Meningen

Topster Belmondo, mooie CC en ook een jonguitziende Jean Rochefort, - en zonder snor -, brengen deze goedgemaakte Philippe de Broca-avonturenfilm die het Robin Hood-thema bewandelt, tot leven.

Luchtig opgevat bevat de film de onvermijdelijk vecht-en schermpartijen, ook de nodige humor en een flinke scheut romantiek.

Het wordt gebracht met bekwaam camerawerk wat het na 50 jaar nog best bekijkbaar maakt.

Zo te zien vergeten en blijkbaar ook niet zo gewaardeerde film. Nochtans : dokter Jean Gabin die voor het welzijn van de vrouw zorgt voor een pijnloze bevalling en al vindt het verhaal "slechts" plaats in een klein Frans dorpje in de bergen met een ontstellend onwetende bevolking, het gebeuren verwijst toch naar een belangrijke wetenschappelijke stap voorwaarts.

Jean Gabin voelt zich natuurlijk in dergelijke rol volop in zijn sas, opponenten overwinnend en een gans dorp eenvoudige, brave mensen gelukkigmakend en Nicole Courcele, lijkt - en is - wat ouder dan een tiener maar, die als moedig "proefkonijn" voor de aanleiding zorgt om "Le Cas du Docteur Laurent" in een feelgoodie om te zetten.

Geslaagde bevallingsscène in het slot die wellicht destijds niet bij allen in goede aarde viel, vandaar de mindere interesse...!?

Geslaagd beeld van de plattelandsbevolking uit de vijftigerjaren, mogelijks een tikkeltje al te simplistisch voorgesteld.

Film heeft het over coming on age, financiële problemen, maar het hoofdthema blijkt toch het in een afzonderlijke wereld leven van ouders enerzijds en hun tienerkinderen anderzijds.
Een significante scene is deze wanneer de zoon op een avond niet thuiskomt en er telefonosch een losgeld wordt gevraagd voor zijn vrijlating en het veertienjarig dochtertje haar vader - reeds bereid te betalen - aanzet een beschrijving van haar broer aan de kidnapper te vragen omdat dergelijke nepontvoeringen veelvuldig voorkomen, wat dan ook blijkt.
Een zeer behoorlijke film over een elitaire familie in een riant huis dat echter geen warm thuis vormt.
Degelijke acteerprestaties. Die Thales Cavalcanti valt op als de rijkemanszoon.

Eigenlijk een schande dat ik deze klassieker pas nu integraal heb gezien.

Romantiek met aspecten van WO II, nadrukkelijk aanwezig, en met uiteraard de edelmoedigheid van een american citizen in verve.

Dat de film sukses kende ligt zekerlijk aan het juiste moment van uitbrengen ervan, de hoofdrolspelers, heel populair op dat ogenblik,..en de song "As time goes by". Bovendien beschrijft de film toestanden en personen, onbereikbaar voor de gewone burger en dat is iets wat het grote publiek wel lust, toen vooral.

Persoonlijk kon de film me niet bekoren, lispelende, stoere en zelfverzekerde (als altijd) Humphrey Bogart en mooie Ingrid ten spijt.

De film bevat nogal wat onhebbelijkheden : een complexe intrige, artificiële, onnatuurlijke gesprekken, thetrale, onreeële toestanden (het zingen van de marseillaise bijvoorbeeld) en zelfs potsierlijk escenes, als de revolver - en schietsequentie.

Het camerawerk, voor die tijd, kan ik wel waarderen.

Toch ontgoochelend. Ain't looking at you, kid.

Wat kon er nu mis gaan in de jaren 50 in een film met Fernandel in de hoofdrol ? Wat hij ook verkocht of deed zijn paarde-gebit-lach werkte onweerstaanbaar aanstekelijk. Ook nu weer in deze "Casimir" en, al is het vaudeville-achtig plot toch eerder zwak, Fernandel tilt de prent op een aanvaarbaar niveau voor dergelijke komedie.

Liefdesdrama uit het begin van de vijftigerjaren waarvoor het publiek destijds mogelijks storm liep, al was het maar om boegbeelden als Simonne Signoret (wat wordt ze veel netjes belicht en liefdevol kijkend in close-up gebracht) en een superjonge Serge Reggiani aan het werk te zien.

Te waarderen vooral om het mooie camerawerk en de sfeerschepping. Typisch ook voor vele Franse film uit de tijd het beeld van de kleine mens wiens lot toch weer gebonden is aan de macht van anderen en daardoor het geluk niet voor het grijpen krijgt.

Zag hem nu voor een tweede keer en echt fan ben ik nu ook niet.

Terloops, Signoret zag ik liever in haar latere rollen, waar ze niet zo meer geschikt was voor een rol van verleidelijke vrouw ("L'Aveu", "L'Armée des Ombres, "Le Chat".... ).

Alleen het acteertalent van een Spencer Tracy, en ook wel van Lana Turner, haalt deze film uit de banaliteit.

Alleen zij zorgen er voor dat ge deze film met zijn typisch Amerikaanse toestanden over liefde, romantiek en vooral huwelijk en de probleempjes er rond aanvaardt en volledig uitkijkt.

Waardig vervolg van "L'auberge Espagnole" en "Les poupées Russes" met (al te) gekke situaties, maar als "uw leven niet van A naar B loopt" dan kan er heel wat gebeuren.

Cédric Klapisch zorgt echter voor een stevige portie humor, zodat het allemaal niet echt "au sérieux" te nemen valt.

Gelukkig maar, want na een uurtje kijken, zakt de film wat in, en hebben we het beste gezien van de avonturen van een Parijzenaar in het Chinese New York.

Romain Duris, Audrey Tautou, Cécile de France en Kelly Reilly spelen zoals er van hen mocht verwacht worden, namelijk zeer keurig en overtuigend in hun rol.

De kleurrijke, multiculturele samenleving in de grootstad en heel speciale wetten en gewoonten die er heersen komen passend aan bod en vormen een grappige achtergrond.

De betere ontspannende komedie met flarden van zeden en toestanden uit onze hedendaagse maatschappelijk leven.

Verneuil houdt van lange scenes want hij bezorgt ons een ingenieuze kluis-kraak-openingsscene, een gierende achtervolgingsscene, een copieuze culinaire Griekse specialiteitenscene, stevige knokscenes en vele kat-en-muis spelletjes tussen meesterinbreker Belmondo en inspecteur-deugniet Omar Sharif.

Het is geen misdaadkomedie maar toch hangt er boven de film een humoristische toon en daarvoor is er in de eerste plaats een Belmondo die als geen ander in zijn acrobatische heldenrol en zijn spreekwoordelijke bluf de nodige gekte kan steken. De film stevent trouwens af naar een slot dat onvermijdelijk dezelfde 'losheid" voorhoudt.

Spannende ontspanning, noem ik het, en zo is het best. Een dikke 3,5.

Dirk Bogarde nu eens in de rol van een "bad boy" in deze thriller waarvoor Margaret Lockwood, die vooral in de jaren voordien erg populair was in de Britse cinema, bijna een Baftanominatie verzilverde.

Regisseur Lewis Gilbert oogstte met deze "Cast a Dark Shadow" eigenlijk zijn eerste succes (later volgden nog "Alfie", "Educating Rita" en zelfs een Bond-film, "You only live Twice") dat hij niet alleen aan zijn acteurs dankte maar ook aan de manier waarop hij het intrige sfeervol naar een verrassend slot leidde.

Goede, doorsnee misdaadfilm uit die tijd.

Uitstekende film met een wonderbare Tom Hanks. Perfecte sfeerschepping, mooie natuurbeelden en voldoende emotie en ontroering om deze film en erin geschapen toestanden aan te voelen. Knap.
Een triest einde als na ruim 4 jaar, Chuck's vrouw, waartegen hij al die tijd in zijn eenzaamheid sprak, opnieuw gehuwd is en zelfs een dochtertje heeft. De slotbedenking van Chuck dat hij eigenlijk weer zo ver staat als op het eiland : enig doel is de moeilijke toestand overwinnen en in leven blijven.
Gelukkig zit er in de handelingen van de drenkeling op het eiland soms wat humor.

Avonturenfilmpje waarin tevergeefs gepoogd wordt er enige psychologische diepgang in te stoppen en waarin Amanda Donohoe er alles aan doet om er lekker bruin uit te zien.

Brian De Palma brengt hier een brok aangrijpende oorlogswaanzin. De onmens in de mens.

Wraakacties in de oorlog komen meer voor, maar georganiseerd een onschuldige, weerloze burger van zijn vrijheid beroven, vernederen en...is van het laagste.

Eigenlijk komt de Amerikaanse soldaat hier niet zo best uit. Mogelijks de reden waarom deze uitstekende film slechts karig werd beloond met een nominatie voor de muziek, terwijl de hysterische act van Sean Penn bijvoorbeeld toch wel heel merkwaardig was.

Leugen en huichelarij zijn de rode draad in deze film, duidelijk gesteund op een toneelstuk.

Er wordt nogal geroepen en getierd in deze film waarin ieder personage de andere de schuld geeft van alles en nog wat.

Helaas, het gehele gedoe vind ik nogal simpel en clichématig.

Zeker geen diepere karaktertekening, erg theatraal en voor mij teleurstellend, wetende dat de play van Tennessee Wiiliams met prijzen werd beloond.

Op het einde als een soap.

Goedgemaakte film over de Apartheid in Zuid-Afrika op waar gebeurde feiten berustend.

Eenvoudig en vlot verhaald, degelijk vertolkt en met de boodschap dat wraak en haat de conflicten niet zullen oplossen....

Mooie en speelse verfilming van wat echt zou gebeurd zijn, met te onthouden dat bluf en presence eenieder overtuigen, zo fel dat zelfs de waarheid niet meer wordt geloofd en, dat de beste stropers ook als boswachter kunnen fungeren.

Schitterend acteerwerk van een half dozijn uitstekende namen.

Steven Spielberg' s werk overtuigt, ondanks de portie, te vergeven, stroop en sensatiezucht.

Het blijkt dat die Raffaelo Mattarazzo heel wat melodramatische films heeft voortgebracht.

In ieder geval deze "Catene" is er ééntje 100%.

Kan me niet voorstellen dat dergelijk script heden ten dage nog veel bijval zou kennen maar in de wit-zwarte periode van na WO II waren uitgesproken begrippen als onschuld, overspel, moederliefde, opoffering en dergelijke graag geziene filmonderwerpen zekerlijk wanneer ze gebracht werden met de nodige melodramatische expressie.

Aldus is de film interessant om eens mee te maken. Het verhaal zit wel goed en elkaar al is één en ander toch gemakkelijk te voorspellen.

Duidelijk op een play gebaseerd, waardoor de dialogen wel heel belangrijk worden. Gelukkig valt dat mee.

Eigenlijk een banaal onderwerp, deze tragi-komedie, die soms saai overkomt maar ook meerdere sprekende scènes bevat.

Bette Davis heeft haar jeugd maar niet haar talent verloren en "Marty" Ernest Borgnine is uitstekend. Heb mij, zoals steeds verkneukeld in het figuurtje van Barry Fitzegerald.

Genietbaar en erg sociaal voor Amerikaanse normen.

Stoorde me al een beetje aan het theatrale overacting van Ryan en Barbara Geddes en ook aan een paar haperingen in het verhaaltje, redelijk dun trouwens, om dan dan met een onwaarschijnlijk en "afgehaspeld" slot kennis te maken, zodat deze film in zijn geheel zeker niet over de middenmoot heen geraakt.

Een piepjonge Vittoria Gassman als Giacomo Casanova went zijn charmante overredingskracht aan om het gebeuren in deze avontuurlijke film naar zijn hand te zetten en zijn broer (en niet de doge) uit de kerkers te verlossen.

Enkele voor zijn tijd knap gefilmde scénes maar met een toch storend element dat er met tijd geen rekening wordt gehouden (een reis van Venetië naar Sint-Petersburg is te paard in een wip afgelapt), ook opvalt door de weelderige costumering en decors.

Ook op het acteerwerk geen kritiek, maar eigenlijk kon het verhaal op zich en eigenlijk ook de stijl van Freda me niet echt bekoren.

Gabin met zijn typische, bazige, bestweterige en zelfbewuste flair in de zoveelste Simenon-verfilming.

De titel (se rebiffer betekent zoveel als tegen een opdracht ingaan) verraadt al dat het zaakje niet zal aflopen zoals verwacht maar voor het zo ver is, wordt dit Grangier-filmpje opgevuld met pittige jargondialogen, snullige figuren (Blier speelt dergelijke rollen magistraal), een lieve verschijning (Martine Carol is even wat ouder maar even wulps als in "Lucrèce Borgia") en een vlot verloop van deze misdaad-komedie.

Het is ontspanning met wat spanning en op en top Frans. Heb er niets tegen.

Dacht dat het "La cave" was, maar ook dat zal even misgelopen zijn.

Knappe animatiefilm die uitblinkt door soberheid en originaliteit.
Inhoudelijk ook omdat het aspecten brengt van de kolonisatie van zwart Afrika waarbij de inheemse bevolking niet altijd erg correct werd behandeld (Frappant zijn de scènes met de pygmee-piccolo-asbak) en de kolonist niets steeds een voorbeeld was (de uitgeweken bakker die zuipen wel het interessantste vond).
Met de koning met de baard zal wel op Leopold II worden gedoeld (stem van Jan Decleir).
Het vlotte duo Wim Willaert en Sébastien De Waele staan in voor het mondje westvlaams, wat die fragmenten nog een speciaal cachet geeft.
De kritische toon van dit filmpje belet het niet mooi en zelfs charmant te zijn.

Liefdesdrama vooral, maar ook de levenskroniek van een jonge Algerijn, zijn trieste ervaringen tijdens zijn kinderjaren, zijn latere vriendschappen en dit alles met de Franse-Algerijnse koloniale aspecten, de onvermijdelijke apartheid en het onvermijdelijk verzet, meer dan op de achtergrond.

Valt soms wat langdradig uit (de vakantie '53), maar is in zijn geheel toch mooi en keurig verhaald.

Beslist goede vertolkingen.

Eerste film die ik zie van Alexandre Arcady, nochtans reeds lang in het vak, geboren in Algerije maar voor deze film zich gebaseerd hebbende op de gelijknamige roman.

"Le Vin dissipe la Tristesse" ( In het nederlands, met wat alliteratie, klinkt het evengoed als "Wijn verdrijft Droefheid") maar de erfgenamen Vermillard hebben toch wel wat onenigheden en problemen, al blijkt het toch de wijnbouw te zijn die hen bindt.

Niet te diepgaand, deze film, met soms het gevoel van "hij is aan het aanmodderen" en van humor (toch een drama-komedie) is er nagenoeg geen sprake. Flashbacks brengen wat afwisseling en maken het wat sympathieker, maar dat is ook al.

Cédric Klapisch heeft beslist al beter gedaan, al willen we het nu ook niet afbreken.

Al wie zich wat in wijn interesseert en genoten heeft van de wijnteelt-passages en, net als ik, zin kreeg om ook eens van al dat lekkers te proeven, zal wel een half puntje bijgeven en daarbij kom ikzelf op een 3,5 uit.

Dat is dan ook het maximum.

Tedere, ingetogen film over verdrietverwerking.

Geen oversentimentaliteit of tranenvloed, maar gewoon de getroffenen in hun doen en laten, dat gevoelsmatig getekend is door hun leed.

Melancholische muziek en mooie, opnames in de parken en natuurlijke, ongekunstelde "talk"-scènes.

Beide hoofdacteurs zetten een geloofwaardige act neer. Vooral Judith Chemia was opvallend.

Titel van de film zou ontleend zijn aan de song "That Summer Feeling" van Jonathan Richman.

Origineel en eigenlijk grappig en krijgt de publiciteitswereld toch wel een rake veeg uit de pan.

Hoofdspeelster is erg overtuigend in haar rol van een youngster die zou moeten het gelukkigste meisje van de wereld zijn maar, al moet ze dat dikwijls beweren, dat absoluut niet is.

Al bij al wat langdradig, maar ik twijfel er aan of een kortfilm-versie dezelfde overtuigende indruk zou hebben nagelaten.

Vindt ge vaak terug in Roemeense films, die sterke, langzaam uitgewerkte ontleding van karakters en menselijke gedragingen.

Uit het vroeger werk van Buñuel.

De essentie van dit sociaal melodrama zit hem in de vraag die één van de werklui stelt aan de dokter: "Dokter, waarom doet ge dit ?"

Het antwoord ligt hem in het feit dat de dokter niet hoort bij die categorie mensen waartoe hij had kunnen behoren, de rijke werkgever en zijn entourage, de commissaris, de echtgenote en haar invloedrijke vader, de pastoor ...die allen onverschilligheid vertonen tov van het arme werkvolk waarvan de film niet nalaat meer dan eens de onderlinge solidariteit te beklemtonen.

Sfeervolle locatie, flauwe romantiek.

Sterke, boeiende film die het harde leven in de Spaanse gevangenissen en de positie van de ETA-gijzelaars dik in de verf zet. Interessant en spannend tot het einde. Sfeervol en toch ook oog voor karaktertekening. Knappe acteerprestaties, overigens.

Film over relaties, trouw en ontrouw en vooral over beroemdheden.

Allen blijft trouw aan zijn principes om mensen en toestanden te observeren, grappig en stekelig en hier is het de filmwereld die op de korrel wordt genomen.

De overdaad aan personages doet vanuit het standpunt van de kijker de film geen deugd en verklaart mogelijks de mindere score.

Branagh is grappig in zijn Woody Allen-stijl.

Tot tegen het slot van de film dacht ik dit kleine commentaar te beginnen met: Liefdesverdriet, gevolgd door zelfdoding, is veel ouder dan het internet- en sociale media- tijdperk dat we nu kennen, maar het is maar goed dat de film waarschuwt voor het ondoordacht omgaan met deze moderne mogelijkheden.
Dit idee wordt echter van de kaart geveegd door een plotse wending op het einde van het verhaal.
Aldus is "Celles que vous croyez" in de eerste plaats een film die handelt over een knappe, ouder wordend vrouw die er heel wat voor over heeft om bij het jong zijn aan te klampen en er zelfs een pervers spelletje voor uitvindt, waarbij haar oorspronkelijk plan bovendien weer plaats maakt voor een nieuwe "uitdaging".
Heb genoten van de zittingen bij de psycho-therapeut, zelf uit haar lood geslagen door de crue uitlatingen van Claire, rol weer magistraal ingevuld door klassevrouw Juliette Binoche.
Heb ook genoten van de ontwikkelingen in het "spel" evenaals het stuk, in de "voorwaardelijke wijs" nadat ze de "zelfmoord" van Alex vernam
Filmisch ook best in orde, deze geraffineerde film van Safy Nebbou, die me ook met "Le Cou de la Girafe" en "l'Empreinte de l'Ange" al wat filmgenot bezorgde.