Meningen

Kut.

Geen enkele geslaagde grap, geen tof verhaal, tergend acteerwerk, ontzettend voorspelbaar... etc etc.

Alleen de animaties zijn goed verzorgd,

En dan aan het einde nog gaan dansen ook, doe normaal..

Het is niet de leeftijd, ik kan zeker nog genieten van de films die voor wat jonger publiek zijn bedoelt, maar dit is gewoon triest.

Zelfs voor de aller jongste NIET leuk.

1.5*

Typische bioscoop film, veel actie en weinig om het lijf.

Ook hier is het verhaal weer matig, acteerwerk standaard en de personages totaal niet interessant.

Maar daar kijk je dit soort films ook niet voor, je wilt actie en dat krijg je. 2uur lang zelfs, dat was wel even schrikken, vooral de laatste 20minuten zijn vrij eentonig en dat is jammer.

Special effects waren zeker in orde, er werd wat vaak overdreven op dit gebied maar eigenlijk kun je dat haast niet als minpunt rekenen.

3.5*, zeer vermakelijk.

Ook dit is weer zo'n prachtig werkje met een heel eenvoudig verhaal maar toch zo ontzettend mooi.

Ben blij dat het vakantie is en ik genoeg tijd heb om mijn lijstje een beetje af te werken, vooral het werk van miyazaki staat bovenaan en na gister My neighbour totoro te hebben gezien en een tijdje geleden Spirited away ben ik alleen nog maar razend enthousiast.

Want ook Ponyo is een prachtige film.

Weer gevuld met dromerige muziek, veel drukte, veel gelach en prachtige animaties.

Dit maakt een regenachtige zondag middag helemaal goed, hier word je vrolijk van.

4*

Gewenning. Weinig (sub)genres hebben er zo onder te lijden als de found footage. Het is desondanks een bijna onuitputtelijke bron. Gaat al jaren sterk door en weet steevast de aandacht te krijgen (vaak tegen beter weten in). In mijn geval ben ik oprecht benieuwd. Keer op keer. Iedere (uitgekauwde bios-release titel weer. The Gallows vergeet echter dat, wanneer je het niet goed doet, er tig vergelijkbare films zijn die je plaats in zullen nemen. Cybernatural (2014) is aan te raden door z'n opvallende format. The Den (2013) door zijn creatieve aanpak met meerdere bronnen en Mr. Jones (2013) werkt omdat er listig met de (visuele) regels van het genre wordt gespeeld.

Hier mis je toch een tikkeltje authenticiteit. Wat maakt The Gallows nou zo bijzonder? Het middenstuk sleept te lang voort (film komt pas echt los na het moment van de poster ) en heeft ook daarna flink moeite om echt te verrassen. Er is niks mis mee, maar wanneer je als kijker redelijk klaar bent met dit type film (zoals mijn constant zuchtende vriendin)... you're gonna have a bad time.

Een actie film zoals je ze me elke dag wel voor mag schotelen.

De beide crank films waren al gestoord en hyperactief, maar hier doen ze er nog een schepje bovenop.

Prachtig sfeervol, heerlijke actie, ze laten zichzelf weer eens lekker gaan, combineer dit met een geweldig vergezocht verhaal en je hebt een klein meesterwerk

Camerawerk is fantastisch, heel druk en veel gekloot met effectjes maar nergens verwarrend of moeilijk te volgen, verassend makkelijk zelfs! Raar dat er hier zoveel commentaar op is.

Wat mij betreft overtreft dit de crank films en ik kan niet wachten op meer van deze 2

4*

Een film die de term ''Blaxploitation'' écht niet mag krijgen. Wordt er wel onder gerekend in veel lijstjes omdat het een goedkope (all black) productie uit de 70's is, maar de insteek én de uitwerking doet veel meer neigen naar ART dan naar EXPLOITATION. Hoewel er serieus maar één(!) blanke rol is (ergens in een droom, niet eens relevant), zit er geen anti-wit boodschap achter. Toch wel een vereiste (of in ieder geval een heersend stijlmiddel). Ganja & Hess onderscheidt zichzelf door het thema ''vampirisme'' toe te passen op culturele problematiek. Gekoppeld aan diepe dialogen, veelal religieus (alsmede de soundtrack, met veel gospel en dat op een zeer experimentele manier gesampled tot een surreële mengelmoes aan demonische geluiden). Duane Jones (NOTLD) speelt een rol in deze door Bill Gunn geschreven, geregisseerde film mét een rol voor zichzelf. Enorm verrast door deze bizarre, kunstige 70's cult.

Helemaal eens met D-ark.

Gaaf hoor! Ken Gantz wel van naam, maar heb er nog nooit iets van gezien en/of gelezen. Met dank aan Netflix (kan ik helaas niet al te vaak zeggen) dus mijn geslaagde kennismaking. Ziet er werkelijk prachtig uit, maar wist mij ook wel te pleasen door lekker veel graphic content. Ontploffende hoofden en vliegende lichaamsdelen zijn niet weg te denken uit de talrijke actiescenes. Daarin excelleert Gantz wat mij betreft: het oogt en klinkt allemaal lekker vlezig. Het resultaat is in ieder geval heel bevredigend. Neig richting de 4*, maar wil ter vergelijking eerst even de live action varianten bekijken. Dan pas wordt duidelijk of de keuze voor animatie ook iets toevoegt. Aan de trailers te zien gaan die films namelijk ook al best ver over the top.

Gaaf!

Na Chain Reaction ben ik wel een fan geworden van Ittenbach, een man met een sterk gevoel voor gore. Hij combineert hier de geweldige gore met een fijn plot, ook niet erg!

Hoofden worden zonder moeite uit elkaar getrokken en lichamen bruut verminkt, ongegeneerd en kwalitatief erg fijn. Jammer dat het af en toe wat langdradig wordt gedurende de dialogen, Ittenbach kiest gelukkig voor een alleraardigst plot en weet daarmee nog de aandacht gevestigd te houden maar kan niet verhelpen dat het soms wat aansleept.

De gore is op z'n zachts gezegd niet gedoseerd. Er kunnen wel eens lange periodes zitten tussen de gory-momenten, echter barst hij dan zó hard los dat je het 'm makkelijk zult vergeven, voldoening alleszins. Al met al een gaaf splatter werkje, absoluut de moeite waard.

Pareltje

Zach Braff steelt de show, geschreven en geregisseerd door the guy from Scrubs en dan ook nog eens de beste rol vertolken.. Het is een op papier weinig opvallend werkje, komt uiteindelijk heel down to earth over en is juist daarom zo buitengewoon mooi.

Erg scherp geschreven allemaal, de humor is schitterend verworven in 't verder behoorlijk interessante (doch weinig om het lijf hebbende) verhaal dat heerlijk voortkabbelt. Ik ben normaal niet zo weg Natalie Portman als actrice, echter weet ze haar rol hier ontzettend leuk in te vullen en kan ik ook voor haar wel een complimentje kwijt.

Behoorlijk opvallend verder waren; de soundtrack, de visuele klasse en de rust die de film constant uit weet te stralen, wat een fijne film . Ook leuk om Sheldon uit TBBT langs te zien komen..grappig stuk!

Lastig om te waarderen. Filmpje in de lijn van Fred Vogel's werk (zijn stem is nog via de radio te horen in de film), dus dan weet je wel hoe laat het is. Zieke, sadistische, vrouw-onvriendelijke en ronduit gestoord gorefest. Simpele SOV stijl, maar wel zeer apart in elkaar gegooid en niet altijd even goed volgbaar. Het gebruik van zijn dochtertje is nogal smakeloos, maar dat spreekt voor zich. Maakt deel uit van een trilogie (dit is dan het laatste deel), maar heb de andere twee delen -beide shorts- niet kunnen vinden. Misschien was deze Gateway Meat dan iets beter te volgen, maar vraag me af of het effect zou hebben gehad op de eindscore.

Ééntje voor de gorehounds die het graag compleet houden.

Tweede film van Argento, tweede deel in de zogehete ''Animal-trilogy'' en bijna op niveau van zijn geniale debuut. Het is lastig om je vinger op de zere plek te leggen, aangezien het over de gehele linie genoeg herkenbare Argento-elementen bevat, een geniale score van Morricone (wmb zijn beste) en prachtig gedetailleerd kleurgebruik in met name de aankleding van de film. De Arrow Video release doet de film eer aan. Sfeervol geschoten in een betoverend mooi Turijn en met prachtige, indringende POV-shots en close-ups van lijdende slachtoffers aangevuld. Toch voelt het op alle fronten als een (klein) stapje terug t.o.v L'Uccello dalle Piume di Cristallo (1970) . Argento laat zelf weten het een 'te Amerikaanse' film te vinden, en daar zit wel iets in. Ook het ontbreken van Oscarwinnend cinematograaf Vittorio Storaro is een gemis, Erico Menczer pikt het prima op, maar er mist een bepaalde eigenzinnigheid. Argento was er alles behalve tevreden mee, maar toen het (opnieuw) een groot succes bleek te zijn, sloeg dat wel een beetje om Soms hebben de fans gewoon gelijk!

Bij Gekijôban Poketto Monsutâ: Myûtsû no Gyakushû (1998) stelde ik nog dat het ''er niet echt voor heeft gezorgd dat ik de laatste 20 jaar aan Pokemon-films wil inhalen.'' Twee dagen later en ik zit aan de tweede film... misschien zit ik in een ontkenningsfase en heb ik sterk behoefte aan nostalgie. Dan is deze in ieder geval een betere match dan de eerste film. Deze voelt heerlijk groots, avontuurlijk en minder pretentieus (dat georeer van Mewtwo...) aan en sluit moeiteloos aan bij het gevoel van de serie zoals ik hem mij herinner. Visueel meer details, muziek (hoewel cheesy, met name de gezongen delen) voegt echt iets toe en de humor weer heerlijk flauw.

Een tijdje terug in een nostalgische bui alle Nederlandse seizoenen van de OG Pokemon binnengehengeld, maar verder dan een paar afleveringen kwam ik niet. Niets ten nadelen van de serie, maar op jongere leeftijd doet het er niet zo toe dat alle afleveringen (more or less) op hetzelfde neerkomen. Zo kon ik ook gerust kijken naar een gevecht in Dragon Ball Z die over 2480 afleveringen werd uitgetrokken. Nu trek ik dat iets minder en is de tijd er ook niet naar, maar warmere herinneringen aan kijkvoer uit mijn jeugd zijn bijna niet mogelijk. Pokemon stond helemaal centraal en zo zal dat voor de meeste mensen van mijn generatie wel gelden. Nog steeds kan ik genieten van die te flauwe humor, de verschrikkelijke Nederlandse dub en uiteraard het wereldje waarin het zich afspeelt. Maar dit bleek uiteindelijk niet dé film te zijn die ik vroeger ontelbaar vaak heb bekeken, volgens mij is dat dan: Mewtwo vs Mew, maar dat is dus geen officiele film(?) .

Mewtwo Strikes Back heeft er verder vooralsnog niet echt voor gezorgd dat ik de laatste 20 jaar aan Pokemon-films wil inhalen.

Tegenvallend.

Het heeft een aantal fraaie momenten, maar slaat voor het grootste gedeelte de plank volledig mis. Zo lijken ze alles veel te serieus te nemen, is de cast droevig en laat het steekjes vallen in de vormgeving.

Het ziet er namelijk vaak best tof uit, leuke kleuren en foute (game-achtige) special effects met een hoop charme. Kan ik altijd wel waarderen. Denk altijd meteen aan Ultraviolet, een film die daar écht heerlijk in is . Maar dat weet het absoluut niet vast te houden, soms is het zelfs oerlelijk.

De cast, met Bai Ling voorop, is behoorlijk frustrerend, de onkunde waarmee hun het verschrikkelijke script opdreunen is tergend voor de kijker. Ik hou van slecht acteerwerk, kan voor mij een toegevoegde waarde hebben, echter was dit op een verkeerde manier slecht. Voeg daar een stel debiele personages bij (gokverslaafde broertje ) en je aandacht komt op de verkeerde dingen.

Het verhaaltje is prima, de setting is behoorlijk te pruimen en de actie zelf ook aardig te noemen. Echter is de regie behoorlijk zwak waardoor er soms op klungelige wijze wordt omgesprongen met een toffe actie. Wel een aantal leuke kleine 'truucjes', maar niet genoeg om op dat vlak iets bovengemiddeld te brengen.

Als King dit einde werkelijk zo heeft geschreven, dan stelt Flanagan mij teleur; had hij maar de ballen om te zeggen dat het een compleet achterlijke conclusie van het verhaal is. Echt waanzinnig slecht. Mocht dit er zelf bijgeschreven zijn, dan is dat extra pijnlijk. King zelf stelt overigens in geen enkel geval teleur; ben zelden onder de indruk geweest van zijn verhalen. Ik heb ook zelden de neiging gehad om bij een film, die ik verder érg goed kon hebben, maar zelf een punt te zetten. Ergens rond de crash tegen de boom... dat was er wel één. Er gaat gewoon een hoop van het mysterie / het bovennatuurlijke verloren wanneer je het allemaal zo wilt afronden en kapot relativeren. Met een afschuwelijke voice-over en tenenkrommende 'empowerment' van de protagonist in die rechtszaal. Ik was gewoon fysiek aan het cringen. Tot aan dat einde was het echter een fijne film die nauwelijks onderdoet voor Flanagan's overige werk. Het blijft een regisseur die zich altijd prima lijkt te redden, maar wel moeite heeft om écht onderscheidend / bijzonder te zijn.

Een moordenaar in een rolstoel... best origineel. Met een beetje research kwam ik uit op Hellroller (1992) (ja ja.. episch), maar verder dan dat kom ik niet. Dat heeft deze Getting Schooled dan een beetje mee, maar verder is het een nogal flauw B-filmpje. De 80's setting komt, met name door het gebrek aan budget, zelden uit de verf. Vrij irritante en clichématige personages, maar nergens clever genoeg om ermee weg te komen. Toch vrij essentieel in een ''komische horror'', al kun je dat al tijdens de eerste vijf minuten in twijfel trekken wanneer Ron Jeremy een klein rolletje blijkt te hebben.. Behoorlijk sneu.

Monumentale genrefilm. Dit zou de blauwdruk worden van vele komische kung fu vampierfilms die uit de (globale!) populariteit van deze film geboren werden. Een subgenre met zeer specifieke regels die makkelijk aanneembaar zijn, maar vanuit vele mythes afkomstig. Essentieel is die kennis niet, maar interessant is het alleszins. Het zegt veel over de kwaliteit van Mr. Vampire dat dit in het westen aansloeg; er zit een enorme culturele kloof in de inhoud (de humor, de gedragingen / verhoudingen van personages, laat staan de manier waarop de vampieren ''werken'') maar de stijl is zo overtuigend, energiek en retestrak geregisseerd, dat het volledig overkomt. De Eureka! release is haarscherp... bijna té clean. De sets en effecten worden er niet realistischer op; je houdt niemand meer voor de gek met die ''bakstenen'' wandjes. En toch zie ik ze graag zo.

Op de handrem. En zelfs dan nog bikkelhard over de ''actie knallers'' van de veel geprezen Hollywood zomer periode walsen. Zonder enige kennis van het hele Ghost Rider gebeuren valt een zinnige review nauwelijks uit 't toetsenbord te krijgen. Wat echter onlosmakelijke verbonden hoort te zijn aan dit soort rauwe (Anti)helden, is een losse en über dynamische visuele stijl. Dus...wie anders dan Neveldine & Taylor? Erg rustig vergeleken met hun eerdere werk. Precies in de lijn der verwachtingen laten ze dat dus een beetje varen. De gehate 'water bij de wijn' doet er gelukkig dit keer niet al te veel aan af, want ze worden aan de lopende band slechter gemaakt. Blockbusters voorop.

Eigenlijk niet verwacht dat dit nog zo leuk zou zijn. Onlangs bijvoorbeeld ook BTTF bekeken, maar die film ging het minder goed af zonder dat stukje jeugdsentiment. Met Ghost Busters heb ik ook niks, daar ben ik iets te laat voor geboren denk ik. Wel veel van meegekregen (je ontkomt er niet aan, is toch een behoorlijke pop/geek culture reus), dus de meeste hoogtepunten en de quotes ken ik al. Anyhow: ook zonder dat stukje jeugdsentiment is dat enorm vermakelijk. Lang niet alle effecten blijven overeind, maar alle practische fx blijven sowieso genieten. Vond Murray alleen niet zo lekker werken. De overige Ghost Busters waren veel lolliger en vond ik beter bij hun karakter passen (zowel qua uiterlijk als delivery). Niet verwacht dus, maar ben nu wel overtuigd van z'n reputatie. Tweede deel mag er ook aan gaan geloven! Ben nu wel bang dat de ''nieuwe Ghost Busters'' ook voor mij erg gaat tegenvallen..

Grappig dat het altijd over Martyrs moet gaan (en ik doe lekker mee). Waarschijnlijk de minst typische Laugier-film... en toch z'n meest succesvolle. Je hoort zelden iemand over Saint Ange, laat staan The Tall Man (die ik nu heel graag wil herzien) en Ghostland past prima in het verlengde van die twee. Super (maar dan ook echt súper) stijlvolle genrefilm met een geweldig laawaierige geluidsband. Hij schuwt de genreclichés absoluut niet, maar buigt ze kundig om in z'n voordeel. Het voelt nergens aan als een ABC'tje. Het is precies waar het dit jaar nog aan ontbrak: een creatieve (in de details) take op een reeks bekende ideëen, vakkundig in elkaar gedraaid door een 'zeldzaam' bekwame moderne horrorregisseur. Meer van dit, gaarne!

Damn, die Carpenter...! Écht een film voor hem. Lijkt een mix van allerlei andere films uit z'n eigen oeuvre met een sterke hang naar post apocalyptische films uit Italië (vooral 80's). Heeft zich qua cast ook niet bepaald ingehouden. Vreemde keuzes zoals Statham en Ice Cube pakken goed uit en Pam Grier is altijd een fijne keuze. Flink wat nonsens, goedkope decors, rebelse mutanten, foute rock en genoeg blood & guts.

Saai. Karloff loopt er als een gebochelde zombie bij, wat leuk oogt, maar voegt werkelijk niets toe. Af en toe een sfeervol setje, met veel mist en vrij duister, maar wordt continue verstoord door theatrale performances. Met name Dorothy Hyson is een stoorzender. Dat soort rollen maken de films uit deze periode onkijkbaar als horror. Pijnlijk slecht en misplaatst geacteerd. Misschien in een verkeerde bui, maar kon hier vrijwel niets mee.

Best leuk, maar in vergelijking met deel 2 gaat het toch iets omlaag. Vooral het feit dat de Ghoulies zo onbelangrijk blijken, maakt dit deel tot de mindere. Ze zijn namelijk héél erg leuk! Dus waarom op de achtergrond houden? Lekker uitbuiten lijkt mij een beter plan.

Het hele bezeten verhaaltje is niet hetgeen waar je je gram uithaalt. Dit kijk ik vooral om de cheesy sfeer en dito effecten. Hoewel de Ghoulies er nog zeer fraai uitzien, zijn de overige lichtstralen (de 90's he) weer opvallend fout . Het is vermakelijk, maar de sympathie dat zo'n tweede deel weet op te roepen komt hier niet kijken.

Daardoor stijft dit deel niet boven de middelmaat uit. Helaas!

Tony's Cinema Trash: Ghoulies I & II - tonypulp.blogspot.com

Geweldig tweede deel! Op alle fronten beter, eigenlijk. De Ghoulies zijn prominenter aanwezig waardoor de 'fun' al een stuk beter overkomt. De setting, op een kermis, is daarbij perfect gekozen. Hier kunnen ze, als typische gremlins eigenlijk, compleet losgaan.

Losgaan blijkt aan het einde nog een understatement te zijn. Dat grote rubberpak was echt de kers op de taart . Verder is de cast een stuk leuker aan het spelen en ligt het verhaal er nóg minder op.

Hopelijk kom ik deel 3 en 4 nog een keer tegen en gaan die een beetje op dezelfde voet verder. Héél fijn dit!

Tony's Cinema Trash: Ghoulies I & II - tonypulp.blogspot.com

Prachtig

Het verhaal is verfrissend, niet direct doordat het origineel is maar door de manier waarop het word gebracht, je moet je aandacht er goed bij houden want de film springt zonder aarzeling heen en weer tussen gebeurtenissen en dat zorgt menig keer tot verwarring.

Heb verschillende malen flink moeten nadenken waar ik naar zat te kijken en wat er hiervoor was gebeurd.

Een enorm pluspunt aan deze film zijn de mooi geschoten beelden.

Echt prachtige, goed bedachte scénes komen voorbij die op een waanzinnig mooie manier in beeld worden gebracht.

Het is een genot om naar te kijken, mede dankzij de sterke acteerprestaties is dit er éen die op bijna alle fronten goed scoort.

Ook hangt er een erg goede sfeer gedurende de hele film, mede dankzij die prachtige beelden zul je geboeid blijven kijken.

Je hoeft trouwens geen echte horror te verwachten, zoals vele aziatische horror films is het gewoon een thriller met heel wat drama, en ik hou er wel van.

Een dubbele (ja je leest het goed, als het er al niet meer zijn) plottwist maakt het allemaal nog even af, de eerste komt niet geheel onverwachts maar de tweede kwam wel goed aan.

Omdat het uit 3 verhalen bestaat kreeg ik nooit het idee dat het saai of langdradig was, net op tijd werd er overgeschakeld naar een nieuw gedeelte.

Er waren slechts 2 scéne's die echt voor horror tellen, en die scoorde op dat vlak ook erg goed, 2 momenten die de intentie hadden eng te zijn waren dat ook, jammer dat het niet vaker voorkwam

ik klink heel positief maar de film heeft wel 1 groot minpunt, hij was té verwarrend, een daarom op momenten vermoeiend om naar te kijken. en dat is jammer want de rest is echt geweldig..4*!

Ik mis de magie.

In sommige gevallen heb ik slechts één reden nodig om een film te kijken, in dit geval heet deze reden Zooey. Mooiste actrice op dit moment, ik ga niet lopen kwijlen over alles wat zo geweldig is, daar zit niemand op te wachten.

Wat ik belangrijk vind in dit soort werkjes is de charisma van de hoofdpersonen, de connectie die ze met elkaar hebben. Dit alles verpakken in een humoristisch geheel met visueel vlotte en handige spelingen. Dat bracht (500) days of summer allemaal perfect, hier schiet het eigenlijk té vaak mis om enigzins in de buurt te komen van (500)...

Futloze acteur, die Dano, de verbijstering waarom iemand zoals Zooey dan voor zo'n saai geval kan vallen blijft dan ook een raadsel, er valt geen reden voor te vinden. Wat iets afdoet aan het romantische aspect, gelukkig zijn er genoeg sterke en humoristische rollen om dat gat op te vollen. Vooral Goodman deed dit erg sterk.

Een weinig duidelijk verhaal, die eigenlijk hangt tussen op een leuke manier vaag en onsamenhangend vreemd. De zwerver, Chinese baby.. op een bepaalde manier wel een bijdrage. Leuk qua toon, maar ook qua inhoud, je kunt er zelf wel wat achter verzinnen.

Al met al een film die voor het grootste gedeelte gered moet worden door Zooey, echter met hulp van leuke humor en een vlot verloop.

Prima werkje.

Vrij standaard, dat wel. Het kent weinig hoogtepunten, op het einde na waar alle remmen even los gaan. Maar verder is het tempo gelukkig vlot genoeg en de spanning is op een redelijk constant niveau aanwezig waardoor de film nergens verveeld. Het verhaal is een prima basis, goed uitgewerkt maar nergens spectaculair.

Het einde maakt een hoop goed, wellicht visueel niet zo heel netjes maar het toont wel aan dat ze lef hadden. Eindigen op zo'n over-de-top manier met flink wat misplaatste effecten. Ik kan het wel waarderen.

Het hangt, zoals wel vaker, een beetje tussen een drama en horror in. Gecombineerd gaat dit prima, maar soms lijkt het wat besluiteloos, vooral in de afwisseling van spannend/rustig had ik nogal eens het gevoel dat het misplaatst was.

Door het einde nog een kleine 3.5*

Yamaguchi Wow! Toegegeven: als een verrassing komt het niet. Yamaguchi nu tweemaal aan het werk gezien met Chiba (Karate Bull/Bear Fighter films) en beide keren overtuigend. Nu met Meiko, dé exploitation heldin bij uitstek, is het een voorspelbare uitslag. De straten van Tokyo (Ginza gebied) lopen over van neon, paar keer prachtig gecombineerd met de regenval. Zie het prachtige (lange) shot richting het eind met Meiko en paraplu. Betoverend! Evenals de soundtrack. Theme song gezongen door Meiko zelf.

Voor het grootste gedeelte een niets aan het hand filmpje, maar wel met enkele momenten die eruit springen. Zoals de kennismaking met Watase, of de scene waarin bekend wordt dat ze een ex-con is. Heerlijk maniakaal (en toch ingetogen) gespeeld door Meiko. Hoogtepunt is echter de climax, met extra aandacht voor de dood van Owada!! Zou Argento hebben gekeken? En dan die biljart-match... ik kan nog hééél lang doorgaan.

Die chan is ook echt geweldig zeg.

Aantal briljante scénes, vooral die aan het begin en einde natuurlijk! Legendarisch haast, wat die man allemaal voor elkaar krijgt is geweldig. Grootste troef ook voor dit verder nogal standaard werkje.

Vooral het humoristische aspect weet niet altijd te overtuigen. Soms best grappig maar vaak nogal onbenullig en gewoonweg niet leuk genoeg. Maar het houdt alles wel lekker luchtig en uiteindelijk draait het toch slechts om de actie, en die is heer-lijk!

Dikke 3.5*