menu

Hier kun je zien welke berichten blurp194 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

America's Sweethearts (2001)

3,0
Niet ongrappige komedie/satire op de Hollywoodwereld.

American Assassin (2017)

2,5
Overdreven hard, en daardoor ook meteen nogal ongeloofwaardig. Maar daarmee wel spannend, ik was echt geboeid door de vraag hoe het af zou lopen. Wel goed op blijven letten, want er wordt af en toe wat homeopatisch met het verhaal omgesprongen, en als je dan af en toe eventjes niet oplet is het nauwelijks meer te volgen wie precies waarom wie op z'n smoel aan het beuken is. Want dat gebeurt toch nogal regelmatig.

De actie is op zich best goed in elkaar gezet, en de cgi kon er ook best mee door vind ik. Geloofwaardig, mwah, daar twijfel ik hier en daar dan wel een beetje aan. Zoals mijn vader gezegd zou hebben, 'het is maar een film'.

American Beauty (1999)

4,5
Weer eens van de plank gepakt, voor het eerst in een jaartje of vijf of zo. Mooi om te beleven dat er nog niets van de magie verdwenen is, het is elke keer weer alsof ik voor het eerst het hele verhaal beleef. En ook weer mooi om te zien hoe alles perfect op elkaar aansluit - de acteurs, de beelden, het verhaal, de muziek, de timing waarmee het geheel zich ontvouwt - erg knap allemaal. En ook de titel vind ik nog steeds even knap als ooit - zo heerlijk dwars tegen de American Dream aan schoppen, en dan komen met dit verhaal. Gedurfd, maar wel perfect uitgevoerd.

American Heist (2014)

2,5
Formulewerkje.

Van Brody had ik wel wat meer verwacht eigenlijk, en wellicht had er wat meer van het psychologische spelletje tussen hem en zijn filmbroertje Christensen gemaakt kunnen worden. Blijft nu wat vlak en met wat twijfelachtig op de rand van overacting in de sleutelscenes. Tijdens de bankoverval verdwijnt dat wel wat naar de achtergrond in de actie, maar daar irriteert de slechte CGI bij de helikopter dan weer wat. Het einde maakt dan wel weer een klein beetje goed met de lompheid van de afloop.

Matigjes, zeg maar. Wel leuk om Jordana Brewster even langs te zien komen.

American Hero (2015)

3,5
Een tamelijk geniale parodie op het superheldengenre, en op de standaard moralistische Hollywoodfilm. Gezien het erg beperkte budget eigenlijk dan nog knapper dat de makers deze film hebben weten af te leveren. De, nouja, tamelijk onbekende acteurs zetten hun rollen mooi neer, brengen de grappen en grollen met prima timing - de chemie tussen Melvin en Lucille werkt erg goed. Zelfs de effecten zijn eigenlijk best goed in orde. Zat topfilms te vinden waar dat eigenlijk allemaal minder goed in is.

En dat scoort dan gemiddeld erg, erg laag. Met als meest gehoorde klacht dat het verhaal nergens over gaat, en er geen begin of einde aan zit. Ja, dat is dan ook precies het punt. Superheld, je moet er maar zin in hebben.

American Honey (2016)

1,5
Ietsje teleurstellend.

Tenminste, bij de naam van Arnold had ik dan toch wel iets meer verwacht. Tenminste, Red Road en Fish Tank waren toch wel een heel klein tikkie beter dan dit wat pretentieuze en veel te lange clichefeest. Meest teleurstellend misschien wel dat in die drie uur eigenlijk zo ongeveer niks gebeurt, we zien en leren ongeveer niks van het hele zooitje ongeregeld, en de karakters blijven daardoor een soort abstractie - maar wel een onecht aanvoelende abstractie. Geschikt voor mensen die heel, heel ver van dit soort zaken af staan om zich een avondje aan te verkneukelen of te vergriezelen, maar op geen enkele manier inzicht of toegang biedend.

Dat is dan wellicht ook meteen waar het grootste verschil met Arnolds eerdere films zit - die gaven wel zo'n inzicht. Ergens iets kwijt geraakt.

Oh, en wat ik dan nog even kwijt moet. Wat is dat nou weer voor gepruts in de marge met dat beeldformaat, dat schiet me dan toch echt in het verkeerde keelgat.

American Made (2017)

3,0
Op zich een interessant en boeiend verhaal. Een heel andere kant van het war on drugs circus, en het geeft een mooi inzicht in de losgeslagen bedoening die politiek en geheime diensten stiekempjes met elkaar uithalen. Maar ondanks de link naar feitelijke gebeurtenissen, inclusief de families Clinton etc, blijft het wel wat oppervlakkig, en dat komt misschien door de wat half-documentaire, half-comedy achtige manier waarop het verteld wordt. Dat maakt het op zich wel tot een prettig stuk kijkvoer, maar het maakt ook weinig indruk. Ik betwijfel bijvoorbeeld of ik me deze film over een paar maanden nog herinner. Cruise, ja hij doet het best aardig, maar drukt ook wel wat erg zijn stempel met zijn joviale maniertjes. Draagt ook wel bij aan de half-comedy vergeetbaarheid.

American Outlaws (2001)

2,5
Sterk geromantiseerd en in een wat ludiek jasje gegoten verhaal over Jesse James als een soort cowboy versie van Robin Hood. Een kleine dichterlijke vrijheid, geloof ik... zo fraai was de echte geschiedenis nou ook weer niet. En dat alles dan in een soort tv-film met bijbehorende production value, en een rijtje b-lijst acteurs. Leeghoofdig vermaak voor op de zondagavond.

American Pastoral (2016)

3,0
Mooie cinematografie, en in een interessant tijdsgewricht wordt een op zich redelijk eenvoudig verhaal lekker langzaam verteld. Dat geeft de kans om je volledig in het tijdsbeeld onder te dompelen - en ook om je een uurtje of anderhalf te ergeren aan het langzame tempo, en het idee dat de eerste paar minuten al prijsgeven hoe het afloopt en je alleen nog zit te kijken naar hoe het zover kwam.

Ik had geloof ik meer het eerste dan het tweede, want ik kon me redelijk in de film houden. Jammer wel dat het wat weinig vrolijk en positief is. McGregor slaagt er aan de andere kant - als regisseur - behoorlijk goed in om de pijn van de vader invoelbaar te maken, al is McGregor - de acteur - daar af en toe wat mee aan het harken. Wellicht dat zijn personage in het boek ook een hark was.

De wat moralistische uitsmijter is wat al te, wel, moralistisch. Wat te Amerikaans naar mijn smaak, en ook wat te uitleggerig. Laat dat liever aan de kijker zelf, vind ik dan.

American Pie (1999)

3,5
Neem de goede ingredienten van alle highschool komedies, roer ze tien keer door elkaar, voeg er een vleugje parodie aan toe en hopla, je krijgt deze film. Een klassieker, ondertussen. En een van de weinige films waarvan de sequel eigenlijk beter is. En dan heb ik het nog niet over de vele copycats die deze genreparodie (als dat het inderdaad is) vervolgens weer naapen - daar zijn er best wel wat tussen te vinden die eigenlijk beter zijn.

American Psycho (2000)

3,0
Herzien voor het eerst sinds 2000 of zo.

En dat viel toch een beetje tegen, als je de clou nog zo'n beetje in je hoofd hebt is het shockeffect weg, en dan blijkt de film daar toch wel wat op te drijven, en waar de tegen elkaar opbiedende hyperyuppen in 2000 nog een aardige reflectie op de idioterie van toen was, is dat nu misschien wat te lang geleden om nog echt herkenbaar te zijn. Misschien ligt dat vooral aan mezelf, het scheelt toch weer vijftien jaar.

Wat me ook (weer...) opviel is dat de verhalen van BEE voor mij ook hun kracht verloren hebben. Het komt lijkt het altijd zo ongeveer op hetzelfde neer, er komt altijd hetzelfde erg negatieve beeld over de maatschappij uit - maar dat is gebaseerd op een zo ver van de normale maatschappij afstaand stukje subcultuur dat het nergens raken wil, en zodra de schok van de ontdekking een beetje weggeebt is blijft er maar erg weinig over.

Bateman - pardon Bale speelt wel echt leuk, dat moet wel gezegd. Maar de film zelf is voor mij te gedateerd - hoe absurd dat misschien ook klinkt.

American Psycho II: All American Girl (2002)

Alternatieve titel: American Psycho 2

2,5
Dit is niet deel twee.

Wellicht daarom dat deze film zo ondergewaardeerd is, want de rare manier waarop de twee films aan elkaar gelinkt zijn is ook gewoon niet uit te leggen. En waar het origineel bloedserieus is met een soort van sarcastische knipoog, is dit meer een volstrekt onserieus high school filmpje. Echt helemaal niet hetzelfde.

Maar toch... is dit best een erg grappig filmpje hier en daar. Zeker als je op de af en toe te grappige teksten let, daar zitten toch een heleboel prachtige vondsten tussen. En een leuke vroege rol van Mila Kunis, ook niks mis mee.

American Side, The (2016)

3,0
Een soort van ode aan de film noir.

Jammer wel dat het verhaal zich verliest in teveel plotjes en zijlijntjes, waardoor het wel wat erg warrig lijkt - zeker in het begin. En in vergelijking met veel echte films noir is er wat spaarzaam omgegaan met de femmes fatale. Op zich niks mis met Alicja Bachleda en Camilla Belle, maarrr, een van de twee had toch wel blond mogen zijn.

Wat meer focus in het verhaal en een wat hoogdravendere cast had er veel meer van gemaakt. Zoals het nu geworden is is het nog steeds een aardige film, waarbij vooral de Niagara-scene me goed beviel.

American Sniper (2014)

3,5
Sterke biografie.

Waarbij het natuurlijk altijd blijft bij raden naar hoe nauwgezet de werkelijkheid daarbij gevolgd wordt, is het niettemin knap hoe sterk Eastwood dit verhaal brengt. Met een nauwe focus op waar het om gaat, geen bijzaken en dus nauwelijks invulling van de karakters om de hoofdpersoon heen. Het gaat tenslotte om Kyle. Cooper speelt hem erg overtuigend, geen speld tussen te krijgen.

Patriottisme heb ik eigenlijk niet gezien in de film. Er zijn wel zat uitspraken en situaties die daar oppervlakkig gezien naar zouden kunnen ruiken, maar zoals ik ze zie worden die altijd gebracht met een ondertoon waaruit je ook het tegendeel kan horen, een cynische bijklank of zelfspot die de letterlijke boodschap teniet doet.

Weinig vernieuwends misschien in de manier waarop de actie in beeld komt, en wat jammer vooral van het wat flauwe slow motion shot naar het einde toe. En de zandstorm irriteerde me behoorlijk. Over het geheel wel solide vakwerk, en wellicht een keuze van Eastwood om de aandacht niet van het onderwerp af te leiden.

American, The (2010)

4,5
Net na een maand of twee voor de tweede keer gezien. Dat komt de film wat mij betreft alleen maar ten goede, ondanks dat ik nog wel zo'n beetje in m'n hoofd had hoe het afliep was het toch nog steeds een erg spannend verhaal.

Er zitten inderdaad zoals hier al een paar keer bijvoorbeeld door Baba Chui uitgelegd is nogal wat foutjes en onwaarschijnlijkheden in het script - daar volstrekt mee eens. Voor wat betreft de verschillen met het boek, vind ik dat we het Corbijn niet mogen verwijten dat hij het boek niet precies verfilmd heeft. Dat het verhaal daar wat onlogisch door wordt wel, en de detailfouten natuurlijk ook.

Hoe dan ook, ik vind de detailfouten niet zoveel afleiden dat het er een mindere film van wordt. Net als de vaak gehoorde klacht dat er weinig gebeurt - als je goed oplet, gebeurt er een heleboel, maar misschien dan niet met veel geschiet en gillende banden.

Enorme pluspunt van de film zijn de zorgvuldige en mooie beelden. In een net iets andere stijl dan de fotografie waar Corbijn bekend om stond - donker, zwartwit, grove korrels - maar zeker heel verzorgd, en met af en toe echt prachtige beelden.

Violante Placido - wat een mooie naam trouwens! - en Thekla Reuten zijn behalve bloedmooi ook nog perfect gecast in hun rol van onwaarschijnlijk lieve snol en mysterieuze koele killer. Clooney, nouja, doet z'n werk prima maar laat zichzelf niet van een nieuwe kant zien, hij draait een rol af die we wel eens vaker van hem gezien hebben.

Kortom, prachtige film waar misschien nog net iets meer van gemaakt had kunnen worden met wat meer aandacht voor de details in het verhaal. Doet dat af aan de kwaliteit? Wat mij betreft nauwelijks.

Amico di Famiglia, L' (2006)

Alternatieve titel: Friend of the Family

3,0
Net als Conseguenze weer erg fraaie beelden. En wellicht iets meer integratie met het geluid - de soundtrack maakt in ieder geval meer indruk op me. Het verhaal is dan wel wat moeizamer, het is veel meer een zoekplaatje wat er precies het motief in zou kunnen zijn en waar Sorrentino er mee heen wil. Wat dat betreft duidelijk iets tussen Conseguenze en Youth in.

En ook weer superieur gecaste en geregisseerde acteurs - hoewel ik moet zeggen dat Rizzo me wat minder ligt dan Servillo, maar dat kan ook wel aan zijn onsympathieke rol liggen. Niettemin erg sterk gespeeld. Wel eigenlijk wat jammer van de twist die al wat al te duidelijk invoelbaar was.

Amish Murder, An (2013)

Alternatieve titel: Sworn to Silence

2,5
Met een rammelend verhaal, een paar onwaarschijnlijke plottwists, af en toe wat slordige montage doet deze film zichzelf de das om. Jammer, want er is ook veel wel prima in orde, Neve Campbell is een goeie politiebaas en de Amish zijn geloofwaardig. En de beelden van het landschap in de sneeuw zijn erg mooi. De wat overbodige love interest in de vorm van de profiler steekt daar dan weer slecht bij af.

Jammer, want bij elkaar opgeteld komt er niet veel meer uit dan een middelmatige televisiefilm. En het had toch met vrij weinig moeite iets veel beters kunnen zijn.

Amnesiac (2014)

Alternatieve titel: Unconscious

2,0
Style over, ehh ja vanalles eigenlijk.

Het verhaal rammelt in ieder geval aan alle kanten, en de overdreven manier waarop Bosworth lispelend en kwispelend door de beelden heen schuifelt is ook niet precies begrijpelijk of vanzelfsprekend. En dan begin ik er maar helemaal niet over dat ze met een bontjas aan het elektrische mes hanteert - en dat is kennelijk aangesloten aan een oneindig lang verlengsnoer.

Het had op zich wel grappig kunnen uitpakken, maar er mist net wat teveel, en het is ook net niet over the top idioot genoeg om langs die weg interessant te worden. Een tikkie meer Nurse 3-D (2013) bijvoorbeeld.

Amour de Jeunesse, Un (2011)

Alternatieve titel: Goodbye First Love

3,0
Traag.

Verder een niet onaardige film die wil uitdiepen hoe een wat sentimenteel pubermeisje blijft hangen in haar eerste liefde. Best herkenbaar, volgens mij. En ook wel vertederend - totdat je te binnen schiet dat Camille niet de hele film door 15 is. Wat bij die vertedering nog wel wat versterkt is dat Lola Créton me nogal aan Anne Frank doet denken. Ongetwijfeld komt dat omdat ik van de week naar een tentoonstelling van foto's van weggevoerde kinderen ben geweest. Dat maakt de film natuurlijk niet beter, maar het zet me nog wel steeds aan het denken.

Qua acteren, ik vind dat de drie hoofdrollen best goed neergezet worden. Camille is misschien wel wat veel een tuttig nufje, maar ze wordt wel goed gespeeld, en dat geldt voor Sullivan en Lorenz zeker ook. Niks mis mee, vind ik.

Maar dat de film traag en langdradig is is zonder meer waar. Het kabbelt ook wel wat voort, zonder echte hoogtepunten of uitschieters. Misschien past dat wel goed bij het onderwerp en de manier waarop het verhaal verteld wordt - en hoe het tot het einde gaat. Beetje sentimenteel en zeurderig, dat wel.

Amour Dure Trois Ans, L' (2012)

Alternatieve titel: Love Lasts Three Years

2,5
Komt wat langzaam op gang en het begin is erg flauw, maar het wordt na een kwartiertje wel wat leuker. Met een paar echt geslaagde grappen er in, maar eigenlijk wat weinig om het echt tot een leuke comedy te maken. En de romantiek komt bij mij niet echt aan.

Matig.

Amour Est un Crime Parfait, L' (2013)

Alternatieve titel: Love Is the Perfect Crime

2,5
Een wat vreemd verhaal.

Ontegenzeggelijk erg knap gespeeld, hoe Mathieu Amalric deze volstrekt van het pad afgeraakte professor speelt, en de tegenstelling tussen zelfverzekerd en verward laat spreken. In een prachtig decor van besneeuwde bergen en midden daarin een traditioneel chalet, tegenover de groene omgeving van de strakke glas en beton architectuur van de universiteit.

Daar had ik dan graag een interessant verhaal met meerdere lagen in zien worden gespeeld, zo'n verhaal dat nog weken in je hoofd blijft zitten. Maar dit - ondanks dat het kennelijk een boekverfilming is - lijkt meer alsof een artikeltje uit de kolom gemengd nieuws wat is opgerekt om er twee uur mee vol te maken. En waar het begin erg veelbelovend is en een serie intrigerende situaties lijkt te voorspellen, komt daar eigenlijk niets van uit - het mysterie wordt steeds vlakker, de situaties lijken steeds meer gezocht, en het einde is eerder een anticlimax dan een bevrijding.

Jammer. Geen vuurwerk van Maïwenn in deze film, ze moet het doen met een bijrolletje. Dat is wellicht de grootste teleurstelling.

Amour Fou (2014)

2,0
Verslikt.

Een in potentie interessant gegeven dat zorgvuldig doodgemaakt wordt door een wellicht interessante regisseur/se. Met een aantal veelbelovende acteur/trices die daar net te weinig ruimte in krijgen om iets interessants te laten zien. In de vorm die in het eerste kwartier erg leuk lijkt te worden, maar toch nergens heen gaat. Jammer dan, af door de zijdeur, niets geworden, geen paniek. Mooi jurkje, geen txxten. En dat is dan zowel in het visuele als in het emotionele meteen de samenvatting.

Amsal (2015)

Alternatieve titel: Assassination

4,0
Amsal/Assassination is een erg interessante en boeiende film. Ietwat pseudo-historisch, en voor Korea onderdeel van de recente geschiedenis met de Japanse bezetting - wellicht ietwat vergelijkbaar met hoe wij hier over films over de Duitse bezetting denken. Maar toch wel een klein tandje beter uitgewerkt dan wat wij hier gewend zijn - veel meer detail in het verhaal, je struikelt van de ene intrige in de andere, en het ene kleurrijke persoon na het andere. En de hele productie is bijzonder goed uitgewerkt, geen speld tussen te krijgen.

Waar ik jaren geleden maar heel af en toe eens een Koreaanse film durfde te zien - Akmareul Boatda, is een titel die me bijgebleven is als voorbeeld van een wat zwaar op de maag liggende film - kom ik er het laatste jaar meerdere tegen die me erg goed bevallen. Deze ook weer.

Amy's Orgasm (2001)

3,5
Best aardig filmpje. De meeste kritiek hier kan ik toch echt niet terecht vinden. Julie Davis doet het niet zo slecht, de rest hangt daar misschien wel een beetje bij. Maar nog steeds, ik heb in dit genre toch een heleboel films met 'bekende' sterren gezien die echt veel minder leuk, veel minder goed geacteerd, en vooral veel minder de moeite waard zijn.

Puntje extra uit pure pesterigheid om de naar mijn mening te lage score wat te compenseren.

An (2015)

Alternatieve titel: Sweet Red Bean Paste

2,5
Kawase.

De eerste keer dat ik een film van haar zie, en ik ben er nog niet uit of ik dat een gemis vind. Op zich is dit niet echt een slechte film - want, fijn rustig en mooi uitgewerkt, waar mij de traagheid eigenlijk nergens gestoord heeft. Dan wel weer dat het onderliggende gegeven wel wat erg dun is en er met nogal wat overdreven en gemaakt sentiment in geduwd wordt. Dat had me met wat meer subtiliteit al gauw beter gelegen.

En van cinematografie ook prima op orde, hoewel wat simpel en wat veel drijvend op wat clicheplaatjes. Heel Japans komt het allemaal ook niet me over, hoe vreemd dat misschien ook klinkt. Misschien is dat vooral wat er voor m'n gevoel ontbreekt.

Anacleto: Agente Secreto (2015)

Alternatieve titel: Spy Time

1,5
Een paar leuke scenes, maar ze hangen als los zand in een echt mislukt script. Geen keuze tussen slapstick en serieuze actie kunnen maken, en daarmee is het resultaat echt ver onvoldoende - zoals zoveel films in dit moeizame genre kansloos ten onder gaan. Jammer, want de beelden geven aan dat de cinematograaf best beter had gekund, en aan de acteurs lijkt het ook niet te liggen. Niet genoeg over nagedacht, geen keuze durven maken, geen identiteit, geen karakter. Ohja, dat betekent geen punten.

And Soon the Darkness (2010)

3,5
Ondanks alle kritiek hierboven vind ik dit best een leuk filmpje. Amber Heard en Odette Yustman doen echt geen pijn aan m'n ogen, het camerawerk is behoorlijk, de locaties zijn mooi. Misschien dat het plot wat aan de simpele kant is, en er wat lachwekkende foutjes gemaakt worden, maar wat geeft dat? Gewoon fijn filmpje, fijn om te kijken aan het einde van een mooie lentedag en daarbij alvast een beetje aan de komende vakanties te denken.

And When Did You Last See Your Father? (2007)

4,5
Mooie en integere film over de relatie tussen een zoon en zijn vader, en het onvermijdelijke afscheid dat daarbij hoort. Erg goed gespeeld, zonder overdreven drama of sentimentaliteit. Voor mij heel erg herkenbaar in hoe het in mijn vaders laatste jaren ging, en daarmee ook erg helder wat de titel precies betekent.

Erg goed.

And While We Were Here (2012)

4,0
Een film die snel verkeerd begrepen wordt.

Het schrille contrast tussen het verhaal en de ubermooie beelden van Napels en Ischia, in de schijnbaar eeuwig ondergaande zon, waar de mooie Kate Bosworth in haar witte hemdjes en haar mooie lange bruine benen doorheen dwaalt. Al of niet aan de hand van haar nieuwe liefde. Romantisch, zou je dan denken. Maar het verhaal is bepaald ingewikkelder dan dat. Gaat het haar wel om de nieuwe liefde, of zoekt ze alleen afleiding terwijl ze een besluit aan het nemen is over haar oude? En welke rol spelen de naar wijsheid klinkende volzinnen die Claire Bloom via haar koptelefoon influistert vanaf gene zijde?

Zonder enige twijfel hangt de film aan Kate Bosworth, die hier een erg mooie rol speelt. Daardoor vallen de foutjes van haar tegenspelers af en toe des te meer op. Nergens storend, overigens. En waar voice-over trucjes me meestal irriteren, is de stem van Claire Bloom hier perfect op haar plaats. Net als de spaarzame romantische muziek erg goed past - dat voegt in niet geringe mate iets toe aan de film.

Nogal onterecht wat mij betreft als je dan ziet hoe de film neergesabeld wordt. Ik kan het niet anders uitleggen dan dat die mensen kennelijk niet echt begrepen hebben waar de film over gaat, of hoe het einde te duiden. Op het verkeerde been gezet door de romantische saus, wellicht.

Anesthesia (2015)

2,0
Het beproefde idee van een hele serie verhaallijntjes die dan toch allemaal bij elkaar komen. En om er een beetje wat van te maken dan elk van de lijntjes volgepropt met een enorm getalenteerde cast.

En daar komt dan dit uit. Struikelend van het ene cliche naar het andere, om een of andere pretentieuze boodschap te brengen. Meh. Wat een flauwe boel. Welk stukje filosofie dan precies die boodschap zou moeten zijn was me een raadsel, maar niet een waarvan ik nou echt haast voelde om het op te lossen. Zal dan wel iets te doen hebben met die cabbages van de ouwe prof. Gelukkig lukt het nog net om hem het meest sympathiek te maken, maar dat ligt er aan de andere kant ook wel zo duimendik bovenop dat het haast misselijkmakend is.

Dan het open einde nog, bleeh. Daar kan ik meestal best mee leven, maar na dit stuk draak van een film nog zo'n pretentieus open einde ook, dan maak je het ook wel echt af voor mij.