Sero Hiki no Gôshu (1982)

Leuke klassieker van een regisseur die nog moest rijpen.

Zeer aangename film, al is hij waarschijnlijk wel net dat ietsje leuker als je veel interesse hebt in klassieke muziek. Mij doet het niets, maar zelfs afgezien bereikt de film moeiteloos z'n doel.

De animatie is beperkt, het detail (vooral de personages dan) miniem, en de backgrounds statisch, maar toch ziet het er allemaal zo slecht nog niet uit. De muziek doet z'n werk, en de humor is van een aangenaam niveau. Gelukkig is de film niet al te lang, zodat de verveling niet toeslaat. Niet echt een voorbode van wat Takahata later nog zal presteren, al zijn sommige elementen (het Ghiblimeisjes-complex) wel al te herkennen.

Boeiende en leuke film, maar niks echt groots. Klassieker dat je als fan van maar eens moet zien. 3.5*

Inderdaad een film van een regisseur die nog moet rijpen. Want ergens loopt de film niet geheel lekker. De korte intro is prachtig, zoals de camera door de velden vliegt en je wordt geïntroduceerd met het koor. Daarna zakt de film wat in, al die verhaaltjes met die diertjes konden me niet geheel boeien.

Het had een iets te repeterend karakter en sleepte zichzelf wat voort. Gelukkig weet de film zich op het einde weer op te halen met de mooie theaterscène en de scènes daaropvolgend.

Geen hoogvlieger, wat zijn latere films absoluut wel zijn, dat zijn de mooiste animatiefilms die ik heb mogen aanschouwen. Voor het mooie begin en einde verdient deze 3*.

Snaargeestig

Verhaaltje over eigenlijk niets. Een jongetje dat aan zijn cello-speeltechniek moet werken. Maar het wist wel te boeien.

Het ziet er behoorlijk gedateerd uit, maar er zaten toch ook aardige aquarel (?) prenten tussen. Kon er wel mee leven.

Jongetje voert vrij weinig uit, behalve slapen en cello spelen. Diertjes worden een voor een afgewerkt. Wel grappige figuurtjes. Tot slot de ‘apotheose’ op het podium. Een waar kippenvel moment...

Geestig filmpje, met liefde voor klassieke muziek, waar ik wel van houd. Leuk om gezien te hebben. Weer een af te strepen Takahata.

Na het overweldigende Only Yesterday kwam deze hoog op het lijstje te staan. Een andere reden is het onderwerp dat bij mij als liefhebber van klassieke muziek alleen maar kan bevallen. Geen verrassing overigens dat Takahata voor een dergelijk onderwerp heeft gekozen, uit andere films van hem schemert al liefde voor klassieke muziek door.

De setting is leuk gekozen: in de tijd van de stomme film, waarin pianisten (en soms orkesten zoals hier) werden ingehuurd om de film van muziek te voorzien. Zelf speler in een amateurorkest, ken ook enkele mensen die in beroepsorkesten spelen en ik kan zeggen dat de autoritaire dirigent in deze tijd zich niet goed zou kunnen handhaven. Het afsnauwen van individuele spelers waar de rest van het orkest bij is, is in deze tijd zowel bij beroeps- als amateurorkesten not done.

De rode draad door de film is de 6e symfonie van Beethoven, hetgeen lange tijd mijn favoriete symfonie van deze componist is geweest. Nog steeds een schitterend stuk en het is leuk te zien hoe mooi synchroon beeld met muziek loopt. Dit geldt ook voor de spelers, Takahata heeft duidelijk goed gekeken en ik moet zeggen dat ik de bewegingen van de musici nog beter overeen met de muziek vind komen, dan bijvoorbeeld in een film als Whisper of the Heart (die overigens wat dat aspect betreft ook niet slecht is). Genoeg animatie gezien waarbij het helemaal niet synchroon loopt, dus het is niet vanzelfsprekend en zeker niet voor een film uit 1982.
Ik moet zeggen dat ik dat "Indian Tiger Hunting" stuk eigenlijk ook best gaaf vind, terwijl de film suggereert dat het een verschrikkelijk stuk is. Wellicht verschrikkelijk voor de tijd waarin het speelt.

De beelden zijn wel duidelijk gedateerd, maar het niveau is nu ook weer niet zo laag dat het ergerlijk wordt en de muziek compenseert ruimschoots. 4*.

Dat lachje van Gôshu is hilarisch!