Meningen

Een heel leuk uitgangspunt. Een leuke kapstok voor de tijdsgeest, een hoop anekdotes en sterke verhalen. Vooral die referentie naar War of the Worlds van Orson Welles. Mag eigenlijk ook niet ontbreken in een film over radio.

De eerste helft is wel beduidend vermakelijker dan de tweede. Het gebrek aan plot gaat de film dan enigszins parten spelen, maar ook omdat het geheel dan afdwaalt van het gezin en Woody zich zo nodig weer eens moet wijden aan zijn protégé Mia Farrow. Ik kan haar niet uitstaan, zeker niet in deze film met haar tergende snerpende stem en domme geblaat. Zeer jammer dat Allen destijds Diane Keaton ingeruild heeft voor Mia Farrow als vrouwelijke hoofdrol (en partner), want haar zie ik echt honderd keer liever.

Beoordeling vind ik lastig. Het idee verdient best punten, maar de film zelf werd hoe langer hoe rommeliger en minder boeiend.

3,25*

Nee, hier vond ik nou echt niks aan. En op zich weet ik wel dat avonturenfilms doorgaans mijn ding niet zijn, maar ik had nog nooit een Indiana Jones gezien en wilde het eens proberen. Ontzettend saai ridicuul verhaal, en die stoffige zweterige Arabische setting maakt het er allemaal niet aangenamer op.

Maar ook los van persoonlijke smaak vind ik dit gewoon oprecht geen goede film. De humor is belachelijk, de nazi's zijn belachelijk, de gevechten zijn belachelijk. De effecten zijn hopeloos verouderd, maar vooruit, daar kan de film niet zoveel aan doen.

En de positie in de top 250 vind ik ook vrij belachelijk. Hier moet bij veel mensen toch wel jeugdsentiment achter zitten, dat kan niet anders.

De andere films laat ik lekker schieten, ik geloof het zo ook wel.

1,5*

Dustin Hoffman speelt zeker een goede rol, maar daar is dan ook eigenlijk alles wel mee gezegd. De film is redelijk knullig, lang uitgesponnen, en het magere plot rammelt hier en daar.

Het is best wel vermakelijk hoor, maar een Oscar verdient dit natuurlijk niet. Wellicht omdat dit een van de eerste films was met iemand met een aandoening in de hoofdrol?

Tom Cruise speelt een vreselijke rol, hoewel dat ook wel de bedoeling is, en die vriendin van 'm is er ook slechts bij als eyecandy. Wat was trouwens in godsnaam the deal met die scene in de lift? Echt heel erg raar. Zo waren er wel meer scenes misplaatst of gewoon doorzichtige 'buddy'momenten, zoals met dat samen dansen.

Over het geheel genomen geen echte hoogvlieger dus, maar door Hoffman wel amusant.

3*

Ik was eigenlijk vanaf het begin vooral geïnteresseerd in hoe het uitpakt dat een tachtiger schrijft voor personages van 20. En dat was, zoals ik al een klein beetje vreesde, niet best. Nu gaan Woody's films wel vaker over personages die cultureel en intellectueel een stuk beter onderlegd zijn dan de gemiddelde mens, maar nu, anno 2019 met piepjonge personages als deze kan het eigenlijk echt niet meer. Het is allemaal enorm 'bedacht' en 'geschreven', weet op geen enkele manier de wereld van jonge mensen van nu te benaderen (ook niet die van de rijke intellectuele), en weet daarnaast ook nauwelijks los te komen van de pagina's van het script. Al die verwijzingen en gestrooi met namen van films en literatuur, ik geloofde er allemaal geen zak van.

De casting was op momenten ook vreemd, je kon bijna merken dat er gezocht is naar mensen die nog met hem willen werken (of ik heb dat er zelf bij verzonnen...), vooral Selena Gomez was off-putting (bij gebrek aan een passend Nederlands woord) en Elle Fanning véél te 'geacteerd', die heeft zich echt vertild aan deze rol.

Timothée Chalamet is dan wel weer erg goed gecast en ook eigenlijk de enige met een behoorlijke prestatie. Spot-on eigenlijk voor een Woody Allenfilm, maar tegelijkertijd bijna ook weer 'surreëel' om een jonge gast in 2019 teksten uit te zien kramen en zich te zien gedragen als Woody zelf in de jaren '70. Het past gewoon echt níet, en ik ben verbaasd dat zoveel mensen dit gewoon nog aannemen allemaal en zelfs hoog beoordelen.

Het wordt hoog tijd dat Woody eens de handdoek in de ring gooit, hoewel ik vermoed dat hij het tot zijn dood wel nodig zal hebben om films te blijven maken, zelfs al kijkt niemand ze meer. Ik denk dat ik inmiddels ook bij die groep ga horen, het is als kijken bij iemands sterfbed; nee dankje.

1*

Gewoon heel leuk.

Het verhaal maakt me bij dit soort films niet eens zoveel uit, geef me die hele internetwereld met alle verwijzingen en grappen die erbij horen en ik vermaak me al uitstekend. Er zijn meer films die ongeveer uit dat vaatje tappen (waaronder bijvoorbeeld het zeer slecht ontvangen Emoji Movie), maar het blijft gewoon leuk.

Toch was het plot van deze film ook niet eens zo slecht, er is best iets leuks van gemaakt. Alleen het einde met dat virus ging me misschien iets te lang door.

Heerlijke bonus ook, die Disneyprinsessen. Erg veel zelfspot en gewoon erg vermakelijk om te zien (inclusief van die details als stukjes van de score die je dan hoort van Mulan en the Little Mermaid en dergelijke, echt smullen vind ik dat).

Eigenlijk net zo goed als deel 1, door alle herkenbaarheid en leuke humor misschien zelfs nog wel een grotere funfactor.

dikke 4*

Dwayne Johnson die het opneemt tegen drie monsters die een stad verwoesten, wat wil een mens nog meer?

Dit valt wat guilty pleasure betreft wel helemaal in mijn straatje. Want echt veel meer is het natuurlijk niet. Moet zeggen dat het er meestal wel vrij goed uitzag op hier en daar een wat brak greenscreenshot na, maar zeker wat personages en schrijfwerk betreft is dit toch wel cliché slechte rampenfilm, alsof de makers het expres wat extra dik hebben aangezet. De twee badguys zijn van een soort kinderfilm-niveau, en de oneliners en teksten zijn vrij vaak facepalm-waardig, maar daarom ook wel weer vermakelijk.

Zeker die laatste grappen van George (middelvinger en 'neuk'gebaar) laten de film nog snel even extra puberaal en slecht aanvoelen.

Maar goed, ondanks dat toch wel genietbaar, je weet waar je naar gaat kijken met een film als dit neem ik aan.

3*

Wat ziet deze film er geweldig uit. Ik heb echt diep respect voor de animators, erg gaat ongelooflijk veel tijd en moeite zitten in een film als deze. En ze hebben het zichzelf ook zeker niet makkelijk gemaakt. Snelle achtervolgingen, gezichtsuitdrukkingen en bewegingen die tot in detail geperfectioneerd zijn, elke seconde ziet er fris en kleurrijk (en in deze film ook verbazingwekkend echt) uit. Pixar heeft zichzelf hier weer mee overtroffen.

Het maakt niet eens uit dat de film voor een Pixar wel erg weinig humor bevat, en dat het verhaal soms voorspelbaar is, en soms een beetje gezocht Dat plotje met het testament had er wel uitgemogen, en ook het hele marionet-idee van Remy en Linguini sprak me niet echt bijzonder aan. Als je dan toch een film met intelligente ratten maakt, laat hem dan ook maar verstaanbaar zijn

Toch 4*, respect hiervoor.

Oh ik zie nu pas dat hij hier op Moviemeter staat.

Tja, wat zal ik er van zeggen. Wat mij betreft vrij onnodig om hem hier toe te voegen, want écht documentarisch (is dat een woord?) significant is hij niet, laat staan filmisch. Vrij interessant als televisiedocumentaire, maar hij blinkt verder niet echt uit in vorm. De inhoud is ook niet wereldschokkend, en allemaal vrij oppervlakkig gehouden.

Over het onderwerp en Tom en zijn moeder kan ik lang discussieren, om iets zinnigs over de documentaire zelf te zeggen lukt me niet echt.

Wel met interesse (en ergernis, woede en ongeloof) bekeken, dus laten we zeggen 3*

Nee, wist me totaal niet te pakken. Waarschijnlijk een verhaal dat als boek een stuk beter werkt, want de film voelt nogal leeg aan. Waar heb ik nu precies naar zitten kijken? Wat is de clou? Wat is de emotie die we moeten voelen naar haar of naar hem? Weet niet of het aan mij ligt of dat de film in gebreke blijft, maar het roept wat mij betreft niks op. Hoe langer ik erover nadenk hoe minder ik weet wat ik aanmoet met het verhaal. Gaat het nou over haar geschiedenis, over hun geschiedenis samen? Zijn gevoelens? Haar analfabetisme? Een issue dat ik sowieso al enigszins opgeblazen vond door de film heen, zeker als je het afzet tegen haar daden in de oorlog. Een lege huls wat mij betreft. Je ziet scènes, maar wat je uiteindelijk aanmoet met de personages en het verhaal mag je blijkbaar zelf invullen.

Eén mooi en interessant stuk zit erin, het stuk waarin ze leert lezen en Michael de brieven schrijft, maar dat is 5 minuten op een film van 2 uur, en dus uiteraard veel te pover om nog enige waarde te hebben.

Degelijk geschoten verder, acteerwerk ook wel aardig, maar verder een verhaal waar ik niks mee kon.

kleine 2,5*, de speelduur is best uit te kijken, alleen jammer dat je met niks achterblijft.

Op de valreep nog een van de beste (de beste?) films die ik dit jaar heb gezien.

Ik keek hier vooral naar uit door Kieran Culkin. Hoewel ik de serie Succession niet afgekeken heb was ik wel altijd fan van zijn personage en manier van acteren en ook hier weer heeft hij dat charisma en die charme die van het scherm afspatten, ook als hij niets doet.

Het personage van Jesse Eisenberg is een leuk contrast. Hoewel het verschil tussen de twee misschien wat dik aangezet is werkt het wel goed. De situaties en de dialogen komen heel naturel over en zijn echt vermakelijk en interessant om te volgen, en regelmatig ongemakkelijk, pijnlijk en herkenbaar.

Ik herkende wel wat in de frustratie van David naar iemand die zich zo extravert (en regelmatig natuurlijk onuitstaanbaar) gedraagt maar toch iedereen op zijn hand krijgt, terwijl jij als brave borst maar wat sociaal onhandig stuntelt en het moet doen met een snelle ‘goodbye David’ van de gids. You want to kill him, and to be him.

Uiteindelijk is Benji natuurlijk een erg tragisch personage onder al zijn bravoure waardoor dat juist extra interessant is. Op het eind krijg je het idee dat hij waarschijnlijk dakloos is, omdat hij weer op de luchthaven wil blijven rondhangen, best hartverscheurend.

Ook voor de rest is dit een film die op alle vlakken wel tot me spreekt; de muziek van Chopin, dat het zich afspeelt rondom een stad en een reis, de naturelle manier van acteren en focus op de dialogen, en de psychologie van de personages. Wil deze zeker nog vaker zien.

4,5*

Best een prima film, waarvan het decor en hoe er gebruik van wordt gemaakt de sterkste troef is. Origineel en vermakelijk, al die ramen waar je naar binnen kan kijken, en de kleine verhaaltjes die zich erachter afspelen.

Alleen jammer dat het pas zo laat in de film daadwerkelijk spannend wordt. Eigenlijk pas het laatste kwartier. Alles daarvoor is zeker vermakelijk genoeg, doordat je als kijker kan meedenken, maar ook weer niet spectaculair.

Ook jammer dat de afronding best plotseling is, en dat er ruim anderhalf uur aan mysterie opgebouwd wordt zonder dat er een heel bevredigend of boeiend einde voor de kijker inzit. Een plottwist of iets onverwachts had de film goed gedaan.

Verder gewoon een prima film, vooral door zijn originele opzet.

nipte 4*

Laatste Sean Baker die ik nog wilde/moest kijken, maar weet van deze niet helemaal wat ik vind. Waar de andere films sterk zijn door hun uit het leven gegrepen realistische ‘low life’ personages, vond ik dat in deze film wat minder, zeker het hoofdpersonage Mikey. Ik vond hem een beetje een geschikt-voor-alle-leeftijden cartoony pornoster/drugsdealer, nooit een personage waarvan ik zou kunnen geloven dat hij echt bestaat.

Er zitten wel weer leuke stukken in en over het geheel genomen is het weer vermakelijk (en met mooie sfeervolle shots zoals in zijn andere films), maar ik denk dat het hoofdpersonage voor mij het grootste minpunt was. Ik geloofde het gewoon niet, hij was te kolderiek, teveel een soort onschuldig komediefiguur. En dat vind ik, hoewel dit deels komedie is, toch niet helemaal passen bij de Sean Baker-feel van de rest van deze film.

Het einde is ook een beetje een teleurstelling, ik neem aan dat het een soort fantasie van Mikey moet voorstellen en dat we niet weten hoe het echt afloopt met Strawberry. Ik had dan nog liever een soort wrang einde gezien met dat hij (weer) een jonge onschuldige vrouw de pornowereld in helpt, of juist niet en dat hij aan lager wal eindigt zonder haar (wat hopelijk zo is). Beetje een stuurloos geheel zo.

3*

Ik ging deze film vooral kijken om de cast (Hawke, Thewlis, Watson) en halverwege begon ik me af te vragen waarom uitgerekend zij (toch vrij intelligente acteurs die hun films volgens mij best bewust uitkiezen) voor deze film hadden gekozen. Ik vond het namelijk nogal een simplistisch en tikje belachelijk plot. Alsof de film zichzelf veel te serieus neemt voor wat het is.

Uiteindelijk laat de 'twist' op het einde dat wel op zijn plek vallen; het bleken slechts massahysterie en 'ingeplante' herinneringen te zijn. Een stuk nuchterder en intelligenter dan wat het in het begin lijkt, en dat maakt het nog een iets betere film dan dat ik tijdens het kijken heel de tijd dacht. (En dat had ik met een beetje nadenken wel kunnen bedenken, maarja).

Wel vond ik de rol van Thewlis dan uiteindelijk erg magertjes. Hij hangt er eigenlijk heel de film maar een beetje bij, en wordt ook niet meer echt geconfronteerd met zijn methodes die alle verwarring en valse herinneringen veroorzaakten. Beetje een loze rol.

Verder is het ook wel redelijk spannend en soms eng, maar dat zegt in mijn geval niet zoveel, want dat vind ik al snel.

Alsnog geen echte hoogvlieger verder, maar uiteindelijk best redelijk.

3,25*

Ik heb me op voorhand best verkneukeld om deze film. Of het nou goed of slecht zou uitpakken, dit moest wel genieten worden. Want wat een heerlijk belachelijk uitgangspunt, maar dan gek genoeg wel weer met een A-list cast.

Uiteindelijk viel het me toch nog tegen, want het is niet echt goed, maar ook zeker niet zo slecht dat het lachen wordt. Uiteindelijk is het vooral niet zo heel léuk. Weet niet precies waar het aan lag, wellicht dat de setting niet zo boeiend. is. De poster is wat dat betreft vrij misleidend, want je verwacht verwoeste steden, maar je krijgt een enigszins vervelende ondergrondse bedoening. Jammer dat film niet meer van de omgeving en de rest van de wereld liet zien. Doordat de locaties best saai en abstract waren krijgt het allemaal toch wat afstandelijks en kleinschaligs over zich.

Pas de laatste 20 minuten wordt het eigenlijk pas wat, het verlaten Londen is best tof (zeker dat shot van het verwoeste Palace met alle draken), en ook de eindscène met de draak (alle draken overigens) is heel behoorlijk gedaan.

De personages waren matig, Bale heeft een vrij vervelende rol. McConaughey viel me dan weer alles mee, waarschijnlijk omdat je hem nauwelijks terug herkend.

Eigenlijk jammer dat een film met een vermakelijk uitgangspunt als dit uiteindelijk toch nog enigszins saaie vlees noch vis wordt. Niet heel goed, niet heel slecht, maar vooral voor het grootste deel niet erg boeiend.

3*

Wow. Echt wow. En dan tegelijkertijd ook zo teleurgesteld dat hij niet perfect is. Als de film het niveau van de eerste anderhalve uur had behouden had hij meteen 5* van me gekregen, maar nu moet ik daar nog eens over nadenken.

In ieder geval, ik ken Adam Sandler toevallig alleen van Punch-Drunk Love en deze film, en niet van zijn lollige rollen, en ik vind hem echt geweldig in dit soort personages. Hij roept in deze film dezelfde spanning op als in Punch-Drunk Love, maar dan in het kwadraat. In de eerste minuten vond ik het nog op overacten lijken, maar dan weet je nog niet hoe het werkelijk gesteld is met zijn personage.
Cheadle is ook erg goed, een heel fijne factor naast Sandler, al had er wel wat minder gefocust mogen worden op zijn situatie. Een subplot dat niet zo nodig was, zeker niet dat verhaal met die pijpgrage vrouw.

Het is een prachtige mix van humor - vooral in de eerste helft - en opbouwende en ontladende spanning, waardoor de film eigenlijk telkens levendig blijft. Die woedeuitbarstingen en de aanloop er naartoe vind ik onzettend suspensevol. Interessant hoe het getriggerd wordt, en uiteindelijk aangrijpend als hij uiteindelijk barst. Lang geleden dat ik weer echt aan de lippen hing van een film, in plaats van af en toe te kijken hoe lang ik nog moest. Ik heb heus vaker films gezien die ongeveer in de lijn liggen van dit onderwerp, maar zelden heeft het zoveel gevoel bij me opgeroepen als dit. Wat een personage, wat een acteerprestaties en wat een kijkervaring vond ik het.

Net als je denkt, 'verdomd, wat een goede film', wordt het geniaal. Die therapiesessies, zijn perfect geschreven worsteling en coping-mechanisms, en zijn ministapjes in de goede richting. Extra jammer dat de film dat niet weet vast te houden. Zijn therapiesessies zijn het absolute hoogtepunt van de film, en het is jammer dat dat deel maar zo kort duurt. Als hij uiteindelijk gaat praten tegen Alan is dat prachtig, maar zijn monoloog is wel net te lang. Had zo graag gewild dat er nog wat bewaard was gebleven voor later. Op dat moment raakt de angel en spanning er een beetje uit.
Nog later gaat het met de rechtszaak een kant op waar ik minder mee kon. Net als de rol van Donna dus. Weet echt niet wat ik met haar moet. Prachtig om te zien is ze, maar vond het tegelijkertijd balen als ze de film weer kwam verstoren met haar vervelende rol. Idem voor de schoonouders die zich op het laatst nog even komen moeien.

De eerste anderhalf uur doet de film vrijwel alles op het juiste moment, op de juiste manier. Als een film zo goed is is het echt heel jammer dat hij uiteindelijk niet perfect wordt. Het had voor mij best wat eerder en puurder mogen eindigen, met een grotere klapper. Nu dooft hij uit, als een leeglopende ballon.

Had er echt op gehoopt om weer eens in een klap 5* te geven. Ga hem zeker herkijken, want een favoriet blijft hij zeker.

4,5*

De film windt er met het heftige begin geen doekjes om, en ook daarna weet het de aandacht prima vast te houden. Heel soepel neemt de film je mee. Een fijne naturelle sfeer, en een prima balans tussen humor en drama.
Er zijn veel films die een beste vriend voor het comic relief hebben, en dat is in deze film zelfs een zeer geslaagde.

Jammer dat het allemaal wat ongeloofwaardig uit de bocht vliegt op het moment dat hij aan Ally zijn aanvankelijke plannen vertelt. Waarom zou hij, het is vanaf het eerste moment al anders gelopen, en ze voelen nu echt iets voor elkaar. Sowieso vond ik het hele vader van Ally/Tyler-plotje wat storend.

De film is verder heel prettig geschoten, mooie camerastandpunten, fijn kleurgebruik en interieurs.

Net toen ik me begon af te vragen wat ik precies aan moest met de film en waar de titel eigenlijk op sloeg, kwam er een ouderwets 'wtf nee!' moment. Lang geleden dat ik weer eens overeind veerde bij een film.

Het is prachtig in al zijn subtiele gruwelijkheid. Het frappante is wel dat ik er nog aan dacht een paar minuten daarvoor, (waarschijnlijk toch onbewust ingegeven door de kleine hints). '2001, New York, zou het niet mooi zijn als er eens een film was die eindigde met de aanslagen, al is het maar de laatste paar seconden.' En ik werd op mijn wenken bediend. Uitendelijk gaat de film dan nog iets te lang door, het is jammer dat het niet eindigt met het uitzoomen op de Two Towers. Er was dan wat meer overgelaten aan de filosofie van de kijker zelf, en het was dan met een echte dreun die nog nagalmde binnengekomen.

Hoe dan ook, het einde 'redt' de film, die bijna een bovengemiddeld tussendoortje leek te worden. Ben er best van onder de indruk.

ruime 4* voorlopig

Door het mooie nummer Seasons of Love was ik wel benieuwd geworden naar deze film, maar dat bleek ook meteen zo'n beetje het enige te zijn dat de moeite waard was.

Ik ben normaal toch best een liefhebber van musicals, maar hier kon ik echt weinig mee. Liedjes die noch het verhaal erg vooruit helpen noch echt beklijvend zijn, en ik kwam ook nooit echt in de hele setting en de personages. Vond het allemaal behoorlijk bordkarton en fake.

En dan is ruim 2 uur lang, heel lang.

2*

Tot zeker de helft is dit een 5* film. De combinatie van humor en drama, de sterke pacing, de mooie cityscapes van Tokyo, de rol van Brendan Fraser. Het is eigenlijk allemaal perfect. Ook daarna nog blijft het heel sterk, maar ik had zelf eigenlijk een andere wending van het plot verwacht, namelijk dat blijkt dat Phillip nog een (echte) dochter heeft waar hij het contact weer mee gaat aanhalen naar aanleiding van wat hij meemaakt. Dat dat niet zo is kan ik de film natuurlijk verder niet aanrekenen, en wellicht was dat ook weer een soort cliché geweest.

Hoe dan ook, echt een heel mooie, warme, vermakelijke film die ook een leuke combinatie heeft gevonden tussen het tonen van het soms ‘aparte quirky’ Japan (want deze 'rental families' firma's bestaan echt) en de menselijke touch zonder al te sentimenteel te worden.

4,5*

Dit ja, hoewel het zeker spannend is en je (zeker de tweede helft) op het puntje van je stoel zit, kreeg ik nergens echt het gevoel dat dit echt een film was, maar meer iets dat je op National Geographic tegenkomt.

Ik miste een beetje het volledige beeld, en vond ook de geënsceneerde stukjes storend. Ze zitten zo goed verweven met de echte beelden dat je af en toe niet helemaal weet wat nu echt is en niet. Had voor mij niet per se gehoeven, ik had liever alleen echte beelden gezien.

Het is indrukwekkend om te zien, maar dat komt meer door de reddingsoperatie zelf dan door de documentaire die ervan is gemaakt, iets wat wel vaker het geval is met documentaires. Beoordeel je die aan de hand van hoe interessant het onderwerp is of hoe het verfilmd is?

Alle respect voor de deze duikers en de hele aanpak. Je houdt het eigenlijk bijna niet voor mogelijk dat deze jongens allemaal levend de grot uitgekomen zijn op deze manier.

kleine 3,5*

Ik vergeet deze film weleens een beetje binnen het oeuvre van Tarantino, terwijl het wel de enige is, samen met Pulp Fiction, die ik op 5* heb staan.

En dat is wat mij betreft nog steeds wel terecht. Wat hij erna ook allemaal gemaakt heeft voor grote films, deze is ondanks (of misschien juist wel dankzij) de beperkte middelen nog altijd een van zijn sterkste. Soms is de jonge Tarantino iets te blij met zichzelf als het gaat om de dialogen - ze zijn voor het grootste deel erg leuk, maar iets minder of korter had soms ook wel gekund - maar verder is dit toch een vrij perfecte film.

Nou goed, alles is er ook al wel over gezegd, maar blijft toch terecht een klassieker. Ook mooi dat hij hierin al zoveel weet te doen met de soundtrack. Ik ken zo snel geen andere filmmaker die de muziek zo prominent aanwezig laat zijn, bijna als extra castlid.

5*

Er gebeurd NIKS in deze film. Bovendien de langste en saaiste aanloop die ik ooit gezien heb, met gezellig peutergedartel, afgewisseld met ''''enge'''' stukjes.

De inboorlingen hebben ook geen enkele functie, net zoals de civilized people. Wat komen die eigenlijk doen?

Ook totaal geen seks wat het nog een béétje interessant zou maken. Absurde situaties.

Wel om te lachen af en toe, maar vooral omdat het zo slecht is.

1* voor de moeite.

Natuurlijk geweldig gemaakt en die Oscar voor cinematografie is dubbel en dwars verdiend. Zitten qua shots en camerawerk echt toffe dingen in.

Qua plot is het voor het grootste deel natuurlijk ook erg spannend om te volgen. Toch had die 2,5 uur voor mij niet helemaal gehoeven. Af en toe lag verveling op de loer en die ingebeelde droomstukken over zijn vrouw en dat met die Fransen had er van mij wel uit gemogen.

Geweldige scène met die beer overigens, iets wat voor zover ik weet nog nooit op die manier op film is vastgelegd, erg gruwelijk en realistisch ogend. Zeker extra naar omdat hij drie keer terugkomt.

Op zich snap ik de Oscar voor Leonardo wel, wat hij fysiek allemaal laat zien moet vast ook niet makkelijk zijn geweest en het werd ook weleens tijd dat hij hem kreeg, hoewel ik nog steeds liever gezien had dat hij hem voor Wolf of Wall Street gewonnen had.

4-*

Op het eerste gezicht een simpele film, die ondanks het drama niet veel extra's om het lijf heeft, maar is dat wel zo? Heb best lang moeten nadenken over wat ik hier nu eigenlijk van vond. Had ook telkens het idee dat ik naar diepere lagen of betekenissen moest zoeken. Want met al het huwelijksgedoe, dromen die niet uitkomen, het burgerlijke leven in een suburb, facades tegenover de maatschappij en de buurt lijkt het weer slechts een nieuwe variatie op American Beauty; niet iets dat we niet vaker hebben gezien. Persoonlijk had ik gehoopt dat de film wat meer schwung zou krijgen door ze daadwerkelijk naar Parijs te laten gaan, maar dat was niet de richting die de film op wilde. Het lijkt uiteindelijk toch weer een 'gewoon' drama over een vrouw of een koppel die het burgerlijk leven niet wil.

Gelukkig worden we wel getrakteerd op DiCaprio en Winslet, een filmkoppel die een hoop mensen waarschijnlijk weer samen wilden zien. En ze stellen niet teleur, ze zijn allebei erg sterk in hun rol.
Misschien heb ik me laten misleiden door deze twee hoofdrollen, en dacht ik dat een film met hun twee wel iets meer in petto zou hebben.

Begrijp me niet verkeerd, er is weinig mis mee als geheel, maar ik had op iets extra's gehoopt, en niet weer een variatie op hetzelfde toch wel uitgekauwde thema. Ook heeft het ondanks het rechtlijnige karakter van de film soms iets rommeligs.

De rol van John, de 'gek', vond ik wel een interessante. Ik denk dat hij stond voor het geweten, voor de echte gedachten van de twee hoofdrolspelers, en dat hij ze als het ware gek maakte met wat zij als de waarheid over hun leven zagen. De enige die de waarheid durfde te spreken?

Best een sterke film, maar ik blijf toch met teveel twijfel achter, dus 3,5* in plaats van 4*

Ik had zin in een Hugh Grantfilm met een typische Hugh Grantrol en ik werd op zich op mijn wenken bediend (vraag me soms af of hij een vaste tekstschrijver heeft, of er zelf veel bij improviseert, aangezien zijn personages tot aan de manier van praten aan toe hetzelfde zijn).

Verhaaltje is ook wel oke, redelijk standaard voor een film die over schrijven gaat, maar dat thema zorgt af en toe voor net iets meer verdieping en intelligentie dan je normaal zou zien in dit soort films.

Het kabbelt aangenaam voort, alleen in de laatste 20 minuten heeft de film écht moeite om tot een einde te komen. Het eindigt dan ook nogal lafjes allemaal. En op een romance hoef je ook al niet te wachten, er wordt naar gehint op het einde, maar er is niets van dat al te zien.

De film had niet de intentie om groots en meeslepend te zijn en is oke voor zolang het duurt, maar eindigt toch nog lichtjes in een anti-climax.

3*

Mooie film, maar een buitengewoon meesterwerk is het voor mij persoonlijk nu ook weer niet. Het is zeker een intens en gevoelig inkijkje in een heel specifieke subcultuur van mannen die niets anders willen en kunnen dan rodeo'en, en dus volkomen geamputeerd raken als dat niet meer mogelijk is. Die worsteling en sfeer is zeer goed neergezet, het is zo'n film die vaak wel voor een bepaalde ongemakkelijkheid of spanning weet te zorgen omdat je vermoed dat er iets heftigs kan gaan gebeuren. Maar om nou te zeggen dat ik weggeblazen ben, nee dat nu ook weer niet. Daarvoor bleef het voor mij toch een iets te dunne slice of life. Aan het einde heeft hij wel enigszins closure (ik verwacht met dit soort films altijd een beetje dat de hoofdpersoon zelfmoord gaat plegen eigenlijk, helemaal toen het paard Apollo een soort parallel daartoe verschafte), maar vond het als geheel, inhoudelijk, toch net wat te weinig bevatten voor een hogere beoordeling. De scènes met de paarden zijn wel een leuk extraatje overigens, mooi om hem aan het werk te zien.

De stijl is mooi, rural Amerika weet toch altijd voor zeer mooie plaatjes te zorgen, en ook de rest van de cameravoering en regie is erg verzorgd gedaan.

3,75*

Grimmige film, en ook wel spannender en enger dan ik had verwacht. Vond het alleen wel erg lang duren. Eigenlijk is het vooral meer van hetzelfde, met af en toe een moment wat even voor wat spanning (of blijdschap, die kelder met eten was wel nice) zorgt, maar voor de rest uiteindelijk toch niet echt ergens heengaat. Je raakt vooral nogal murw door alles, het maakte me op het einde eigenlijk niet meer uit wat er ging gebeuren omdat alles toch al op zijn ergst was. Het einde is nogal 'tja, en nu?'.

De film probeert dan nog een beetje een thema erin te brengen van hoop en menselijkheid, maar echt uit de verf komt dat niet.

Mooie beelden af en toe, grimmig sfeertje en regelmatig wel oprecht spannend, maar ook vooral nogal leeg en pointless.

3*

Ik vond het boek altijd fantastisch, dus nu ook de film maar eens gekeken. Moet zeggen dat de warme sfeer goed overgebracht is. Het boek had altijd iets heel gezelligs, iets knus, vooral door de band van Danny en zijn vader. Daarom ook een goed keuze denk ik, om Jeremy Irons dit met zijn echte zoon te laten spelen.

Het verhaal komt iets minder goed tot zijn recht. Het plotje met de strenge meester is er wat bijgesleept, en ook het einde vond ik wat minder uitgewerkt. Afgezien daarvan best prima, de spannende momenten zijn best aardig gedaan. De film is wel wat donker, maar daar ontkom je ook niet echt aan met al die nachtelijke bos-scenes.

ruime 3*

Ik had hier op basis van een kort fragment meer van verwacht, maar hier had flink in gesneden moeten worden omdat het allemaal veel te lang en too much is. Ik ben over het algemeen wel een musicalliefhebber (hoewel ze hit or miss kunnen zijn), maar dit was dan allemaal net weer te kinderlijk en niet beklijvend genoeg.

Het hele verhaal is op een of andere manier ook niet zo leuk om te kijken met die nare ouders, nare juffrouw Trunchbull (afgezien van Emma Thompsons performance dan natuurlijk) en als de liedjes dan ook nog eens niet superleuk zijn hou je eigenlijk niet zoveel over. Kan me herinneren dat ik het boek vroeger wel leuk vond (de originele film weet ik niet meer zo goed).

De production value is prima in orde net zoals de acteer- en zangprestaties, maar denk dat ik toch niet helemaal de doelgroep was.

Kleine 3*

Duidelijk gemaakt in Disney's periode van weinig budget, maar dan toch eigenlijk extra knap dat dit zo'n leuk filmpje geworden is. Want hoewel de tekenstijl en achtergronden simpel en basic zijn wordt dat weer gecompenseerd door de leuke personages en het goede stemmenwerk. De toon is fris en modern (die vertellende haan met zijn countrygitaar bijvoorbeeld), zeker voor die tijd, en op deze manier ook totaal iets anders dan wat Disney hiervoor maakte, zeker als je het vergelijkt met de klassieke sprookjesverhalen als Cinderella e.d.

3,5*

Wat een geweldige film vond ik dit.

Naast dat ik de satire, parodie, commentaar op Amerikaans kapitalisme, of hoe je het ook wil noemen er beter uit vond komen dan in Starship Troopers (hoewel ik die film wellicht nog eens moet kijken met de juiste blik), is het ook gewoon dikke fun. Er komen enorm veel quotable one-liners en teksten voorbij – en niet op de irritante makkelijke manier zoals je vaak ziet in vergelijkbare films.

Daarnaast zitten er ook serieus vette shots in (zeker in dat OCP-gebouw en sommige shots van Detroit by night), waardoor het ook een fijne film is om te zien, is het geweld heerlijk over de top en is alles rondom de Robocop gewoon erg goed gedaan. Zeker die scènes dat ze hem maken en je alles ziet vanuit zijn perspectief vond ik leuk.

Die stop-motion ED-209 is misschien een klein beetje jammer omdat het qua stijl en geloofwaardigheid zo uit de toon valt met de rest van de film, maar het is nu natuurlijk ook wel weer erg grappig.

Misschien was ik er gewoon erg voor in de stemming, maar ik heb van begin tot eind genoten. Geweldige mix van maatschappijkritiek, dystopie, actie en komedie.

4,5*