Meningen

Dit is zeker geen film die je aan het handje meeneemt. Het kan mijn eigen gebrek aan filmervaring of intelligentie zijn, maar ik vond het even lastig om alles te begrijpen, zeker de motieven van The Fishes en het hoe en waarom van alle immigranten.

Maar het camerawerk is geweldig en doet echt enorm veel voor de beleving van de film. Wil echt even de scene noemen waarin de auto aangevallen werd, wist niet wat ik zag. Ook de sfeer en de decors zijn prachtig en de film is erg vindingrijk in het overbrengen van de tijdsgeest, denk alleen al aan alle reclames en billboards die je ziet over vruchtbaarheid, zelfmoordmiddelen en refugees.

Het verhaal is echt spannend, ik zat regelmatig met mijn mond open en dat gebeurt me niet vaak (meer).

De kleine grapjes tussendoor... ik weet niet of ik ze misplaatst of geslaagd vond. De film had af en toe zeker luchtigheid nódig, maar of ze gepast waren ben ik nog niet helemaal over uit.

Een erg goede film, prachtig thema. Er had wat dat betreft misschien wel meer uit de film gehaald kunnen worden; de consequenties voor het leven, de maatschappij, de mensen. We zien nu veel geweld en ellende, maar had het wat subtieler willen zien, kleine dingetjes. Iets meer inhoud en iets minder 'domme' actie en achtervolging. Meestal ben ik totaal geen fan van lange films, maar hier had ik een half uurtje extra niet erg gevonden. Het voelde op het einde wat te onaf voor me, of er nog een zee aan onbenutte mogelijkheden lag. Maar dat is voorlopig even het enige minpunt dat ik kan bedenken.

Heb lang niet zo'n kijkervaring gehad, mede door het camerawerk en de actiescènes die zeker het laatste half uur voor een absolute rollercoaster zorgen.

Ben geneigd om hem meteen al 4,5* te geven, maar dat komt ongetwijfeld na herziening. Moet hem echt vaker zien om hem beter te kunnen duiden. Snap overigens helemaal niks van het gemiddelde hier.

4*

Eigenlijk heb ik heel de film lang getwijfeld wat ik ervan vond, omdat het zowat wisselde per scène. De schattige gevoelige dingen weten makkelijk een snaar te raken, maar er zit ook genoeg tussen wat op een of andere manier stroef aanvoelt. Humor die voor mij niet echt werkte, of scènes die een beetje vlees noch vis zijn qua doelgroep. Altijd lastig, de toon van een familiefilm, en dat is hierbij soms wel te merken. Ik kon bijvoorbeeld maar weinig met dat Heffalump 'gevecht' in het bos, of die auto-achtervolging in Lon Don. Het duurt ook nogal lang voordat het op gang komt. Het was al pauze en toen zat ik er nog steeds niet lekker in.

De dieren - met name Pooh zelf - zijn uiteraard schattig en aandoenlijk (met erg goed stemmenwerk), maar wel ook een beetje zoals met een 4-jarig kind; op een gegeven moment wordt het ook wat irritant.

De vele Pooh (en Eeyore) quotes zijn best vermakelijk, maar overkill lag voor mij ook op de loer.

Nogal mixed feelings dus op elk gebied, uiteindelijk valt het einde prima op zijn plek (niet dat je dat niet ziet aankomen, maar vooruit), maar het is wel een beetje een 'bumpy' ride op weg er naartoe.

3,25*, maar vooruit, ik rond het af naar boven omdat Pooh en zijn vriendjes wel echt heel leuk gemaakt zijn.

Ongelooflijk dat de film hier zo'n laag gemiddelde heeft en voor zover ik weet ook vrij onbekend is.
Het is fantastisch gemaakt en bovenal bijzonder vermakelijk om te kijken.
Sowieso hou ik altijd wel van dit soort films met een handheldcamera. Ze zorgen voor een eigen sfeer en een realisme dat fijn is om naar te kijken, zeker in dit thema. Cloverfield vond ik al behoorlijk leuk, want rampen en actie werkt op deze manier gewoon erg goed, maar dit is nog wel een paar stapjes beter en leuker.

Het heeft een fijne rustige opbouw, met scènes die lekker strak gesneden zijn waardoor een trucje nooit tot vervelens toe doorgaat. Vooral die scène dat ze eerst proberen te vliegen en het volgende shot ineens full-on door de wolken razen is echt heel vet gedaan, je krijgt op dat soort momenten echt een wow-gevoel.

In het midden zakt het even in, de film focust zich dan wat rommelig op wat bijzaken, maar dat wordt naar het einde toe helemaal goedgemaakt met een geweldige finale. Ik overdrijf niet, sommige dingen behoren oprecht tot het vetste wat ik gezien heb in dit genre. Vooral bewakingscamerabeelden doen het heel goed bij mij, vind dat een fantastische toevoeging.

Ben erg onder de indruk, en vind de film nogal onderschat. Het heeft een 'kleine' uitstraling, maar heeft tegelijkertijd actie die in een blockbuster zeker niet misstaat.

4,5*

De laatste oude Disney die ik nog moest kijken, volgens mij heb ik hem als kind zelfs nooit gezien. Had er nooit veel interesse in, en dat bleek ook wel terecht, want heel veel is hier niet aan. Het sprookje is natuurlijk vrij mager om er een hele speelfilm omheen te bedenken, en dat hebben de makers opgelost met eindeloze fratsen van de vogels, muizen en kat. Vrijwel alle Disney's, zeker de oudere, hebben dat element wel in zich, en ik kan niet zeggen dat ik het leuk vind. Wellicht voor de allerkleinsten, maar het houdt het hoofdverhaal behoorlijk op.

De animatie is wel oke, zeker de iets simpelere/abstractere achtergronden (beetje in de stijl die Sleeping Beauty ook had) zijn wel mooi. De muziek is ook wel oke. Maar verder vond ik dit persoonlijk een van de mindere Disneyfilms.

2,5*

Lange en ook wat saaie zit. Ik kom me er in ieder geval niet toe zetten om 'm zonder pauzes uit te kijken.

Echt zo'n film die afstevent op het laatste beslissende gevecht, alles wat er voor de rest in de film gebeurt is eigenlijk nauwelijks significant. Oke, er is wat jaren '30 armoede, maar daar komt het gezin al vrij snel bovenop en ook in de rest van de film zit erg weinig 'substance' wat mij betreft. Absoluut niet nodig dat deze film bijna 2,5 uur duurt.

Giamatti zet duidelijk de beste rol neer, Zellweger is wel geschikt, alleen Crowe zelf lijkt er niet zo heel veel voor te doen. Beetje automatische piloot, beetje standaard Russel Crowe (zag ook wat A Beautiful Mind-trekjes, maar misschien omdat ik die film zo goed ken).

De bokswedstrijden zelf zijn nog wel sterk, het is goed in beeld gebracht, ze overtuigen ook wel in hun rauwheid, dus dat weet nog wel een half puntje erbij te sprokkelen, maar vond het verder echt magertjes allemaal.

kleine 3*

Niet bepaald een subtiele film - de gelijkenissen met Apple, Google en actuele thema's als privacy en sociale media liggen er nogal dik bovenop, maar persoonlijk hou ik meestal wel van dat moderne sfeertje zoals we zien op de Circle-campus. De gelikte computer-interfaces en zwevende tekstjes vliegen je weer om de oren.

Ik weet niet of Emma Watson de ideale keuze was voor de rol. Door haar intelligente imago verwacht je niet dat ze iemand is 'without a cynical bone in her body', zoals gezegd wordt in de film. Eerder dat ze iemand is die zich niet zomaar inlaat met zulke praktijken. Hoewel het ook wel ligt aan de rol zelf, Mae verandert telkens wel erg snel van visie.

Ik heb het boek niet gelezen, nooit eerder van gehoord (ik vermoedde tijdens het kijken overigens wel dat het een boekverfilming was), dus ik kan 'm alleen beoordelen op wat ik heb gezien. En dat vond ik, afgezien van de 'in your face' boodschap helemaal niet zo slecht. Zoals gezegd, modern, dynamisch, met een actuele boodschap en allemaal niet ingewikkelder - met allemaal corny twists- dan nodig. Alleen het einde vond ik persoonlijk wat abrupt en onaf. De ontdekking die Ty en Mae gedaan hebben (en die nogal een build-up had) daar wordt wel erg luchtig overheen gestapt, en The Circle kan blijkbaar (?) gewoon verdergaan? Echt vreemd eigenlijk, alsof er nog een deel van de film mist.

Jammer, het plot is daarmee uiteindelijk niet zo denderend (en als ik er nog dieper over na ga denken waarschijnlijk helemaal niet meer), maar ik heb er eigenlijk wel met plezier naar gekeken.

3,25*

Tijdens het kijken wist ik niet wat ik ervan vond, toen het afgelopen was niet, en nu ik me een beetje aan het inlezen ben eigenlijk nog niet helemaal.

Komt vooral omdat ik de film zo wisselend vond. Het begint wat aan de stroeve kant, die nieuwsreel tettert je irritant tegemoet, maar dan als de film ‘echt begint’ kent het zeker genoeg mooie en interessante scènes. Er zitten mooie shots bij (dat je de jonge Kane door het raam in de sneeuw ziet spelen bijvoorbeeld) en ook scherpe interessante dialogen en teksten. De structuur komt vrij modern over. Ik lees dat het ook een van de eerste films was die op die manier met chronologie en perspectief speelt, en dat valt natuurlijk te prijzen.

Toch zijn er ook genoeg stukken tussendoor waarvan ik niet wist wat ik er mee moest, en zeker het laatste half uur, met dat operagezang van zijn vrouw met name, was voor mij amper nog om door te komen.

Het ‘geld maakt niet gelukkig’ moraal dat erin zit komt er pas echt een beetje aardig uit met de hele Rosebud-ontknoping. Het begon mij te dagen toen je dat shot zag van al zijn bij elkaar verzamelde spullen en beelden. ‘Het is vast iets dat hij zich herinnert uit zijn jeugd toen geld nog geen rol speelde’.

Als je Charles Foster Kane in dat licht beziet is hij misschien beter te vatten als personage, maar ondanks dat deze film een zoektocht is naar wie hij precies was kan ik niet zeggen dat ik heel erg veel hoogte van hem heb gekregen. Wel goed en interessant gespeeld door Orson Welles. Kwam er na afloop ook pas achter dat hij pas 25 was ten tijde van de film. Dat zet zijn prestatie, ook als regisseur, ook wel in een ander perspectief.

Het is interessant te lezen welke (cinematografische) technieken en structuren deze film min of meer heeft uitgevonden, of dan toch in ieder geval groot heeft gemaakt, en dat door zo’n jonge onervaren filmmaker als Welles. Daar kan ik de film best om waarderen op een filmhistorische manier, maar om nou te zeggen dat ik hem dus ook vaker wil zien of echt geweldig vond om te kijken, nee.

3,5*

Heel de speelduur lang, en nu nog steeds, heb ik nagedacht over wat voor film dit nu eigenlijk was. Het wordt al vrij snel duidelijk dat de de civil war zelf niet per se onderwerp is door het gebrek aan context over het conflict zelf, dus dan gaat het blijkbaar over de fotojournalisten en hoe zij een oorlog vastleggen? Toch lijkt dat tijdens de film niet het hele verhaal te zijn.

Wil de film ons een of andere cynische boodschap voorhouden over oorlog danwel de media? Fotojournalisten die losgezongen zijn van het onderwerp en alles doen voor de scoop (maar toch kampen met een soort van PTSS)? Laten zien dat het niet uitmaakt wie eigenlijk wie is in een dergelijk conflict? Of zijn de journalisten gewoon een vehikel om ons zo dicht mogelijk op het vuur te laten zitten (vond het aan de onrealistische kant hoe ze er telkens letterlijk met hun neus bovenop (mogen) staan).

Moet wel zeggen dat ik liever een ‘normale’ film over een burgeroorlog in Amerika met wat meer context en achtergrond had willen zien. En dat gefotografeer heel de tijd, het leek soms wel een aflevering van Het Perfecte Plaatje.

Tijdens één scène in het bijzonder met ineens hiphopmuziek en coole slowmotion weet je zeker dat dit geen straightforward oorlogsfilm is (dat hij van A24 is zegt je van tevoren eigenlijk al genoeg), persoonlijk vond ik het vrij raadselachtig wat de film daar wilde doen.

Het door oorlog verscheurde landschap waar ze doorheen trekken doet denken aan een hoop andere films en series die we al hebben gezien over oorlog en dystopieen (onder andere 28 Days Later van Alex Garland zelf), maar het is mooi geschoten en boeiend om te zien, zeker tegen het einde in D.C. levert het allemaal erg mooie scènes op. Ook houdt de film zich niet in met rauwe gruwelijkheden, maar wel allemaal op een 'mooie' manier gedaan.

Weet nog niet hoe ik hem beoordeel.

PS. Hoe klein zijn rol ook was, die gekke Jesse Plemons zet weer eens de sterkste rol van allemaal neer als triggerhappy asshole.

PPS. Was deze film zo’n 15 jaar ouder geweest dan was (toen nog) Ellen Page zeker weten gecast in de rol van Jessie.

Toen ik op het einde zag dat het gebaseerd is op een toneelstuk begreep ik het meteen. Ik vond het af en toe vervallen in een te toneelachtige sfeer, waardoor het iets licht pretentieus en nogal hoogdravends kreeg. Ik heb toch het meest genoten van de spontane concrete scènes, daarin werd echt geweldig geacteerd. Het wordt de acteurs ook vrij gemakkelijk gemaakt door het goede script en de goede teksten.

Hield ook wel van het hele mannensfeertje en de interacties onderling. Ja, een van de beste Nederlandse films die ik gezien heb. We kunnen het wel!

ruime 4*

Nee, dit was niks voor mij.

Het middenstuk in de gevangenis en met de 'behandeling' ging op zich nog wel - dat is ook het meest 'normale' deel van de film - maar het einde en het begin daar kan ik gewoon weinig mee. Die absurde stijl, de soms schrale look, het taalgebruik, de wat smerige vreemde gebeurtenissen (heb ik het nog niet eens per se over het geweld en het naakt en zo want dat kan ik wel handelen), ik kan er niks mee. Kan er nog zo veel 'interessante maatschappijkritiek' achter zitten, als het voor mij zo onaangenaam is om te kijken dan houdt het toch op.

Minste film van Kubrick die ik tot nu toe heb gezien. Grappig is wel dat ik hem vaak herken aan sommige interieurshots. De manier waarop hij de camera plaatst in een kamer geeft altijd een beetje hetzelfde creepy sfeertje. Met name natuurlijk in The Shining maar ook in 2001 komt dat terug en in deze film ook.

2,25*

Best een aparte film, die eigenlijk – vond ik dan – heel de speelduur lang vrij onvoorspelbaar blijft. Dat is niet per se altijd positief, komt ook omdat sommige scènes veel te lang doorgaan waardoor je soms amper nog weet waar het nu eigenlijk over gaat. Vooral die scène van Roy die gek wordt in zijn huis en planten naar binnen gaat lopen smijten had allemaal wel een stuk korter gemogen. Ook andere dingen, waaronder het laatste half uur had best iets korter gekund. Het was wel tof, maar duurde wel erg lang.

Ook de andere scènes met de daadwerkelijke encounters zijn wel waar de film het van moet hebben. Anno nu is het vrij bordkarton, maar het is nog wel steeds leuk (en soms mooi) om te zien.

Ik heb pasgeleden Arrival gezien, en waar er daar gecommuniceerd wordt door middel van schrift, gebeurt het hier door middel van muziektonen. Hoewel het een goede scène oplevert blijf je als kijker wel met veel vragen zitten. Wat wordt er nu eigenlijk gezegd? Vervolgens worden er wat vermiste piloten en dergelijke afgezet, er komen wat aliens naar buiten en er gaan wat mensen aan bord, einde.

Vond het allemaal net iets te vaag blijven voor een idee waar je toch bijna 2,5 uur in investeert. Ligt ook aan de personages die allemaal oppervlakkig blijven.
Een wat langdradige film die het vooral moet hebben van sommige scènes en momenten die eruit springen.

Heb het idee dat Spielberg vooral z'n idee hartstikke leuk vond maar er verder te weinig over nagedacht heeft dat er ook nog een coherente film omheen moest komen. Je zou hier nu echt niet meer mee wegkomen.
Vind Spielberg ook vrij overgewaardeerd over het algemeen, heb nog maar zelden een film van hem gezien waar ik echt dolenthousiast over was.

3,25*

Overwegend veel te ADHD om nog lekker kijkbaar te zijn. Weet niet of het aan mij ligt, maar het is allemaal zo onaangenaam snel gemonteerd en geanimeerd dat je je best moet doen om bij te houden wat er allemaal te zien is en gebeurd. Ook de humor moet het vooral hebben van malle ADHD-fratsen. Tegenwoordig hebben een hoop Amerikaanse mainstream-animatiefilms dat wel, maar verschil is dat dat in deze film niet tot nauwelijks goedgemaakt wordt met wat leukere grappen. Dat doet vermoeden dat de doelgroep voor deze film alleen (kleinere) kinderen is. Maakt het lastig beoordelen, want is het dan een niet-geslaagde film, of gewoon niet zo leuk voor mijn leeftijd?

In ieder geval begon ik al wat verveeld te raken met heel het concept na 25 minuten. Echt veel zin in nog een uur dit verhaal en deze personages had ik niet.

Gelukkig wordt de tweede helft van de film gered door alle ijs-landschappen, enorme puddingen, spaghetti-tornado’s en al het andere voedsel dat uit de lucht komt zetten. Leuk om te zien, en voor de voedselliefhebber toch wel om honger van te krijgen

Jammer dat het zich humor- en verhaaltechnisch toch niet kan meten met de betere films uit het genre. Het blijft allemaal wat kinderlijk, druk, en voor de best leuke vondsten wordt door de snelheid zo weinig tijd genomen dat je een keer met je ogen knippert en het gemist hebt. Had dus wat meer ingezeten, maar werd uiteindelijk iets leuker dan het zich liet aanzien in het begin.

3* - 3,5*

Ik hou wel van dit soort films. De camerabewegingen hebben me dan ook geen moment gestoord. Hij is aardig goed in zijn genre, al duurt het begin, op het feest, veel en veel te lang. Ook de scenes daarna, op de straten, vind ik niet goed genoeg. Het ziet er te computerized uit, de acteerprestaties zijn niet geweldig en ook het feit dat mensen met hun mobieltjes gingen filmen vond ik iets te geforceerd actueel. In zo'n situatie doen mensen dat denk ik (?) niet meer.
Later werd de film gelukkig wel beter. Spannend, aardig leuke vondsten. Helaas dat het monster, en ook de kleinere beesten in de metrotunnel, belachelijk waren. Het is gewoon niet zo eng en realistisch meer als je een matig geanimeerd monster door de stad ziet rondsjouwen.
Het cameraelemt, vooral met de laatste minuut, vond ik wel weer erg sterk.
Ik heb me er best mee vermaakt, verder.

Dikke 3,5*

Geen idee waarom dit zo'n laag gemiddelde heeft want dit is echt een heel leuke film.

Ik zie hierboven Mean Girls al genoemd worden en het ligt inderdaad wel een beetje in de lijn van deze film, vooral qua toon. Ik vond Alicia Silverstone op momenten ook best wel lijken op Lindsay Lohan in die film, vooral als ze lacht.

Fijne is ook dat ondanks dat Cher en haar vriendinnen populair zijn er eigenlijk redelijk weinig pestgedrag of negativiteit in de film zit. Ja ze is wat oppervlakkig en rijk, maar echt gemeen is ze niet, ze doet dingen voor haar medemens (goed, ook vooral uit eigenbelang, maar toch) zorgt voor haar vader en ze is nog maagd ook, wat best verfrissend werkt en haar toch een heel leuk personage maakt.

De verwikkelingen en het plot worden het laatste half uur wat minder boeiend, maar de hele film moet het sowieso vooral hebben van de toch wel erg leuke scherpe teksten en grappen (snap daarom ook niet zoveel van de commentaren dat dit allemaal maar matig zou zijn). Daarnaast hebben de hoofdrolspelers, en dan met name Alicia Silverstone en Brittany Murphy (kende haar eigenlijk alleen van haar tragisch jonge overlijden, maar wist niet dat zij zo goed was) behoorlijk veel charisma en spelen ze hun rollen heerlijk fris en met de juiste toon.

Daarbij ook nog eens een heel fijn 90's sfeertje en een jonge Paul Rudd, wat wil je nog meer?

Ik wil hier bijna 4,5* aan geven maar laat ik niet te hard van stapel lopen meteen.

De eerste helft van de film vond ik misschien wel het meest on-Pixar wat Pixar ooit heeft gemaakt. Ik voelde er nog weinig bij, en qua drukte en sfeer had het ook zo een Dreamworks of iets in die richting kunnen zijn. Met name al die drukke (uit elkaar vallende) skeletten en de humor die daarmee gepaard ging vond ik op een of andere manier erg uit de toon vallen met wat Pixar normaal doet.
Daar komt nog bij dat ik ook helemaal niets heb met Mexico en die hele Mexicaanse sfeer maar niks vond, dus het leek op een teleurstelling uit te gaan lopen.

Gelukkig kwam daar de tweede helft, waar de Pixarmagie ineens toch nog om hoek kwam kijken. Als we erachter komen hoe het echt zit met de familie van Miguel en met de la Cruz wordt het zowaar nog een emotionele en ineens erg vermakelijke film, die qua verhaal enorm opknapt.

Het begon wat stroef en gezocht, maar later komt alles knap en rond bij elkaar en kon ik toch weer een oprecht traantje wegpinken. Daarnaast ziet de (doden)wereld er prima uit, met regelmatig reusachtige decors die toch wel erg mooi en kleurrijk gedaan zijn.

Maar jammer dus van de eerste helft, denk dat ik daardoor toch op 'maar' 3,5* blijf steken.

Ik heb het Franse origineel gezien, dat ik op zich wel oke vond, maar wat een beetje genekt werd door een wat kluchterig mal sfeertje.

Toch wel benieuwd geworden naar deze door het erg hoge gemiddelde. En ik moet zeggen dat ik deze film vrij vergelijkbaar vond, maar wel iets beter. Het kent zeker zijn mooie momenten, het is leuk als Ruby zingt en de momenten tegen het einde met haar ouders en het altijd mooie (en nu extra mooie) Both Sides Now maken de film wel de moeite waard, maar voor de rest lijkt het best heel erg op het origineel, dus ik was niet meer echt heel verrast. Beetje een been there done that gevoel.

Ze hebben deels het mallige humor-sfeertje met de seksgrage ouders erin gehouden wat ik toen al niet leuk vond, en nu nog steeds niet echt.

Verder steelt Emilia Jones wel de show, leuke meid om te zien die ook goed zingt.

Prima tussendoortje, maar een Oscar-nominatie lijkt me behoorlijk overdreven, zeker gezien het feit dat het vrijwel een één op één kopie is van La Famille Bélier.

3,5*

Nogal een wisselende onevenwichtige film.

Het begint best redelijk als we kennis maken met de taxichaffeur Max en zien hoe hij gedwongen wordt mee te werken met Vincent, Tom Cruise als psycho huurmoordenaar. Eens een andere rol van hem waar ik weleens benieuwd naar was, en hij doet het zeker niet slecht, Jamie Foxx overigens ook niet.

Echter halverwege als het iets meer een standaard crimeverhaaltje wordt en Mark Ruffalo en andere spelers zich ermee gaan bemoeien wordt het echt enorm saai. De wisselwerking tussen Max en Vincent was nog best redelijk interessant, maar het misdaadverhaaltje waar het dan ineens in verzandt is dat echt niet.

Het laatste half uur wordt het eigenlijk wéér een heel andere film, een redelijk rechttoe-rechtaan achtervolging, die wellicht een beetje aan de knullige en simpele kant is (en hoe hij die metro opspringt kan echt niet, het is Mission Impossible niet), maar dat is in ieder geval allemaal nog wel redelijk vermakelijk om te kijken.

Uiteindelijk eindigt het wat lafjes en blijf ik met een wat 'tja' gevoel achter. Gezien het hoge gemiddelde wel een film die veel mensen aanspreekt, voor mij was het toch allemaal niet echt bijzonder genoeg.

2,5*

Een film die voor mij vrijwel helemaal gedragen werd door de omgevingen, de shots, de sfeer, en de balans tussen al die dingen. De architectuur-invalshoek is wel leuk. Zelf heb ik er niet per se bijzonder veel mee, en vond ik de gebouwen die werden besproken niet allemaal even interessant of mooi, maar hoe de film ze in beeld weet te brengen en sowieso heel het stadje en de omgeving gebruikt als decor voor de scènes daar hou ik altijd wel van.

Het verhaal rondom de personages vond ik helaas een beetje achterblijven. Het wil meer doen dan het uiteindelijk weet over te brengen heb ik het idee. Ook enigszins misleidend dat er ‘romantiek’ bij staat, veel romantiek heb ik zelf niet kunnen ontdekken, of het moet heel impliciet zijn geweest.

Ik was ook een beetje in verwarring over de personages, zo heb ik heel de film lang niet geweten wie die Eleonor nou eigenlijk moest voorstellen, waardoor het soms een beetje een vage kijkervaring werd.

Jon Cho vond ik een beetje niksig, vooral zijn rol, Haley Lu Richardson daarentegen stal echt de show op een bepaalde manier. Ik kende haar nog niet, maar ze is zeer prettig voor het oog en zet een leuke en aangrijpende rol neer.

Bijna 4*, als het verhaal me net zoveel had gedaan als de vorm.

Een rise and fall liefdesverhaal waarvan er eigenlijk al zoveel zijn (zelfs de chronologie-invalshoek is al eerder gedaan in onder andere 500 Days of Summer), maar die door de dromerige uitwerking en de vlotte en grappige dialogen toch zeker wel bestaansrecht op zichzelf heeft.

De teksten zijn zo grappig en ad rem dat het ook niet meer uitmaakt dat niemand in het echte leven zo met elkaar praat, het is bijna non-stop vermakelijk (lang geleden dat ik zo vaak hardop gelachen heb bij een film).

Wat personages betreft zien we wel veel meer van hem dan van haar. Kimberley is wel een érg blanco personage terwijl Dell degene is die echt een eigen karakter heeft meegekregen. Kan me voorstellen dat mensen hem irritant vinden, maar ik vond hem erg leuk, herkende mezelf ook behoorlijk in hem.

Vind het gemiddelde aan de lage kant hier, heb me hier erg mee vermaakt. Overigens wel meer als komedie dan dat het emotioneel of romantisch echt een snaar bij me raakte.

Met dank aan niethie voor de tip

4*

Mag de naam documentaire eigenlijk niet dragen en vind het dus opmerkelijk dat dit uberhaupt op MM te vinden is. Het is niet meer dan een grote eenzijdige hallelujah van Waylon en Ilse.

Bovendien wordt het nogal irritant dat je telkens alleen maar flarden van half-affe liedjes voorbij hoort komen. Dat getokkel en gejam wordt behoorlijk vervelend.

Dus nee, nauwelijks tot niet interessant. Twee uur lang hetzelfde gewauwel over het schrijven van liedjes, slechts de laatste 10 minuten gaat het over de aanloop naar het songfestival. Slaapverwekkend.

1,5*

Ik vond het wat onorigineel beginnen, met dingen die je her en der al wel vaker hebt gezien, dus ik vreesde een beetje voor het vervolg. Maar later neemt de film wel wat grappige afslagen waardoor het toch nog een leuke en soms verrassende kijkervaring wordt.

Het is wel net iets teveel een leuk tussendoortje voor een hogere score. Het wordt nooit ergens heel spannend of heel origineel, maar gewoon prima.

3,75*

Ik ben op zich niet heel erg geïnteresseerd in Bob Dylan, maar ik was wel benieuwd naar Timothée Chalamet, die wel een van de leukste en beste acteurs van zijn generatie is.

De film wordt volledig gedragen door hem en zijn vertolking, voor de rest blijft er eigenlijk weinig over. Vooruit, Edward Norton heeft misschien niet de meest flitsende rol, maar de manier waarop hij zijn stem gebruikt is echt heel goed, vond dat echt heel leuk gespeeld en zijn Oscarnominatie ook wel terecht.

Elle Fanning daarentegen kan alleen heel de film met zorgelijke blik kijken, ik weet niet echt wat te maken van dat personage, of dat van Joan Baez (nooit van gehoord, maar oke).

Het eerste uur is best interessant. Vervolgens is de vertolking van Times Are a-Changing eigenlijk de enige scène waar ik echt enthousiast van werd. Maar alles wat daarna kwam boeide me eigenlijk helemaal niet meer. De clash tussen wat Dylan zelf wil en wat de folk-scene van hem verwacht, tja. Dat is een onderwerp dat voor mijn gevoel ook al 100x eerder gedaan is in vergelijkbare films en nergens meer boeiend aanvoelde. Dat hij dan ‘ruige’ muziek speelt op een folkfestival zal ongetwijfeld een ding zijn geweest in de muziekhistorie, maar om nou te zeggen dat ik het een geweldige climax vond van de film, mwa, het zal wel.

Kleine 3,5*, maar wel volledig door Chalamet.

Ik heb echt 0,0 met de paus en alles eromheen, maar als ik dan toch deze film ga kijken leek vandaag me wel een geschikte dag.

Ik hoopte dat de cinematografie, sfeer en acteerprestaties de boel interessant genoeg zouden maken voor me en op zich was dat ook wel zo. De shots en belichting zijn regelmatig erg mooi, net als de muziek, en Ralph Fiennes speelt een interessante rol en een prettig personage om 2 uur lang te volgen.

Wat het plot betreft, erg realistisch zal dit wel niet geweest zijn qua hoe het er achter de schermen aan toegaat (maar goed, who knows), regelmatig gaan dingen er toch iets te sensationeel aan toe. De ontknoping met de gekozen paus die intersekse blijkt te zijn zag ik ook niet aankomen. Weet niet echt wat ik daarvan vind, net als eigenlijk de rest van het hele verhaal, maarja dat zal verder wel.

Voor de rest degelijk gemaakt en mooi om naar te kijken.

3,5*

Ik wilde Lindsay Lohan weer eens zien toen ze nog jong, fris en mooi was, nu ze helaas zo verlept is. Wat zonde toch van zo'n mooi meisje, dat in de tijd van Mean Girls en deze film echt een goede periode had.

Maar hoe leuk Mean Girls nu nog steeds is om te kijken, ook als volwassene nog, deze film komt daar niet bepaald bij in de buurt. Echt een film die nauwelijks serieus genomen is op welk vlak dan ook en daarmee overkomt als een tienertussendoortje dat op een zender als Nickelodeon voorbij komt.

Halfje voor Lindsay, maar verder is dit op alle vlakken pover.

1,5*

Op een aantal vlakken zeker niet mijn soort film. Traag, en met een onderwerp (maffia) waar ik me normaal gesproken verre van hou omdat ik het meestal te complex vind. Maar toch blij dat ik hem gekeken heb, want naast dat het verhaal voor mij best aardig te volgen was, is de vorm waarin het geschoten is erg goed, en is de soundtrack ook erg fijn. Met name de laatste scène is erg sterk.

Tegen het uur zat de film even op een voor mij dood punt - toen er nog weinig bekend was over de achtergrond - en vond ik dat de film wat sneller met iets voor de dag moest komen. Maar dat gebeurde ook eigenlijk meteen daarna, en het verhaal is/wordt nog best aardig.

Het is een film die om herziening vraagt, maar ik weet niet of en met hoeveel plezier ik dat uiteindelijk zal doen. Ik erken de kwaliteit, maar ik vond het nu ook weer niet altijd even fijn kijken, met name door de traagheid.

3,5*

Ambitieuze film, die eigenlijk alles in het genre tegelijk aansnijdt. Het opvangen van buitenaardse signalen, het ontcijferen ervan, een poging om naar de 'ruimte' te gaan, en hoewel de meeste films ergens tijdens die vorige stappen ophouden, gaat deze film verder met de missie zelf, en de hoofdpersoon komt zowaar levend terug met een ervaring die later nog ter discussie wordt gesteld.

De film is ook best ambitieus in zijn grote schaal en poging tot realisme (de echte president die zowaar 'meedoet' en cameo's van Larry King en Jay Leno). Tegelijkertijd is het geloof vs. wetenschap vraagstuk typisch een thema dat in boeken en films aangesneden wordt, maar ik mag toch hopen dat als dit ooit echt gebeurd religie geen rol van betekenis speelt (bijvoorbeeld in de keuze wie de missie mag doen). Daarom is de rol van Matthew McConaughey ook ietwat belachelijk (en het is al erg genoeg dat hij überhaupt in de film zit). Waarom duikt hij als schrijver/priester overal op, tot aan overleggen met de president aan toe? En hoe kan er een sekte-gekkie aan boord zijn van het meest prestigieuze ruimteproject ooit?

Vond dat geloofselement soms wat geforceerd en overdreven in de film verwerkt, hoewel ik de grotere gedachte erachter wel snap. Waar willen we in geloven, wat is geloof, wat is wetenschap, wat kun je bewijzen en hoe, etc.

De film neemt misschien wat teveel hooi op de vork en niet alles is even geslaagd, maar gelukkig is het geen Interstellar-ellende. Vooral het gedeelte met het voorbereiden van de missie en de missie zelf vond ik eigenlijk erg tof gedaan. En Jodie Foster hè, weer uitermate geschikt voor haar rol en geweldig om naar te kijken.

3,5*

Ik heb een zwak voor dit soort films, hoewel ze zelden echt goed worden gevonden. Zelf maakt me dat nooit zoveel uit eigenlijk, als ze maar vermakelijk zijn.

Op zich was dat het wel, maar dan alleen de eerste helft. Zoals wel vaker in dit soort films zijn er veel locaties, veel personen, veel geswitch en dat was niet per se geweldig uitgewerkt. Het is vrij all over the place, met een vrouw die gegijzeld wordt, een blogger die een slaatje probeert te slaan uit de gebeurtenissen, wat onderzoekers, de huisvader.

En afgezien van wat riots en een massagrafje hier en daar krijg je nergens de ernst van de situatie echt mee. Er wordt slecht gezegd dat er miljoenen doden zijn, en de ellende moeten we er blijkbaar grotendeels zelf bij verzinnen.

Verder is het wel oke, het straalt geen B-film of amateurisme uit (waarschijnlijk ook door de cast), alleen jammer dat het laatste half uur echt totaal verslapt en in plaats van dat je op het puntje van je stoel zit dooft het allemaal ontzettend traag uit.

Heel magere 3*

Het was mooi geweest als realistisch drama, maar het hele 'ik ben dood, en niemand ziet me' plotje? Ben echt verbaasd dat iedereen dat hier zomaar accepteert. Wat was er mis geweest met gewoon een soort van hallucinaties, of in zijn gedachten of dromen te verschijnen? Nu was hij echt fysiek aanwezig en tastbaar voor Miguel , en zijn constante 'help me, niemand ziet me', maakte het nogal tot een laf en ongeloofwaardig geheel.

Lastig, want de rest van de film is best prima. De hoofdrolspeler is een fijne kerel om te zien, het Peruaanse dorpje aan de kust is een heel mooi decor en ook met de rest van het thema is niks mis. Een erg zomerse film om even mee te ontsnappen aan het Westerse leven, en dus zie ik het wat storende element maar een beetje door de vingers. Ook omdat het op het einde met het offeren en de afscheidskus nog wel net acceptabel werd.

kleine 3,5*

Echt zo'n film die je na afloop met 'de kennis van nu' direct nog een keer wil of zou moeten kijken. Op zich hou ik wel van dat genre, hoewel deze wel erg tot op de seconde volgepropt zit met details en informatie en dus wel een stevige zit is. Niet iets wat je gezellig keuvelend op je gemakje kan gaan zitten bekijken, want geheid dat je dan iets cruciaals mist.

Uiteraard zit het heel goed in elkaar, de verschillende perspectieven (plottwists zou ik ze niet direct willen noemen) houden beter de aandacht vast en zorgen voor wat meer kijkplezier dan bij een standaard 'whodunnit', of bij een film met slechts één soort twist op het einde. Die heeft deze film ook, maar dan wel meteen een heel mooie, die de film op de valreep nog even in (weer) een ander licht zet.

4*

Redelijk, maar noem het niet 'The Ted Bundy Tapes' als Ted Bundy eigenlijk maar heel weinig aan het woord is. Had daar veel meer van willen horen.

Voor de rest is dit eigenlijk een vrij standaard true crime documentaire, met iets teveel verschillende talking heads van wie ik het niet altijd even boeiend vond wie ze precies waren en wat ze te melden hadden.

Wel bijzonder dat er zoveel beeldmateriaal is van Bundy, ook tijdens de rechtzaken. Geeft het wel iets extra's mee.

3*