Meningen

My cup of tea.

Werkelijk stompzinnig hoe het horrorjaar 2012 is verlopen. Instant classics worden de grond in geboord en alledaagse niemendalletjes krijgen onterecht veel aandacht. V/H/S is een waardevolle toevoeging aan het genre die, zo het lijkt, de anthology nieuw leven inblaast en tegelijkertijd doorgaat op een moderne trend. Aardig setje regisseurs, maar nog lang niet zo imposant als de lijst aan namen voor S-VHS (2013) .

Begint werkelijk ijzersterk met de wrap-around story verzorgd door Wingard. Fantastische 90's home video crap. Enorm karakteristiek. Doet qua smerigheid (look en taalgebruik) nogal denken aan een August Underground. Daar stevent het uiteraard niet op af, maar de sfeer staat als een huis. Daarop volgend komt als eerste Bruckner aan de beurt. The Signal (2007) was een mixed bag, maar toonde wel veel potentie. Dat komt er nu, tig jaar later, helemaal uit. Interessant concept en dito uitvoering. Één van m'n favorieten qua vormgeving.

De tweede verbaasde me enigszins. Ik had deze niet zo snel aan Ti West gekoppeld. Maar achteraf gezien is het niet eens zo gek dat je iets heel anders krijgt van een regisseur, dan je verwacht. Daar zijn dit soort projecten immers vaak wel goed voor. Hoe dan ook, er valt weinig op aan te merken. Je geduld wordt tot en met deze short wel regelmatig getest, maar de pay off is des te groter. Heerlijk einde en voelbaar pijnlijk. Goed getimed en de opbouw is essentieel gebleken.

Waar de meeste kijkers over lijken te vallen, is het derde filmpje. Maar ook die weet zich fijn te onderscheiden. Misschien wat 'gedachtelozer' dan de voorgaande (en de daarop volgende), maar wel met wat fijne, kleine elementjes. Zo is de verschijning van de killer erg gaaf gekozen en het sound design van een behoorlijk niveau. Wanneer het erop aan kwam, bleek de cast wel wat makkelijk door de mand te vallen...maar ach.

Swanberg (wie?) gaat vervolgens aan de slag met een auditie voor de nieuwe PA. Niet erg origineel, maar het verhaaltje maakt een boel goed. Best wel twisted en érg vermakelijk gebracht. Overtuigd redelijk wat betreft de scares, maar wordt door het laatste filmpje een beetje te kijk gezet hoor. Niet onverdienstelijk!

Last but certainly not least... het Radio Silence team. Blijken toch wel één van de grotere beloftes te zijn, met een recht-toe-rechtaan verhaaltje durven ze keihard uit de bocht te vliegen. Bovennatuurlijk shit wordt met een rotgang op je afgevuurd na het kalme afwachten. Houdt zich niet in en is zowel qua setting als visuele uitvoering top notch. Mijn favoriet iig.

Hou het voor nu op 4 dikke sterren. Het is even afwachten wat de opvolger gaat doen.

Minder. En zelfs dan nog erg goed. Wrap-around story van Sarmiento is oké, maar is werkelijk all over the place. De kracht van deze reeks moet dan ook gewoon weer komen van een drietal losse shorts van een stel (hopelijk) getalenteerde regisseurs.

Beginnend met Gregg Bishop (Dance of the Dead). Dante the Great is een typische opener. Niet al te spectaculair, maar met genoeg geinige ideetjes om goed voor de dag te komen. Aardige effecten, maar je behoudt toch het gevoel dat het bigger & better kan (of al is gedaan). Dat doet Nacho Vigalondo een héél stuk beter! Zijn Parallel Monsters is een ontzettend vreemde mix van body-horror en sci-fi die ver(!) onder de huid kruipt. Samen met ''Safe Haven'' uit V/H/S 2 mijn favoriet uit de reeks tot nu toe.

Last but not least is Bonestorm van Aaron Moorhead en Justin Benson. Hun debuut 'Resolution' ben ik ooit aan begonnen, maar liet visueel gewoon niets zien. Plottechnisch lijken het echter wel degelijk getalenteerde mannetjes, en hier laten ze -ook visueel- genoeg ballen zien. Lijkt wel een nieuw deel in de Blind Dead-reeks. GoPro reclame pur sang, maar het werkt wel. Geinige effecten, in your face stijl a la de Necrostorm producties. Druk, smerig, over de top. In mijn straatje! Al zal deze weinig support krijgen. Denk dat de eerste short, Dante the Great, over het algemeen beter verslonden wordt.

Beter dan het eerste deel. Simon Barerett, eerst nog verantwoordelijk voor één van de shorts, regelt in dit vervolg de wrap-around story. Dat doet hij verrassend genoeg beter dan Wingard (die op zijn beurt juist een short heeft gemaakt dit keer). Vooral de manier waarop hij eindigt getuigd van veel lef.

'Clinical Trials' van Wingard opent dit vierluik sterk. Hij vertolkt zelf de hoofdrol in een filmpje vanuit de eerste persoon. Slim gegeven hoewel het qua opzet wel erg vergelijkbaar is met Gin Gwai (2002) . Dat mag de pret niet drukken want het is niet de eerste de beste regisseur die hier aan het werk is. Visueel het sterkste segment en qua sound design top notch zoals we van hem gewend zijn.

Daarop volgt een samenwerking van Gregg Hale en Eduardo Sanchez. De samenwerking tussen die twee blijft sterk en dit keer gaan ze aan de slag met een stel zombies. Dit gebeurt op een vergelijkbare manier als de shortfilm 'Dark Times' ( aanrader ) maar dan een stuk kleurrijker. Fijne aanvulling, maar op geen enkel vlak schiet het er bovenuit. Zeker niet als je ná Wingard komt en voor de beste van allemaal, namelijk...

....Tjahjanto en Evans, want die maken met hun short 'Safe Haven' V/H/S 2 tot een must. Shockingly good Een bloedstollend stukje cinema zoals je alleen van hen had kunnen verwachten. De dynamische uitvoering lijkt vooral van de hand van Evans te komen, terwijl het choquerende een fijn staaltje iconisch werk is van Tjahjanto. Al meteen zéér herkenbaar in zijn manier van werken na het ziekelijk briljante en onheilspellende Macabre (2009) . Hij herhaalt ongeveer hetzelfde trucje, maar doet er wat mij betreft de juiste schepjes bovenop. Ongelooflijk sterk!

Last but not least is Eisener aan de beurt. Vond ik op voorhand al een sterke en terechte toevoeging aan het team en dat blijkt terecht. Meer sci-fi invloeden dan horror, maar juist daardoor blijft het wel bij. Nogal platvloers en typerend begin voor zijn doen, maar daarna barst de bom en gaat hij los met geweldige belichting waardoor de stereotype aliens doeltreffend werken.

Zal velen nog doen verbazen en de fans van het eerste deel zullen alleen nog maar enthousiaster worden.

Aardige western toch wel. Aangezien ik vandaag TGTB&TU heb bekeken heb ik die lijn qua genre maar even voortgezet, nu ik er toch een beetje in zit. Deze Valdez is Coming is een stuk onbekender en enige verwachtingen waren dus onmogelijk.

Vooral Lancaster wist me goed te overtuigen met zijn rol in deze degelijke film. Vooral het eerste half uur maakte me behoorlijk enthousiast, de openingsscène sprak me meteen al aan, het vervolg met o.a het kruis op de rug wist me ook goed te bekoren. Jammer dat er een flinke dip zit in het midden, het tempo wordt vrij slopend en eigenlijk voelde het op dat moment simpelweg teleurstellend.

Het einde, eigenlijk vanaf het gebeuren in die schitterende heuvels, wist me wel weer mee te nemen. Enkele sterke shots en wanneer Lancaster bovenaan die heuvel begint te schieten op het groepje beneden....wat een baas . Het weet me uiteindelijk net genoeg te bieden om er niet zo over te vallen, maar dat neemt niet weg dat er meer in had gezeten. De speelduur werkt ook goed mee trouwens. Ik blijf lekker door zoeken!

Best tegenvallend nog.

Overdaad schaadt, en daarmee bedoel ik de overvloed aan grote namen en de daarbij horende verhaallijntjes. Het resulteert in een hoop leuke dingen, maar voor het grootste deel heb je een ''net-niet'' gevoel.

Vooral de wisselende voorkeur die ik heb binnen deze cast zorgt ervoor dat alle leuke stukjes dikwijls worden afgewisseld door saaie fragmenten. Zo vind ik Topher Grace en Ashton Kutcher twee geweldige acteurs en ook Cooper kan ik best waarderen. Daarnaast is Alba natuurlijk weer bloedmooi en mag ook Biel er wel wezen.

Aan de andere kant zijn Taylor Swift, Taylor Lautner en Queen Latifah stront vervelend. Gelukkig maar relatief kleine rolletjes, maar alleen al het zien van hun kop bederft alle lol.

Zorgt voor een wat wisselvallig werkje die in 2uur tijd veel te veel wilt doen. Je komt wel bedrogen uit met de genreaanduiding Komedie, want dat zul je nergens bespeuren. Een zeer luchtig romantisch(drama) werkje is het wel, voldoende.

Niet de heilige graal van Refn waar ik nog in geloofde (Drive, 4* na meerdere kijkbeurten), maar toch o zo lekker. Komt dan toch allemaal neer op z'n Pusher films denk ik, of wie weet zijn aankomende werk. Erg benieuwd naar. Hoe dan ook, hier weet hij zich wel degelijk positief te onderscheiden. Vaag zijn is een vak. Vager zijn daarentegen, is een risico. Die heeft hij voor mij niet genomen. Vooral de soundtrack is met vlagen iets te veilig en de setting werkte mij ook (zoals verwacht) wel wat tegen. Ben er niet gek op. Maar de harde, duistere en uitzichtloze stijl van de film doet wonderen. Rauwe beeld poëzie. Aangenaam!

Oh god, die twilight zooi ook..

Iedereen moet wel toegeven dat Twilight dé reeks bij uitstek is die erom vraagt om compleet belachelijk gemaakt te worden. Dat krijg je hier dan ook wel, vooral het eerste half uur heb ik regelmatig in m'n melige bui wat af kunnen lachen, daarna was het af en toe nog leuk maar was de glans er voor een groot deel af.

Leukste is dat de actrice die Bella speelt nogal op de iets knappere zus van Stewart lijkt. Weet op geweldige wijze haar idiote stuiptrekkingen na te doen, dat domme wegkijken wanneer ze praat(naar beneden) met een geknepen gezicht en dan d'r haar achter haar oren vegen. Fantastisch, toont aan hoe stupide Stewart doet .

Zoals eerder gezegd worden er in het begin leuke parodische stukjes getoond, later lijkt vooral de inspiratie wat op. Jammer, maar met z'n 76minuten (niet 90 zoals MM aangeeft) is het precies genoeg. Moet niet langer zijn, bronmateriaal is namelijk vrij beperkt wanneer je je hoofdzakelijk focust op 1 film.

Dingetjes zoals de aziaat uit the hangover zijn leuk meegenomen, niet echt grappig hier...maargoed. Mooi dat mijn punt bij de tweede film ook hierin terug komt. Vanwaar het blote bovenlijf ? Ook wat leuke quotes van de leraar en bella zelf in het begin I'm more of a humorless type

Al met al vermakelijk, echter niet het optimale eruit gehaald en zwakt het wat af. Fans geven het 0,5...fans van parodiën zien er wel wat in. Ook echt alleen kijken mocht je het andere werk van deze regisseurs te pruimen vinden, anders ben je kansloos bezig.

Flauwe tienerhorror die compleet beroofd is van iedere vorm van charme, in zowel personages, humor als in z'n visuele presentatie van zowel de vampieren (inspiratieloos) als in het representatief neerzetten van een karakteristieke plek als the Bronx. Het komt op eigenlijk alle vlakken iets tekort. Aan het scenario ligt het niet en ook de jeugdige insteek is er één die ik normaliter érg kan waarderen, maar het gebrek aan authenticiteit / een goede definieerbare stijl weegt zwaar.

Not bad. Bockbrader propt een simpel plotje en een behoorlijke lading gore in zeer korte tijd.. en dat werkt. B-thriller in hart in nieren en juist om die reden zo genietbaar. Straight forward onzin; grotendeels met een knipoog en ver over de grens van het geloofwaardige heen. Met, zoals wel vaker het geval is, Trejo als lokaas.

What the fuck... lijkt wel een debuutfilm. Hoewel ik geen fan ben, is Anderson natuurlijk niet de eerste de beste rommelaar. Dit concept verdiende een langere, zorgvuldigere aanloop. Het onvermijdelijke moment dat alles naar de klote gaat; daar mag je best even naar uit kijken als kijker. Zo'n moment met het vliegtuig wordt ook weggewuifd alsof het niks is. Episch juist! Toch? Neuh, Anderson heeft meer oog voor de (toegegeven) sterke setting in de bar, maar leidt de kijker teveel af met randzaken die niets bijdragen aan de problematiek die hier zou moeten ontstaan. Met groots ongeduld gemaakt..

Tijdje geleden gekeken.

Erg goede film, leuk verzonnen allemaal.

Maar de heletijd die verschillende mensen werd na een tijdje wel een klein beetje eentonig, maar doordat het allemaal zo goed in elkaar zat en je alles van de vorige personages terug zag wat er gebeurde bij de ander, vond ik het toch mooi om te kijken en bleef het eigenlijk genoeg boeien.

3.5* Lijkt me een goed cijfer, hij is zeker niet perfect, maar wel leuk om een keer gekeken te hebben.

Slick! Neveldine maakt een 13 in 't dozijn Exorcism-filmpje, maar doet dat wel met de nodige flair. Blijf hem een geweldige filmmaker vinden. Het voelt als een tussendoortje, inderdaad, maar dat deert verder niet zo. Duidelijk gemaakt door iemand die normaliter een ander genre machtig is, waardoor het zowel qua look als pacing (best wel rap verteld, met de nadruk op de ''verkeerde'' details) nogal wat actie-trekjes heeft. Zorgt ervoor dat deze Vatican Tapes in ieder geval opvalt tussen de rest van de meuk, maar door slechte word to mouth marketing zoals Devil Inside zal eindigen. Een film die je eigenlijk niet goed kan vinden....toch?!

Pijnlijk, zwak. Maakt samen met The Horrible Dr. Bones (2000) en Ragdoll (1999) deel uit van de anthology film ''Urban Evil''. The Vault is echter de enige van de drie waar ik m'n twijfels bij heb of het als kortfilm beter is. Blijft waarschijnlijk een goede 20 á 25 minuten aan nikszeggend gelul. Het is dus geen verrassing dat James Black's carrière als regisseur niet echt van de grond kwam. Alsof het nog niet duidelijk genoeg was n.a.v de berichten alhier: vermijden!

Leuk, maar had leuker kunnen zijn. Een film als WolfCop (2014) heeft aangetoond dat het nét wat beter werkt als het als film zijnde ook nog wat waard is. Nu is VelociPastor niet per se bottom of the barrel-spul en zitten er, ook montage-technisch, best leuke ideetjes in, maar het houdt zich wel erg graag bezig met de charme van stylistisch gemankeerde en inhoudelijk compleet debiele genrefilms. Die charme wordt alweer aardig wat jaartjes uitgebuit, met wisselend succes ( Dude Bro Party Massacre III (2015) = top, Attack of the Killer Donuts (2016) = niet....top), maar kan het uiteraard nooit halen bij films die grotendeels onbedoeld crappy zijn zoals Samurai Cop (1991) . Maar al met al heb je aan Steere's werk geen verkeerde; schijtlollige pulp met het hart op de juiste plaats.

''Tikkeltje'' ondergewaardeerd hier. Vreemde mix tussen clunky exploitation en zweverig artsy. Traag, jawel. Maar ook met een aantal interessante ideeën, in ieder geval in de uitwerking. Zo speelt het zich grotendeels overdag in een woestijn af, met een aantal toffe surreële droomsequenties en een experimentele soundtrack. Heel 'rough around the edges', maar er zit een apart pareltje in verborgen. Sterke lead ook van Celeste Yarnall, ze heeft een erg krachtige screen presence, essentieel (kenmerkend) voor dit soort semi-erotische vampierfilms uit die periode.

Zoals de eerdere delen vaker genietbaar dan verwaarloosbaar. Blijft op zich een leuk duo, maar ik kan evenveel genieten van de overige rollen. Neil Patrick Harris is dan weer 10x niks terwijl een Trejo verrassend cool en grappig blijft. Thomas Lennon is er meer voor de balans, terwijl hij in Reno 911 wel degelijk een funny guy kon uithangen. Verder blijven er wat internet-gerichte mannetjes opduiken zoals Bobby Lee en natuurlijk Blumenfeld (College Humor). Uiteindelijk blijft het vooral een film die draait om het materiaal voor de camera, want heel scherp is het allemaal niet.

Nieuwe Calahan. Dat is vaak wel de moeite waard. Of hij nou zelf in de regiestoel plaatsnam, of alleen schreef of produceerde, het zijn altijd bovengemiddelde genrefilms gebleken. Dat is ook hier weer het geval, maar wel met een kanttekening. Alle ingrediënten zijn aanwezig om een 100% meta-horrorfilm af te leveren; dikke retro synthesizer tunes, neon in overvloed en dus erg zelfbewust/weinig serieus. Dat laatste is zo'n beetje het enige verschil met bijvoorbeeld een film als VFW (2019) en dan verkies ik de toon van laatstgenoemde boven deze. Moet het ook vooral hebben van de secundaire cast; de protagonist is een wat cringy neergezette horrorfilmrecensent (zou mijzelf er eigenlijk mee moeten kunnen identificeren, nu ik erover nadenk...) die eigenlijk op de reservebank plaatsneemt eens het groepje seriemoordenaars in beeld komt. Met name Ari Millen is goed op dreef, Julian Richings weet ze tegenwoordig ook goed uit te zoeken (Anything for Jackson bijvoorbeeld) en Robert Maillet als lompe bruut werkt ook weer, die verwacht ik nog wel een keer te zien als Jason in een Friday the 13th reboot ofzo. Een film die eigenlijk té veel bezig is met wat de huidige meta is en daardoor af en toe z'n scherpte verliest, maar dusdanig solide uitgevoerd dat ik er ook eigenlijk niet heel erg mee zit.

Vooral voor Radcliffe bekeken. Vind hem de laatste jaren uitstekend in zijn keuzes qua films, neemt veel high quality genrewerk aan met vaak een (relatief) afwijkend karakter. Zo ook hier, waar het Frankenstein verhaal wordt getackeld. Niet mijn favoriete setting/verhaal (eigenlijk heb ik met alle klassieke monster-verhalen niks), maar zeker tijdens de eerste helft pakt het behoorlijk geslaagd uit. Hoog tempo, toffe setting, lekker lomp (denk aan de cyste-scene), maar voelt wel traditioneel aan. En dat laatste breekt de film in een later stadium op. Werkt opzichtig naar een vertrouwd (en dus voorspelbaar) einde toe. Had op zich wel wat meer z'n eigen weg mogen gaan. Desalniettemin opvallend dat hij zo hard is geflopt, want slecht is het voor het overgrote deel niet. Het zullen vooral de vele gemiste kansen zijn die de tendens rondom de film domineren.

Bizar dat deze zo weinig kijkers heeft getrokken. Liefhebbers van b-horror pulp uit de jaren 80 moeten dit echt een kans geven. Heerlijk filmpje dat alles wat populair was bij elkaar heeft gepleurd...en het werkt.

Aantal geweldige momenten, zoals de Evil Dead II achtige scene waar een onthoofde zombie met een kettingzaag de jongen aanvalt. Maar ook het cheesy begin met de bliksem effecten etc.. het voelt lekker vertrouwd! Het is verder niet zo subtiel met z'n verwijzingen maar het is dan ook vooral lollig en cool bedoelt, niet 'slim'.

Geinig geschreven, niet laugh-out-loud grappig maar wel vermakelijk. Gore effecten zijn prima in orde, enkele leuke kills en verminkingen, één die heel erg doet denken aan Idle Hands uit 1999. Het stijgt nooit boven de bekende klassiekers uit wanneer het om humor en/of gore gaat, maar dat betekent niet dat dit onbekende pareltje genoeg in huis heeft om een bepaalde groep enorm aan te spreken.

Dikke 4* en een review.

Een DIY/SOV cultclassic van formaat! Heeft een behoorlijke reputatie en had dus nog (relatief) veel te bewijzen. Heb hem in een boxset genaamd ''The Basement''. Die bevat deze Video Violence, het vervolg op Video Violence, Captives (1987, ook van deze Gary P. Cohen, staat niet op Moviemeter), Cannibal Campout (1988) en The Basement (1989) , die gek genoeg nog geen stemmen heeft mogen ontvangen. Geweldige box met zelfs de VHS tape van The Basement erin. Een aanrader voor de liefhebbers van dit soort über goedkope trash. Het is niet echt de gore die de show steelt (in tegenstelling tot Duitse trash uit die periode, die daar juist heel erg op teren), maar het súper nostalgische tijdsbeeld met muren vol VHS (''Do you have the movie with the chainsaw''? Pakt vervolgens Mil Gritos Tiene la Noche (1982) uit de schappen ) en het ludieke verhaaltje vol met snuff-gerelateerde ongein. Genieten!!

Viel me toch een beetje tegen, had hier hét meesterwerk van Cronenberg verwacht maar ik leg hem vooralsnog op dezelfde lijn als de rest die ik van deze meneer heb gezien (Fly, Brood..)

Heerlijk sfeertje en dito effecten. Had in het begin een beetje moeite om James Woods serieus te nemen na z'n hilarische optreden in Family Guy maar hij zet het prima neer. Een sterk verhaal vertellen kun je wel aan Cronenberg toevertrouwen, opvallend en origineel. Kanttekening is wat mij betreft dat hij iets teveel laat vertellen, hou ik nooit zo van.

Toch vind ik het bij een eerste kijkbeurt niet optimaal uitpakken, dit leent zich voor een herziening. Had het misschien iets 'vreemder' verwacht, maar de menselijkheid in deze glorieuze, half trippende jaren 80 flick stel ik ook zeer op prijs. Voor nu een mooie 4*

Man man man, soms heb je van die films, dan weet je even niet waar je het over moet hebben. La Vie Nouvelle is zo'n film, een erg zware film. Het is een uitzonderlijke nachtmerrie, een wereld zonder greintje optimisme. Duister, agressief...verwarrend en uitdagend. Grandrieux maakt creeërt een perfecte nachtmerrie.

En daar hou ik van! Niets gaat boven surreële films, en wat dat betreft is dit echt top-notch. Sowieso is de belichting echt van een buitencategorie, ongelooflijk hoe Grandrieux vaak de hele omgeving weg weet te laten en de kijker laat verdrinken in deze achtbaan van kwade emoties. Een gruwelijke visuele trip, waar bijv. die zwart/wit scene en de dans scene echt zwaar memorabel zijn, behoren met gemak bij de mooiste scenes die ik ooit heb gezien.

Het onnavolgbare, onbegrijpelijk en expliciete karakter van de film is vrij disturbing. Het is niet direct heel schokkend, maar gewoonweg een erg nare shitload aan sfeer, het kruipt echt onder de huid. De begin scene zuigt je al meteen mee in die diepe put van..onheil. 5 dikke sterren.

Doorsnee geschreeuw.

Eigenlijk te zot voor woorden dat zo'n belachelijk idee zo serieus wordt uitgewerkt. Dat siert een torture film in deze categorie echt totaal niet. Nogal tam werkje als je nagaat hoeveel bizarre mogelijkheden er op de loer liggen. Sheridan lijkt het belangrijker te vinden dat z'n personages allemaal een moment krijgen om de 'diepte' in te gaan. Pfffrt, what?! Het torture sub genre is altijd al wat armoedig geweest, met gelukkig nog wel een boel uitschieters naar boven die zich nestelen als genre klassieker. Vile is wat dat betreft een kansloze toevoeging.

Zum kotsen.

He bah, wat was dit een teleurstelling. Alles is aanwezig, WWII backstory, tof verlaten dorpje, het ziet er allemaal prima uit, soundtrack is best aardig... maar waarom die 1.5 dan? Omdat er geen ene fuck te beleven valt. Suggestief in het suggestief zijn, ofzo.

Voorspelbaar, vlak, saai. Veel middelen tot z'n beschikking, echter te 'bang' om ze in te zetten. Gevolg? Aandacht volledig kwijt. Kwam een beetje uit het niets dit filmpje, dus een verrassing had er wel ingezeten, helaas is dat niet weggelegd voor dit dode musje.

Laat ik verder de woorden maar beperkt houden, want op m'n blog ging ik al genoeg los. En dat kun je hier lezen.

Gedragen door de cast. Skarsgård en Monroe als charmant modern Bonnie & Clyde koppel, Donovan en Sedgwick als prettig gestoord vintage stel. Tillen een verder niet al te origineel concept wel naar een bovengemiddeld goede film. Set dressing verder erg tof, sfeervol 50's-stijl huisje met kleurrijk karakter. Past perfect bij de witty en speelse toon van de film. Tikkeltje formulair, maar Berk en Olsen doen alles naar behoren én een beetje extra. Dat kon ik van The Stakelander (2016) niet per se zeggen.

Apart & sfeervol, maar toch vooral apart.

Als ik de reacties hier niet had gelezen voor het zien van de film had ik iets totaal anders verwacht. Nu ik er op ingesteld was is het me bijzonder goed bevallen.

Er zijn geen zombies, geesten of monsters nodig, ook geen actie of gore, om een spannende film te maken, dat zie je hier goed terug.

Er gebeurd bar weinig maar toch zit je van de eerste tot de laatste minuten met volle aandacht te kijken.

Er word veel en duidelijk met emotie gespeeld, veel gekloot met de camera en veel vage beelden om het gevoel dat ze in de film ervaren over te brengen, heel geslaagd ook.

Het einde is daarnaast perfect, het acteerwerk sterk, het verhaal is simpel maar is juist perfect in zo'n geval.

Veel spanning, ontzettend sfeervol en interessant zonder veel middelen.

En zo blijf ik eigenlijk zonder échte minpunten over.

Calvaire is ook al zo'n heerlijk werkje van Du Welz.

4*

Een film die af en toe verzuipt in pretentieus geneuzel, maar ook ongenadig hard weet toe te slaan. Een beetje Lars von Trier-light. Het ironische is dat het lang uitrekken van scenes zowel de kracht als de zwakte is. Enerzijds heb je lange, ''gewichtige'' conversaties die hun doel voorbij schieten en alle visuele Arthouse 101 trucjes voorradig. Anderzijds laat Dusty Mancinelli een paar keer goed hard z'n tanden zien en cut dan niet laf weg. Ik vind dat ernstig ondergewaardeerd hier; hoe vaak zien we soortgelijke situaties in genrefilms waar het effect vele malen minder is? Hap-slik-weg. En waar ligt dat dan aan? Puur door montage (of in dit geval het ''gebrek'' eraan). Wat de 'norm' is: de moord (expliciet), cut, B-roll footage van locatie, cut naar suggestief shot van lichaam in koelbox. Het proces achteraf wordt dus met grote stappen overgeslagen, of in andere gevallen in een korte montage samengevat waarbij weinig tijd is het te laten landen. Dusty heeft dit bijzonder goed ingeschat en weet door simpelweg stapsgewijs alles lang genoeg te laten zien én horen, een noemenswaardige indruk achter te laten.

Heb veel werk van Altieri (en Flores) al een tijdje op DVD liggen. Violent Kind is er daar één van. Samen met Holy Ghost People mijn favoriete werk van de beste heer/heren. Niet zonder toeval beide met Joe Egender in een geweldige rol. Hij maakt het laatste half uur tot wat het is: een compleet freaky, over de top alles-kan festijn. Prima kop voor zo'n onberekenbaar personage. Snap wel waarom Altieri hem terug liet komen voor Holy Ghost People

Wisselt echter wel een beetje in kwaliteit. Begint niet helemaal lekker (je vreest het ergste), maar de mengelmoes aan subgenres die volgt en de vele liters bloed, het sci-fi ''randje'' en het bevredigende einde maken het tot een bovengemiddeld filmpje. Het type werk dat de ''butcher brothers'' als genrefilmmakers doet opvallen. Snel de rest van zijn / hun oeuvre(s) afmaken.

Ben het volkomen eens met Die Hard,Willis.

Dit soort cinema geeft een bepaald gevoel mee, je krijgt als het ware zelf zin om zoiets te gaan maken. Het is misschien een zware zit dankzij de extreem brakke (audio)kwaliteit en zelfs wanneer de gore inslaat is het maar op halve kracht, maar Schnaas groeit hopelijk nog uit tot een betere (slimmere) cineast, waardoor het geheel beter in beeld zal worden gebracht voortaan. De potentie is er namelijk! De kijkers en liefhebbers (flauw woord) van trash zullen na het zien van dit toch (stiekem ) wel uitkijken naar hoe het verder verloopt met de volgende films van deze excentrieke Duitser.

Geniale Goblin track voor deze nieuwste Violent Shit. Hele boel shit, dat zeker. Maar ook redelijk grof. De typische SOV look is niet meer, maar beter is het allerminst. Ik mis toch een beetje de charme van die naïeve, knullige backyard filmmaking. Pastore heeft nog het idee dat hij af en toe iets moois aan het schieten is, maar niets is minder waar. Met name die ellenlange dialogen zijn een dikke turn-off. Super cringy geacteerd ook van met name die Duitse rechercheur of whatever the fuck hij was. Maar goed, je doet het voor de gore en die is, met name tijdens het slot, wel redelijk genietbaar. Tot die tijd moet je het doen met een paar gore-pieces (denk aan crime scenes e.d) die rondslingeren. Met wat soft-erotische praktijken en plenty of blood tijdens het laatste kwartier, is het absoluut de moeite waard voor de low budget gorehounds. Maar geen makkelijke zit