige score helpen ook niet bepaald. Gelukkig is daar altijd nog de geweldige Robert Duvall om op terug te vallen. Hij zet weer eens een prachtige rol neer. De supporting cast is ook in orde, maar er worden gewoonweg te veel amper interessante plotlijntjes bijgehaald die ervoor zorgen dat de film zich maar een beetje voortsleept, terwijl het eigenlijk best een mooi verhaal is.

Alhoewel ik erg fan ben van Robert Duvall, is deze verwachtingsfilm me wat tegen gevallen. het verhaal leek sterk maar om een of andere reden kwam het niet zo over. Ik kan het niet duiden !! Meerdere malen onderbrak ik de film voor snaks, plassen of andere dingen............dat lijkt me toch wel een teken!

Vanaf The Godfather is Robert Duvall een van mijn grootte favorieten en heb ik genoten van veel films met hem. Ben je een fan van hem, moet je deze toch ook gezien hebben.

Een 3.5 lijkt me genoeg

Regisseur David Dobkin levert met 'The Judge' een mooi staaltje vakwerk af dat netjes binnen de lijntjes blijft. Downey Jr. is natuurlijk heerlijk op z'n plek als gladde advocaat met z'n praatjes en Duvall verdient enig respect om op zo'n leeftijd nog een rol als deze neer te zetten. Mooi gedaan. De film kijkt lekker weg, ondanks de betrekkelijk lange speelduur, maar biedt qua verhaal toch teveel ondiep sentiment - soms werkte het, soms niet. Ik snap echter helemaal niks van het zijplot waarin Downey Jr. de dochter van Varmiga te grazen neemt. Totaal overbodig. De vraag van Downey aan zijn vader of hij ook in God geloofd maakt echter weer wat goed. Wat voor keuze heeft-ie. Leuke zwarte humor. 'The Judge' kent mooie momenten, maar het ligt er vaak toch wat te dik bovenop qua sentiment. Toch, prima film.

Je ziet 140 minuten staan, en na de eerste beelden met van die korte shots met mooi geplaatste relieken op een bureau denk je al: dit wordt een lange zit. En lang duurt het. Vooral door een hoeveelheid clichés die het verhaal ook niet beter maken. En de rol van Duvall is nu ook niet danig dat je vol spanning blijft kijken. Ik snap die nominatie voor de Oscars wel - als je weet wie daarop mogen stemmen- maar een goede, laat staan originele of adembenemende rol kan ik het met de beste wil niet noemen. Dat maakt dat de film nooit echt boeiend wordt of onder de huid gaat kruipen, naast dat het tempo wel erg langzaam is.

Nu werkt dat tempo af en toe overigens wel. Vooral als - de overigens behoorlijke- Downey Jr. met zijn oude schoolvriendinnetje is. Daarnaast past het bij de sfeer van de Amerikaanse Bible Belt. Ook de muziek die doetdenken aan de score van Sim City 3000 is best fijn en eens wat anders, naast het verrassende gebruik van Bon Iver. En de verschillende delen an sich werken stuk voor stuk best wel, maar als geheel is dit toch iets te veel in de stamppot. En Downey Jr. die terugkeert in zijn oude leefmilieu, en dat gedoe met zijn oude schoolmeisje, en dat gedoe wie nu de vader is van die dochter daarvan, en de rechtzaak, et cetera.

Maar als gezegd. De film boeit niet. Het is allemaal oerdegelijk en saai in elkaar gezet waardoor de film dan wel niet slecht is of goedkoop oogt, maar ook niet sprankelt. 2,0*.

Meh.

Tijdens het kijken vooral je adem inhouden, in ieder geval niet teveel zuchten of lucht uitblazen. Kwestie van niet teveel stof te doen opwaaien. The Judge is namelijk een oerklassiek drama, eentje die aan z'n 140 minuten komt door eigenlijk twee aparte dramas te combineren.

Enerzijds is er het verhaal van Downey die terugkeert naar z'n geboorteplaats (zo heb ik er al een paar achter de rug dit jaar) en daar weer de confrontatie met z'n vader (Duvall) aangaat (waardoor er uiteraard veel historie kan opgerakeld worden), anderzijds is er het rechtbankdrama waarin Downey en Duvall een hoofdrol spelen.

Het is het vlotte spel van Downey wat deze film nog enigszins dragelijk maakt. Duvall zit opgescheept met een wat muffe, cliché rol. Eéntje die hij al jarenlang op zich neemt, hij lijkt het zelf wat beu te worden. Niet dat Downey nu een wild andere rol dan gewoonlijk heeft, maar hij brengt in ieder geval wat leven in deze doodse film.

Visueel ERG dik aangezet allemaal, erg vluchtig en ongeïnspireerd in beeld gebracht. Ook de soundtrack lijkt zo uit een oude schuif getrokken te zijn, toch is het typisch de stijl waarvoor ze bij de Oscars platgaan. Dat lijkt Dobkin's bedoeling ook wel een beetje, na de luchtigheid die hij in voorgaande jaren gemaakt heeft lijkt dit vooral z'n claim to fame te zijn.

Vond het veel te lang duren, vooral omdat beide dramas niet echt konden boeien. Downey redt de film van pure verveling, maar één acteur kan ook geen hele film redden natuurlijk.

1.5*

Nogal onevenwichtig werkje met teveel Amerikaanse zoetsappigheid. Overbodige verhaallijnen te over, waardoor de film langer duurt dan strikt noodzakelijk. Ook het plot rondom de vermeende moord is slordig uitgewerkt. Desondanks is de getroebleerde vader-zoon relatie dermate sterk neergezet, dat The Judge van mij een ruime voldoende krijgt. Niet in het minst, omdat een fantastisch acterende Robert Duvall deze film naar een hoger niveau tilt. Wat mij betreft mag hij hiervoor een Oscar krijgen. 3.5*

The Judge

Blijkbaar was de vereiste voor een hoofdrol dat je Robert moest heten. Vandaar dat ik niet mee mocht doen denk ik... Desalniettemin toch gewoon de film bekeken. Ik moet wat met mijn tijd. Robert en Robert doen het alleraardigst, maar echt niveau krijgt de film nou niet...

The Judge is vooral een doorsnee familiedrama over twee mensen met een niet zo heel leuk karakter die elkaar na jaren weer tegenkomen. Even lijkt het weer een Downey Jr. show te worden; de eerste scène in het toilet is echt verschrikkelijk. Daarna weet Duval de spotlights behoorlijk naar zich toe te trekken en komt er zowaar nog wat aardigs tot stand. Het gevolg is een doorsnee familiedrama dat helemaal niet erg is om naar te kijken. Het einde is aardig gekozen, maar weet zich niet boven de film te verheffen. Alle opties lagen dusdanig open dat ik nergens meer van opkeek. Hier dus ook niet van.

Robert en Robert doen het wel aardig. Al zal ik voor het gemak de achternamen maar noemen. Downey Jr. lijkt er in het begin weer zijn eigen show van te maken, maar weet zich goed in te houden naarmate de film vordert. Zijn relatie met zijn zowel zijn vader als zijn dochter zijn van zijn kant behoorlijk oppervlakkig.

Zijn vader daarentegen, Duval, weet meer diepgang aan zijn personage te schenken. Van zijn relatief oppervlakkige rol weet hij een aardig mengsel te brouwen. De rest van de bijrollen zijn ook aardig, maar verder dan doorsnee gaat het niet.

Visueel gezien is de film best aardig. Lekker Amerikaans zou ik het willen noemen. De typisch Amerikaanse huizen, het lekkere weer en de klassieke kroeg geven niets nieuws onder de zon. Alles lijkt een vleugje cliché te moeten bevatten. Niet dat ik er nu heel warm of koud van word, maar toch je moet het noemen.

The Judge is een Amerikaanse productie geworden die Hollywood in 141 minuten weet te omschrijven. Leuk om te zien, maar echte diepgang of kunstzinnigheid ontbreekt. Beide Roberts doen het goed, maar zijn niet memorabel.

3*

“The law is the only thing capable of making people equal”

Hank Palmer (Robert Downey Jr.) is een gewiekste en succesvolle advocaat met een gladde tong. Een spraakwaterval die je overdondert met zijn betogen en waar geen speld tussen te krijgen is. Hij gebruikt argumenten en tegenargumenten op zo’n vanzelfsprekende manier alsof hij een broodje gezond bestelt in een broodjesbar. Voor sommigen is hij dan ook een onuitstaanbaar individu die zegt waar het op staat. Mijn favoriete scene is de confrontatie met enkele dronken lokale figuren in een plaatselijke bar waar hij met zijn twee broers Glen (Vincent D’Onofrio) en Dale (Jeremy Strong) bijpraat over verloren tijden. De manier waarop hij de praatjesmakers lik op stuk geeft en ze de mond weet te snoeren, is een perfecte weergave van wie de persoon Hank Palmer is. Dit fragment deed me een beetje denken aan Matt Damon in “Good will hunting” die een groepje universiteitsstudenten op hun plaats zet. Geniepig geniet ik van zulke momenten. Ik weet het wel, leedvermaak is geen mooie deugd.

Recensie The Judge

Downey en Duvall doen hun welbekende kunstje in een verder weinig spraakmakende film.

Film een paar weken geleden gezien en dat ik nu met veel pijn en moeite mezelf kan overhalen om een stukje te schrijven weerspiegeld mijn gevoelens over The Judge. Jammer, is het eerste wat me te binnen schiet want op voorhand had ik hoge verwachtingen. Downey speelt zoals altijd vanuit de losse pols, een orkaan van woorden waar weinig tot geen emotie inzit. Zijn spel leent zich ook het best in een comedy of actie. Voor drama is het vrij nietszeggend allemaal.

Wat erger is dat Duvall op de automatische piloot lijkt te acteren. Zijn staat van dienst is indrukwekkend op z'n minst maar kerst stond voor de deur en de kleinkinderen verwachten nou eenmaal geen teddyberen vandaag de dag en zeker niet van een Hollywood ster. Zijn krediet heeft hij bijlange na niet verspeeld en z'n misstap is te vergeven. Nee, Duvall zal altijd wel een acteer Icoon blijven.

Een paar gangen naar het toilet en enkele tripjes om drank te halen deed de film niet sneller gaan. Een paar keer had ik willen roepen; ' I'm innocent Judge, can I go home now' maar ja, je bent filmliefhebber door dik en dun. Ditmaal was het helaas dunnetjes.

The Judge kwam voorbij tijdens de Oscars en de namen Duvall en Downey Jr. maakten me nieuwsgierig naar de film. Helaas was de film niet meer dan een doorsnee familiedrama met een rechtszaak als rode draad. Aardig om te zien, maar niet veel meer dan dat.

Dat kwam vooral omdat het familiedrama zelf niet per se boeiend of aangrijpend was. Ik had zelfs liever wat meer van de rechtszaak zelf gezien, hoewel deze scènes vol zaten met cliché's, zoals overeenkomsten met A Few Good Men.

Het acteerwerk was wel prima in orde, zeker van de bekendere acteurs. Met name Downey Jr. deed het leuk in de rol van botte hork-advocaat. Zijn aanwezigheid bracht zelfs een soort luchtigheid in de film, wat anders een zwaar en grimmig drama was geworden.

Het was uiteindelijk geen slechte zit, maar ik had er meer van verwacht. Een magere 3,5*.

Meer dan 2 uur en je hoeft je nergens te vervelen, de rechtbank-scenes halen denk ik het halve uur nog niet. Meer tijd wordt besteed aan de terugkeer van Downey Jr. naar een rotdorp in Indiana.

Het is allemaal niet helemaal vrij van Hollywood-sentiment maar de allergrootste troef is natuurlijk Robert Duvall als zijn vader en rechter van de oude stempel, wat een geweldige acteur blijft het toch ook. Heerlijk American drama.

Goeie film waarin een advocaat zijn vader, een rechter, bijstaat in een moordproces. Een mooi verhaal, alhoewel zeker niet geheel zonder clichés (vooral de vader/zoon relatie). Een prima mix tussen familiedrama en rechtbankdrama. Ondanks de flinke lengte toch onderhoudend omdat het verhaal vol zit en vanwege de uitstekende cast.

Ik vind deze film te lang duren voor wat er nou allemaal gebeurd. Hou van rechtbank films en vooral de verassing in de rechtbank dan, alleen daar gaat het mis, er is geen verassing het is vooral familie drama. Hij begon goed en keek er al helemaal naar uit dat hij (robert downing jr) het wel even ging maken in dat boeren dorpje als top advocaat maar helaas. Vond het jammer had naar mijn gevoel meer ingezeten. De film is verder prima gemaakt en ook de acteurs zijn goed dus daar lag het niet aan.

Een film zoals Hollywood er te veel gemaakt heeft. Weliswaar een sterke rolbezetting en dito acteerprestaties, maar het familie- annex rechtbankdrama beklijft niet. De sub-plotjes over een op handen zijnde scheiding en een teruggevonden jeugdliefde voegen ook al weinig toe. Een paar originele ontwikkelingen zouden welkom geweest zijn.

“This family's a fucking Picasso painting.”

The Judge is een mooie film die zeker indruk maakt. De film is te lang maar wordt overeind gehouden door de sterke acteerprestaties, de mooie beelden en het sterke script. Robert Downey Jr. en Robert Duvall dragen de film en zijn geweldig als zoon en vader die een slechte relatie hebben en onder moeilijke omstandigheden gedwongen worden om samen te werken en elkaar te vertrouwen.

The Judge is een familiedrama en alle opgekropte emoties tussen vader en zoon sijpelen zelfs door tot in de rechtbank. Wat voor functie en status een rechter heeft in zo’n kleine en hechte gemeenschap wordt mooi weergegeven en de film weet het leven in zo'n klein stadje bijzonder goed te vangen. Het is uitermate sfeervol en Downey Jr. weet op overtuigende wijze de wereldwijze Hank te spelen die steeds meer valt voor de charmes van zijn kleine en mooie geboortestad. Ook de relatie met Duvall wordt erg sterk uitgewerkt en ondanks de ruzie en verwijdering zie je dat de liefde er nog steeds is. De rechtszaak komt er wat bekaaid vanaf maar echt storen deed het niet. De bijrollen worden goed vertolkt door een scala aan karakteracteurs maar jammer genoeg heeft Vera Farmiga een wat ondankbare rol en haar verhaallijn had best weggelaten kunnen worden. En nogmaals, bijna tweeënhalfuur is echt te lang voor dit soort film. Ondanks dat heb ik toch genoten van de film en op sommige momenten vliegt de tijd voorbij.

Matige dramafilm vol vergezochte karakters en onwaarschijnlijk dialogen. Het begint al meteen met een scene waarin Palmer, wie kan hem wat maken, over de schoenen van de aanklager pist. Misschien oké in een komedie, maar hier niet passend. Zo zitten er talloze scenes in, die schijtscene in de badkamer was ook ongepast, zeker als we hem dan later in alle vrede op een bootje zien wegzakken. Dan moet je daar ook realistisch zijn.
Downey speelt een voor hem 13 in een dozijn karakter en zijn broers zijn oninteressant. Duvall is nog het interessants, maar de voorspelbare verandering die hij doormaakt doet zijn karakter ook weinig goeds.

Ondanks de lange tijdsduur, heb ik niet het gevoel gehad dat ik zo lang heb zitten te kijken. Ook denk ik niet dat het (veel) korter had gekund, dan had je een incompleet verhaal gehad. Wel vind ik het jammer dat je de gehele waarheid niet te weten komt, ik heb de hele film het gevoel gehad dat hij onschuldig was, vraag me niet waarom, alles wijst naar het tegenovergestelde. Ik had dan ook niet raar gekeken als hij het wel gedaan zou hebben, maar het was voor mij compleet als er nog een flashback was geweest met de gehele waarheid

Desondanks heb ik mij wel vermaakt. Het verhaal is goed onderhouden en weet de gehele speelduur te boeien. Het verhaal op zich spreekt mij al erg aan. Het verhaal tussen vader en zoon wordt goed uitgewerkt, maar ook het hele verhaal rondom de rechtbank heeft voldoende ruimte gehad om zich te ontpoppen. Het personage Dale houdt de film op sommige momenten wat luchtig en dat had deze film ook wel nodig.

Downey Jr. zet zijn rol fantastisch neer. Emoties worden goed weergegeven, al had zijn personage soms nog wat kunnen winnen met humor. Ondanks dat het een drama is, en Strong het af en toe luchtig hield, had ik dat ook graag bij Downey nog gezien. Duvall speelde wat monotoon, weinig veranderingen van emoties en hij kreeg me vaak niet helemaal te pakken.

Slechts een paar aanmerkingen aan deze film, daardoor kom ik ook uit op een ruime voldoende, 4*.

Gezien de sterrencast in deze Drama film, had ik eigenlijk een boeiend, pakkend en ontroerend drama verwacht, maar wat ik kreeg voorgeschoteld, was niet minder dan wat sentimentele prietpraat met de nodige clichés erin en dat maar liefst circa 130 minuten lang.

Het eenvoudige verhaal (in een notendop, terugkerende zoon Hank Palmer, vanwege de plotselinge dood van zijn moeder, die zijn vader Joseph Palmer gaat helpen die verdacht wordt van moord en die daarbij tevens de familiebanden, te weten zijn vader en twee broers, opnieuw aanhaalt en ook zijn verleden. En m.b.t. het verleden wordt daarmee vooral zijn ex-geliefde Samantha Powell bedoeld) stelt eerlijk gezegd weinig voor en is vooral clichématig, langdradig en zeker ook flauw. Het verhaal wordt ook nog eens enorm aangedikt op Hollywood-achtige wijze door de vreselijke ziekte kanker (van toepassing op Joseph Palmer) en de liefdesperikelen en het verleden van Hank Palmer. In het verhaal werd een aantal keren letterlijk gebraakt (vooral door de nerveuze advocaat C.P. Kennedy) en dat moest ik ook regelmatig doen met alle sentimentele overdreven aangedikte onzin welke me werd voorgeschoteld en dat eigenlijk al vanaf de eerste tot de laatste minuut.

Buiten het tenenkrommende sentimentele gedoe gebeurt er eigenlijk verder weinig in deze film, want de rechtszaak, waarbij eigenlijk al snel duidelijk is dat vader Joseph Palmer schuldig is (hij wordt niet schuldig bevonden voor moord, maar wel schuldig bevonden voor doodslag en daarvoor krijgt hij dan 4 jaar gevangenis), stelt maar weinig voor en weet ook totaal niet te boeien en hetzelfde geldt voor het opnieuw aanhalen van de familiebanden en het verleden (waarbij Hank Palmer het in een café ook nog eens doet met dochter Carla van zijn ex-geliefde Samantha Powell). Het einde waarbij Joseph Palmer op een Hollowood-achtige wijze doodgaat, vond ik overigens tenenkromend slecht. Doordat er in het verhaal gelukkig wel wat luchtige humor (o.a. de anekdote in het café, m.b.t. het naar huis brengen van twee vrouwen, waarop Hank Palmer zegt "Ik breng jullie meisjes naar huis. Wie woont dichterbij ? Die met de slechte huid of die met sperma-adem ? ) voorkomt en het ook niet bepaald een straf is om naar te sterrencast te kijken, was deze film voor mij wel nog te doen en dat ondanks de veel te lange zit (hier en daar heb ik wel wat vooruit zitten te spoelen).

Van de sterrencast deden Robert Downey Jr. (in de rol van succesvolle advocaat Hank Palmer, die terugkeert naar huis) en Robert Duvall (in de rol van vader Joseph Palmer, die tevens rechter is) het best goed en vooral de laatste. Daarentegen tegen deden Vera Farmiga (in de rol van Samantha Powell, waar Hank Palmer vroeger iets mee had en beiden houden nog steeds van elkaar) en Billy Bob Thornton (in de rol van advocaat Dwight Dickham, die Joseph Palmer schuldig probeert te vinden) het gewoon slecht en dat is vooral te danken aan de flut rollen die ze moesten spelen, die ook nog eens zeer stereotype waren. Dat geldt eigenlijk ook voor Vincent D'Onofrio (in de rol van oudste broer Glen Palmer, die vroeger een succesvol honkballer had kunnen worden, maar door een auto ongeluk, waarbij Hank Palmer de bestuurder was, werd dat verhindert) en Jeremy Strong (in de rol van jongste broer Dale Palmer, die wat achtergesteld is qua geestelijke gezondheid).

Nee, deze clichematige en overdreven sentimentele Drama film was niet bepaald voor mij weggelegd en ik heb me er buiten de sterrencast en wat luchtige humor er dan ook nauwelijks mee vermaakt.

Een goede drama/misdaad film...

Uitstekend verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Bekende acteurs Robert Downey Jr. en Robert Duvall

spelen goed...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Af en toe onrustige camerabeweging...

Goede en mooie combinatie van rechtbank- en familiedrama.Het verhaal bood verder niet al te veel verrassingen,ook omdat we ons op wel heel bekend terrein bevonden maar was voor het overige wel degelijk en onderhoudend.

Datzelfde gold in meer of mindere mate voor de cast die prima werk afleverde al werden ze niet al te veel uitgedaagd.Downey Jr. voorop,sterke rol maar ook één die ik hem al erg vaak heb zien spelen.De rest van de acteurs pasten ook wel in dat geheel.

Ander pluspunt van the Judge was de goed getroffen sfeer van een dorp in de Midwest.

Conclusie: geslaagde film die ondanks de behoorlijke lengte me constant bleef boeien.

Ouderwets vakwerk noemen ze zoiets geloof ik............

Matige bedoening.

The Judge is een grijs en te lang drama. Enerzijds het rechtbankgedeelte, wat eigenlijk niet veel inhoudt behalve dan de schuldvraag, en anderzijds het familiegezwets. Dat is vrij lijvig, niet enkel tussen vader en zoon, maar ook tussen zoon en z'n vroegere lief, en zoon en z'n broers, en zoon en z'n dochter.

Het is veel hooi op de vork, maar vooral hetzelfde soort hooi. Er had gerust wat achterwege gelaten kunnen worden, het zou de speelduur van dienst zijn geweest. Interessant wordt het hoe dan ook nergens en het is slechts door een fris acterende Robert Downey dat het wat kijkbaar blijft - Vera Farmiga zie ik doorgaans ook graag bezig, maar heeft maar een klein rolletje. Oudgediende Robert Duvall als brompot heeft me niet kunnen overtuigen.

Dan blijft eigenlijk relatief weinig overeind, van een nochtans goedgevulde film - zowel qua 'verhaal' als qua cast. Visueel is de film immers saai.

2,5

Een mooi familiedrame (verwacht geen rechtzaak film en al helemaal geen spanning / thrillerachtige elementen). Acteerwerk is okay, niet overal origineel, maar de thema's die worden aangestipt worden prima uitgewerkt zoals vader-zoon relatie, vasthouden aan principes, de waarde van familie, zeggenschap over je eigen leven etc. Ik heb me prima kunnen vermaken. Soms wordt er over de top tegen het karikaturale aan geacteerd of op z'n minst met weinig nuance. Hierdoor wist de film me niet helemaal in het verhaal mee te nemen en kon de film me al met al niet echt ontroeren. Wat voor mij ook niet hielp is dat de hoofdpersonen niet zondermeer sympathiek zijn. Het kost wat moeite om met ze mee te leven. Dit is misschien ook juist wel een plus voor de film waarmee de film zich kan onderscheiden van de 13 in een dozijn familiefilms. Al met al toch zeker beter dan gemiddeld en daarom 3,5 sterren.