Meningen

Lichte tegenvaller.

Te fragmentarisch, te weinig diepgang, te feitelijk gewoon. Vond het erg moeilijk een band te krijgen met één van de RAF-leden, want ze werden amper uitgewerkt en als volstrekte klootzakken afgeschilderd (toch zeker die Andreas Baader, wat een eikel zeg).

Verder boeit de hele geschiedenis me wel hoor, puur op geschiedkundig vlak dus geslaagd. Maar o zo jammer dat een interessant personage als Ulrike Meinhof zo pover wordt uitgewerkt. Zij behoorde blijkbaar tot het betere milieu maar kon in die hoedanigheid toch kritiek uiten, via artikels en columns. Wat was haar motivatie dan om zich aan te sluiten bij een groepje radicale studenten? Ik bedoel, hoe kan zij vrienden worden met Ensslin en Baader, hoe is dat juist tot stand gekomen? Ik miste die overgang een beetje in de film.

't Is zeker geen slechte film, zoals gezegd, een zeer interessante periode en daarbij komt dat de actie zeer mooi is vormgegeven. Ook qua acteerprestaties valt er weinig te klagen. Zelfs de lange speelduur is absoluut geen obstakel, film blijft boeiend. Maar wat mij betreft had er meer ingezeten. Leek nu soms of de regisseur te veel wou vertellen, te veel wou omvatten in z'n film. Beetje jammer.

Erg vreemde film die volledig gedragen wordt door een uitmuntende Harvey Keitel. Wat een rasacteur. Heeft de gave om (net als Pacino en De Niro) met z'n stem alleen al dreigend te zijn.

De film is erg vreemd omdat je je aan een soort van revenge-film verwacht, maar uiteindelijk blijkt dat toch niet het geval te zijn. Ik zou haast durven zeggen dat dit een redelijk religieuze film is over vergeving en boetedoening.

Keitel speelt immers een zuipende, snuivende, spuitende, slikkende, gokverslaafde, corrupte flik die ook nog eens z'n vrouw bedriegt. Kortom een man die wel meer dan één zonde op z'n kerfstok heeft staan. Als hij door z'n gokverslaving diep in de stront dreigt te raken begint hij helemaal door te trappen. Krijgt onder invloed van weet ik veel wat hallucinaties waar hij Jezus Christus persoonlijk ontmoet.

Tegelijkertijd moet hij ook nog eens de verkrachting van een jonge non onderzoeken. Dat is zelfs voor een man van zijn kaliber net een brug te ver. Hij begrijpt dan ook niet dat de jonge non die de daders kent vergiffenis schenkt.

Je ziet dat Keitel dit niet kan vatten en dan denk je dus dat hij die kerels wel even mores zal leren, maar uiteindelijk biedt hij de verkrachters de kans om met een flinke som geld elders een nieuw leven te beginnen, waarmee hij tevens ook z'n eigen doodvonnis tekent. Hij doet dus voor het eerst in z'n leven wellicht een goede daad, zij het voor de verkeerde mensen. Erg vreemde wending die ik niet zag aankomen maar die ik wel kon smaken.

Einde is prima, had mijns inziens niet anders gekund. Kroniek van een aangekondigde dood.

Best leuk!

Er zijn een paar raakvlakken met het origineel (corrupte verslaafde flik met gokprobleem) maar de toon is hier toch helemaal anders. Niet grauw en deprimerend maar eerder cynisch en zelfs hier en daar (licht) komisch. Tuurlijk gebeuren er hier en daar "erge" dingen, zoals de "marteling" van het oude vrouwtje, maar de ondertoon blijft toch licht. In een zwaardere film zou die scène gestoord zijn, in deze film ook wel, maar dan prettig gestoord. Kon er alleszins wel om lachen.

En da's in grote mate te danken aan Cage die z'n personage (een corrupte verslaafde flik die lak heeft aan alles en iedereen) echt geweldig speelt. Genot om naar te kijken! Dat geldt - om andere redenen - ook voor Eva Mendes. Over Val Kilmer kan ik kort zijn: hij krijgt gelukkig niet al te veel screentime.

Verhaaltje is onderhoudend maar niet meer dan dat, maar de visuele uitwerking is prima. Paar knappe scènes bij - onder andere wanneer een trippende Cage leguanen en een dansende ziel ziet. Erg fijn!

Aangename verrassing.

Inderdaad zo slecht nog niet.

Humor is natuurlijk erg persoonlijk en wat voor de één grappig is is dat voor de ander niet (cliché cliché, maar zo is het wel). Kon de humor wel waarderen. Niet altijd even fijnzinnig maar soms letterlijk pis-en kakhumor (de wc-scène ).

Diaz is prima als boertige lerares, schitterend rolmodel . En in tegenstelling tot vele anderen vond ik Amy (Lucy Punch) echt wel grappig. Minpuntjes zijn toch wel Timberlake en Segel. Beide personages zijn allesbehalve komisch.

Overall toch best okee.

Bizar. Gewelddadig. Zwartgallig.

En een rommeltje. Mash-up van verschillende genres waardoor je op de langen duur zo iets hebt van "waar ben ik in hemelsnaam naar aan het kijken?". Gevoel kwam meerdere malen in me op. Ging eigenlijk helemaal nergens meer om. Een soort van verknipt liefdesverhaal? Een weergave van de periode Franco door de ogen van clowns? Geen idee.

Maar visueel wel erg aardig, met bij momenten erg bruut geweld. Dus toch nog een 3.

Erg vermakelijke misdaadkomedie.

Beetje verbaasd over de lage score hier. Film kijkt erg lekker weg, neemt zichzelf niet al te serieus en is bovenal erg grappig. Vaak moeten lachen om de droge humor van Terry (Billy Bob Thornton), met zijn fobieën en ingebeelde ziektes Ook de dialogen tussen beide bankrovers/vrienden zijn erg vermakelijk.

En wanneer ook Blanchett het trio (al is het eerder een duo) komt vervoegen zorgt dit uiteraard voor de nodige romantische impulsen. Maar zelfs dat kijkt lekker weg en zorgt voor leuke scènes.

Het einde is er misschien wat over, maar mocht wat mij betreft wel op die manier gaan.

Erg goed!

Mja.

Beetje vis noch vlees. Zeker geen slechte film, en absoluut vakkundig gemaakt, maar ik vroeg me tijdens het kijken af of het nu over de problematiek in Zuid-Afrika ging of over het groepje fotografen? En wie van de fotografen dan. Fout is er niet echt wordt ingezoemd op geen van bovenstaande zaken. Noch op de Apartheid, noch op één van de fotografen. Ja, okee, je zou kunnen zeggen dat Greg Marinovich centraal staat, maar waarom dan toch die zijsprong naar Kevin Carter en Soedan maken? Uiteraard wilden de makers niet onvermeld laten dat Carter ook zijn Pulitzerfoto maakte (een verschrikkelijke foto trouwens) en enkele maanden later zelfmoord pleegde. Kon dit alleen niet goed in dit verhaal plaatsen. Verder springt het verhaal soms van de hak op de tak en is de samenhang ver te zoeken.

In ieder geval, wat wel duidelijk naar voren komt is dat oorlogsfotografen een verschrikkelijke job hebben. Alle ellende en miserie op de gevoelige plaat vastleggen, vaak met gevaar voor lijf en leden, en vaak in de onmogelijkheid om hulp te bieden. Moet aan een mens vreten.

En Zuid-Afrika is een prachtig land natuurlijk, dus het helpt wel om de film een mooie look te geven. Sommige massa-scènes zijn ook best indrukwekkend te noemen. Maar overall te afstandelijk om echt te beklijven.

Sterke misdaadfilm met Statham voor de verandering een keer in een serieuze rol (of ik heb hem enkel nog maar in minder serieuze rollen gezien, kan ook).

Verhaal is bij momenten erg spannend (de bankoverval en het hele walkie-talkie gebeuren) en blijft heel de rit boeien.

De jaren '70 setting is prima weergegeven, er zitten genoeg kleurrijke figuren in de film en er is een prima soundtrack.

Zeer goed.

Typisch vehikel uit de Luc Besson-stal met hippe opzwepende muziek en de meest onmogelijke actiescènes.

Wist niet dat dit kennelijk een sequel is (heb de eerste film niet gezien), maar dat stoorde niet.

Vlot filmpje verder, met twee hoofdacteurs die ware acrobaten zijn.

Best een goeie film.

Ergens een beetje jammer dat hij nergens in weet uit te blinken: drama, humor, wat mysterie, het zit er allemaal wel in maar komt er nooit helemaal uit. Desalniettemin kijkt de film ondanks z'n lange speelduur makkelijk weg en is vooral centrale figuur Barney (Giamatti in erg grootse doen) een tof personage om naar te kijken. De dialogen tussen zijn vader en hem zijn erg sterk en soms hilarisch.

Prima.

Behoorlijke tegenvaller.

Verhaal boeit gewoon niet en het tempo ligt veel te laag. Vond het bijwijlen een saaie en langdradige film.

Ook bijzonder onsympathieke personages. Enige persoon waar ik nog wat sympathie kon voor opbrengen wordt dan nog vermoord ook.

Erg vreemde film trouwens. Soms op het randje van het surrealistische (die brandende gang?), en nu zie ik dat graag in een schilderij, in een film kan ik het minder smaken.

Positieve noten: de studio-baas en de producer (Geisler) waren best grappig.

Mja.

Niet helemaal geslaagd. Über -Amerikaans heroïsme, wat nepsentimentaliteit en veel geschiet: da's ongeveer de samenvatting van dit sci-fi vehikel. Dat had ik ook verwacht, geen probleem dus. Wat ik echter niet verwachtte en me erg tegenviel was de slordige en warrige regie van de actie-scènes. Film duurt ook een half uur te lang. Op de langen duur had ik het allemaal wel gezien. Aliendesign was ook maar pover, een soort van District 9, maar dan hoe het niet moet.

Al bij al dus niet erg geslaagd maar okee voor een keertje.

E.T. wants to phone home.

Eens met de negatieve geluiden.

Bijzonder onevenwichtige actiefilm met een veel te lange saaie aanloop, een behoorlijk middenstuk en een belachelijk laatste deel dat doordrenkt is met uitermate bedenkelijke actiescènes en een soort van patriottisme waar je zeeziek van wordt. Ook de politieke correctheid zorgt voor jeuk aan de ballen. My chair is your chair. *Zucht*

Vooral de logica of het gebrek aan logica binnen het sowieso al erg dunne verhaal is schrijnend. Een superieur alienras dat niet in het donker kan zien? Hoeveel fucking boeien liggen er wel niet in de Stille Oceaan? Ja ja, ik weet het wel, de referentie met Zeeslag moest er toch zijn.

Wat niet helpt is de totaal van charisma gespeende hoofdrolspeler Kitsch. Jammer dat de enige acteurs met wat présence genegeerd worden: Neeson en Skarsgård. Rihanna valt weinig te verwijten, haar rol had door eender welke onbeduidende actrice gespeeld kunnen worden. Ze viel niet eens uit de toon.

Ik vraag me af hoe moeilijk het kan zijn om een goede sci-fi actiefilm te maken met een eenvoudig doch consistent verhaal? Echt waar, zo moeilijk kan dat toch niet zijn...?

Was er dan niks goed? Toch, ergens halverwege, wanneer het eerste contact met de aliens wordt gemaakt. Best intens. De daaropvolgende battles zijn van het beste dat de film te bieden heeft. De actie is dynamisch en overzichtelijk.

Voor de rest is deze film een excuus om het machtsvertoon en militaire overwicht van de VS nog maar eens in de verf te zetten.

Tijdje geleden gezien en voorwaar, een regelrechte tegenvaller.

Gewoonweg saaie hap die inhoudelijk noch visueel ook maar iets te bieden heeft. Ja, het verhaal zal wel mooi zijn, het werkte voor geen meter bij mij. Dit was een heel erg lange zit. Onbegrijpelijk hoog gemiddelde trouwens.

Slecht.

Gekke Mel!

Haha, wat een mafketel toch. Echt een rol die hem op het lijf geschreven is. En verrassend genoeg vond ik dit een leuke film (had best lage verwachtingen).

Het is een tragikomedie, met de nadruk toch wel op het drama-gedeelte. Uiteraard is er met zo'n uitgangspunt (man spreekt via pop op z'n hand) wel humor aanwezig maar die is eerder zwartgallig en bovendien neemt de film naar het einde toe een erg dramatische wending. Maar Mel doet dat goed, Jodie trouwens ook, en gooi er dan nog een love interest als Jennifer Lawrence bij en je hebt mij helemaal natuurlijk.

Prima.

No one was supposed to get hurt

Twee broers besluiten de juwelierszaak van hun vader te overvallen - op zich al geen goed plan - en dat loopt faliekant af. Leuk uitgangspunt en wat volgt is één grote puinhoop waarin de zaken alleen maar slechter worden.

De manier waarop het verhaal verteld wordt, vanuit verschillende invalshoeken op verschillende momenten, vond ik een pluspunt. Het zorgt soms voor een déjà-vu gevoel, maar dan met met meer voorkennis. Knap gedaan!

Maar wat de film helemaal sterk maakt zijn de acteerprestaties. Dat moet ook wel, want gek veel gebeurt er niet in deze film - ik bedoel dan qua actie. Philip Seymour Hoffman (waarvan ik eigenlijk nog niet zo veel films van heb gezien) acteert super. Hij is de zogezegd slimme broer die voor alles een oplossing achter de hand heeft maar finaal gaat hij toch door het lint. Ook Ethan Hawke (niet echt mij favo acteur) als de loser van de 2 broers doet het goed. Maar vooral de vader (Albert Finney) vond ik een genot om naar te kijken.

Heel sterk drama!

Goeie film!

De boodschap ligt er nogal dik op, maar hey, al die pestkopjes, 't zal ze leren. Ik vind de vormgeving erg mooi gedaan. Telkens wanneer Ben in crisis verkeert, keert hij terug naar zijn "veilige" en vetrouwde videogame, en da's mooi in beeld gebracht. Openingcredits zijn trouwens bijzonder tof.

Greg Timmermans speelt de autistische Ben erg sterk. Marijke Pinoy doet - godzijdank - voor één keer niet aan overacting (enkel op het einde begint ze weer, maar goed) en Laura Verlinden, beperkter qua rol, is gewoon leuk om zien. Pluim ook voor de pestkoppen, die speelden ook erg overtuigend.

Even over het einde: Ik had het niet zien aankomen. Vond het daarom aanvankelijk ook bijzonder zwak, welke moeder laat z'n kind zich zelfmoorden, voor haar eigen ogen nota bene? Als blijkt dat hij nog leeft is dat toch een lichte verrassing, moest spontaan denken aan Tom Sawyer.. Al bij al dus toch nog een goede afloop, en ik kon daar wel mee leven. Ik gunde het Ben van harte, voilà!

Eindelijk bekeken.

Docu stond al een tijdje te wachten op m'n 'decoder'. Meer dan interessante docu over de Bende Haemers. Al blijkt al vrij snel dat Haemers niet de echte leider van de bende was. Knappe vlotte kerel met een charismatische blik, dat was hij wel, maar een echte gangster niet. Haemers genoot wel van de status van publieke vijand n°1, dat was overduidelijk bij zijn arrestatie in Brazilië. Wansmakelijke beelden van Haemers en Tyack (wat een takkewijf zeg, die geniet er nu - na zovele jaren - nog steeds van) die breed lachend voor de camera's poseren alsof het popsterren zijn.

Want laat ons wel wezen: Haemers was misschien wel een wannabe-gangster, hij en zijn bende hebben meerdere doden op hun geweten en gingen bijzonder driest te werk: als je de overblijfselen van de geldtransporten ziet, doorzeefd met kogels en opgeblazen met explosieven, is het een wonder dat er niet nog meer slachtoffers vielen.

Overigens ongelofelijk dat Haemers en kompanen terwijl ze Vanden Boeynants vasthouden doodleuk nog even een geldtransport gaan overvallen. Hoe komen ze erbij?! Wel sterk hoe ze die hele ontvoering perfect hebben uitgevoerd, van de eigenlijke kidnapping tot het ontvangen van het losgeld. Geen woord wordt overigens gerept over het bedrag en wat er nadien eigenlijk mee gebeurd is...

De stukjes met zijn zoon Kevin zijn misschien nog wel het interessants. Hij heeft duidelijk dezelfde fysieke eigenschappen als zijn vader, maar ik had de indruk dat hij tijdens de interviews toch meermaals echt geconfronteerd werd met de schade die zijn vader had aangericht.

Het is overigens weer typisch Belgisch dat mannen als Lacroix (kille vent, echt het brein denk ik) en Bajrami (da's een echte gangster, brrr) ondertussen gewoon weer op vrije voeten lopen: deze laatste had zelfs de doodstraf gekregen...

Sowieso een duistere periode wat betreft misdaad, de jaren tachtig: niet alleen had je de Bende Haemers, maar ook nog de Bende van Nijvel die zo mogelijk nog driester te werk ging. Deze twee bendes en dan ook nog de CCC die aanslagen pleegde, nee, het was geen leuke periode in de Belgische geschiedenis.

Ik mag hopen dat er in België ooit eens een regisseur met ballen opstaat die of een film maakt over de Bende Haemers of over de Bende van Nijvel. Lijkt me razend interessant materiaal om een goede actiethriller van te maken.

Erg leuke, bij vlagen grappige, en vlotte film. Film die teert op heel wat leuke woordgrapjes (die voor de ondertitelaar van dienst wellicht een echte hel waren: sien/sjien (chien) versus zijn/zwijn, nou ja... het is niet makkelijk om dit over te brengen) en uiteraard op de nodige clichés (wat verder niet erg is hoor).

Scène waarin Abrams en Bailleul samen dronken door de straten van Bergues laveren is geweldig! Verder nog wat romantische feelgood die hier volledig op z'n plaats is. Knappe vrouw trouwens die Anne Marivin.

Voor de tweede maal The Big L gezien, en zowaar met een halfje verhoogd.

De reden is eenvoudig: ik heb me nog beter vermaakt dan de eerste keer. Dit is gewoon een steengoede, hilarische film met een zwart randje omheen. Centraal staat natuurlijk The Dude, een wat slome luie overjaarse hippie die van z'n gemak en bowlen houdt, geweldig gespeeld door Jeff Bridges. Maar hoe fantastisch het personage van The Dude ook is, zijn licht ontvlambare vriend Walter Sobchak (John Goodman ) is wat mij betreft de ster van de film. Wat een ongelofelijk geweldig personage toch! De conversaties tussen The Dude en Walter zijn een ware aanslag op de lachspieren. Elke keer Walter in beeld kwam was het genieten geblazen.

Behalve Bridges en Goodman doen nog een resem bekende acteurs mee, waarvan John Turturro als Jesus Quintana en Steve Buscemi als Shut-the-fuck-up-Donny veruit de twee leukste rollen hebben. Maar laat me wel wezen, ook de rest van de cast mag er zijn.

Verhaal is vrij eenvoudig maar blijft inventief genoeg om tot op het eind te boeien. Het is gelukkig niet te ingewikkeld zodat de volle aandacht naar The Dude en de andere vreemde snuiters kan gaan, en terecht, want die aandacht verdienen ze ook.

Voorlopig hou ik het op een 4, maar kans is groot dat ik er nog een 4.5 van maak in de toekomst.

Waardeloze docu.

Wist zelfs niet dat deze op MM stond. Erg amateuristisch, van de hak op de tak springend, rommelig en absoluut niet informatief. Kortom zowat alles wat een docu interessant zou moeten maken is hier afwezig.

Enig lichtpuntje is het interview met de opgesloten Suge Knight.

Voor de rest een zware tegenvaller.

Mijn eerste Hitchcock.

Was erg benieuwd en verwachtingen lagen best hoog. Nou, viel me nogal tegen eerlijk gezegd.

Eerst en vooral door het erg lage tempo. Het duurt ongeveer 50 minuten vooraleer er echt iets gebeurt. Op sommige momenten wordt de film gewoon echt langdradig en betrapte ik mezelf erop naar de klok te kijken, nooit een goed teken.

Acteerprestaties vond ik ook niet echt om over naar huis te schrijven, maar het ergste vond ik nog de belabberde "special effects". Tuurlijk, het in 1963, en ik reken Hitchcock ook absoluut niet aan dat hij niet over de moderne CGI beschikt, maar leer met je beperkingen leven zou ik denken. Ik doel vooral op de scène waarin de mussen via de schoorsteen het huis binnendringen...Dat was echt enorm fake, en dat had Hitchcock ook moeten zien, en er een mouw aan moeten passen. Desnoods door die scène weg te laten, want ze verneukt totaal de sfeer.

De andere aanvallen van meeuwen en kraaien waren wat gestileerder en werkten ook beter. Bijvoorbeeld wanneer het huis van Mitch wordt aangevallen, Hitchcock werkt vooral met het geluid van de vogels en heel af en toe krijg je een vogel te zien die toch door het raam vliegt. Nou, zo moet het dus. Heeft veel meer effect dan die neppe mussen. Erg mooi waren de scènes waarin al die vogels zich verzamelden (bijvoorbeeld op dat klimrekje). Daar ging dan weer wel dreiging van uit.

Ook de finale scène was perfect...tot ze gewoon wegreden...and that's it! Nee, ook dat viel erg tegen.

Al bij al dus niet echt tevreden na het zien van deze klassieker.

Stijlvolle doch ietwat rommelige film met een te complex plot.

Begin is nochtans erg goed. De manier waarop de personages geïntroduceerd worden, de vondst van het gruwelijk verminkte meisje en de zoektocht naar de moordenaar. Maar gaandeweg wordt het steeds rommeliger en verliest het verhaal zich in warrige zijplotjes die uiteindelijk wel nog belangrijk blijken te zijn.

Jammer, want sfeervol is de film zeker, en ook wat acteertalent betreft zit de film goed.

Broeierige oorlogsfilm met spetterende actie-scènes.

En die actie is omnipresent in deze prent. Zodra de elitetroepen zich in de straten van Mogadishu wagen volgt een niet aflatende stroom aan gevechten. Heel knap geschoten trouwens. Doet allemaal zeer realistisch aan. Hoe de soldaten zich van de ene hachelijke situatie naar de andere knokken, met telkens weer een hoop Somalische strijders op hun huid die vanuit elke steeg, raam of hoek kunnen aanvallen.

Lesje in (politieke) nederigheid ook voor de Amerikanen. Ontnuchterend moment wanneer de Somalische strijder tegen de Amerikaanse gijzelaar zegt dat het toch geen moer uitmaakt of ze die krijgsheer nu afzetten of niet: vechten en moorden blijven ze daar toch altijd doen. Dan slik je wel even.

Acteurs doen het prima, in zoverre ze ook echt moeten 'acteren', want behalve rennen en schieten moeten ze niet veel doen. Toch een dikke pluim voor Tom Sizemore, wat zie ik die man met z'n karakterkop toch graag spelen

Geen gezellige film.

Ook geen makkelijke film om zo maar even te bespreken. 't Gaat eigenlijk om een balletdanseres die ze niet allemaal op een rij heeft, al neig ik eerder naar de omschrijving van een behoorlijk gestoorde meid. Moet zeggen dat Portman wel erg sterk acteerde, zeker wat het paranoïde schizofrene gestoorde gedeelte betreft.

Film kwam vrij slap op gang maar heeft de verdienste om - net zoals het ballet en de muziek - crescendo te gaan naar het einde toe. Film is eigenlijk één grote balletopvoering. En er zit wel erg erg veel ballet in. The Wrestler ging over een worstelaar en logischerwijs komen er dan ook worstelpartijen in voor, maar ik had de indruk dat er in Black Swan verhoudingsgewijs een stuk meer ballet in voor kwam, ook daar waar het volgens mij niet altijd nodig was. Soit, komt misschien omdat ik ballet gewoon minder interessant vind.

Het verhaal is eigenlijk best voorspelbaar en verliest tegen het einde toch een stuk aan geloofwaardigheid. Nina verwondt zichzelf behoorlijk ernstig en bevrijdt zich op die manier van haar remmingen, maar danst wel lekker de sterren van de hemel om dan in de finale act met veel te veel bloed neer te storten. Dat bloed werd pas in de laatste act (de witte zwaan) goed duidelijk en kwam in de act daarvoor (de zwarte zwaan) al helemaal niet voor. Klopt dus ergens niet tenzij ik iets gemist heb.

Nou ja, zag er verder best wel fraai uit, met hier en daar wat lugubere special effects en ook de choreografie van de hele opvoering was best te pruimen. Je ziet dat hier gewoon kwaliteit in zit.

De personages zijn soms wat vaag en behoorlijk vlak. Komt dit omdat we ze enkel vanuit Nina's perspectief zien? Ik weet het niet.

Al bij al best wel geslaagd, vooral dankzij het heftige tweede deel en de fraaie uitwerking ervan en een uitstekende Portman.

Tijd voor een klassieker dacht ik, dus Blade Runner maar in de dvd-speler gepleurd.

Bon, eerst even zeggen dat ik de Director's Cut heb gezien. Er staat op de hoes iets over een verheffend einde dat verwijderd is en ook iets over een toegevoegde eenhoorvisie die suggereert dat Deckard een androïde zou kunnen zijn. Wat een spoiler!

De film dan. Misschien eerst iets over het visuele gedeelte: dat zag er echt prima uit. Heel erg knappe decors, de gebouwen (vooral dat gebouw van Tyler Corp, leek wat op een piramide), de auto's van die tijd, de sprekende lichtreclames enz...Dat zag er allemaal piekfijn uit.

Wat ook erg goed zat was de sfeer. En die vond ik erg deprimerend. Wellicht omdat het grootste gedeelte van de film zich in de duisternis van de nacht/avond afspeelde, en ook omdat het vrijwel constant regende. (op dat vlak deed het me wat denken aan Se7en). Het verhaal zelf is ook niet echt om vrolijk van te worden natuurlijk. En dat straalt ook van Deckard (Harrison Ford) af. Loopt een beetje tegen z'n zin rond omdat hij opnieuw op de replicants moet gaan jagen. Prima vertolking, maar Rutger Hauer als Roy is voor mij de ster. In de spannende finale gaat hij helemaal los, creepy kerel zeg.

Al bij al een sterke film die visueel hoogstaand is en geweldig sfeervol is, maar vanuit narratief oogpunt soms van de hak op de tak springt.

Het einde (van de DC) was wel mooi en na enkele recensies van mede MM'ers te hebben doorgespit, begrijp ik het wel min of meer. Met die kennis indachtig zal ik hem zeker nog een tweede kans geven en misschien de score wel verhogen.

Prima film. Was even bang dat het gemiddelde hier zou kloppen, maar daar is niks van aan.

Was erg benieuwd naar de verfilming van Stad der Blinden, toch één van m'n lievelingsboeken van Saramago, en ik ben niet ontgoocheld geworden.

De sfeer is prima, de setting ziet er erg mooi uit (het vervallen ziekenhuis is echt lelijk maar dat past hier goed en ook de verlaten stad met ronddolende mensen is prachtig vormgegeven), de acteurs en actrices doen het prima in wat me toch wel een moeilijke rol lijkt (volgens mij niet makkelijk om een overtuigende blinde te spelen).

Het verhaal kende ik al via het boek, en gelukkig wijkt de regisseur hier niet (of nauwelijks) van af. Dus legt hij ook helemaal niet uit wat nu aan de basis van de "witte ziekte" ligt, net zomin als Saramago dat doet. Is ook helemaal niet nodig, verhaal is onderhoudend genoeg zonder die informatie.

Een groot deel van de film speelt zich af in het ziekenhuis waar de blinden in quarantaine worden gehouden. Zoals in elke samenleving worden er al gauw mensen als verantwoordelijken gekozen en worden er regels ingesteld, en zoals altijd zijn er mensen die denken hiervan misbruik te maken. Dit neemt allemaal nogal extreme vormen aan (vrouwen voor voedsel), maar wie kan zeggen wat een mens in een dergelijke situatie wel of niet doet? Het toont alleszins aan dat wanneer mensen in extreme situaties belanden enkel de primaire behoeften en driften nog bevredigd moeten worden: eten, drinken en seks.

Het einde vond ik prima en was mooi gefilmd ook. Tegen die tijd was de band met de personages zo sterk dat ik ook echt blij was dat die man weer kon zien.

Wat ik bijzonder sterk vond aan de film is dat hij zich, net zoals in de boeken van Saramago, eigenlijk als het ware in een parallelle wereld afspeelt, althans dat gevoel heb ik telkens ik een boek lees van Saramago. De wereld die hij schept lijkt erg sterk op de onze maar heeft iets ondefinieerbaars, iets onpersoonlijks, iets afstandelijks: het zou eender welke stad kunnen zijn, in eender welk land, in eender welke samenleving. Dat gevoel had ik ook hier.

Enige minpuntje vond ik de net iets te lange speelduur. Vooral in het ziekenhuis werd soms iets te veel tijd besteed waardoor het tempo er een beetje uitging. Voor de rest een meer dan behoorlijke film.

Kan ik me alleen maar bij aansluiten!

Fijn dat er af en toe nog van die haast vergeten filmpjes zijn die je volledig kunnen verrassen. The Blob is al bij al een vrij standaard horrorfilm met traditionele karakters (the jock, the cheerleader, the outcast) overgoten met een romantisch sausje, maar o wat een geweldige make-up en special effecten zeg!

Verwachtte me eerder aan een crappy B-filmpje maar de uitvoering is top. Geen moment verveeld en de vaak gore special effects zijn allesbehalve gedateerd te noemen (enkel naar het einde toe, wanneer Blob reusachtig is).

Top!

Sunday Bloody Sunday

Wie heeft er nog niet gehoord van Bloody Sunday, het IRA, de problemen tussen katholieken en protestanten in Noord-Ierland? Het is één van die thema's uit de recente geschiedenis die uitnodigt om een film over te maken.

En Paul Greengrass levert hier een echt pareltje af. Was al fan van de man na het zien van United 93. Kan alleen maar zeggen dat hij hier bij Bloody Sunday volgens eenzelfde concept heeft gewerkt. Namelijk ook hier die docu-stijl, de camera als pure registratie en dat zorgt - ironisch genoeg - voor dat de kijker net dichter betrokken raakt bij de gebeurtenissen. Verder valt vooral de soberheid op, ook hier geen nodeloze (amoureuze) sideplots die Hollywood films wel weer zouden hebben.

De feiten van die treurige dag worden mooi opgebouwd. Doordat je afwisselend de Ierse en de Britse kant te zien krijgt zie je al gauw dat deze dag niet goed kan én mag eindigen. Vooral langs Britse zijde loopt het mis: de para's krijgen nog voor de strijd losbarst het bevel om uiterst agressief op te treden. Ze worden opgehitst door hun oversten en door elkaar. Als het dan daadwerkelijk tot een treffen komt schieten de Britten op alles wat beweegt...Mensen die gewonden pogen te helpen worden genadeloos afgemaakt, de zogenaamde stewards, met de witte doek om de arm, is eenzelfde meedogenloos lot beschoren. Ik werd er echt stil van, krop in de keel om zoveel excessief geweld. Zoals al eerder gezegd draagt de sobere stijl van filmen hieraan bij.

De film kon uiteraard haast niet anders eindigen dan met het gelijknamige nummer van U2. Meer dan een waardige afsluiter van wederom een beklijvende film van Paul Greengrass.

Prima onderhoudende thriller.

Giovanni Ribisi speelt uitstekend. Z'n personage Seth wil eigenlijk alleen maar in de gratie vallen van z'n wat norse vader, en neemt daardoor keer op keer de verkeerde beslissingen. Leuke bijrollen voor Affleck en Diesel (tof om de man eens in andere rol dan die van krachtpatser te zien).

Film moet het vooral hebben van z'n stoere (verkopers)dialogen, maar dat werkt wonderwel. Erg interessant om volgen.

Prima einde ook.