Meningen

Bijna strike 3 voor Nicholas McCarthy. Na The Pact (2012) (2*) en Home (2014) (2*) is dit gelukkig niet weer een genrefilm die, buiten dat het uitgangspunt weinig origineel is, vooral een snoozefest blijkt te zijn. Dat tweede valt namelijk nog wel mee. Dat eerste niet, trouwens. Ook al legt hij wel nadrukkelijk uit dat het geen ''possession'' is, maar een gevaarlijke ''reïncarnatie''. Nja, tot dusverre de originele invalshoek. De rest volgt echt het genre-handboek, maar mist op meerdere vlakken de nodige overtuiging. Het kind is niet creepy en wanneer het escaleert toont McCarthy zich een enorme pussy door weinig expliciet te laten zien. Een schepje extra is wel zo fijn, al was er bij z'n eerdere films wel meer dan één schepje nodig om het te redden, dus wat dat betreft gaat het de goede kant op.

Het is lastig om van deze film evenveel te genieten als van z'n andere werk (tot nu toe). Giallo is nu eenmaal niet m'n ding, merk ik.

Toch weer fantastisch geschoten hoor, belachelijk sfeervol en af en toe zelfs spannend. Verhaal is behoorlijk intrigerend, ook al ben ik daar niet naar opzoek. De hele ontknoping is gaaf, en zeker het wachten waard...al had een iets hoger tempo en iets kortere speelduur niet veel kwaad gedaan.

Af en toe zelfs wat humor en de soundtrack is weer om je vingers bij af te likken. Een dikke 4* en geen 4.5 omdat ik hier (ondanks de klasse) toch minder van kan genieten dan z'n horrorwerk.

Tony's Cinema Trash: Profondo Rosso (1975) - tonypulp.blogspot.com

Nogal duffe Yuzna. Doet qua stijl een beetje denken aan zijn The Dentist films, dat is ook niet gek als project tussen beide films in, maar hij speelt hier minder goed in op een 'herkenbare' angst (zwangerschap). Daar zijn toch tal van genre-genoten een stuk beter in geslaagd. Er zit één crazy & wild Alien-scene in, verder brengt het weinig memorabele momenten voort. Wel vrij degelijk geacteerd, maar daar kijk je geen tamme tentacle-porn voor.

Weer net niet. Joost en Schulman pleuren er opnieuw een flinke bak neon op en laten de camera rondzwieren alsof hun leven er vanaf hangt, maar het droogt allemaal vroegtijdig op. Het start nochtans sterk; het concept van de pil heeft (net als het uitgangspunt in Nerve) in de basis veel potentie en blijkt -niet geheel verrassend- het beste te werken wanneer we het daadwerkelijk in actie zien. Wanneer het dan niet meer dan een 13 in het dozijn misdaad/thriller plot blijkt met een geinige gimmick (de pil), stelt het vooral teleur. Weinig scenes die er echt bovenuit springen, maar wel een stel die dat hadden moeten doen, maar vanwege botte cuts (er moet veel in de montage gecreëerd worden, de actie spreekt zelden voor zich) en opvallende CGI (scene in de 'tank'...) komt dat er niet van. Met Foxx en Levitt heb je overigens wel twee namen die het allemaal prima kunnen dragen, Fishback schoot tekort. Alsmede haar personage; jonge, zwarte vrouw die kan rappen, maar systematisch wordt onderdrukt. Dat is nog eens saaie rassenpolitiek waar ik niet op zit te wachten in simpel popcornvermaak.

Keizer van de C-film Jim Wynorski met een typisch TV-filmpje. Een film zonder karakter dus; slechts goed als filler. Met zoutloze performances, crappy CGI en een verhaal dat van A tot Z van een stoffig plankje vol oude scripts is geplukt. Dat iets 'makkelijk' is, is niet het mooiste compliment, maar het is wel het grootste voordeel van dit soort films. Je krijgt precies wat je kunt verwachten en dat is wel zo fijn. Het broodje kaas onder de films.

Hilarische inspiratiebron. Naked girls only... gotta love it. Kapot hard gelachen, genoten en nu is het tijd om alvast te fantaseren over mijn gevulde dakterras deze zomer..

Soundtrack was verder niet onaardig, al blijft het wel aan de vlakte (moet bekend klinken, natuurlijk). Heb meer gevoel bij een dikke Porter Robinson track, of aan het zwembad met wat Dada Life

Érg leuk. Komt met name door een zeer getalenteerd special effects & make-up team. Onder leiding van John Carl Buechler (één van de beste in z'n vakgebied binnen het horrorgenre), maar ook met enkele namen die eerder (en later) aan de Carnosaur films werkten en bijvoorbeeld nog later met Buechler weer zou samenwerken aan Hatchet. Echte vakmensen. Dat zijn wel relevante credits, zeker wanneer er weer zo'n kolossaal monster centraal staat. Een lekker bruut design en met name aan het einde nog wat bloederige actie, al kun je betwisten of het niet te laat komt én het genoeg is om op te wegen tegen een duf middenstuk. Kane Hodder in het pak voegt ook altijd wel iets toe.

Damn, hoe kom ik erbij om dit te kijken? Guilty pleasure? Misschien wel.

Echt weinig aan toe te voegen, erg herkenbaar. Sure, het wordt extreem geromantiseerd in de zin van een gouden uitkomst van ieder probleem, maar juist het lichtelijk herkenbare en zoetsappige sfeertje houdt het zo aantrekkelijk.

Toch blijf ik het vreemd vinden dat ik de ene dag naar ''Srpski Film'' kijk en de andere keer is het zoiets als dit. Er rennen nog net geen roze eenhoorns door het scherm heen, maar damn wat is dit een mengsel van zoete pop songs, perfecte meisjes en cliché guys. Alleen niets ging zo ver als de 'clothing montage'. Toen ze zei: ''Let's go dress shoping'' dacht ik al; ''ze gaan toch niet...''

Wel enorm tof dat ze The Naked And Famous - Young Blood hebben gebruikt, dat nummer geeft me het ultieme gevoel van vrijheid en doet me op de één of andere reden meteen verlangen naar de volgende zomer wanneer ik, zoals het er nu naar uitziet, Amerika op ga zoeken

Ben allerminst een Scott fan, eerder het tegenovergestelde. De beste man wist, met zo'n 7 geziene films, slechts eenmalig een voldoende te halen. Alien (3.5*) was zo slecht nog niet. De vervolgen daarentegen wel. Anyhow, met Prometheus weet hij tegen al mijn verwachtingen in een heel solide sci-fi werkje af te leveren. Springt er nergens bovenuit (vind het qua designs zelfs érg matig), maar de hele ontdekking en dat alles bepalende ver-van-huis sfeertje spreekt boekdelen. Gewoon een doeltreffend simpel scenario, dat is vaak genoeg.

Best geinig ja.

Typisch verhaal en standaard verloop, maar de chemie tussen Bullock & reynolds is goed en de humor is ook prima.
De scene waar ze get low zingt

Leuk tussendoortje, niet origineel maar alles is gewoon uitstekend uitgevoerd.
3.5*

Één van de vele sci-fi mutatie films, waar de 90's vooral mee gevuld waren in het kader van herhaling. Maakt het niet per sé slecht. Integendeel, vaak zijn ze (pretentieloos) leuk en, zoals deze Proteus, soms best indrukwekkend. Wát een finale. Geweldig creature design en flink(!) over de top. Dan mag de intro + het middenstuk misschien wat aan spektakel missen, dat wordt gecompenseerd met een portie eigentijdse nonsense.

Absoluut één van de betere slashers. Een subgenre waar ik steeds meer van ga houden. Zeker wanneer ze zo'n über dikke sfeer voortbrengen zoals bij Prowler het geval is.

Eigenlijk is alles al vaak genoeg opgenoemd hier, maar toch herhaal ik het nog even lekker, want het is echt zó ontzettend goed dat het niets anders dan lof zou mogen ontvangen. O.a dankzij een geweldige killer, die zowel qua vormgeving als manier van killen spot on is.

De effecten zijn fantastisch, briljant in beeld gebracht en zeker de braafste niet. Ondersteund door de heerlijke soundtrack gaat het in een sneltreinvaart aan je voorbij, dit kan niet lang genoeg duren voor de liefhebbers!

Joseph Zito heeft een meesterwerkje afgeleverd, een heerlijke klassieker. Één die verbazingwekkend genoeg zeer weinig stemmen heeft mogen ontvangen op MM, terwijl het tot de beste behoort. Ook wel leuk dat hij m'n favo Friday the 13th deel achter z'n naam heeft staan .

Alleraardigst project dat staande blijft dankzij een aardig geslaagde grauwe atmosfeer rondom de neergeslagen priester, overtuigend gespeeld door Jonas Malmsjö. Weet echter nergens te verrassen en de speelduur is wat te lang als je nagaat hoe weinig mysterie erachter schuil gaat. Zeker de zondagmiddag waard als je op zoek bent naar een boel afstervende gezichten en misbruikte kinders.

Flauw.

En dat is jammer. Omstreeks 02:00 dacht ik de perfecte tijd gevonden te hebben om Psycho eens een kans te geven, dé klassieker van 'The Master of Suspence' himself.. maar daar heb ik weinig boodschap aan.

Hoe goed en overtuigend de soundtrack is, zo langdradig en 'doods' is de rest. Praatjes moeten de gaatjes vullen, iets wat in combinatie met de knulligheid van Hitchcock tijdens de wat actie-volle momenten de volledige ondergang betekent voor de sfeer (&spanning).

Hoewel ik m'n aandeel aan respect al vaak heb uitgesproken bij andere genre-klassiekers, zal ik dat hier vooralsnog niet doen. Psycho oogt en klinkt met vlagen stijlvol maar weet in die 2uur vrij weinig klaar te spelen op gebied van spanning en/of sfeer. Dit verwijt ik puur en alleen de film want de omstandigheden waarin ik 'm bekeek waren vrijwel optimaal.

Ik had er ook best veel zin in maar de knulligheid in combinatie met de serieuze toon staan me uiteindelijk te vaak tegen. De douche-scene faalt ontzettend hard, de montage hier is werkelijk bedroevend en de scene is qua opbouw ook minimaal. Dan vind ik de moord waar de privé-detective van de trap af valt (i.t.t andere) een stuk beter. De plotselinge bombastische score weet je heel even op het puntje van je stoel te krijgen, om je vervolgens binnen luttele seconden terug te laten zakken in je relaxte positie, het wilt Psycho maar niet lukken.

Al met al: Helaas! Hoewel ik erg open-minded begon en de situatie er perfect voor was, weet Psycho veelal verveling en teleurstelling op te wekken. Het heeft verder niets met 'verouderd' te maken, het valt simpelweg niet in de smaak.

Mixed bag. Keating staat al langer op het lijstje, maar nog niet eerder aan toegekomen. M'n vriendin raadde zijn Darling (2015) (de hoogst gewaardeerde van Keating) al aan. Psychopaths toont genoeg potentie en lijkt prima te passen in het oeuvre van een regisseur die zich nog sterk aan het ontwikkelen is en van alles wilt uitproberen. Jammer dat hij in al die stijloefeningetjes niet consequent is en op geen enkel moment er écht vol voor durft te gaan. Dat gaat met name in de montage fout, alsmede door het warrige verhaal. Ene moment ziet het er sfeervol en iet wat experimenteel uit, volgende moment is het flets en goedkoop. Ik weet ook nog steeds niet wat de film precies wilt zijn. Echt style over substance is het niet, het is niet heel smerig, net niet zwart komisch... Een beetje van alles = een beetje niets. Toch is dit tig keer interessanter om te zien dan regisseurs die het volledig veilig spelen, dus props voor dat.

Is inderdaad een filmpje die je wel over mag slaan, ondanks de leuke ideeën is het toch een vrij vermoeiend gebeuren. De film conventies die op de hak worden genomen vind ik erg leuk (de intermezzo, onhandige cameraman, het reality soap stijltje..) en ook enkele losse scenes zijn funny (bruiloft en restaurant scene).

Veel kills maar geen enkele voelt echt lekker aan. Soms buiten beeld, soms ook niet. Veel maakt het niet uit, moeilijk om de aandacht erbij te houden. Jammer dat het zo'n mengelmoes is geworden van leuk en saai, grappig en dom.. ach, een krappe voldoende dan maar.

Briljant! Dat dit ooit door de pre-productie is gekomen is briljant! Schrijver en regisseur Reg Traviss is een smerige masochist, die vanaf minuut één z'n carrière een diep dal in duwt en er vol schaamte zelf achteraan springt. En dat is allemaal in een denkproces ontstaan. Dat is echt geen ongelukkig toeval, beste mensen. Hier is over nagedacht. En de mensen bij Just Bridge zijn nu nog bezig om de pisvlekken uit hun broek te wassen na al het kwaadaardige gelach dat dit nu gewoon in de Nederlandse schappen ligt. Ha ha, mooi man.

Film is dus niet zo goed.

Geinig. Tegen beter weten in hoop je toch op iets meer. Het blijft wel de regisseur van Commando, Firestarter, Class of 1984, Showdown in Little Tokyo.... niet de minste titels! Maar goed, dat was toen. Pterodactyl was halverwegen de jaren '00, daar kwamen dit soort regisseurs zelden verder dan goedkope DTV killer animal / monster flicks. Ze lijken allemaal op elkaar, of Mark L. Lester ze dan maakt, of David DeCoteau of Tibor Takacs... dat ga je nergens merken. Als je die verwachting eenmaal loslaat, is het zo slecht nog niet. Meer dan voldoende actie, wat geinige (CGI) gore -dat wil nog wel eens ontbreken, dus beter iets dan niets- en nog niet eens zo heel beroerd geacteerd.

Eindelijk gezien,

Geweldige film natuurlijk, was 1 v.d weinige QT's die ik nog niet gezien had (samen met Jackie Brown, binnenkort bekijken). Zoals verwacht is het vrij begrijpelijk waarom deze op de nr5 in de top250 staat, alles is een genot om naar te kijken. De geweldige dialogen, de humor, het acteerwerk van de gehele cast dat voor de meeste tegen de perfectie aan zit en de actie die het helemaal compleet maakt. Elke minuut van genoten en deze film zal ik zeker nog meerdere keren aanzetten om te kijken of het geen kracht verliest en 5* waard is.

4.5* voor nu.

Tijdens de opening credits zag ik het pas, bleek pulse dus een remake te zijn, laat ik daar nou niet echt warm van lopen.

Maar uitzondering bestaan blijkbaar want pulse is zeker niet slecht.

Special effects op sommige momenten erg tof maar helaas ook genoeg minder geslaagde stukken. Zo willen ze te veel dingen in een korte tijd voor elkaar proberen te krijgen, helaas word het doordaar allemaal wat gehaast en blijft het niet lang genoeg boeiend. Het einde was ook wat makkelijk af zo, de film had overal gewoon wat langer over mogen doen en dan 110minuten duren, soms is dat gewoon nodig.

Zoiezo niet slecht maar het ontstijgt de gemiddelde remake niet ver, 3*.

Fantastisch genrewerkje zo richting het einde van de jaren 80. Alle befaamde ingrediënten zitten er zo'n beetje in. Alhoewel, het uitblijven van uitbundige en/of afwisselende gore blijkt voor velen een gemis en moet dan ook zeker (weer) benoemd worden. Desalniettemin toont Stan Winston met zijn eerste film aan een boel te hebben opgestoken van genre-genoten. Dik aangezette mistbanken tijdens de kitscherige blauwe nacht-scené's steken prachtig af tegen de fel rode gloed in die krakkemikkige hutjes in de middle of nowhere. Met als hoogtepunt de kennismaking met Haggis. De opening heeft het allemaal en eindigt met een briljant vol shot van Pumpkinhead met één van zijn slachtoffers. Het creature sfx werk is bewonderenswaardig en deze korte making of op Youtube toont aan hoe leuk het werken eraan was en tegelijkertijd merk je hoe tijdloos 'suit acting' is.

Welkom tussendoortje voor de aktie fans, genoeg aktie en ook genoeg overdreven geweld, goed tempo waarin de aktie elkaar opvolgt, net wanneer je de rust irritant begint te vinden gebeurd er wel weer wat waardoor je weer met plezier door kunt kijken.

Paar erg leuke scénes, maar daarnaast was de aktie allemaal maar wat makkelijk bedacht, en vaak viel het in herhaling.

Echter heb ik me ontzettend goed vermaakt, perfect om een keer tussendoor mee te pakken.

3.5*

Werd toch eens tijd om een beginnetje te maken aan de befaamde Full Moon Puppet Master films. Alsmede vele andere gare reeksen uit hun stal, die inmiddels al talloze vervolgdelen kennen (Demonic Toys, Evil Bong..). Veelal van de pen, stoel en het brein van Charles Band. Wist niet dat Puppet Master: The Legacy (2003) pas zijn eerste zelf geregisseerde bijdrage is aan de reeks. Maar goed, zo ver ben ik nog niet. Heb op dit moment de eerste drie delen gezien en ze liggen vrij dicht bij elkaar. Het komt vooral neer op een paar persoonlijke voorkeuren, want kwalitatief is het allemaal even goed (of slecht).

Aan David Schmoeller, die ik ken van Tourist Trap (1979) (grappige poppen overeenkomst) en verder al geruime tijd op het lijstje heb staan voor Crawlspace (1986) , de eer om aan de start te staan van de inmiddels befaamde poppen. Het blijkt een behoorlijk gemankeerde film, maar hij maakt (zeker voor een eerste deel) al verdomd goed gebruik van de kleine killers. Ik moest meteen aan Puppetmaster (1989) denken, waar het pas vanaf deel twee goed werd gedaan. Het is dus niet vanzelfsprekend dat er een goede start wordt gemaakt.

Met het charmante stop-motion werk en de diversiteit in kills valt er genoeg te beleven. Leuke cast ook, met o.a Irene Miracle (die zie ik meteen zwemmend tussen de rottende lijken in Argento's Inferno voor me) en Barbara Crampton (de legendarische head-scene in Re-animator komt omhoog). Wat dat betreft is Puppetmaster vooral heerlijk genrevoer.

Zal inderdaad vooral bijblijven dankzij de toevoeging van Torch. Verder is het plotje wel geinig, met Andre Toulon onder z'n alias Eric Chaney (één van de vele verwijzingen). Hij zou vanaf het derde deel vooral de good guy spelen, maar is hier een sublieme schurk. Zijn voorkomen lijkt me een ode aan Claude Rains in The Invisible Man (1933). Maar met de onthulling van wat er onder zijn verband en zonnebril zit, treffen we iets veel ergers aan. Einde is groots en ook hier overheerst het klassieke (30's) gevoel. Een klassieke villain!

Ondanks deze méér dan aardige poging, zal David Allen vooral bekend staan om z'n visual effects. Hij heeft niet de minste titels achter z'n naam staan, maar relevanter is zijn bijdrage aan o.a de eerste Puppet Master film. Uiteindelijk nam hij vijf Puppet Master delen voor zijn rekening, maar dat waren er ongetwijfeld meer geworden als hij niet veel te vroeg kwam te overlijden.

De weirdo in mij was opvallend blij dat óók DeCoteau een aantal deeltjes in deze reeks meepikt. En in dit geval absoluut niet de minste! Dit derde deel diept het verhaal achter Toulon wat meer uit ten tijden van Nazi-Duitsland en voegt opnieuw een geweldige pop toe aan het arsenaal. Valt verder weinig meer over te vertellen dan hetgeen bij de vorige twee delen van kracht was. Guy Rolfe keert zijn rol om en kruipt in de huid van een Toulon die alles voor z'n poppen over heeft. Dit luidde tevens het einde van z'n carrière in. Slechts een drietal Puppet Master films volgde, daarna was het op.

Ik vrees een beetje voor Curse of the Puppet Master (1998) , Retro Puppet Master (1999) en Puppet Master: Axis of Evil (2010) ... maar als DeCoteau én inmiddels (stiekem, een beetje..) Puppet Master fan moet het er een keer van komen

Erg leuk. Kreeg hier een beetje hetzelfde gevoel als bij Leprechaun Returns (2018) , waar Kostanski liet zien hoe weinig er eigenlijk nodig is om een leuke toevoeging aan zo'n (oude, langlopende) serie te maken. Niet al te serieus zijn en flinke scheut overdreven gore zijn de belangrijkste ingrediënten. Het Zweedse duo Laguna en Wiklund (die ik vooral ken van Madness (2010) 3* en We Are Monsters (2015) 3* ) zijn in dat geval een prima stel om Zahler's script de gewenste behandeling te geven. Erg tongue in cheek geschreven en het script legt sterk de nadruk op een heleboel bloederige poppen mayhem. Zitten een aantal (on)smakelijke hoogstandjes in die goed het brede arsenaal aan wapens die de diverse poppen bezitten toepassen. Littlest Reich doet alles naar wens/behoren... je zou dat bijna verfrissend kunnen noemen tegenwoordig.

Epic win.

Hoewel er, zoals hierboven al wordt aangegeven, best wat mis is met deze poppen onslaught, is het toch echt een bewonderenswaardig werkje geworden. In het begin wat onwennig, mede door de zwakke voice acting voor met name de sullige protagonist. Maar zodra er meerdere en vooral gekkere figuren voor de dag komen is het raak.

Het duurt even voordat je eraan gewend bent, maar er worden genoeg leuke visuele trucjes, grapjes en ook zeker geinige gore uit de kast getrokken om het een 70 minuten durende achtbaanrit van te maken. Heerlijk hoe het zo cheesy blijft met die maffe personages en compleet eigen look. Het is de wijze waarop het is neergezet dat het nog verkoopbaar is, ze komen er dus absoluut mee weg om oude schijt in wat stoffen te wikkelen.

Aanrader voor de horrorliefhebber die eens iets anders wilt zien. Klein budget, groot plezier!

Tony's Cinema Trash: Puppet Monster Massacre (2010) - tonypulp.blogspot.com

Degelijk. Regisseur Mark Savage is samen met Tom Parnell verantwoordelijk voor het verhaal dat, toegegeven wel wat meer wilt (/durft te) bieden dan de doorsnee low budget indie, uiteindelijk door de onvermijdbare houterige acteurs en iet wat onnatuurlijk interacties niet zijn volledige potentie benut. Bovendien verwacht je met special effects powerhouse Marcus Koch toch wat meer op dat vlak. Er is afdoende gore, maar erg buitensporig (laat staan 'splatterig', iets waar ik hem toch wel mee associeer) wordt het nergens. Al met al wel bovengemiddeld genrewerk met een interessant uitgangspunt. Mist echter wat sterke performances en een iets scherpere en vlottere vertelwijze, maar is absoluut een dappere poging.

De twijfelachtige eer van meest irritante film van 2013 gaat naar...

Zo mogelijk een nog slechtere Amerikaanse home invasion flick dan The Strangers. Staat bol van de -typerende- non-logica en misplaatste moraaltjes waar natuurlijk iedereen op zit te wachten binnen zo'n meedogenloos concept. What a joke.

Tijd voor vers bloed. DeMonaco weet zich opnieuw geen raad met dit concept. Hangt nog altijd tussen satire en het wat serieuzere werk in. Het leent zich dan ook veel meer voor een horrorfilm, maar waar het eerste deel nog enigszins in de buurt van het genre kwam (Home Invasion, alhoewel veruit de slechtste binnen dit subgenre), is dit meer een actie-georiënteerde thriller dan anything else.... maar wél verdienstelijk.

Moet zeggen dat de verschuiving van de setting dé grootste smaakmaker is in dit deel. De straten bieden ruimte voor véél meer ''partijen'' en daar leeft DeMonaco zich wel redelijk mee uit. Blijft een beetje een wankele mix tussen zwart komische setups (the rich) en onverteerbare moraaltjes (the poor), maar tussendoor weet het zich wel een paar keer te bewijzen met veel sprekende shots, resulterend in sfeervolle, goed getemporiseerde nonsense met een redelijke production value.

Tijd voor een nieuwe regisseur.

Had vooraf niet de verwachting dat dit derde deel veel aan de formule ging veranderen. Na het succesvolle(re) tweede deel is het een veilige keuze om het gewoon weer op te pakken waar het ophield. Dat maakt het vermakelijk voor wie nog zin heeft in meer van hetzelfde, maar des te frustrerender is het voor de kijker die progressie zoekt in zowel het verhaal, als in de manier waarop de regisseur met zijn gouden(!) concept omspringt.

DeMonaco is nou niet bepaalt een spannende cineast. Veel herhaling van trucjes en behoorlijk lazy wanneer het aankomt op het opstarten en afsluiten van de boel. De introductie van dit derde deel (eerste kwartier met name) is pijnlijk. Veredelde B-film met geen enkele intentie om er meer van te maken dan nodig is. Maar eenmaal in het middenstuk is het genieten geblazen. Kleine setpieces die het enorm de moeite waard maken, zoals de Miley Cyrus entree en (nog kleinere) dingen zoals de guillotine Daar moet je het toch wel van hebben. Je hoopt dan ook dat DeMonaco dat soort momenten tot de hoofdzaak maakt, maar hoe verder we komen hoe meer de aandacht weer verschuift naar dat simpele verhaal en de stijlkeuzes in herhaling beginnen te vallen.

Zo blijft het vermakelijk, maar is de nasmaak wéér dat er nog zo ontzettend veel meer in zit. Tijd voor vers bloed!!

Had op meer gehoopt.

Als het verhaal al zo stompzinnig maar vooral onorigineel begint als met nazi experimenten mag je wel op wat meer onzin hopen verderop in de film. Helaas word er maar bar weinig gedaan met alle verschillende krachten.

Het acteerwerk is van bedenkelijk niveau en de film focust zich te veel op het verhaal terwijl die alles behalve interessant is.

Goede ideeën in de vorm van actie ontbraken ook, op een paar momenten na is het allemaal heel simpel.

En dan nog het cliché einde, het hoort er ook wel bij..

2.5* hele krappe voldoende..

Eerie indie-filmpje met solide performances en visueel op niveau. Laatste jaren zien we een enorme toename van dit soort filmpjes, met een duidelijke focus op verhaal en sfeer en minder op 'traditionele' horrorelementen. Dat je dan een dik uur bezig bent met het opbouwen, is dan ook nauwelijks een verrassing. Belangrijker is hoe McDonald het dan af weet te ronden... en daar weet hij wel raad mee. Inderdaad een 'punch to the gut' (wanneer poster-teksten de waarheid spreken, dan wordt het wel héél eng).

Meteen een goede reminder dat ik zijn Backcountry (2014) nog steeds moet zien. Is inmiddels besteld!