Meningen

Gave hongkong actiefilm.

Ben er niet direct fan van maar zie af en toe best graag een film als deze. Erg knappe scénes, ontzettend strakke actie en een geweldig einde. Verhaal had op momenten iets interesanter gemogen naar mijn smaak maar echt klagen hoor je mij niet.

Genoeg te zien en dat is nog altijd het belangrijkst.

4*

Raunchy fuck fest! Ayer's stijltje bevalt me wel. Daarnaast vind ik -blijkbaar als één van de weinige- Arnold écht heel erg op z'n plaats. Die oude kop maakt hem de perfecte vigilante! Niet kunnen acteren my ass. Het is meer dan je regeltjes netjes opdreunen. Wát een vent staat daar voor de camera. Een ongekende luxe voor Ayer, die er een hoop bikkelharde momenten aan op weet te hangen. Plot ondergeschikt gemaakt, volle style over substance... I like! Één van de tofste actiefilms van de laatste jaren. Niet geheel toevallig met een man die een ongekende revival meemaakt.

Geniale West. Alweer. Was nochtans redelijk sceptisch, terwijl hij zich keer op keer heeft bewezen doorheen zijn oeuvre. Met als absoluut hoogtepunt uiteraard House of the Devil, misschien wel de beste horrorfilm van de laatste twee decennia. Hier waagt hij zich aan een found footage achtige flick, maar hangt dat listig op aan een 'item/raportage' formaat waarin hij in ieder geval niet het excuus voor zichzelf ophangt dat het er niet mooi uit hoeft te zien. Betekent dat er gewoon fraaie beauty's (fillers, tussenshots) worden geschoten en gebruikt en er genoeg ruimte is om alles gewoon mooi uit te lichten en neer te zetten. Maakt het misschien iets gemaakt en glad, maar dat mag. Gaat nergens ten koste van de geloofwaardigheid, iets waar zo'n reli-gekkie concept volledig op teert.

Ben sowieso wel fan van dit soort werk, denk aan Red State (2011) en Holy Ghost People (2013) . Vind ik deze nog het beste uit de verf komen, met flinke credits voor een scherpe West. Doing his thing

Leuk!

Eindelijk eens kunnen zien. Zombie Hunter Rika is een erg fijn japans zombiewerkje, best te vergelijken met Zombie self-defence force. Geinige personages, véél bloed en een goed hoopje zombies.

Constant met een vleugje humor en continue met een emmer bloed in de buurt om het rond te smijten over alles wat nog wit is. In dat opzicht word er dus niet ingehouden. Al is de gore verder niet bijzonder, het zijn vooral weer de rode fontijnen die je bezig moeten houden. Ik hou er wel van en heb me dan ook zeker goed vermaakt.

Leuk tussendoortje, op geen enkel vlak een uitschieter, maar het kijkt vlot weg. 3.5*

Helaas een behoorlijk formule-werkje dat nergens buiten de lijntjes gaat en braaf alles uitvoerd. Wat dan de film red is de geweldige sfeer en samenspel van muziek met de prachtig in beeld gebrachte scénes. Anna is een nogal karakterloos personage en de nodige clichés zijn er weer bijgetrokken maar dat neemt niet weg dat het geheel gewoon meer dan prima is uitgevoerd.

De sfeer is echt voelbaar en dat is knap voor elkaar gekregen, aangezien het gehele concept alles behalve verassend is, wat de meeste films in dit sub-genre missen is hier wel aanwezig en dat is sfeer, Saint ange presteert dan ook boven gemiddeld.

Concluderend, er zit een duidelijke vleug Laugier doorheen en dat maakt het als fan van zijn ''martyrs'' toch het bekijken meer dan waard. Het mag dan niets bijzonders zijn, vermakelijk en mooi is het wel en als debuut nog knapper.

3.5*

Ergens snap ik de teleurstelling als er een naam als Clive Barker aan de film hangt en het resultaat is dan niet zoals men doorgaans gewend is van dit soort projecten. Anderzijds is het een bovengemiddelde horrorflick uit die periode, waarin enkele freaky Barker-schepsels toch wel indruk maken. Het heeft die typische droge, digitale begin 2000 TV-look, waar geen enkele smaak aan zit, maar weet wel erg makkelijk te vermaken met een nogal ridicuul plotje. Eigenlijk typerend voor dit soort TV-films (SyFy in dit geval) en dat brengt verschillende restricties met zich mee. Gemiste kans, maar gezien de 'omstandigheden' en de lage verwachtingen, was dit echt zo gek nog niet.

Doet zichzelf de das om door te lang te teren op een snel verouderd trucje.

'Met de sfeer zit het wel snor. Het voelt als een mix tussen klassieke en moderne elementen, maar heel vastberaden om een genrefilm te maken is Robin Aubert al na 15 minuten niet meer. Daarna is het vooral een wirwar aan belangrijke en totaal onbelangrijke hints. Een speelduur van een kleine anderhalf uur zou voldoende zijn geweest, helaas zit dit twee uur durende mysterie vol met onnodige zijwegen.'

Review

Hmmm

Lastig om hierover te beginnen, vooral omdat ik er zo kort na het zien van Salo nog niet helemaal uit ben; wát ik er nou precies van vind. Is het nou wel in z'n opzet geslaagd? Zijn de walg-scenes écht zo erg? ....De beweringen zijn groots.

Het begint allemaal érg sterk, akelige afstandelijke sfeer met een zware lading. Het is even opkijken van het niveau dat de film zich aanmeet, hoewel inhoudelijk zéker interessant komt het veelal neer op machtsmisbruik in de vorm van vieze behoeftes en de daarbij horende nare verhalen.

Daarmee wil ik niet zeggen dat Salo platte shock is, allesbehalve! Ik vond de wijze waarop de personages werden neergezet bijzonder sterk, júist door de afstand. Salo doet de jongeren lijken op zielloze poppen en dwingt jou (als kijker) écht te observeren.

Er wordt af en toe wel wat aandacht geschonken aan de gesteldheid van de jongeren. Sommige lijken zich er wat moeilijker bij neer te leggen dan andere, een interessant aspect dat (wat mij betreft) terecht klein wordt gehouden. De focus zou anders te breed zijn geworden.

Het heeft uiteindelijk zeker z'n schokkende momenten maar ondanks dat heb ik lekker een zak chips naar binnen weten te gooien. Het maakt de beloftes wat dat betreft voor mij niet echt waar. Meer een erg 'nare' film dan echt misselijkmakend of iets in die richting. Maakt me uiteindelijk weinig uit.

Salo bewijst terecht een status te hebben en is wat mij betreft een interessante en iet wat angstaanjagende film die moeilijk te plaatsen is.

Beviel prima.

Begon erg twijfelachtig, introductie waar ik niet warm van kon worden, flauwe grapjes(?) en slap geschreven. Beetje droog CIA gedoe, maar eenmaal los van deze verplichte ongein weet het prima voer te bieden voor de simpele zielen onder ons, daar is weinig mis mee.

Phillip Noyce toont weinig lef, neemt geen gekke sprongen maar brengt een solide en vooral vermakelijk tussendoortje. Jolie is de grote trekpleister gebleken, want de rest, zowel inhoudelijk als qua vorm is erg simpel. Wel veel kwaliteit zichtbaar, vooral tijdens de actiescènes is alles vlot in beeld gebracht, zonder risico, dat wel.

Jolie doet het goed, sowieso vind ik haar een erg fijne actrice, erg sterk doch weinig verassend in dit soort rollen. Als heldin een prima cast, niets opzienbarends, maar wie verwacht dat? Verder een kleine twist die wel oké uitpakt. Had 'm halverwege al in m'n hoofd hangen, natuurlijk was het maar een gok, echter niet zo'n gekke!

Al met al was het absoluut niet geweldig, maar er valt ook maar weinig op aan te merken. Het gebrek aan lef, uitdagende actie of een meer eigen visuele stijl wil ik de film wel aanrekenen, zo komt het natuurlijk niet verder dan een tussendoortje, wel een fijne!

Heerlijk type film dit.

Vind het genre meer komedie/misdaad dan actie/mystery zoals hier boven staat aangegeven maargoed. Fantastisch werkje met briljante typetjes. Met als uitschieter natuurlijk Yamada, vreemd maar erg grappig kereltje.

Muziek was ook prima ondersteunend, helaas was de beeldkwaliteit en ook de ondertiteling niet al te best, behoorlijk zonde maar deed verder weinig afbreuk aan de film. Had op momenten iets vlotter gemogen maar al met al zijn de geschifte personages en onzinnige dialogen genoeg om ruim 100minuten puur te vermaken.

4*

Ik ben niet moeilijk te pleasen, dat was me al duidelijk. En ook deze krankzinnige mix kan op het lijstje van geslaagde b-splatter.

Fijn maar vooral simpel verhaaltje met een nogal bleke held in de hoofdrol. Zijn vrouw en dochter zijn op brute wijze voor z'n ogen vermoord, tenminste...zijn dochter niet. Want net daarvoor werd hij gedwongen om z'n ogen eruit te prikken.

Smerig wordt het dus zeker. En dat is maar goed ook, want de choreografie zelf is niet om over naar huis te schrijven. Fan van samurai films? Lekker overslaan dus! Want dan kom je niet aan je trekken. Van zombies tot zwangere omaatjes en hypnotiserende tieten...ja, het is wel weird.

Er valt nog genoeg te vertellen over dit lelijke maar vermakelijke stukje pulp. Prima release overigens hier in NL, met verbazingwekkend genoeg nog extras zoals behind the scene footage en bloopers. Heel vaak zie je dat niet meer.

Uitgebreide review (ENG)

De reputatie spreekt voor zich. Een hoogtepunt in de ''best of the worst'' type of cinema. De film is door de jaren heen een beetje z'n eigen leven gaan leiden en dat resulteert volgend jaar in een vervolg!! Uiteraard met Matt Hannon (die, na geruchten, uit de dood is opgestaan). Daarnaast een stel porno-actrices opgetrommeld en o.a Fujiyama en Okamura keren terug! Dat móet wel een memorabele reünie worden.

Anyhow; Samurai Cop is een oerslechte shitload aan cheesy one-liners van onze langharige held en de meest knullige actie-scenes known to mankind. Beter worden dit soort filmpjes niet Persoonlijk favorietje erbij.

Leuk! Maar minder dan verwacht. Absolute hoogtepunt is het optreden van Wiseau. Prachtig cultfiguur. Evenals alle andere ''oude bekenden'' die de revue passeren. De ooit voor dood verklaarde Karedas voorop. Blijft een mooi figuur. Typisch iemand die geboren is voor zo'n eenmalig (nu tweemalig) optreden die de boeken in kan als gruwelijk slecht, maar ook gruwelijk genietbaar. Voor mijn gevoel is Hatanaka hier iets te veel op zoek naar de ''so bad it's good'' formule, waar het ''origineel'' nog in al z'n onwetendheid dacht dat het een aardig (oer-typisch 70's/80's ninja, karate) B-filmpje was. Dat liep toch even anders...

Met een overdaad aan nudity, verschrikkelijke dialogen en cheap-ass effecten is het een prima ode aan de eerste film, en gaan ze er qua idioterie met gemak ver overheen, maar veel leuker maakt dat het niet. Om die reden ook alleen geschikt voor de ''fans'' of kijkers van het eerste deel, die zin hebben in een über foute trip down memory lane!

Heerlijke ''j-sploitation'' b-film smerigheid.

Alles wat ik er van had verwacht, de gore is weer adembenemend vet, ziet er ontzettend goed uit, daarnaast is het verhaal ook best tof.

Alleen nam dat verhaal af en toe de overhand, iets wat voor mijn gevoel in een TGP (Tokyo gore police) niet het geval was.

Nog een verschil, een duidelijk verschil, is de speelduur.

Hier is het slechts 80minuten waar het in TGP 110minuten waren.

De 80minuten zijn goed gevuld met genoeg actie en sterke gore momenten, maar in mijn optiek komt het nergens echt in de buurt van een TGP, maar op het niveau van een ''Machine girl'' zit het absoluut. Ik mis een beetje de vreemde creaturen, die zijn er nog steeds maar op 1 wezen na vond ik het weinig verassend.

Al met al wel echt geweldig weer, ontzettend genoten en kan niet wachten om meer te zien van dit fantastische sub genre!

4*

Échte rollercoaster blockbuster met een über stoere Dwayne Johnson die zich langs, door, over en onder instortende bouwwerken z'n weg beukt. Impressive effecten, indrukwekkende verzameling clichés ook . Het ontbreekt dan alleen nog aan een grote, wapperende Amerikaanse vla.... aahh wacht, daar heb je 'm al! In al z'n patriotistische glorie. We have to rebuild, bromt De Steen één shot later. Want alleen Amerika kan dit soort rampen te boven komen. Fuck yeah! Ik ben coulant, want de scene met dat vrachtschip... is wel machtig! Gucino brengt de voldoende nog bijna in gevaar, met d'r volgespoten eendenkop.

Niet slecht (voor een Asylum). Een rampenfilm zoals er velen zijn en zoals ze er zelf al velen hebben gemaakt. Scriptje afstoffen, bekende nieuwe film eraan linken en you're good to go. Zo te zien blijft het succesvol, want tegen beter weten in wordt er weer lustig gehapt. Nijlpaard is ook zo'n typisch B-toevoegsel. Lekker misplaatst en oerlelijk, maar blijft wel bij. En daar gaat het uiteindelijk vooral om. Hapklare, budgetloze onzin.

Karakteristiek debuut van Sammo Hung. Een film die voor het grootste deel de bekende paden van de traditionele Hongkong kung-fu film uit die periode volgt, maar desondanks toch een opvallende mix is van luchtige/komische elementen en dramatische/grove content. Met diverse aanrandingen/verkrachtingen en een heus bloedbad richting het einde, zet Sammo redelijk gewaagd -in z'n genre althans- het wraakplot in werking. Zoals wel vaker zit het venijn in de staart; een prachtig dynamisch gevecht van Sammo zij aan zij met Sing Chen. Hele intense, strak gechoreografeerde eindsprint waarbij de technische perfectie niet alleen terug te vinden is in de vechtkunsten van de beide heren. Ook qua regie is het een puntgave scene; met name het shot van binnen naar buiten waarin hij vloeiend wisselt tussen beide confrontaties. Met recht een classic en samen met Eastern Condors en The Magnificent Butcher verkrijgbaar in een fraaie blu-ray uitgave van Eureka!

Fantastisch

Het stuntwerk is absoluut briljant, groots en mooi. Het is voor mij geen verassing dat Chan dit weer geweldig doet. Wat een figuur is het ook .

Het dik aangezette sentiment, de onnodige zij-plotjes en het vrij weinig om het lijf hebbende verhaal zitten de actie totaal niet in de weg, heerlijk zelfs. De twee uur vlogen voorbij.

Ik probeer de laatste tijd meer van Chan te zien, tot nu toe is dit toch wel de beste gebleken. 4*

Doorsnee. Vooral interessant omdat het Jackie's regiedebuut is (deels), waar hij voorheen al wel speelde in films van Chi-Hwa en daar (zoals hier ook het geval is) ook stunt/vecht-coördinator was. Ben verder niet de grootste fan van dit soort oer-typische martial arts films, zeker wanneer het vechten zo statisch is en in vrijwel dezelfde versnelling blijft hangen. Blijft wel makkelijk vermaak vol met über flauwe humor en het welbekende student-teacher geouwehoer (+ een zwerver/dronkaard in de mix). Leuk voor de completisten, maar verder voegt het weinig toe aan het (overvolle) genre.

Vond het ook wel meevallen. Grootste probleem is dat het budget op leek te zijn na de eerste practical effects. Hierna volgen nog tal van kills, maar vrijwel altijd zo veel mogelijk buiten beeld gelaten of opgelost door de slachtoffers in het zand te laten verdwijnen (en zelfs dan is het nog brak..). Concept is gelukkig erg tof. Gabaeff heeft er schijt aan en start / eindigt de gebeurtenis zonder uitleggerig te worden. Het is hoe het is en de paniekerige teenagers mogen het oplossen. Had wel wat meer mogen inspelen op de omstandigheden. Wordt weinig aandacht geschonken aan de hitte, terwijl dat júist de factor is die alles zo ondraaglijk kan maken. De CGI doet pijn aan de ogen, maar de rest is prima B-voer. Eens met Noodless dus!

Och, die Bookwalter... Het mannetje van alles. Als regisseur (dit is nu de vierde die ik van hem heb gezien, waarvan Dead Next Door met afstand de beste blijft met 4*) niet heel bijzonder, maar altijd belangrijk geweest als o.a editor, schrijver en producent van vele DeCoteau films en later via Charles Band voor Full Moon features. En of Sandman echt als cult geldt, dat weet ik nog zo net niet... Leuk is 'ie wel!

In deze no-budget SOV (Shot on Video) volgen we de met Tarzan-esque lokken gezegende schrijver Gary (in de ondertiteling beter bekend als Garry) die, zoals het een schrijver in een horrorfilm betaamd, er niet helemaal meer uitkomt. Wanneer hij zijn erotische verhaal op de antieke PC intikt, probeert hij een ander woord voor 'penis' te vinden via de ingebouwde zoekfunctie. Wanneer er geen resultaten zijn en Gar(r)y zichtbaar geïrriteerd raakt, begint de computer ook nog eens kuren te vertonen. Waarna de legendarische vertaling volgt op: ''You piece of shit computer. I still have six more pages to do with you'' namelijk: ''Wacht jij is even rotding. Ik ga penis seks met jou doen''.

Gary krijgt plots bezoek van een lang vergeten punk-rock / stoner neefje (hoe dan?) die zich vervolgens thuis maakt op de bank, daar ongevraagd verblijft en zijn dagen doorbrengt met ongegeneerd porno kijken en z'n ''stuff'' rookt met een groep vrienden. Ondertussen sterven links en rechts mensen op het troosteloze trailerpark waar dit zich allemaal afspeelt en zien we in enkele zwart-witte droomscenes hoe de Sandman zijn slachtoffers in hun slaap pakt. Een onverslaanbare bovennatuurlijke killer. Behalve als je een zaklamp op 'm schijnt. Flawless schrijfwerk van Bookwalter.

Begin februari: de perfecte tijd voor een kerst-slaster. Über slechte reputatie, maar slechts deels terecht. Eerste helft heeft eigenlijk alles wat ik zoek in dit soort slacht-pulp. Hoog tempo, grote killer, lollige (en hoge) bodycount.. what's not to like? Nou ja, de tweede helft dus. Werkt nogal opzichtig naar een einde toe zoals je die al 100x hebt gezien, maar verliest vooral de onbezonnen lol van het eerste deel uit het oog. Beetje jammer, maar vlot en flauw (vaak pijnlijk on-grappig) vermaak. Laten we het maar weer een guilty pleasure noemen..

Oh god please let them find semen in my dead grandmother's vagina

Beetje het niveau van Silverman, maar wat wil je anders . Geweldig mens, behoorlijk (kinderlijk) maf. Dat maakt haar meteen zo leuk, flink wat charme. Al gaat het nogal op en neer in deze 'film'.

Af en toe best briljant, leuke grappen en goed gebracht. Maar ook vaak gewoon typisch Amerikaans, er wordt in het publiek gelachen om woorden zoals poep, zinnen die blijkbaar grappiger of gedurfder overkomen met wat woorden zoals 'Fuck' krijgen de zaal ook plat, ik zit twijfelachtig te kijken op zulke momenten, wat mis ik? Ben sowieso geen fan van Amerikaanse stand-up, maar uitzonderingen zoals deze Silverman zijn er wel.

De standaard thema's komen voorbij maar worden leuk ingevuld. Af en toe wat mindere stukken maar al met al zeker vermakelijk. Althans, alleen als je haar soort humor weet te waarderen.

Wel oké

De dub was inderdaad idioot. Maar ondanks dat heb ik me er wel mee vermaakt. Er mocht alleen wat meer actie in, het verhaal had wat minder warrig verteld kunnen worden en ook Jet Li had een ander soort personage neer moeten zetten, zo'n knullig rolletje past hem niet echt.

Al met al niet erg sterk, maar vermakelijk is het wel.

Hap, slik, weg 2.5*

Geinig. In de UK uitgebracht in de 'After Dark' reeks, dus makkelijk te verkrijgen. Op de DVD zit bovendien nog een experimentele zwart/wit short van McKenney die zeer de moeite waard is voor de liefhebbers van dat soort werk. Satan Hates You is verder een film die vooral gekenmerkt wordt door het creatieve uitgangspunt, maar niet de creatieve uitwerking. Daarvoor is het allemaal net iets te beperkt en zal het budget vooral naar bekende namen zoals Michael Berryman, Angus Scrimm en Reggie Bannister zijn gegaan. Wat mij betreft geen gelukkige keuze, maar dat werkte destijds (2009) wel goed op de direct-to-dvd markt. Ben in ieder geval wel benieuwd naar Hypothermia (2011) en CanniBallistic! (2002) , al zal die laatste wat lastiger zijn om te vinden.

Lichte domper in de Mr Horror stal.

Maar alsnog lang niet slecht. Het zou een hoop gescheeld hebben wanneer ze dat klote jong niet hadden gecast, wat wil ik die appelwangetjes graag stompen, misselijkmakende verschijning. Is meteen de enige grote zwakte van Satan's Little Helper.

Het is verder best een aangename film met genoeg (zwarte)humor wat het geheel behoorlijk luchtig weet te houden. Daarnaast is Winnick echt bloedmooi Ze huppelt de hele film lang in een leuk pakje rond en dient zo als perfecte eye-candy.

Het verhaal is op papier behoorlijk fijn, jammer dat de uitwerking nogal wat aan kracht mist. Het weet totaal geen indruk achter te laten, dit komt vooral door het gebrek aan interessante kills. De killer zelf is wel erg geinig neergezet en maakt 't dan nog goed dragelijk.

Al met al had het beter gekund, vooral zonder dat gigantische irritatiepunt in de vorm van een dik en lelijk brillemannetje wiens stem mij nog nachtenlang wakker zal houden, woedend in mezelf denkend waarom Lieberman me dit heeft aangedaan.

Candace Glendenning schittert in een typisch Britse (gotische) horror. Hoewel na de hoogtijdagen, weet Warren zich met dit genre-debuut (na wat sexploitation) te nestelen als Britse cult regisseur. Veel sfeervol uitgewerkte occulte zaken met een bloederig tintje. Niet over de gehele speelduur zo spectaculair, maar de flashbacks en diverse dromen maken het een vlotte zit waarin genoeg gebeurt. Candace spat met haar prachtige ogen van het scherm af en Michael Gough rockt die dikke snor als té aardige oom. Uiteindelijk meer dan genoeg sleazyness, nudity en gore om mij te bekoren.

Opvallend is hoe zijn volgende film ( Prey (1978) ) over het geheel gezien anders te werk gaat, maar toch vergelijkbaar begint met een 'bijna verkrachting'. Het lijkt eigen aan de sensatie die Norman direct op wilt roepen, terwijl dat meteen weer wegebt. De seksuele toon blijft echter altijd aanwezig, maar op een veel onschulderigere manier. De stoïcijnse rol van Martin Potter heeft ook wel wat weg van Barry Stokes. Hoe dan ook, typisch Warren....typisch Brits... ik hou ervan

Boven verwachting. Erg typisch in de zin van een groepje jongeren die stuk voor stuk onuitstaanbaar zijn en dat ook van elkaar vinden. Blijft toch wel opvallend vaak een struikelblok voor dit soort films. Ik ben er steeds meer de lol van in gaan zien, het houdt de boel ook wel lekker scherp. Al kibbelend passeren wat duivelse/occulte praktijken die nimmer origineel zijn, maar vaak in de staart wel vermakelijk en afdoende bloederig. De film geniet dankzij Netflix meer aandacht, maar voor wie af en toe wat genrewerk kijkt en dan ook kwaliteit zoeken; dit is 'm niet. Maar absoluut degelijke filler.

Fear...control...anger...revenge.

Verbazingwekkend dat dit van zo weinig aandacht geniet.. Savage heeft alles om de fans van revenge films helemaal tevreden te houden, niet met hetgeen wat verleidelijk is binnen deze stroming maar juist met een fijne kijk op de zaak, iets menselijker.

Als ik dit vergelijk met een standaard revenge flick dan vallen er veel dingen meteen op. Normaal gesproken zou je een halve goedheiligman geïntroduceerd krijgen die alles kwijt raakt, z'n perfecte leventje met een gezin, groot huis en een mooie auto. Paul heeft niets van dit alles, leeft een relatief saai bestaan en straalt dat ook uit, Muldowney probeert niet goedkoop te scoren door er veel aangedikt sentiment aan te hangen. Het brute voorval heeft daardoor dusdanig veel impact dat je moeiteloos mee wordt gezogen, en medelijden krijgt met deze meneer in kwestie.

Een pijnlijke neerwaartse spiraal, beginnend met angst. Angst is het meest logische gevolg, niet meer de straat op durven gaan, het kleine beetje zelfvertrouwen is compleet weg en terreur lijkt vanaf nu achter iedere hoek te schuilen. Nadien volgt controle, grip krijgen op je leven, opnieuw beginnen. Welke middelen gebruik je daarvoor, wat is je gevoel erbij? Belangrijke en boeiende ontwikkelingen voor zo'n personage, ik blijf er ondanks m'n vermoeidheid helemaal bij.

Wanneer je denkt de controle te hebben volgt de woede, je plan is duidelijk en je hebt de middelen. Zowel natuurlijke middelen; de behoefte om wraak te nemen...je mannelijkheid alsnog te tonen, als ook de kunstmatige middelen. Het enige wat ontbreekt is het hart, het zit niet in een ieder om wraak te nemen. Waar je vaak wordt bedolven onder debiele character development met de omslag tot moordende held in een aantal minuten, is dat hier een stuk interessanter, indrukwekkender en origineler neergezet. Het is menselijker!

Tot slot...revenge. Waar de film een indruk achter laat tijdens de eerste 20 minuten, overtreft het alles binnen de laatste minuten. Indrukwekkend, op z'n minst. Het is geloofwaardig en ja, best ziek.. Al met al kan ik concluderen dat Savage meer aandacht verdient, de visuele stijl is uitnodigend genoeg en het plot zal menig kijker blijven boeien. Ontzettend verrassend.

Good old Olaf! Waar je bij No Reason nog vooruitgang geboekt zag worden, lijkt Savage Love veel meer een tussendoortje waarbij hij teruggrijpt naar het bekende recept (Legion of the Dead meets House of Blood). Niet heel vervelend voor z'n fans (ik), maar anderzijds zie je hem toch liever groeien in z'n werk. Na een sterk begin is het wel even de tanden op elkaar zetten en vertrouwen houden in Ittenbach. Hoewel het er regelmatig weer prima uitziet (af en toe best fraai belichte scenes, vooral tijdens het feest), is het vooral het tergend infantiele script dat tegenstaat. Twee onsympathieke en nogal vreemde protagonisten en een boel onnozele 'humor' + de nodige SM ongein.

Wanneer het plots omslaat, is het wel lachen geblazen met flink wat vliegende ledematen (die gekunstelde machine, haha ). Soms wat goedkoop door belichting die nét een beetje off is. Dat zie je wel vaker bij hem en dat shot is dan simpelweg met een aparte camera opgenomen onder andere lichtval. Werkt niet echt, maar een extra perspectief op zijn explosieve gore is altijd lekker meegenomen. Vond zijn geëxperimenteer met zwart wit tijdens de eerste showdown wel gaaf werken.

Benieuwd wat hierna komt!