The Common Linnets: Calm before the Storm (2014)

Niks geen geneuzel over dat Songfestival en al die flauwekul die daarbij komt kijken. Nee, het gaat hier puur om de muziek die gemaakt wordt en al moet de Nederlandse kijker wel eerst in Jip en Janneke-taal uitgelegd worden wat voor muziek ze nu maken en waarom ze dat doen, wanneer dit de gemiddelde kijker een beetje duidelijk is kunnen ze wel echt losgaan en kan er muziek worden gemaakt zoals dat volgens mij ooit bedoeld is.

Het album en de totstandkoming van de liedjes die daarop terecht zijn gekomen staan centraal en aan superlatieven over countrymuziek en lofbetuigingen aan elkaar heeft de documentaire geen tekort. Ilse DeLange en Waylon weten goed wat ze aan elkaar hebben en laten graag weten wat dat dan is en hoe dat dan komt. Ook de bijdrage van Daniël Lohues mag niet onvermeld blijven. Je wordt meegenomen in het lekker sfeertje dat er hangt als het drietal bij mekaar is.

Zowel wanneer ze samen muziek maken als wanneer ze zelf back to basics gaan en een prachtig klein liedje zingen, is het niets dan genieten. Het koppel deed me met de grauwe clip van 'Calm after the Storm' en de zwart-witte albumhoes al wat aan The Civil Wars denken maar met 'Time Has No Mercy' komen ze daar in muzikaal opzicht ook erg dicht bij in de buurt. Hoogtepunten vind ik echter - gek genoeg - hun individuele nummers. Waylons 'Where Do I Go with Me' en DeLange’s eerste zelfgeschreven nummer 'Love Goes On' doen mij erg uitkijken naar het album dat in mei zal verschijnen.

Twee uur was toch wat aan de lange kant voor deze docu. Na anderhalf uur is de boodschap wel duidelijk en begint het zowaar een beetje te vervelen. Zo nu en dan wordt in de herhaling gevallen, waardoor de aandacht steeds verder wegebt. Het eindigt uiteindelijk alsnog met het tot dan toe gemeden Eurovisie Songfestival en hun inmiddels welbekende single 'Calm After the Storm' wordt tegen die tijd nog maar weer eens ten gehore gebracht. Deze is nu intussen al wel een keertje grijsgedraaid, nu de rest nog!

Naar aanleiding van de country voorkeur van mijn voorganger;

nooit geweten dat Lucky Luke NIET meer rookt...

adso

Volgens mij begrijp ik niet helemaal waar je op doelt. Lucky Luke rookt toch al sinds 1983 niet meer en had in plaats van een sigaret sindsdien toch altijd al een soort grasspriet op de onderlip.

Luuk

Was een beetje aan het associëren en googelen... en zag dat de peuk vervangen was

door een grasspriet (niets bijzonders, niets persoonlijks). Wat de documentaire betreft

heeft U duidelijk een grote spanningsboog! **** en dat terwijl U best kritisch bent...

Persoonlijk vond ik het een nietszeggend theekransje, een uit de hand gelopen 'Ivo Niehe

op reis' en het stoorde me enorm dat er (uiteindelijk) totaal geen respect voor de muziek

zelf was; 15 seconden liedje en weer 'gezellig' door keuvelen...

Ik denk niet zozeer dat het echt ontbrak aan respect voor de muziek. Het feit dat het vooral korte stukjes zijn die voorbij komen, is volgens mij puur om het tempo er een beetje in te houden. Het gaat hier om de totstandkoming van het album, en de muziek mag daarbij uiteraard niet bij ontbreken, maar als het puur om de muziek zelf moet gaan kun je volgens mij beter een album opzetten. Daarvoor is het in dit geval nog een maandje wachten, maar de mix die er in deze documentaire is gevonden, vond ik erg goed en alvast een mooi voorproefje van wat er te wachten staat. En dat is volgens mij precies waar deze documentaire voor bedoelt is.

Mag de naam documentaire eigenlijk niet dragen en vind het dus opmerkelijk dat dit uberhaupt op MM te vinden is. Het is niet meer dan een grote eenzijdige hallelujah van Waylon en Ilse.

Bovendien wordt het nogal irritant dat je telkens alleen maar flarden van half-affe liedjes voorbij hoort komen. Dat getokkel en gejam wordt behoorlijk vervelend.

Dus nee, nauwelijks tot niet interessant. Twee uur lang hetzelfde gewauwel over het schrijven van liedjes, slechts de laatste 10 minuten gaat het over de aanloop naar het songfestival. Slaapverwekkend.

1,5*

De film bestaat voor 2/3 uit mensen die aan het jammen zijn op een gitaar. De overige 1/3 praten ze over hoe ze elkaar hebben leren kennen en wat ze van plan zijn met de band. Ik had deze verhoudingen liever andersom gezien want dat was waarvoor ik keek. Wel chapeau voor de uitkomst op het Songfestival overigens.