Meningen

Enige leuke is de cast ja, erg tof zelfs op dat vlak. Austin en MJW zijn top namen voor zo'n overduidelijke low budget flick waar redelijk simpele actie gepaard gaat met vele cheap shots wanneer het op de humor neerkomt, hoewel soms wel goed droog geleverd door eerder genoemde . Simpele look, probeert veel te verbloemen met flashy effectjes, eigenlijk die typische trukendoos die wordt opengetrokken maar zoals wel vaker weinig succesvol is. De doelgroep is duidelijk, fans van deze beide heren zullen zich prima vermaken, een ieder ander doet er goed aan om het te vermijden.

Teater City is plot-wise met afstand het gaafste werkje uit de Necrostorm stal. Perfecte setup voor zo'n sick & twisted SFX showreel. Naast de eigenzinnige aankleding is het qua narratief ook met veel lef (vooral op gevoel) gebracht. Wordt hier veelal als negatief ervaren, maar is wat mij betreft iets wat niet anders had gemogen.

Met afstand het meest briljante trashy gebeuren uit de 21ste eeuw. Troma on steroids, zo zie ik het. Geen remmen, een steile heuvel en een hoop rottende dierenlijken onderweg. Dat is hoe The Taint is.

Geen aanrader, voor niemand niet. Als dit wordt opgepikt voorzie ik tal van 0,5jes die rondvliegen, besmet en moordlustig maar met een babyarm als geslachtsdeel. Ik kan niet eens meer normaal typen na dit gestoorde gedoe, Drew... you are one messed up kid.

Gelukkig is het relativeren mij niet vreemd, stel dat je dit allemaal serieus zou nemen ... Met een team dat zoveel bizarre ideeën ook werkelijk tot uiting brengt, beloon ik dit soort ongeremde cinema maar al te graag met het maximale, dat heeft het verdient. Trash-classic in de maak, pfoeh.

Out of the ordinary: The Taint (2010) - tonypulp.blogspot.com

Geen idee of dit een vervolg is op Tazza (2006) , maar deze is in ieder geval prima op zichzelf te bekijken. Hoog style of substance gehalte en dus vrij typisch Zuid-Koreaans. Grens tussen mooi / kitscherig is flinterdun, maar juist in dat gebied vind ik het interessant worden. Veel gekunstelde overgangen en ook hier geldt dat het een hate it or love it gevalletje is. Wel érg lang, je hebt het gevoel dat de film al driemaal had kunnen eindigen. Twijfelde lang tussen 3* en 3,5*, maar krijgt het voordeel van de twijfel. Toch wel erg charmant gokfilmpje, die een mix vormt tussen drama, romantiek, misdaad (ruw randje, film switcht regelmatig van glossy naar rauw) en komedie. Een genre an sich bijna; dat gambling / hustler gedoe. Erg boeiend gebeuren, zelfs al snap ik geen reet van het spel dat ze spelen

Zoals verwacht is dit eindelijk weer eens een romcom die doet wat het moet doen. Binnen het basis principe gokken op de scherpte van de cast. En die is er! Grace blijft in het verleden hangen qua rollen en aan zijn sterke cynische gevoel voor humor is niks verandert. Palmer is qua casting ook spot on. Had ook best in Twilight mogen spelen. Lijkt een beetje de knappe zus van Stewart en dan ook nog eens mét emoties! Say whattttttt. 80's setting werkt ook lekker. Erg fijn filmpje

Indonesische horror is erg upcoming. Internationeel zetten ze zichzelf steeds beter neer. Hoewel ze er nog typische kwaaltjes op na houden, wordt er met Takut een fijn representatief rijtje neergezet.

--Show Unit--

Rako Prijanto mag het spits afbijten met zijn short. Wat meteen opvalt is z'n keuze voor zwart/wit, met enkele kleuren die af en toe opdoemen. Het zet een aardig sfeertje neer in een verder weinig boeiend verhaaltje. Het kabbelt wat voort maar weet weinig indruk te maken. 2.5*

--Incarnation of Naya--

Next up is Riri Riza met een vrij traditioneel opgezet spookverhaaltje. Voor een kortfilm heeft het een wat lastig neer te zetten idee, er is namelijk maar weinig tijd om als kijker helemaal op te gaan in het gebeuren. Hoewel er een zeer gaaf en suspense vol stuk volgt, blijft het een beetje aan de vlakke kant. Fijn geschoten en vlot verteld, maar niet meteen het beste wat deze groep filmpjes te bieden heeft. 3*

--Peeper--

Hier begint Takut zichzelf te verbeteren. Een erg vlot en geinig verhaaltje over een iets te perverse en nieuwsgierige bewaker. Neemt een gave wending wanneer hij de kans krijgt om een kijkje te nemen in de kleedkamer van een bekende danseres. Hoe deze danseres aan haar uitstraling en talent komt wordt voor hem al snel duidelijk, erg luchtig filmpje met een klasse einde. 3.5*

--The List--

Meestal zitten er in dit soort verzamelingetjes van short films een uitschieter naar boven, en één naar beneden. The List werd de eerste die er voor mij echt bovenuit sprong. Hoop viezigheid met insecten, vrij misselijk gedoe voor de mensen die niet zo'n fan zijn van glibberige of harige beestjes. Heel sfeervol neergezet, de meneer met de dikke snor (die meester is in de zwarte magie) trakteert de kijker op genoeg leedvermaak. 4*

--The Rescue--

Het kortste filmpje, en misschien maar goed ook. Niet dat ik er niets aan vond, integendeel, het heeft gewoon zo weinig te vertellen. Na een korte monoloog weet je waar je aan toe bent en wat volgt zijn 2 handjes vol zombies en een handje vol gewapende militairen. De look van de geïnfecteerde is erg geslaagd en ook de grauwe look werkt erg goed mee. Het ontbreken van opvallende gore is geen verschikking want daar hebben ze een stel broers voor ingeschakeld... 3.5* voor deze.

--Dara--

En die broertjes staan bekent als The Mo Brothers. En dan heb ik alle reden om vrolijk te worden. Onlangs gooide ze grote ogen met hun gory flick genaamd Macabre (2009) . Een heel fijn splatter festijn die gebaseerd is op hun eerdere short... Dara! En na het zien van dit kleine werkje zie je meteen waarom het budget voor de gebroeders beschikbaar kwam: wat heerlijk was dit Toch wel de grote heren binnen de Indonesische horror, met hun kunsten toveren ze gave gore op het scherm en een fantastische killer lady. Heel fout (gemoedelijk) sfeertje dat al haar praktijken compleet bedekt, de krankzinnigheid straalt er voor de kijker echt vanaf. 4.5*

Dit soort verzamelingetjes van shorts zijn altijd érg handig om eens een kijkje te nemen tussen al een handjevol aankomend talent. Thailand deed dat al op geweldige wijze met de Phobia films en nu komt het label van niemand minder dan Brian Yuzna (zo ben ik hier gekomen) met een fraaie Indonesische variant. Robby Ertanto (The List) en Ray Nayoan (Peeper) zijn namen om in de gate te houden, hebben hun idee erg fijn uitgewerkt. Dat de short van Kimo Stamboel en Timo Tjahjanto zo goed zou worden had ik welk verwacht, dat zijn echt namen die je voortaan niet mag missen. 4* gemiddeld.

Eens met Boromir hier boven. Toch wat apart om dit soort films neergesabeld te zien worden. Meestal is een score tussen de 1-2 sterren met een aanzienlijke hoeveelheid stemmen een waarschuwing, maar ik vind het vaak de gok nog wel waard. Zo ook hier. Iedereen ziet waar de schoen wringt: ellendige special effects. Zo lang Mulcahy (echt iemand van uitersten) het houdt op practical effects is het zeer aangenaam. Ook richting het einde met de slijmerige, alien-like creaties is het smullen. Maar de effecten die uit de bakbeesten van eind jaren 90 gepompt worden... het houdt niet over. Verder een film die zich aan alle regeltjes houdt. Simpel, straight forward monster flick.

Get that pussy off the table Zo zie ik ze graag. Lekkere vlotte, over de top, über-sfeervolle en bovendien opvallend gory demon-horror. Behoorlijk in de stijl van Bava's meesterwerk Dèmoni (1985) die 10 jaar eerder uitkwam. Leuker dan Bordello of Blood (1996) trouwens, die ik (ondanks een grappige Miller) iets minder vond. Met name omdat dit ''eerste deel'' iets donkerder is qua toon. Deze voelt ook veel meer 80's aan dan Bordello of Blood, die qua humor en effecten zich veel meer in z'n eigen tijd begeeft. Vreemd, aangezien ze beide van Adler zijn met slechts een jaar verschil. Misschien ligt het aan mij .

90's blaxploitation. Of nja, meer black pulp. In de stijl van de vele andere anthology films, maar nu met een sterke raciale en culturele ''boodschap''. Police brutality, huiselijk geweld, gangs... wat dat betreft juist erg in de stijl van blaxploitation films. Maar ditmaal met een typische 90's knipoog. Super cheesy met veel ludieke effecten. Met name die in de tweede short, met de stiefvader die op brute wijze in elkaar wordt gevouwen en de derde met charmante stop motion effecten springen er voor mij bovenuit. Deze periode is rijk aan dit soort films. Vaak zijn ze pijnlijk overlooked, maar deze Tales from the Hood valt in dat opzicht nog wel mee.

Mehhh. Cundieff mag zijn (beste) kunstje nog een keer overdoen. Maar waar hij halverwege de jaren 90 hele charmante pulp met daaronder wat (zwart)maatschappelijke kritiek afleverde, neemt dat tweede hier de overhand... en dat komt de film absoluut niet ten goede. Eerste short is inderdaad de leukste, maar ook die is voor 90% een (hele kwade) geschiedenisles. De tweede (''Medium'') heeft nog wel een grappige wending, maar lijkt om budgettaire redenen niet helemaal los te gaan. Vanaf de derde gaat het eigenlijk pas echt fout met een flauwe vampier twist waar vervolgens helemaal niks mee wordt gedaan(???). Maar als kers op de bedorven taart is de laatste in de rij, geregisseerd door Cundieff. Het achterliggende idee is niet eens zo slecht, maar de uitwerking en de look van deze short is verschrikkelijk, als een aflevering van As the World Turns. Jammer, want het eerste deel had een beter vervolg verdiend... zeker als je er 23 jaar over na hebt kunnen denken.

Sinds Trick 'r Treat is dit dé titel die voor de volle 100% inzet op de traditionele Halloween sferen. Dat betekent rottende tanden bij alleen al het aanzien van al het snoep en de lacherige rillingen bij de nostalgische sferen van pompoenen, spookjes, heksen en skeletten. De laatste jaren maken de anthology films weer furore en Tales of Halloween is daar geen uitzondering op. Sterker nog; het is één van de leukere genrefilms van dit jaar. Met enkele verrassende regisseurs (alhoewel geen échte zwaargewichten) en een stel héérlijke cameo's is het een feest der herkenning.

Voor de kenner is het een volle BINGO-kaart aan het einde van de rit. Wie nog meer herkende de betoverende stem van Adrienne Barbeau (The Fog), die hier op soortgelijke wijze de boel via de radio aan elkaar praat?! Of de vader in Ransom of Rusty Rex, gespeeld door John Landis! Met verder nog Lin Shaye, Joe Dante, Adam Green en Stuart Gordon Oh my..! Begint al (on)smakelijk met de bijdrage van Dave Parker (Hills Run Red), kort daarna opgevolgd door één van de bekendere namen: Lynn Bousman (o.a enkele Saw delen), maar valt eigenlijk in het niets vergeleken met de rest. Toch een wat tam en flauw filmpje.

Mijn absolute favoriet is de Friday the 13th parodie van Mike Mendez. Niet meteen de meest indrukwekkende regisseur van het stel, maar wist met Big Ass Spider ook al verrassend uit te pakken met veel goed werkende (visuele) humor. Dat is hier ook weer het geval met een unieke clash tussen een flauwe Jason en Evil Dead-achtige demoon. Ook de laatste short 'Bad Seed' van Marshall (The Descent, en dus ook één van de bekendere namen) valt precies in mijn straatje. Hoewel de rest van de filmpjes ook allemaal lollig van toon zijn, is dit de eerste écht cheesy(!) aanwinst van de anthology. Deed me terugdenken aan Killer Eye: Halloween Haunt (2011)

Mochten ze dit soort namen blijven strikken, dan mag dit gerust een jaarlijks project worden! De kille oktoberdagen waren zelden zo sfeervol.

Om onverklaarbare redenen nog best vermakelijk.. Misschien is dat wel eigen aan DeCoteau. Een man met een reputatie die voor zich spreekt en een eeuwige lijst aan films die het keer op keer bevestigen. Dat zijn oudere (jaren 80) werk beter is dan de 90s en ook zeker de 00s, is geen geheim. Toch waag ik me graag met enige regelmaat aan wat willekeurige titels uit zijn 100+ films tellende pulp catalogus. Deze Full Moon productie speelt zich af in een prachtig Roemeens kasteel. De gotische sfeer maakt het brallerige verhaaltje makkelijk uit te zitten. Voor de liefhebbers van idioot schrijfwerk is er ook weer genoeg te genieten. Die 'bully' is bijvoorbeeld schitterend dom, maar past perfect in DeCoteau's universempje.

Hollywood restjes.

Ik herken Carrie, I know what you did last summer, zelfs Jennifer's body (al is die natuurlijk later verschenen) en April's fools. Maar daar kunnen nog tal van andere titels zich bij aansluiten. Wat resulteert in van alles en nog wat, maar uiteindelijk op elk vlak nét niet.

Het verhaal volgt hetzelfde pad als elk ander inspiratieloos gedrocht, vuurt continue clichés om je oren en bevat heerlijke onnatuurlijke dialogen die bol staan van stupiditeit. Geen horrorfilm kan zonder, toch? Echter ontbreekt het compleet aan sfeer, heeft het absoluut geen leuke kills (om nog maar te zwijgen over de manier waarop alles tot stand komt en in beeld is gebracht) en slaat het einde compleet de plank mis, wat een onzin.

Hoopte op een 'aardig' tussendoortje, maar zelfs aan die eis kan deze inspiratieloze prent (of liever gezegd samenraapsel) niet voldoen.

Eigenlijk een klap in 't gezicht voor de Lee-liefhebbers. Gewoon de helft van de film geen fuck met hem van doen, met dat kitscherige gedoe rondom die ketting. Wanneer hij dan eindelijk aan de bak kan, is het weer fijn. Niet dankzij de choreografie, die blijft flets, maar de uitstraling van Bruce is legendarisch en de gehele sfeer van de film is uitermate karakteristiek. Kan wat betreft het eindgevecht sowieso niet mee met Meng Long Guo Jiang (1972) en valt tijdens de resterende (groeps)gevechten soms een beetje in het niets vergeleken met Jing Wu Men (1972) . Toch aangenaam.

Diep triest..

Waar deze langharige muts alle hoge scores aan te danken heeft, is me een raadsel. Tangled mist humor, Tangled mist charme, Tangled mist vanalles...

Ben altijd in voor een animatiefilmpje, zelfs van de simpelste soort en voor ieder publiek, maar voortaan laat ik Disney weer lekker liggen. Jeuk over m'n hele lichaam van die smerige zoetsappige liedjes met teksten en melodieën om moordneigingen van te krijgen, ik zou m'n kind dit nooit laten zien.

Nu heb je een film die er ten eerste niet uit ziet, details? Nee joh, niet nodig! Lekker simpel laten, als 't maar wel met veel opvallende kleurtjes is . En ten tweede ook nog eens pijnlijk faalt op 't gebied van humor. Waar zijn de verrassingen, waar zijn de opmerkingen waarvan je denkt; yeah, lekker gevat! Of waar zijn de funny side-characters? He-le-maal nergens! Die Kameleon had wel wat potentie maar weet slechts één grijns op te brengen...

Flauwe actie, debiele moralistische ontknoping, gare liedjes, irritante personages, visueel niet om aan te zien en ook nog eens continue de reeds bewandelde paden betreden.. faal Alle Disney puzzelstukjes vallen zo op hun plaats en ik haat het, blijkbaar.

Geinig. Voor een klein prijsje de blu-ray via de Duitse Amazon gekocht. Vond het voor dat geld nog wel de moeite waard om Armstrong nog een kans te geven. De eerdere kennismaking ( Sheborg Massacre (2016) , 2.5*) overtuigde niet echt, maar die free-wheelende vorm van filmmaken trekt mij een stuk meer binnen het horrorgenre. En die verwachting wordt dan ook wel waargemaakt. Het is tongue in cheek onzin met een enorm gelimiteerd budget. Veel hit or miss grappen en grollen, maar Armstrong heeft er duidelijk plezier in. Sommige onzin is wat lastig te plaatsen, zo begint de film met een quote uit Forrest Gump en eindigt het met een quote uit Stormship Troopers 3 en wordt er gebokst met een kangeroe / kruipt er een duizendpoot uit iemand z'n plasser en moet je er niet gek van opkijken als iemand ineens begint te zingen/rappen. Alles heeft z'n plaats binnen dit onbeholpen universum van Armstrong.

Stiekem weer benieuwd naar z'n eerdere werk.

Revenge of Count Dracula!

Mijn 3e Lewis en ook deze is weer zeer vermakelijk. Ontzettend fout, belabberd, kwaliteit is om te janken en het verhaal slaat echt alles. Aan de andere kant; dat is Lewis in een notendop. Ondanks alles weet hij het sfeervol, vermakelijk en ontzettend cheesy te houden.

Alleen op het einde moest ik toch toegeven aan het feit dat het best beschamend is wat hij hier neerzet. Het wordt net wat lomper dan de rest en de inspiratie lijkt op, alsof hij geen enkel benul had wat te doen. Wilkinson loopt met de flinke borst vooruit haar teksten op te dreunen en komt er mee weg, ook de rest van de cast past wel in het plaatje; over-acting alom.

Twee uur is echter wel wat lang voor dit soort '60 ongein, het is absoluut kijkbaar en er zitten een aantal erg fraaie scénes in en wat vermakelijke moorden (hoewel érg schaars) waardoor het geen straf is om uit te zitten. Hoe dan ook blijf ik met het gevoel zitten dat Lewis er meer mee had kunnen doen.

Hoe hij in Gruesome Twosome leuk strooide met toffe karakters is dat hier wat afwezig. Aan het einde is het nog lachen geblazen met de oude man en zijn hondje maar verder is het behoorlijk mediocre. Weinig opvallend doch zeer vermakelijk, het blijft een interessante cineast.

Pas mijn 3e Scorsese, maar ik heb al sterk het vermoede dat ik met Taxi Driver zijn beste werk heb gezien. De Niro is sterk in al z'n melancholie. De straten van New York zijn vooral tijdens de avond/nacht uitermate mooi vastgelegd vanuit / rondom de taxi en komen de sfeer ten goede. Climax is het últieme hoogtepunt.. Jammer dat ik Scorsese verder een weinig boeiende cineast vind. De scenes overdag en de vele conversaties (die soms te melig zijn) weet hij nauwelijks interessant in te vullen en de soundtrack valt te pas en te onpas in herhaling. Herkenbaar, maar ook een zeer beperkende factor hier. Jammer, maar hij blijft voorlopig hangen op 3*

Prima NL film.

Ben er geen fan van, kan geen film opnoemen (naast flodder) die ik weet te waarderen, maar dit is een zeer behoorlijke thriller geworden. Maassen zit prima in z'n rol en Lisa Smit doet het ook erg netjes als 13-jarige Tessa.

Het verloop van de film is vrij voorspelbaar op het bikkelharde einde na dan, al bedacht ik me dat wel toen ze uit de auto stapte, dus zo onverwachts was het voor mij persoonlijk niet.

Verder weinig op aan te merken, heb geboeid zitten kijken en dat is voor een film van eigen bodem toch knap. 3.5*

Geniaal, dat is het eerste wat er in me opkomt, en dan gevolgt door FUCK YEAHH!

Wat een meesterwerk, de opzet van die poppen is leuk en zorgt voor vele grappige, lompe situaties met de welbekende humor waar niets te grof is.

Sommige liedjes, sommige personages en sommige situaties zul je nooit vergeten, dit zal aanslaan bij de meeste southpark fans..

Ik heb hem meerdere malen gezien en jaren later weet ik de nummers nog steeds uit me hoofd

Hoe komen ze er op..ik hou er van, 4.5*

Zeldzaam grappige comedy, zeker gezien het concept. MacFarlane is gelukkig een held die zijn kwaliteiten verder trekt dan het briljante Family Guy. Zelden een cast zó in z'n element gezien. Ted is extreem loveable, die bromance voel je direct en blijft de gehele tijd hangen. Tikkeltje grof en politiek incorrect? Fuck yeah. Maar alles behalve goedkoop. Een shitload aan verwijzingen gecombineerd met die trademark droge delivery en voice acting van Seth. Beste comedy van 't jaar...en waarschijnlijk wel langer dan dat.

Geinig. Dit zijn toevoegingen aan Netflix die ik wel kan waarderen. Weirde jeugdfilm die inderdaad sterk doet denken aan Goosebumps, de populaire 90's serie die tijdens het productiejaar van deze film tot een einde kwam. Als kind menig aflevering van gekeken en die intro is er één die je nooit vergeet. Sluit qua verhaal en sfeer perfect aan bij dat soort (korte) verhalen en is met die nostalgische blik nog opvallend genietbaar. Talloze waanzinnig slechte lines en cheesy effecten (de vampieren lijken uit een soort low budget toneelstuk van Cronenberg's The Fly te zijn gekomen....). Pulp voor de kids Héél belangrijk!

Iets meer van deze nieuwe Rewucki verwacht. Slecht is het geenszins, maar wel afwijkend genoeg om alszijnde gezien te worden. Maar waar hij dat (;afwijkende) consequent was bij zijn geniale debuut Aegri Somnia (2008) , zie je hier slechts flarden van zijn ideëen en stijlkenmerken terug. Daar tussen is het een iets te gewoon kat-en-muis-spelletje geworden en voelt het niet als een surreële nachtmerrie, maar als een iet wat ongemakkelijk geacteerde en soms goedkoop ogende mix van andere films. Belichting is daarin ook hit or miss, in de meeste scenes lijken de kleuren er een beetje bijgetrokken om het nog wat te doen lijken, in andere scenes evernaart het zijn kleurscenes uit Aegri Somnia, met name aan het einde van deze Tempus Tormentum, waar ik pas écht de handtekening van Rewucki 100% aanwezig zag (en geslaagd). Veel platte, directe belichting met harde schaduwen en een rookmachine die overuren draait, het werkte zeker niet in alle scenes even goed. Toch valt het, ondanks alle gebreken, wel positief op tussen alle identiteitsloze B-meuk die de markt overspoelen. Sounddesign is top, het einde is (zoals gezegd) herkenbaar Rewucki en zijn lef telt ook voor twee. Niet de ''comeback'' die hij nodig had, maar wel een fijn, experimenteel low budget projectje.

Ondergewaardeerde scream queen Caroline Williams keert terug in een voor haar bekende omgeving. Helaas ditmaal met volgespoten eendenbek (écht wat doe je jezelf aan...) en geen kettingzaag in de buurt, maar ze is nog altijd even scherp en gepassioneerd in haar rol. Zeker een compliment waard, niet veel ''old timers'' die dat nog echt kunnen/willen opbrengen. Geinig concept; blijft allemaal vrij kleinschalig en met de focus op de thema's die het aansnijdt. Gecombineerd met een wat eigenzinnige weirde vibe en wat 80s throwback elementen is het een prima tussendoortje. Bloomquist doet er in ieder geval goed aan om het in zo'n 70 minuten te proppen.

Allereerst, ik heb zeker geen liefhebber van muziek films, en al helemaal niet van enige vorm van rock..

Heb maar een klein gedeelte gezien van de film maar het was écht ontzettend grappig, die nummers werken erg goed op de lachspieren en alles eromheen is ook lekker kijkvoer

Ik ga hem zeker nog eens opzoeken om helemaal te kijken!

Zeer fraai.

In m'n oneindige queeste ( ) naar de Video Nasties, zag ik deze Argento er tussen staan! Komt dat goed uit, had 'm al maanden lang stof laten happen in de kast. Op Jenifer na (alweer een behoorlijk tijd geleden) is dit m'n Argento ontgroening *schaamt zich*.

En hoewel dit niet bekend staat als z'n topper, is dit toch echt om te smullen! Die achtervolging met de hond, of wat te denken van die idioot sterke slotscene ? Visueel is het allemaal piekfijn, doeltreffend en bovenal érg sfeervol.

De soundtrack maakt alles nog appetijtelijker en daar kan geen flauw personage of standaard verhaal iets aan afdoen. Dikke 'schreeuw naar meer', deze Tenebre!

Vervolg op het regiedebuut (South Mill District) van Meredith en de tweede in een trilogy. Micro budget stuff, maar binnen dat kader best indrukwekkend. Weet z'n beperkte middelen om te zetten in iets dat authentiek en smerig charmant is. Slijmerige gore props en wat clunky stop-motion werk zijn de terugkerende stijlmiddelen in zijn werk. Dit deel pakt alles net weer een stapje 'groter' aan en ik ben zeer benieuwd of hij het weet te overtreffen (/bekronen) met een nóg betere derde film. Ik zou vooral geen trailer kijken, dan zie je al teveel hoogtepunten voorbij schieten. Al heeft de poster er ook een handje van

Eindelijk gezien..

Geniale actie-film, had deel 3 al meerdere keren gezien maar de andere nog nooit. Duidelijk een klasse beter dit deel. Al vind ik dat er een grote misstap is gemaakt met het jongetje, wat zou hun idee erachter zijn geweest om een semi-cool bijdehand pubertje erin mee te laten spelen..irritant

Gelukkig is er bakken met actie en valt het op dat vlak ook zeker niet teleur, het kent een paar geniale momenten en alles verloopt in rap tempo zonder ergens echt in te zakken. Je krijgt gewoon de tijd niet om je te vervelen.

Mooie voortzetting in mijn poging meer van arnie te bekijken, na recent Predator en commando gezien te hebben alweer een dikke 4*.

Wat ontzettend fijn dat er kosten noch moeite wordt bespaard om dit soort films in al hun low-budget glorie zo strak mogelijk bij de fans op het scherm en in de kast te krijgen. Severin Films bracht onlangs dit pareltje (onder de regie van cultheld Bruno Mattei) op blu-ray uit met een kraakheldere nieuwe 2K scan. Zoals bekend onder de naam Shocking Dark óf met exclusieve slipcover met de schaamteloze titel Terminator 2. Destijds was het bijna een regel dat je als ''kleinere'' producent het beste je pitch kon starten met: het is een low budget versie van *insert grote Amerikaanse genrefilm*. Iets unieker was het wel dat je als screenwriter de opdracht kreeg om het op die manier in te vullen, er was volgens Rossella Drudi nauwelijks ruimte voor eigen inbreng. Het moest een mix van Alien(s) en Terminator worden. Al wist ze er wel een tijdreis-element in te verwerken... (wat ironisch genoeg leidt tot de meest Terminator-esque momenten in Venetië... dat loopje ).

Het merendeel is dus overduidelijk gebasseerd op Alien(s) met het laatste kwart een Terminator ''wending'', waar dus de schaamteloze en misleidende promotie uit voort is gekomen. Een kwalijke misconceptie is dan dat het iets met de producer of (al helemaal te gek voor woorden) de regisseur te maken heeft. Dat soort zaken liggen toch echt een paar stations verder (distributeur o.a). Niet geheel verrassend was het publiek niet heel blij met deze aanpak, maar door de jaren heen heeft het toch een grote cult following opgebouwd.

Het gebrek aan budget laat zich vooral merken aan de hoeveelheid dialoog, er moet toch iets gevuld worden wat er niet is. Buiten de prachtige setting (een oude kerncentrale in Italië en uiteraard Venetië) en degelijke aankleding, vallen de creature effects ook wel op door hun hoge rubber-gehalte. Nu is het ook wel aan de kijker om genot te halen uit de kleine dingen, en dat type genreliefhebber is tegenwoordig helaas niet meer echt actief op Moviemeter, terwijl er op veel verschillende fora en groepen een kleine aardbeving plaatsvond toen dit roestige pareltje zo'n release kreeg... Het is soms wel fijn om te weten dat je niet de enige kneus bent die hier z'n zuur verdiende centen blind tegenaan pleurt

Een echte oddity. De blanke kannibalen met een extreem gebrek aan ritmegevoel staan garant voor wat smakelijk gelach. Blijkbaar gebruikte Jesús Franco voor Mondo Cannibale (1980) dezelfde groep kannibalen en hadden ze tijdens het draaien van deze Cannibal Terror geen compleet script, maar werd het on the go bedacht. Die stuurloosheid is énorm duidelijk zichtbaar in het eindresultaat. Het kabbelt allemaal een beetje voort en de volgorde van sommige scenes is soms verbijsterend dom. Zo zien we eerste de verkrachting van een vrouw en in de volgende scene staat ze weer te feesten met de groep waaronder haar verkrachter. What?! En het mooie is; het kon die Italianen geen fuck schelen. Goedkoop opnemen, goedkoop afronden. No questions asked.