Hachikô Monogatari (1987)

Wat hebben het Poolse Krakau, het Schotse Edinburg en de Japanse hoofdstad Tokio met elkaar gemeen? Ze behoren alledrie tot het lijstje van plaatsen op de wereld waar ter ere van een hond een standbeeld staat. Het klinkt als een of ander leuk weetje uit Man Bijt Hond, maar feit is wel dat achter die beelden heel ontroerende verhalen schuilgaan die de trouwe reputatie van die beesten dubbel en dik onderstrepen. In Tokio gaat het bijvoorbeeld over een zekere Hachiko; een rashond die zou geleefd hebben in de jaren 20 en maar liefst 9 jaar lang naar gewoonte bleef wachten op zijn baasje aan het station, ondanks die niet meer kwam opdagen.

Mocht ik plotseling niet meer komen opdagen van het werk zou mijn kat de zetel omtoveren tot krabpaal en alleen misschien eens rouwen omdat ze tijdelijk zonder brokken zit, als ze het al doorheeft. Echt, het beest zou zelfs pissen op mijn graf als de kans zich voordoet. En dat is nu waarom een kat geen standbeeld krijgt en een hond wel, de onverschillige onbenulligheid versus de waardedragende bedachtzaamheid zoals Seijirô Kôyama met Hachiko Monogatari ons nog eens goed liet zien door de historie van Hachiko naar het witte doek te brengen.

Er is ook een Amerikaanse remake met Richard Gere en die is eigenlijk beter, voornamelijk omdat die iets minder uitleggerig is en men meer beelden voor zich laat spreken. Ook de band tussen Hachiko en zijn meester wordt langer ingewerkt en de scenes krijgen een subtielere laag, waarbij ik vooral denk aan een welbepaald sleutelmoment omtrent die meester en zijn laatste werkdag.

Daartegenover staan enkele schitterende fragmenten zoals het betoverende einde die in grote lijnen overgenomen werd in de Amerikaanse versie, alleen komt het daar dus wat beter uit de verf wegens een verfijndere opbouw. Het cultuurverschil speelt hier natuurlijk ook ten dele in mee, als westerling is het nu eenmaal makkelijker identificeren met een gemoderniseerde bewerking naar onze leefwereld, normen en tradities dan die uit het verre Oosten.

Niettegenstaande blijft het waargebeurde verhaal over de oprechte aanhankelijkheid en trouw van dit knuffelmagnetisch veld van een viervoeter sowieso een gegeven die weinig mensen onberoerd laat. Hoewel geen slechte film zou ik deze echter vooral aanraden om eens het verschil te zien, maar voor het betere snotterwerk moet je bij de remake zijn.


3*

De remake is zeker niet nep, juist erg oprecht en daar doet de Japanse naamgeving niks aan af. De naam stond op de verloren geraakte hond zijn ketting en Gere nam het over, big deal. Waar je uit afleid dat ik bij voorbaat al een oordeel had en vaak heb klaarliggen bij Aziatische films is me al helemaal een raadsel (waarom überhaupt zo aanvallend???). Genoeg Aziatische films die ik prima cijfers geef.

Beide films had ik al een tijdje gezien (en deze originele natuurlijk al veel eerder dan er ooit sprake was van een remake), heb ze alletwee onlangs herzien om er een accuraat cijfer aan kwijt te kunnen en that's it. Geen vooroordelen mee gemoeid.

Dat van die Japanse cultuur is maar ten dele en heel logisch ook (is ook niet echt een argument, eerder een kanttekening). Ik sprak voornamelijk over de uitleggerigheid, mindere subtiliteit/verfijning in het algemeen en minder tijdsinvestering om de hond-baasje band uit te werken. Het is het verschil tussen een hele dialoog/scenes opzetten omtrent een verhuizing of subtiel overgaan naar een shot op verhuisdozen. Het verschil tussen een diepere betekenis geven aan iemand zijn laatste woorden of een random wiskundeles. Het verschil tussen bijna een uur band smeden versus hoop en al 25 minuten etc. Als jij dat allemaal non-argumenten vindt... tja dan zijn we uitgepraat want voor mij zijn dat heel normale redenen om zo'n film minder geslaagd te vinden.

Sowieso komt de hond op de eerste plaats. Maar ik vind het ook zeker niet onbelangrijk in dit verhaal dat men de tijd neemt tot karakterontwikkeling en de band tussen elkaar (de prof en de hond) goed laat uitwerken. Hoe ontroerend de trouwe daad van die hond ook is, het werkt beter met een rustig opgebouwde voorgeschiedenis in plaats van een versnelde afhandeling om naar het hoogtepunt te gaan (wat is dan goedkoper...). Daar kan de beste acteerprestatie niks aan verhelpen.

Het is juist echt wel de Japanse versie die met goedkope tranentrekkerij uit de hoek komt. Hachiko die naar de kist van zijn baasje staat te blaffen en in slowmotion over zijn hek springt om achter de lijkwagen na te hollen, dat zie je niet in de remake hoor. Dat jij dergelijke emotionele dramatische uitspattingen volgend op een verkorte voorgeschiedenis minder goedkoop vindt is toch wel vreemd.

Overigens is een mooie film (in dit genre) voor mij ook een film die met een zekere subtiliteit zijn scenes aankleedt door niet te uitleggerig te zijn en dialogen te brengen waar over nagedacht is, waar ik ook al genoeg voorbeelden van gegeven heb. Als jij dat wil scharen onder 'tralala' is ook apart, want cinema/een verhaal verfilmen is meer dan feiten op een rijtje plaatsen. Dat onze meningen mijlenver uiteenliggen is wel heel duidelijk.