Okuribito (2008)

Oh leuk om deze ook in de top 250 te zien

Mooie film met een lach en een traan.

Departures is een film dat een vrij zwaar onderwerp behandelt. Het gaat over het uitgebeuren in Japan en laat tevens zien hoe men daar omgaat met de dood en vooral ook met het lichaam van de persoon die is overleden. Een onderwerp dat je behoorlijk subtiel moet aanpakken.

Dat gebeurt in Departures ook. Daarnaast bevat een film fijn en sterk acteerwerk.Masahiro Motoki is erg overtuigend als Daigo, een voormalig cellist, die worstelt met zijn verleden, maar ook met zijn toekomst. Op sommige momenten slaagt hij erin grappig uit de hoek te komen, maar ook in de serieuze momenten van de film overtuigt hij. De mooiste rol is wordt echter neergezet door Tsutomu Yamazaki, die als zijn nieuwe werkgever hem veel zaken over leven en dood leert, maar daarnaast ook een soort van vaderfiguur voor hem wordt. De band tussen deze twee mannen is op een erg mooie manier uitgewerkt.

Verder kenmerkt de film zich door een mooie cinematografie en een sterke soundtrack. De hoofdrolspeler was eerst een cellospeler en die stijl komt ook regelmatig terug in de muziek van de film. Het is echter een heerlijk deuntje, die maar in mijn hoofd blijft hangen en die mij op de een of andere manier aan de film “In the Mood for Love” doet denken. Die film heeft namelijk ook zo’n terugkerend deuntje die erg mooi is en die na het zien van die film ook maar in mijn hoofd bleef rondspoken.

Departures is een sterke film. De film heeft sentiment, maar wordt nooit overdreven sentimenteel, doordat de film ook genoeg luchtigheid bevat. Het acteerwerk is erg goed en daarnaast is het ook mooi om te zien hoe men in een land als Japan de doden behandeld. Dat gebeurt op een respectvolle manier en ondanks het zware onderwerp is het geen droevige film, maar juist een hartverwarmende film.

4,0*

Bijzondere film die de gehele speelduur boeit door het degelijke script, de mooie beelden en muziek en de prima cast, maar ik mis toch iets om Okuribito het predikaat 'topper' te geven. Ondanks dat een onderhoudende film met een aantal grappige momenten en ook een paar emotionele. Zelf werd ik wel geraakt door het moment waarop de hoofdrolspeler het steentje in de handen van zijn vader vindt. Dat had ik ook totaal niet verwacht.

hem (Kobayashi)

Zeer teleurgesteld over deze film. Heb vele goede recensies hier erover gelezen en hij heeft natuurlijk een oscar gewonnen maar de film schoot op allerlei fronten tekort.

Zo was het gehele verhaal voorspelbaar, al op het begin wisten ik en mijn vriendin dat hij later zijn eigen vader zou opbaren en daarmee ook vrede zou vinden, dat de vriendin zwanger zou zijn, enz.. Daarna was het onderwerp leuk gekozen en de film keek wel redelijk weg maar dat was vooral omdat ik maar steeds meer verlangde naar het moment dat de film echt speciaal werd, wat helaas niet gebeurde.

Het acteerwerk was daarbij gewoonweg matig. De extreem emotionele, bijna slapstick-achtige manier van acteren, vooral van de hoofdrolspeler, liet me meerdere keren in de lach schieten. Het is zo erg niet eigen in Japanse films om de emoties er zo dik op te leggen, meestal zijn de Japanners namelijk subtiel .bescheiden en proberen ze de minste en geringste emotie te verbergen.

Al met al heb ik wel een enkele keer gelachen en er waren ook ontroerende stukjes te vinden. Toch ben ik over het algemeen, met name door het acteerwerk en het verhaal erg teleurgesteld. De film blonk ook verder in bijvoorbeeld het camerawerk of de montage niet uit. 2/5

Prachtige film waarin een 'mislukte' cellist terugkeert naar zijn geboorteplaats en onbedoeld een baan aanneemt als begrafenisondermener. Een inspirerend verhaal, met een aantal oprecht emotionele momenten, over zowel de dood als het leven. Een traag tempo, maar de respectvolle begrafenisceremonies werken bijna hypnotiserend. De toegevoegde humor is wat gewaagd, maar maakt het geheel ook menselijk. Ik had op het begin wel wat moeite met het acteerwerk van de hoofdrolspeler, die het er soms wat te dik aanzette.

Geweldig om deze film zo opnieuw te kijken samen met LimeLou-vrouw op m'n schoot Iedereen kan van deze film genieten, Japans of niet, vanwege de toegankelijke geest.

Niet de prachtfilm waar ik op gehoopt had, vooral het hoge sentimentaliteitsgehalte en de hoge voorspelbaarheidsgraad zaten een beetje in de weg.

Voorts vind ik het altijd fijn om Japanse films te bekijken en op die manier iets meer te weten te komen over de fascinerende cultuur van het land. Toch wel speciaal om te zien dat er in Japan zo'n taboe lijkt te heersen rond een in wezen erg nobel beroep (zeker gezien het grote respect voor de doden in Japan).
Bij momenten is de film oprecht ontroerend, al schurkt hij tegelijkertijd ook vaak gevaarlijk tegen de oversentimentaliteit aan, wat zich uit in bv. draaiende camerabewegingen rond de protagonist die in de natuur cello zit te spelen. Bovendien was ook het happy end bijzonder voorspelbaar, wat de kracht ervan afzwakte. Twijfelend tussen de 3* en de 3,5* kies ik toch voor de 3,5*.


3,5*