Aloft (2014)

Een pijnlijk en zweverig drama (dat toch ook wel kitscherig overkwam), rond trieste personen, over begrip en hulp en de motieven en verantwoordelijkheden van een familie. Het verhaal speelde zowel in de verleden als de tegenwoordige tijd. Gelukkig kregen de personages behoorlijk wat diepgang. De opnames van de verlaten landschappen van Noord Amerika en Canada waren werkelijk prachtig.

Zwaarmoedige film. De motieven en de leefwereld van de moeder vallen moeilijk te doorgronden, wat het lastig maakt je met haar te identificeren. De zoon wekt vooral medelijden op, maar sympathie blijft achter. Dat maakt je als kijker redelijk eenzaam. De enige houvast die ik voelde was bij de journaliste, maar haar rol is beperkt. Het landschap is prachtig, maar als je komt voor twee uur mooie plaatjes, dan kom je bedrogen uit. Al met al is de setting met de sfeer en een paar intense scènes bij wijlen best indrukwekkend. Maar het geheel voor mij iets te afstandelijk.

Vreemd en ietwat ongrijpbaar verhaal vol met onbegrijpelijke zaken, onbegrijpelijke mensen die door onuitgesproken zaken naar elkaar toe drijven of elkaar juist afstoten. De rollen van Jennifer Connelly en Cillian Murphy vond ik daar nog wel mooi in uitgewerkt, maar Melanie Laurent krijgt dan net een tikje minder diepgang en blijft wat mij betreft net wat te weinig ingekleurd.

Mooie beelden van het koude landschap in het noorden van Canada, goed gebruikt ook in het verhaal om de wanhoop van de zoekenden uit te beelden. Oh, en wat ik bijna vergeet, de grime van de oude Connelly vond ik erg mooi gedaan - ietwat hardvochtig, maar wel mooi.

Mee eens.

Ja, vind ik ook.

In een klimaat van weinig vreugde schuilt eens boeiend verhaal over een moeder en haar onbeminde zoon. Ondanks dat het verhaal zich keurig ontvouwt d.m.v. flashbacks, had ik het idee dat de protagonisten te ondoordringbaar van karakter waren en het accent van het verhaal te veel op weemoed berustte.

Trage mystiek in een ijzig landschap.

Sombere film met mystieke tintjes over de traumatische scheiding tussen een moeder en haar zoon. Film die is gevuld met onverwerkt leed, onuitgesproken issues en algehele koude onbewogenheid.

De reden van de verwijdering tussen moeder en zoon wordt in een langzame verteltrant in stukjes en beetjes verduidelijkt. Dat gebeurt in flashbacks. Het perspectief schuift daarin heen en weer tussen moeder en zoon. Een keuze die zorgt voor objectiviteit in het verhaal.

De handheld-camera zit dicht op de sombere personages. De kleinste beweging wordt geregistreerd. Het voelt intens en ongemakkelijk.

Een mistroostig sneeuwlandschap zorgt voor een koude en neerslachtige sfeer. Het perfecte decor voor het treurigstemmende verhaal dat wordt verteld.

De intense slotscene verwarmt iets, maar niet genoeg om de somberheid te verdrijven.

Veel blijft ongezegd en onduidelijk. Als kijker zocht ik daarom steeds naar een verklarende betekenis in al die gebaren en in al die details die de camera zo bewust projecteerde. Dat keek behoorlijk vermoeiend en leidde in mijn geval trouwens tot generlei openbaring.

Die aandachtige studie stond ook een genoegzame ontwikkeling van gevoelens van medeleven of medelijden met de personages behoorlijk in de weg. Erg vervelend.