Retro Puppet Master (1999)

Deze film is duidelijk geen horror, maar een vermakelijke avontuur, met Tulon in zijn jonge jaren.

De film begint in 1944 waar de oudere Andre Toulon (Guy Rolfe) zijn poppen vertelt over zijn allereerste creaties uit 1902.

Echt synchroon loopt het volgens mij niet meer. Ik meende dat Toulon zijn geheim in Egypte op deed in plaats van dat er een oude tovenaar naar hem toe kwam. Hoe dan ook, deze film is geen spektakel.

De geforceerde Franse accenten zijn vreselijk. De dialogen ook: "If he wakes in the next hour, he should recover. If he doesn't, he probably won't." De soundtrack wordt telkens te vroeg ingezet en dat maakt scènes ontzettend nep.

De nieuwe poppen, eigenlijk oude poppen ofwel retro puppets genoemd, zijn leuk om te zien. Verder is de film niet interessant. Rolfe's aanwezigheid is zeer beperkt en dat maakt deze film tot een domper.

Dit ... was bijzonder slecht. Ik begrijp dat het weinig zin heeft veel kwaliteit te verwachten van de zoveelste vervolgfilm uit een serie over levende poppen, maar na toch vier á vijf amusante delen uit de reeks gaat het nu wel erg hard naar beneden met de Puppet Master. Zelfs het kleine beetje niveau dat het vorige deel, Curse of the Puppet Master, nog had, is hier volkomen verdwenen. Het enige amusante is de terugkeer van Rolfe, die even is gevraagd om een flashback te krijgen, zodat een heel nieuw verhaallijn kon worden neergezet. Een verhaallijn met nieuwe poppen. En nieuw belabberd acteerwerk.

Want dat is toch het eerste dat opvalt, het onvoorstelbare spel. De acteurs acteren stuk voor stuk nog houterig dan de poppen en vooral hoofdrolspeler Greg Sestero als de jonge Toulon is verschrikkelijk, zelden zie je zo slecht werk. En inderdaad, die Franse accenten zijn ook bijzonder belabberd. En laat ze dan ook nog eens het enige amusante dat een film als dit dan wel te bieden heeft, de iconische poppen, vervangen door een stel lelijke figuren. Het werkt af en toe zelfs op de lachspieren hoe ongelofelijk slecht alles is. Daar gaat mijn laatste hoop dat DeCoteau de serie nog een beetje zou terugduwen richting het niveau van Toulon's Revenge.

1 ster.

Net wat beter als het vorige deel, de poppen waren leuk gedaan.

Verhaal op zich ook met die maffe mannen erbij.

Acteren was ook niet zo slecht.

2,5 ster

Een klein beetje beter en vermakelijker dan het voorgaande deel, maar nog steeds behoorlijk slecht.

De poppen mogen gelukkig wat meer in actie komen en deze momenten zien er iets leuker uit dan de spaarzame en houterige bewegingen die in het voorgaande deel te zien waren.

De "retro versies" van de poppen zien er behoorlijk tof en nog best een beetje creepy uit. Helaas word de film nergens echt serieus creepy, maar blijft het meer bij een soort actie/fantasy verhaal.

In de terugblik van Toulon krijgen we een nieuwe versie van de herkomst van de poppen voorgeschoteld. Het idee van de Egyptische magie is wel leuk verzonnen, maar de uitwerking is wat knullig. Het acteerwerk en het script is best zwak. Daarnaast zijn de decors hier en daar ook slecht in elkaar gezet. Vooral de scenes in de "trein" zien er niet zo goed uit.

Ondanks het knullige en amateuristische karakter is het wel een film die redelijk makkelijk uitkijkt. Toch zijn er meer dan voldoende andere films waar de tijd beter aan besteed kan worden.

Misschien leuk voor de liefhebbers van pulp.

In deze zevende Puppet Master zien we Andre Toulon en zijn voorgeschiedenis met Elsa en de poppen. Retro puppet Master mag inmiddels wel gezien worden als de echte prequel op de serie en ik moet zeggen dat deze film best te pruimen is. Het verhaal zit leuk in elkaar en de fans krijgen veel leuke antwoorden op voorgaande films. We zien de Retro poppen in een ruwere vorm, en ook hoe Elsa en Andre elkaar leren kennen.

Deze film is boeiender en met meer moeite in elkaar gezet dan Curse of the Puppet Master, die veel eerder gebruikt materiaal inzette en de poppen amper liet bewegen.

De kleine donders zijn gelukkig in Retro een stuk actiever en naast een nieuw stuk muziek op de achtergrond keert ook Guy Rolfe terug om de rol van oude Toulon op zich te nemen.

Ok, het is eigenlijk niet meer nodig om te melden dat de hele serie geen hoogtepunt binnen het genre is, maar ondanks vele negatieve reacties hier en op vele andere sites, ben ik van mening dat de Puppet Master iets heel eigens heeft en een charme die mij weet te boeien..

Geen onvoldoendes van mijn kant dus..ik ben benieuwd naar Axis of Evil en Axis Rising..daarna ben ik weer helemaal up to date met deze Full Moon producties

Het zevende deeltje over onze Marionetten-meester is weer een prequel. Tijdslijnen kloppen inmiddels niet echt meer maar soit! De inmiddels op leeftijd zijnde Toulon (wederom Guy Rolfe) vertelt zijn poppen hoe hij in het bezit kwam van het geheim om ze levend te maken.

Wat we krijgen te zien is een liefdesverhaaltje tussen een jonge Toulon (Greg Sestero, om zijn acteerkwaliteit aan te tonen; in 2003 zal hij spelen in de film de 'The Room') en Ilsa de dochter van de Zwitserse ambassadeur.Daar tussendoor loopt dan een verhaaltje van magiër Afzel ( Jack Donner) en ja echt... daar hebben we hem weer demon/Egyptische god Sutekh.

De speciale effecten (eigenlijk niets anders dan 'doods-golven' die uit de handen van de mummies kwamen) waren zo ... jaren 90, ? Het komt dus wederom neer op de poppen en die zijn ditmaal uiteraard in retro! Tenminste we zien vier bekende; Blade, Pinhead,en Six Shooter dragen alle dezelfde naam maar Retro Tunneler krijgt de naam Drill Sergeant, wat ik een veel betere naam vond! Ook zijn er weer twee nieuwe Marionetten Dr. Death en Cyclops. Het is de charme van die mannetjes die me ook hier weer weerhouden van een al te slecht cijfer.

If he wakes in the next hour, he should recover. If he doesn't, he probably won't

Voor zij die zich afvragen hoe deze reeks nu eigenlijk in elkaar zit, ik zou het eigenlijk ook niet meer weten. Hoewel ik een wekelijkse afspraak heb met Toulon en zijn poppen (en ook een aantal afgeleiden), is de tijdslijn in de loop der jaren zo compleet in de war geraakt dat je echt niet meer kunt volgen. Retro Puppet Master start dan ook in 1944 met Toulon die een verhaaltje verteld maar diezelfde Toulon hoorde eigenlijk al te sterven in 1939? Als zelfs Charles Band het niet meer weet, waarom zouden wij dan nog moeite doen.

Dat moeten volgens mij de scriptschrijvers gedacht hebben, want met de Puppet Master reeks heeft dit op zich eigenlijk weinig te maken. Nu is het een franchise die zich wel eens regelmatig opnieuw uitvond qua stijl (met wisselend resultaat) maar dit is eigenlijk meer een soort van avonturenfilm geworden waarin de bekende poppen een kleine bijrol spelen. Op zich vind ik het concept van de originele poppen wel iets hebben en is het wel leuk om te zien hoe sommigen hun persoonlijkheid hebben gekregen, maar blijkbaar is het wel de bedoeling dat deze poppen niet evolueren tot de poppen zoals we ze later leren kennen? Blade werd namelijk toch gemodelleerd naar Major Kraus in Toulon's Revenge en ik begrijp anders niet goed waarom Blade niet weet wat er met Cyclops is gebeurd. Wel een beetje triest natuurlijk voor zijn kompanen maar het zijn voor de rest toch bordkartonnen personages dus eigenlijk kan het me niet echt schelen.

Fijn dat Guy Rolfe zijn medewerking opnieuw aan de film verleent. Hoewel hij er niet van in het begin bij was, is hij als Toulon toch voor een groot stuk het gezicht van deze franchise voor mij. Dat maakt het des te jammer dat ze van zijn jongere versie zo'n verschrikkelijk personage hebben gemaakt. Blijkbaar was het Greg Sestero die het voorstel deed om met een Frans accent te spelen en zowaar iedereen moet aan de drugs hebben gezeten, want niemand vond dat een slecht idee. Het is misschien wel het slechtste aan heel de film en eerlijk gezegd, dat betekent best wel wat in deze franchise. Toch is ook niet alles even wansmakelijk te noemen. Brigitta Dau is nog vrij goed als Ilsa en hoewel het plotgewijs allemaal met haken en ogen aan elkaar hangt, vind ik die strijd met de hulpjes van Sutekh nog wel iets hebben. Het lijkt wel alsof ze met hun handen dezelfde functie als een microgolfoven hebben..

Zoals wel vaker opgaat voor producer (en sporadisch regisseur in de franchise) Charles Band, was het vooral te doen om wat extra geld te kunnen binnenhalen. Er werd namelijk een hele lijn aan Retro Puppets op de markt gebracht en hoewel de film het niet goed deed, bleken de fans toch zo zot te zijn om de nieuwe poppen aan hun collectie toe te voegen. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik ook niet neen zou zeggen tegen zo'n Blade of Jester in de collectie. Die Puppet Master saga.. Het heeft toch een rare aantrekkingskracht.

1.5*

Ook het zevende deel van de reeks wordt onder handen genomen door regisseur David DeCoteau, die daarmee zijn derde film binnen dit universum aflevert. Net als het voorgaande deel valt het op dat de productie erg goedkoop is en dat levert een bijzonder lelijk visueel vlak op. De acteurs zijn evenzeer ondermaats en de opvallende aanwezigheid van een jonge Greg Sestero kan daar niets tegenin brengen. Bijzonder is dat de makers hebben geprobeerd om sfeervolle decors te versieren en daar toch goed van kunnen profiteren, bovendien wordt er (eindelijk) gekozen voor een make-over van de poppen. Dat is natuurlijk logisch omdat dit (wederom) een oorsprongsverhaal vormt, maar het is niettemin verfrissend om de nieuwe designs te aanschouwen. Helaas kan 't niet verhinderen dat Retro Puppet Master zijn kruit snel verschoten heeft, de bocht uitvliegt met veel te vergezochte plotinsteken en uiteindelijk best saai wegkijkt.