Gin Gwai (2002)

Had meer ingezeten. Vooral het uitgangspunt is fascinerender dan de film in werkelijkheid is. Desalnietemin vooral in het begin een sterke film, na een dik half uur zakt het wat in Net als bij veel films in dit genre precies op het moment dat het neergelegde mysterie ontrafeld moet gaan worden, in dit geval als ze hulp gaat vragen. Om bij de grote ontplofscene, ondanks de al wat verouderde CGI weer wat op te veren. Visueel zag het best aardig uit, alleen nogal glossy en dat is niet echt mijn smaak.

Dikke 3.0*

Zeker niet de beste in zijn genre. Had redelijke verwachtingen van Gin Gwai, maar het bleek nogal een tegenvaller. In het begin zitten een paar effectieve en interessante momenten, maar als de onvermijdelijke 'grote zoektocht naar de waarheid' begint, zakt het geheel in als een pudding. Het verloop is voorspelbaar, de film is zelden eng en de sentimentele muziek lag er in bepaalde scènes veel te dik bovenop. Wel een pluspunt is dat de film een ander einde kent als de ook niet bepaald bijzondere Amerikaanse remake. Al met al geen slecht filmpje, maar er had inderdaad meer ingezeten.

3 sterren.

Tja, een dramafilm met hier en daar een spannend moment, meer kan ik er niet van maken, net als veel anderen. Het lijkt alsof de makers er niet over uitkwamen wat het moest worden: een meeslepende horror, of een spiritueel getinte dramafilm. Het gevolg is iets dat er tussenin hangt. Dat hoeft niet slecht te zijn, maar imo heeft het verkeerd uitgepakt.

Af en toe zijn er de bekende Aziatische camera-techniekjes (zoals het weglaten van frames in bewegende personen) en geestverschijningen die in theorie doodeng kunnen uitpakken, maar het niet doen omdat het voor de rest ontbreekt aan spanning. er is geen bijzondere setting zoals je bij andere Aziatische films wel tegenkomt, geen intrigerende muziek, een veel te chronologische opzet en geen onverwachte plotwendingen of andere verrassende ontwikkelingen.

Wel is er hier een daar een schrikmoment en een enkele scene is wel scary de man in de lift.

Dan hoop je maar tegen beter weten in op een spetterend einde. De film pretendeert een bepaalde mate van diepgang te hebben, bijv. het gezwets over geesten en de openings-scene met de veelbelovende uitspraken van Mun. Genoeg aanleiding voor een onverwachte wending, maar helaas.

Ook de oude beelden van Ling gemixt door de belevenissen van Mun zijn te goedkoop. Ik had tijdens het slot de indruk naar een simpele Hollywood-film over goedaardige geesten te kijken.

De film is dus prima geschikt als je zin hebt in een rechttoe rechtaan, spannend drama met wat scary momenten.

Nogal teleurgesteld, veel meer van verwacht.

Wel ben ik te spreken over de spanning, die was lekker. Vooral het eerste uur was lekker. Natuurlijk wel het typische als-ik-een-tweede-keer-kijk-zijn-jullie-weg syndroom. De geesten zelf zien er ook niet zo boeiend uit. Hier en daar wel een vermakelijke scene natuurlijk.

Het laatste halfuur is minder en erg....onorthodox zal ik maar zeggen. Vooral de laatste scene is dat. Dat is dus wel origineel maar helaas nogal belabberd uitgewerkt.
Klein pluspuntje voor de muziek dan nog.

* 3,0 kleine sterretjes

Prima werkje.

Vrij standaard, dat wel. Het kent weinig hoogtepunten, op het einde na waar alle remmen even los gaan. Maar verder is het tempo gelukkig vlot genoeg en de spanning is op een redelijk constant niveau aanwezig waardoor de film nergens verveeld. Het verhaal is een prima basis, goed uitgewerkt maar nergens spectaculair.

Het einde maakt een hoop goed, wellicht visueel niet zo heel netjes maar het toont wel aan dat ze lef hadden. Eindigen op zo'n over-de-top manier met flink wat misplaatste effecten. Ik kan het wel waarderen.

Het hangt, zoals wel vaker, een beetje tussen een drama en horror in. Gecombineerd gaat dit prima, maar soms lijkt het wat besluiteloos, vooral in de afwisseling van spannend/rustig had ik nogal eens het gevoel dat het misplaatst was.

Door het einde nog een kleine 3.5*

Verhaal is sowieso al interessant en ook wel angstaanjagend, blind meisje kan weer zien na een operatie maar ziet ook geesten en andere vreemde dingen. Daar kan je wel een enge film van maken. Het is dan ook wel een goede film, en dan vooral het eerste gedeelte. Dan is het nog een echte horrorfilm met wat mysterie, spanning en ook wel enkele geslaagde schrikmomenten zoals de kalligrafeerscène. Helaas bestaat niet de volledige speelduur uit dit soort horrormomenten. In het tweede gedeelte en dan vooral naar het einde toe is het veel meer drama dan horror, en dat is toch wel wat jammer. Niet dat ik iets tegen drama heb. Integendeel ik ben er zelfs gek op, maar bij dit soort films zie ik liever dat het horrorgedeelte overheerst.
Mooiste scène was de dood van Yingying die daarna als geest ook nog afscheid kwam nemen van Mun. Erg mooi en emotioneel moment.

Zonder meer een interessante film, maar niet altijd even goed uitgewerkt. Het wenningsproces van Mun na de oogoperatie is een prachtige aanloop naar wat haar nieuwe mogelijkheden zijn. We krijgen enkele aparte situaties voorgeschoteld. De vriendschap met Ying Ying is een mooi voorbeeld, maar ook het jongetje dat zijn rapport kwijt is. Het idee dat het geesten zijn, maakt het sinister, niet specifiek eng. Het is niet bepaald als echte horror te omschrijven, al zijn sommige momenten best creepy juist doordat er niets gebeurt (man in de lift).

Toch mis ik het idee dat er naar een hoogtepunt toegewerkt wordt. De film bloeit pas op wanneer Mun erachter komt dat haar gezicht zoals zij het kent, haar gezicht niet is. De achtergrond van het donorweefsel is uiteindelijk de basis van een spetterende finale.

Dan heb jij er niet veel gezien.

The Eye, een Pang Brothers film met 2 vervolgen en een remake. De remake zag ik (helaas) al is eerder, dit origineel is daarbij helaas niet veel beter.
Aziatische horror heb ik inmiddels wel wat ervaring mee, zo zag ik onder andere van Thaise bodem Shutter, The Meat Grinder en Re-Cycle. Van Japanse en Zuid-Koreaanse bodem zag ik nog wel een behoorlijk aantal.

The Eye heeft een geweldig uitgangspunt, helaas wordt deze niet optimaal benut vond ik. Het voelt achteraf wat leeg aan en is The Eye op geen enkel moment overdonderend goed, helaas.
The Eye is iets meer drama dan horror, en de horror wordt nergens écht eng. Wel is er een heerlijke sfeer aanwezig in de film en wordt het nergens saai.
The Eye bevat een spectaculair einde wat de film toch nog wat omhoog haald, want echt overtuigend was The Eye helaas nergens, geen film die me lang bij zal blijven.

Aardig.

Het is uiteindelijk een beetje te veel een Sixth Sense variant, maar het werkt wel. Te meer omdat het flink wat sfeer met zich meebrengt en een paar effectief spannende scenes (hoogtepunt was de zenuwslopende liftscene) weet te brengen.

Een hoop enge stemmetjes, oude vrouwtjes, jonge ventjes, maken het wel de moeite waard. Op het einde wordt het allemaal wat slapper jammer genoeg. Visueel aardig, maar de soundtrack slaat op een aantal momenten de plank flink mis (op het einde zo'n raar muziekje wat een goede afloop suggereerde, huh?? Terwijl er juist met de geluidseffecten vaak niks mis was.

Al met al zeker de moeite waard. Het concept is aardig, maar door de clou vind ik het toch een stuk minder, iets te veel verklaringen zoeken voor bovennatuurlijke verschijnselen.

3*