Meningen

Vreemde prent. Moeilijk te beoordelen ook.

Wel een origineel uitgangspunt, een camera-ploeg die het doen en laten van een moordenaar volgt. Maar op de een of andere manier raakte deze film me niet echt, terwijl dat volgens mij toch wel de bedoeling zou moeten zijn. Deels omdat er het hoofdpersonage (Benoit) gewoon een bijzonder onsympathiek iemand is, deels omdat er door de fragmentarische stijl van vertellen op geen enkele manier ook maar een band met één van de slachtoffers wordt gevormd (ze gaan er gewoon allemaal aan, zomaar), deels omdat de thematiek (het morele verval van de televisie-makers) niet werkte.

Deze satire probeert onze voyeuristische big brother maatschappij op de korrel te nemen, met als hoogtepunt de confrontatie met de andere moordenaar die godbetert óók door een camera-ploeg gevolgd wordt! Voor een stuk slaagt de film daarin, maar op een bepaald moment moet je als kijker tot inkeer komen, en dat had ik nou net niet (maar dat kan ook aan mij liggen) Enige scène waar ik even moest slikken was de verkrachtingsscène, niet zozeer omwille van de verkrachting zelve, maar omdat de hele crew jolig meedoet, alsof het gewoon een normaal verlengde is van een avondje stappen.

Verder zitten er wel grappige one-liners en quotes in de film waar ik wel mee kon lachen.

De zwart/wit-beelden waren mooi en versterken het gevoel van troosteloosheid en algemene verval.

Benoit Poelvoorde acteert wel sterk, al had hij z'n personage wat menselijker kunnen maken (al zal hij ook wel aan het script gebonden zijn). Het lijkt wel alsof hij zichzelf en z'n daden op geen enkel moment in vraag stelt. Wat ook voor de camera-crew geldt. Alles lijkt zo vanzelfsprekend te zijn.

Al bij al kom ik uit op een 3*

Heerlijk filmpje!

Kan je best met zo weinig mogelijk voorkennis gaan zien. Zelf dacht ik dat dit een soort Evil Dead/Cabin Fever-achtige film zou worden, dus verwachtingen waren laag. Maar bleek een heel andere richting uit te slaan. Begon al bij de eerste scène: dacht eerst naar de verkeerde film te kijken, tot de titel dan in beeld komt.

Kortom, vanaf het begin had de film mijn aandacht en weet je als kijker reeds meer dan de hoofdpersonages. Wordt uiteraard al snel duidelijk dat ze de speelbal zijn in een wreed spel, maar pas op het einde (Sigourney Weaver (!), nog zo'n verrassing die ik niet zag aankomen) wordt de ware toedracht duidelijk.

Heel frisse en creatieve kijk op het horrorgenre en dus zeker geen klassiek alledaags horrorfilmpje. En hoe langer de film duurt hoe interessanter het wordt. Liters bloed, vele bizarre creaturen en leuke plotwendingen. Hier en daar inderdaad nog aardig wat humor.

Erg goed.

Bijzonder langzame maar boeiende film.

Het leek er wel op dat de regisseur de kijker als het ware in slaap wil wiegen door het erg lage tempo, maar dan plots gebeurt er iets spannends of heftigs (de haan die geslacht wordt, de zelfmoord van Majid), en dan komt dit zo totaal onverwacht dat je als kijker weer volledig wakker(geschud) bent.

Verder wordt er vooral gefocust op de menselijke gedragingen, hoe reageert iemand op een indringer, een buitenstaander die oude koeien uit de gracht haalt en wat voor invloed heeft dit op zijn naaste omgeving?

Het einde voelt wat bevreemdend aan, er wordt niet echt iets uitgelegd, (ik was al blij dat ik Pierrot en Majid's zoon kon herkennen), maar in een interview op de dvd vertelt Haneke dat dit de bedoeling is. Iedereen mag er zijn eigen invulling aan geven. Nou hier komt hij dan: volgens mij heeft de zoon van Majid dit alles in elkaar gestoken (de video-tapes, tekeningen, anonieme telefoontjes), al dan niet met medeweten van zijn vader (al vermoed ik van niet) en in die eindscène biecht hij dit allemaal op aan Pierrot. Kan er uiteraard ook volledig naast zitten hoor, but who cares?

In ieder geval, in datzelfde interview zegt Haneke dat hij voor die laatste scène ook daadwerkelijk nog tekst had geschreven, maar hij wil natuurlijk niet zeggen wat de inhoud juist was. Ergens wel jammer, maar aan de andere kant is dit einde wel veel mysterieuzer en biedt het ook de mogelijkheid om zelf te speculeren.

Prima acteerprestaties verder, Auteuil en Binoche zorgen ervoor dat de film niet inzakt (en da's knap want het gaat soms echt erg traag) en acteren gewoon erg menselijk.

Mja, toch niet helemaal geslaagd wat mij betreft.

Zeker, de film is erg sfeervol en het is allemaal heel erg mooi geschoten maar wat blijft het uiteindelijk toch allemaal erg saai en braafjes. Zo'n lange trage aanloop loont alleen maar als er een spetterende finale komt en die ontbreekt volledig, evenals enige vorm van spanning.

Wèl genoten van het fraaie camerawerk en de knotsgekke personages. De scène in de bar is al vaak aangehaald in de recensies hier, en terecht!

Absoluut geen slechte film hoor, en leuk om een keertje gezien te hebben maar vermoed niet dat ik hem snel opnieuw zal bekijken.

Gisteren nog maar eens bekeken, deze Cape Fear. Blijf het toch een juweeltje vinden hoor. DeNiro die geweldig doorleefd staat te acteren als psychopaat, Nolte doet het ook goed. Hij komt i.m.o. heel geloofwaardig over als advocaat die stilaan de teugels dreigt te verliezen.

In tegenstelling tot andere mensen vind ik de muziek wel passend. Echt van die suspense-muziek, die als het ware aankodingt dat er iets spannends staat te gebeuren. Scorsese heeft zichzelf weer eens overtroffen in een genre dat niet eens het zijne is. Schitterend!

Tja, Moore.

Schopt Amerika nog maar eens een geweten. Ditmaal door de financiële crisis onder de loep te nemen. Mja, er zitten interessante stukken in, maar vind dat Moore soms te vaak van de hak op de tak springt, en met name zijn eigen Flint te vaak bij het grote geheel betrekt. Who cares?

Verder zijn de docu Inside Job (2010) en de film Too Big to Fail (2011) tig keren beter uitgewerkt en interessanter als je meer over dit onderwerp te weten wil komen.

Prachtig biografisch drama over het leven Salvatore Riina.

Erg verzorgde mini-serie: goeie acteurs, veel gevoel voor authenticiteit en uiteraard een boeiend verhaal.

Ongelooflijk ook hoeveel politiemensen, rechters en magistraten die Riina heeft laten vermoorden. Op het einde werd goed duidelijk dat hij zich steeds meer en meer als een soort van alleenheerser ging beschouwen. Kon ook niet anders als je iedereen tegen je in het harnas hebt gejaagd.

't Is best een lange zit, maar voor wie zich in de maffia interesseert een must-see.

Matig tot slecht.

Slappe hap. Verhaal op zich is best okee, al had het een stuk minder lang gekund, maar grootste probleem ligt 'm wat mij betreft bij de hoofdrolspelers: Captain America en Red Skull.

Die Captain America is maar een softe knul die erg beperkt is in z'n mogelijkheden door z'n schild. Op de langen duur had ik echt wel gezien: nog maar eens z'n schild als boemerang gebruiken, zich er nog maar eens achter verstoppen, pfff. Erg flauw allemaal.

Daar tegenover staat best wel een coole slechterik in de vorm van Red Skull. Cool althans wat z'n uiterlijk betreft, maar verder is het ook maar een weinig interessant personage. Van een episch eindgevecht is er ook al geen sprake.

Erg vreemd overigens dat de superwapens waarmee Red Skull zogezegd de wereld kan vernietigen kennelijk toch niet opgewassen zijn tegen de conventionele wapens van de geallieerden

Wat dus overblijft is een flauwe superheldenfilm die veel te lang duurt.

Helemaal geweldig!

Uitstekende praatfilm die zich nagenoeg exclusief in één ruimte afspeelt. Wat begint als een ontmoeting tussen twee koppels die over het gedrag van hun zonen spreken ontwikkelt zich tot een verbaal bloedbad waarbij een vermiste hamster, een gevaarlijk farmaceutisch product, huwelijksproblemen en de eeuwenoude man versus vrouw strijd via snedige dialogen aan bod komen. Prachtig om zien hoe allianties gevormd worden en even snel weer verbroken worden. Je kan inderdaad wel zien dat dit gebaseerd is op een toneelstuk, maar dat stoort geen minuut.

Daarvoor heb je goede acteurs nodig en da's hier het geval. Moeilijk om er één acteur uit te pikken want alle vier zijn ze fenomenaal, al heb ik wel een zwak voor Christoph Waltz. De gelaatsuitdrukkingen van de man zijn goud waard.

Aan het einde van de rit wordt duidelijk dat volwassenen vaak kinderachtiger zijn dan hun kroost.

Eén woord: prachtig!

Echt van elke seconde genoten bij het kijken. Zowel wat het visuele als het inhoudelijke betreft is deze film over heel de lijn geslaagd. Werkelijk alles zit in deze film: humor, drama, romantiek, surrealisme, sterke acteerprestasties, en alles wordt begeleid door prachtige muziek.

Aanrader!

Prima Bondfilm.

Ben niet echt een kenner van Bondfilms (zeker, heb er een aantal gezien met Moore, Dalton, Brosnan...) maar ik vond deze er toch uitspringen. En Craig is een prima 007. Stijlvol maar een keiharde spion als het moet. Krijgt ook wat meer diepgang door z'n relatie met Vesper. We zien hem als het ware echt als een mens met gevoelens, niet als een typetje dat alleen maar coole one-liners kan zeggen.

Er zitten ook knappe actiescènes in. Denk maar aan de beginscène met de achtervolging op die verbrande zwarte. Ik zat echt met open mond te kijken! Maar ook de eindscène met het zinkende palazzo in Venetië was prachtig.

Topvermaak!

Toffe docu (?)/drama (?)

Heb de moeite niet genomen om na te gaan wat hier nu fictie is en wat echt, maar boeiend is het wel. Visueel niet bepaald een hoogvlieger, maar het verhaal is des te opmerkelijker.

De acteurs spelen (als ze al spelen) geweldig naturel.

Intrigerende film.

Matige komedie, waarbij enkel de pis- en kakhumor van de peuters een glimlach kon opwekken. Verder weer veel te moralistisch (als je de kans krijgt om in een ander lichaam de geile Olivia Wilde te nemen, doe het dan!).

Verrassend goede film.

Verrassend omdat ik niet echt een fan van Jolie ben, maar hier speelt ze toch wel bijzonder aardig. Zij draagt toch grotendeels deze film.

Andere verrassing was het onverwachte thriller/rechtbank-element dat de film mijns inziens nog boeiender maakt, want ondanks de lange speelduur en het relatief trage tempo gebeurt er genoeg en heb ik me geen moment verveeld.

Het feit dat de film zich op een bepaald moment meer toespitst op de kindermoordenaar dan op het lot van Collins' kind zorgt ervoor dat de film naar het einde toe wat langdradig wordt. Had niet gehoeven. Ook de twee processen die schijnbaar gelijktijdig plaatsvonden vond ik aanvankelijk verwarrend.

Maar voor de rest een meer dan behoorlijke film.

Bwa, niet onaardig.

Maar ook weer niet memorabel genoeg om lang te blijven hangen. Visueel sowieso behoorlijk standaard en verhaalsgewijs volgens mij niet helemaal waterdicht. Iets te veel plotwendingen doen het verhaal de das om.

Leuk voor een keer.

Wat een leuke film zeg! Heb er met kinderlijk genoegen naar gekeken.

Hele mooie setting, de mega-grote chocoladefabriek, het scheve huisje van Charlie, de oempa-loempa's, Johnny Depp die een geweldig typetje opvoert als Willie Wonka...allemaal erg leuk om naar te kijken. De moraal ligt er natuurlijk wel dik bovenop, maar ach, dat neem ik voor lief.

Bijzonder leuk tussendoortje.

Erg interessante en goede film over een stukje recente geschiedenis. Wordt erg luchtig gebracht (iets te luchtig misschien?), vooral dankzij erg snedige en cynische replieken van Hoffmans personage. En bij de aftiteling blijkt waar de kracht van deze film ligt: Aaron Sorkin die het screenplay verzorgd heeft. Zoals gezegd steelt Hoffman de show, maar ook Hanks houdt zich meer dan prima staande.

Enig puntje van kritiek is dat het misschien weer allemaal wat te heroïsch wordt voorgesteld. Alsof de Amerikanen uit medeleven met de Afghanen hun oorlog steunen. Dat heeft er natuurlijk geen hol mee te maken. Op het einde poogt men nog een kritische kanttekening te maken maar dan is het too little too late. En de geschiedenis zal dat later ook uitwijzen.

Ernesto 'Che' Guevara

Altijd een interessante figuur gevonden, al was het maar om die iconische foto van hem die te pas en te onpas gebruikt wordt. Een biopic over hem lijkt op het eerste gezicht dan ook een prima zaak. En toch...

Het duurt even vooraleer de film echt op gang komt. Het eerste uur (ruwweg geschat) is bij momenten vaag en er wordt nogal eens geschakeld tussen heden en verleden. Het was soms moeilijk om de gebeurtenissen exact te plaatsen.

Zodra de eigenlijke innames van de steden beginnen nemen de spanning en de beleving toe, en is het ook makkelijker om volgen. Maar als ik heel eerlijk moet zijn kan ik niet zeggen dat ik mens Guevara na een dikke twee uur beter heb leren kennen. Ik geloof dat het pas na anderhalf uur is dat Guevara langs zijn neus weg zegt dat hij een vrouw en dochter in Mexico heeft...

Nou ja, slecht was dit zeker niet, en bij momenten zelfs goed (de belegering en inname van die stad waar ik de naam kwijt ben) maar niet helemaal bevredigend. Misschien kan deel 2 hier verandering in brengen.

Wat als vrouwen plotseling onvruchtbaar worden? Dat is de hamvraag en deze film geeft een ontluisterend beeld van een toekomst zonder hoop, zonder leven, zonder...toekomst.

Het verhaal begint vrij sereen en uitgebalanceerd. We leren de hoofdpersonages kennen, we krijgen een beeld van de situatie in het Verenigd Koninkrijk, blijkbaar het enige land waar nog wat orde heerst. Die orde is trouwens relatief (de bomaanslag in het begin van de film) en wordt enkel op de been gehouden door een uitgebreide politiemacht. Het immigratiebeleid is ook strenger dan ooit en illegale immigranten worden als beesten in kooien gestoken (en soms is hun een nog erger lot beschoren)

Clive Owen speelt Theo Faron en die lijkt een beetje tegen z'n zin rond te lopen op een aardkloot die het binnenkort zonder zijn menselijke bewoners moet stellen. Het valt hem blijkbaar zwaar en hij geeft dan ook een apatisch indruk. Tot...hij de enige zwangere vrouw (Clare-Hope Ashitey) ter wereld door een aantal wendingen onder z'n hoede krijgt. Zodra hij de impact van dit nieuws tot zich laat doordringen ondergaat hij een ware metamorfose om die vrouw, een illegale vluchtelinge dan, het land uit te smokkelen.

Owen zet hier een zeer overtuigende acteerprestatie neer. Held tegen wil en dank, het gaat hem goed af. De ster vind ik echter Clare-Hope Ashitey die de zwangere Kee speelt. Haar kinderlijke enthousiasme en onschuld werken aanstekelijk en zorgen voor een mooi tegengewicht voor de serieuzere Owen. Chiwetel Ejiofor en Julianne Moore hebben minder grote rollen, al zijn ze daarom niet minder belangrijk voor het verhaal.

In het eerste deel van de film wordt er een duidelijk sfeerbeeld geschept, eentje van gelatenheid en wanhoop. Interessant film, met een interessant thema, boeiend maar net niet dat klein beetje extra. Tot Faron en Kee eindelijk in het vluchtelingenkamp in Bexhill aankomen. Save the best for last moet de regisseur gedacht hebben, want wat we dan te zien krijgen is een cinematografisch pareltje. De shoot-outs met het leger getuigen van een zelden geziene vorm van realisme. Ik had bijtijds de neiging om me achter m'n zetel te verschansen, zo écht leken de geweerschoten en granaatinslagen! Alsof je er midden inzat, prachtig geschoten beelden waardoor je echt alle besef van tijd en ruimte vergeet. Ik zat aan de buis gekluisterd. Heel sterke momenten die de film - sowieso al geslaagd - toch nog een extra dimensie geven.

Uiterst tevreden na het zien van dit meesterwerk(je)!

Aardig.

De film, niet de kinderen. Want dat waren gemene kleine klootzakjes. Dat zijn ze sowieso al, maar komt daar nog bij dat ze behoorlijk moordzuchtig zijn.

Zitten een aantal mooie shots in, erg spannend ook (in het bos bijvoorbeeld) en ook de setting is prachtig. Sneeuw en bloed, ik blijf het een leuke combinatie vinden.

Behoorijk rauw ook bij momenten, geef die kleintjes geen potlood want wie weet waar ze het steken... Gelukkig sterven sommige van die bengels een behoorlijk gewelddadige dood.

Soms was het wel op het randje van het geloofwaardige af. Ik bedoel, als je als volwassene - okee, je bent aan je been gewond - twee snotneuzen niet simpel kan afhouden, tja...

Maar goed, verder vond ik het wel sterk in elkaar zitten. Want zeg nou zelf, als zo'n bengel met z'n onschuldige puppy-ogen en trillende pruillip komt vragen waar z'n mammie is, dan verwacht je niet dat hij je twee seconden later van kant gaat maken.

Einde vond ik ook wel okee. Best wel creepy, al die kinderen in het bos, en dan die blik van die Casey...! Mama is nog niet thuis hehe.

Prima detectiveverhaal.

Lees hier en daar dat het allemaal wat traagjes gaat, dat was ook zo, toch gebeurt er voldoende om geboeid te blijven. Vond het verhaal zelfs erg sterk, met geloofwaardige plotwendingen.

Prima acteerprestaties ook van Nicholson en Dunaway ook. Erg stijvol gefilmd allemaal: die auto's, oude herenhuizen, de kostuums. Erg mooi.

Enige minpuntje was het abrupte einde. Liet me met een onbevredigend gevoel achter, zo van "Is dit het nu?". Jammer.

Verrassend fijne film!

Verrassend zeg ik, omdat het niet echt m'n genre is, maar dankzij m'n newfound buddy belchinees toch in het (tijdelijke) bezit van deze film gekomen. (waarvoor dank dus belchinees!)

Schattige mentaal gehandicapte meid slaat een heel leger verrot, daar komt het zowat op neer. Elke scène is eigenlijk zo opgezet om eens goed te knokken, maar wat verwacht je anders bij een actiefilm? En knokken kan ze. Tuurlijk moet je 't allemaal wel met een korrel zout nemen. Als je niet kan aanvaarden dat een kind (een meid dan nog, no offence ladies) schijnbaar moeiteloos afrekent met volwassen kerels (die vaak nog gewapend zijn), laat deze dan maar schieten.

Maar kan je dit wel, dan is het genieten geblazen van een fantastische choreografie! Heerlijk hoe elke vechtscène je met open mond achterlaat. Eindscène (ik denk dat ze zo'n 20 minuten duurt) steekt er met kop en schouders bovenuit. Tussen al het geweld door is er heel af en toe ook nog een klein beetje ruimte voor wat dramatiek. Relatie tussen het kleintje en d'r moeder was best mooi.

Leuke film!

Voor de fans: lees zonet dat deel 2 op komst is.

Cinderella man...sounds kinda girly! De woorden die de vrouw (Zellweger) van James Braddock (Crowe) in de mond neemt als reactie op een uitspraak over het levensverhaal van haar man in de krant. Dat was ook mijn eerste gedacht voordat ik deze film gezien had. Note to myself: veroordeel geen film op z'n titel alleen. Want dit is geen "meidenfilm", verre van. Wat het dan wel is: een modern sprookje, over een man die van zero to hero gaat (technisch gesproken eigenlijk eerst van hero to zero en dan back to hero, maar goed).

Zeer aangrijpend drama over de Grote Depressie (de vergelijking met de huidige economische crisis is overtrokken, maar het kwam toch af en toe bij me op) die in de jaren '20 - '30 de VS (en de hele wereld) diep trof. De beurs crashte en heel wat mensen zagen al hun spaarcenten in rook opgaan. Zo ook de bokser Braddock die, na een succesvolle periode als bokser, uit pure miserie aan de dokken moet gaan werken om z'n vrouw en kinderen te kunnen onderhouden. Hij krijgt een tweede kans om opnieuw de handschoenen op te nemen en hij grijpt die kans met beide handen of in zijn geval vuisten.

De film neemt uitgebreid de tijd om de personages van Braddock en diens vrouw en kinderen uit te werken. Het tempo ligt vrij laag, maar ondanks de relatieve lengte zakt de film op geen enkel moment in. Er zijn genoeg boksmomenten in de film die een perfect tegengewicht vormen voor de meer tragere momenten. Vooral het laatste deel van de film, met als hoogtepunt de boksmatch tegen Baer, is het sterkst.

Visueel zit alles snor. De hele film ademt de jaren '20-'30 sfeer uit. Qua camerawerk blijft het allemaal vrij sober en eenvoudig, op de boksscènes na, die waren knap geschoten.

Crowe blijft me steeds weer verbazen, en ik begin hem steeds beter te smaken. Zellweger vond ik vrij neutraal staan acteren, maar ze stoorde niet. De boksmanager (Giamatti) zorgde met z'n one-liners vaak voor grappig momenten.

Alles bij elkaar een zeer sterke film.
4.0*

Tjaaah...weinig memorabel.

Op zich is de Griekse mythologie razend interessant maar vond er hier maar weinig aan. De Goden waren maar flauw, met name Zeus was een regelrechte teleurstelling. Zo'n Zeus moet macht uitstralen, het enige wat hij deed was...stralen. Leek Mr. Propre wel. Hades was dan een stuk cooler.

Verder te veel onnozele karakters (die Djinn) die je gelijk weer vergeet, zeer gelukkig is er nog de mooie Io.

Ach, als no-brainer best nog wel te behappen, maar twee dagen na ben je 90% reeds vergeten.

Best een fijn filmpje eigenlijk.

Echt grappig vond ik het allemaal niet - eerder absurd - maar film wist me wel heel de tijd te boeien. Komt vooral door de heerlijke dialogen tussen Dante en Randall, en eigenlijk alle andere vreemde vogels die de revue passeren.

Het ziet er verder allemaal wel ongelooflijk brak uit en de acteurs zijn niet allemaal even goed, maar als je daar door kan kijken is dit best een vermakelijke film. Heerlijk uitzichtloos sfeertje ook.

Niet echt geslaagd.

Redelijk begin en een behoorlijk einde, helaas is alles wat daartussen zit - op een paar leuke scènes na - bijzonder saai.

Visueel valt het allemaal nog wel mee, maar door het erg lage tempo werd dit een erg lange zit. Hier en daar werd het wel spannend, bij de encounters uiteraard, maar daar bleef het bij. Niet voldoende om me de hele rit aandachtig te houden.

Kan hier erg weinig mee.

Weekje geleden gezien maar wil hier toch nog even iets over kwijt. Al zal dat gezien het epische karakter van de film (verschillende tijdslijnen, verschillende personages, verschillende verhaallijnen) wellicht niet helemaal coherent zijn.

In ieder geval was ik erg onder de indruk van deze film. Met name visueel heel erg knap, waarbij de toekomstverhalen er wat mij betreft bovenuit steken. Ook met de cast is niks mis. Hanks en Weaving zijn zekerheidjes maar ook Berry en Grant doen het prima.

Wat het verhaal betreft, moet ik eerlijk toegeven dat ik de film wellicht nog een keer zou moeten bekijken, want er komt zo veel aan bod dat het bij een eerste kijkbeurt allemaal wat veel wordt. Zullen ongetwijfeld hier en daar wel wat schoonheidsfoutjes in zitten, maar ik ben wel blij dat men het nog aandurft om films van die omvang en die ambitie te maken. Honderd keer liever een film als deze dan de zoveelste Marvel superhero- of Transformersfilm.

Gisteren voor het eerst bekeken. Jongens, wat een knappe thriller zeg.

De opzet is eenvoudig. Tom Cruise speelt huurmoordenaar Vincent en moet op 1 nacht vijf moorden plegen. Taxichauffeur Max (Jamie Foxx) is de man die hem van het ene naar het andere slachtoffer brengt, zij het onder dwang natuurlijk. Voilà, meer is het niet. Uiteraard gebeuren er onderweg genoeg dingen die er voor zorgen dat zowel de vaart als ook de spanning erin blijft.

Ondanks het feit dat heel het verhaal zich op 1 nacht tijd afspeelt, neemt Mann toch ruimschoots de tijd om z'n hoofdpersonages wat uit te diepen. Tussen de moordpartijen door wordt er gemoedelijk gebabbeld met één van de slachtoffers, is er ook nog tijd voor een bezoekje aan de moeder van Max en zelfs wat gefilosofeer kan er ook nog bij. Dat vind ik zo geweldig aan Mann: waar andere regisseurs ongetwijfeld de spanning en de vaart zouden laten primeren en karakteruitdieping zouden laten vallen, daar kiest Mann ervoor om even gas terug te nemen. Is dit dan een saaie film? Hoegenaamd niet! Zoals al eerder vermeld, vaart en spanning zitten er genoeg in deze film.

Cruise is als kille huurmoordenaar top. Met z'n grijze pakkie en z'n grijze haardos ziet er nog killer uit. Jamie Foxx bewijst dat ook hij z'n mannetje kan staan.

Maar de ster is in mijn ogen toch de regisseur. De manier waarop Mann Los Angeles in beeld brengt is gewoonweg schitterend (die luchtshots!). Ook de scène in de overvolle nachtclub en de eindscène zijn visueel een pareltje en bovendien razend spannend.

Zijn er dan geen minpuntjes? Toch wel hoor. Allereerst, waarom zou een huurmoordenaar in godsnaam een taxi nemen? Zou het niet handiger zijn om gewoon een eigen wagen te huren? Ook de relatie Vincent - Max neemt soms bizarre vormen aan. Soms leek het wel of Vincent Max helemaal niet wilde vermoorden (behalve op het einde dan). En Max zelf, die kan wel heel snel van zielig hoopje mens naar zelfvertrouwde gangster gaan (de scène waarin hij voor Vincent de info over z'n 2 laatste moorden moet gaan halen). En natuurlijk het ongelofelijke toeval dat Max het laatste slachtoffer kent! Maar goed, dit zie ik graag door de vingers. Zolang je er niet al te veel over gaat nadenken stoort het niet.

Na Heat en Miami Vice is dit mijn derde film van Mann en hij situeert zich tussen deze twee in. Heat is een meesterwerk, Miami Vice vond ik onderhoudend, doch niets meer. The Insider ligt nog op mijn dvd rek te wachten en Public Enemies zie ik binnenkort wel in de bios.

Michael Mann, here I come

Best okee.

Lekker ziek filmpje dat vermakelijk is om keer gezien te hebben. Setting is wel tof maar hoe lang kan je doodgemoedereerd blijven rondlopen in een huis met een zieke seriemoordenaar die ettelijke dodelijke booby-traps heeft aangelegd? Vrij lang zo blijkt want ons hoofdpersonage slaagt erin om af en toe een bezoekje te brengen aan de oorspronkelijke bewoners van het pand die op de pijnbank liggen om dan weer verder in het huis rond te dwalen. Mja, begon me een beetje te vervelen op de langen duur.

Wel tof, de voorspelbaarheid: zodra die meid en haar boyfriend aankomen weet je al dat deze laatste een pijnlijke dood gaat sterven En zo geschiede! Ook tof: de killer himself. Ja,die zag er best creepy uit met z'n masker en holle ogen en volgens mij zegt hij de hele film ook geen woord (al kan ik me vergissen). En ook de soundtrack mag er zijn, dat begin, heerlijk!

Standaard actiefilmpje.

Maar kijkt wel lekker weg. Lekker strakke look, enkel wat goedkope cgi-explosies die de boel een beetje verbrodden. Tja, het verhaal is niks bijzonders, de actie solide maar niet altijd even geloofwaardig.

Verder weinig over te vertellen.