Meningen

Er waren heel wat betere TV-afleveringen van Witse dan deze langspeler.

Voordeel bij de TV-serie was dat de kijker vertrouwd was met de figuur van Witse en dat de acteur Hubert Damen wel een stevige sympathie had verzameld bij de kijker, terwijl Witse nu in de film toch anders voor de dag komt en voor iemand die de serie niet kende ligt het inschatten van Witse nog veel moeilijker. Bovendien is het verhaal dat nu wordt opgedist toch wel erg onsmakelijk. Een climax in het intrige is er ook al niet te bespeuren.

Doorsnee misdaadfilmpje.

Jaren geleden sprak mij iemand die de zaak Edward-Simpson had meegemaakt en in dat verhaal bleek hoe negatief deze kwestie door de publieke opinie werd bekeken en hoe de naam "Simpson" met een zekere minachting of spot werd uitgesproken.

Dit fenomeen wordt in de film sterk benadrukt. Het was de tijd waarin "het hart" geen kans maakte tegen moraal en fatsoen...

Madonna's film is ambitieus en in een zin grillig en het deze grilligheid in het begin als de beide verhaallijnen wat bruusk op je worden losgelaten die de kijker mogelijks wat parten speelt. Achteraf zijn er nochtans momenten genoeg om je te verkneukelen in de mooie stijl van de film en het ijzersterk acteren van de hoofdpersonages.

Vooral mooi wanneer Ernst Claes zelf aan het woord komt en uitvoerig over zijn jeugd vertelt: zijn jong-snaak-jaren in het land van Zichem, zijn vele dromerijen om later dit of dat te worden, pastoor Munte, zijn kattekwaad in en rond de abdij van Averbode, zijn omgang met de paters maar ook zijn "liefst alleen zijn", zijn collegejaren in Herentals met de klassieke raad (toen) "Zie dat ge goed uw Frans kent", Wannes Raps en uiteindelijk zijn liefde voor Conscience en...Vlaanderen.

"'t Zijn weiden als wiegende zeeën..."

Gene Bervoets is schitterend in zijn rol gaande van grandioos, zelfverzekerde versierder tot het hulpeloos, ontredderd, braaf burgermanneke...

Filmpke verveelt geen seconde omdat het naast de wederzijdse verleidingsacts ook een blik werpt op de andere wachtenden, figuren allemaal zo uit een echte wachtkamer gegrepen. En die figuren blijven stoïcijns, emotieloos zitten als Gene zijn meerdere moet erkennen in een ondeugende scène. Arme Gene. Plezierige kortfilm. Zeker geen drama.

Het verhaaltje was niet zo erg duidelijk.

De stilaan onbewoonbaarheid van onze planeet en de gevaren die van overal kunnen komen lijken wel een vaste uitleg.

De expressieloze, lege ogen van de personages wijzen ook wel in die richting en getuigen niet van geluk.

Het is in deze Saoudi-Arabische film (de eerste) uitkijken naar de in dit land door godsdienst extreem beheerste samenleving, opvoeding, onderwijs...,maar ook vooral naar het heerlijke, pientere, ontwapenende figuurtje van Wadjda.

Knappe film, niet groots opgevat maar scherp en duidelijk, naar het einde toe terzelfdertijd hard en ontroerend.

Vreedzame western met heel mooie (zwart-wit) beelden van Far-Westlandschappen en ook met muziek en dans en een beetje romance.

"Mag eens wat anders zijn", zal John Ford bij zijn zoveelste western hebben gedacht.

Cinematografisch gezien een opperbeste film maar het verhaal, alhoewel naar verluidt semiautobiografisch, kwam niet bepaald overtuigend over met wat nevenlijnen die niet echt tot een sterk geheel samenkwamen.

Kon mij ook niet van de indruk ontdoen dat er heel wat aan overacting werd gedaan.

Lovenswaardige poging van Deruddere met deze film over armoede en de nare nasleep daarvan wat uitmondt in een enigszins melodramatisch werk.

Film weet evenwel niet volledig te raken, alsof belangrijke scènes er niet waren en er met andere alleen maar wat werd aangemodderd.

Joe Mantegna en Faye Dunaway zijn natuurlijk gevestigde waarden die ook nu goed acteren, maar ik vond weinig houvast aan de personages die ze uitbeelden en ook mooie Ornelia Muti zat niet altijd in een consequente rol.

Eenvoudig, maar bijwijlen sympathiek filmpje die ook wel relaties in en buiten het huwelijk tracht te ontleden. Voor groot publiek, mogelijks met een zakdoekje erbij, want een zuivere komedie is dit niet.

Toch een behoorlijke score omwille van de herkenbare, soms gevatte situaties.

Eén hartverscheurende scène maakt duidelijk wat de film in de verf wil zetten en eigenlijk wel aanklaagt : de dominantie van de man binnen de familie en het behoud van aanzien en eer boven elk menselijk gevoel of medeleven uit. Een sterk voorbeeld is als de vader, voor alle zekerheid, bij een procureur gaat vragen als hij het recht heeft de jonge man die aan de basis ligt van de problemen, te doden...Onthutsend antwood : alleen als de daders betrapt werden...
Film vermeldt dat de film gebaseerd is op vele gelijkaardige verhalen...
Kleine film die toch wel indruk maakt.

De rode draad is hoe een mens zich kan laten meeslepen en zichzelve niet meer herkent.

Formidabel sterke scènes, zoals de gokscène, de drinkpartijen met de katers achteraf en vooral de jacht op de kangeroes.

Beelden van de beestactige jacht zijn gemaakt door een groep van professionele jagers, licentiehouders. De jacht op de kangeroes, naar ik meen, thans een beschermde diersoort, was toen nog niet verboden.

"I didn't leave my family, I left myself...", maar Howard's "let's get away from it all" ruimt toch plaats voor de gedachte niet al te impulsief aan de sleur van het dagelijks leven tot een kritische kijk toe te geven. Misschien is hetgeen ge bezit wel heel mooi... en dat de kijker in het slot niet precies weet hoe het afloopt, speelt geen enkele rol. Howard's conclusie is gemaakt..
Eigenlijk grappig te zien hoe het hoofdpersonage zijn eigen familie bespiedt, er allerlei besluiten en nieuwe inzichten in vindt en ook hoe hij pittige momenten uit het verleden in herinnering brengt. Mooi, anderzijds is het als het eenvoudig, ontwapenend gedrag van twee gehandicapte tieners hem wat terug tot zichzelf brengt.
Is het nachtelijk vuilbaksnuisteren wat potsierlijk, "Wakefield" kon mij in zijn geheel wel boeien en de act van Bryan Cranston is meer dan bevredigend.

Zag eerder van Kirk Jones het zeer goede "Everybody's Fine" en ook dit "Waking Ned", Jones regiedebuut is van uitstekende makelij.

Een prettige film met een resem van grappige scènes en dialogen. In vele opzichten typisch Brits.

Een schalks en origineel gegeven houdt de glimlach bij de kijker nooit veraf, temeer daar het filmpje kan bogen op uitstekende vertolkingen.

Een lust die dorpsfiguurtjes aan het werk te zien, elk met zijn typische kleinmenselijke trekjes maar toch allen met een zekere onweerstaanbare drang, zonder scrupules, als gemeenschappelijke noemer.

Een werkelijk uitstekende komedie.

Film begint heel rustig met een Argentijnse familie die zich gastvrij opstelt tov van een Duitse arts. Pas later blijkt dat deze man een oorlogsmisdadiger is en vanaf dan is de dreiging voor gruweldaden voordurend aanwezig en erg kenmerkend voor deze film, zekerlijk met het jonge meisje dat de gedragingen van de arts kruist.
Merkwaardig toch hoe sterk die Duitse gemeenschap in Patagonië in de na-oorlogsjaren voor de dag komt.
Mogelijks (onvermijdelijk) minpuntje is dat de kijker zich wel bewust is dat Mengele niet hier aan zijn einde zal komen.
Degelijk acteerwerk.

De slotscène is duidelijk: Adam heeft niets geleerd op die befaamde universiteit...tenzij dat wat Tarik Saleh ons met zijn film wil aantonen, namelijk de verdorvenheid met machtsmisbruik, corruptie, moord...in zijn land.

Saleh haalt als het ware een prestigieus instituut onmeedogend onderuit aan de hand van een verhaal waarbij een goedmenende jongen de speelbal, wordt in de handen van politiek tegenstanders.

Sterke film die je meesleept tot het slot.

Niets voor niets gekozen voor beste scenario in Cannes vorig jaar.

Ja, hij heeft wat deze film over de sociale en vooral psychologische weerslag van een familiedrama.
Voorkeur wordt gegeven aan de stille momenten al laten de kordate scènes als deze in het klaslokaal en de eigenlijke "ontvoering" toch wel een naar gevoel, vooral omdat een onwetend en onschuldig kind hier wordt overwelmd door gedachten die het niet aankan. Slecht is dit zeker niet, integendeel. Het legt de vinger des te meer op de gevolgen van een ongelukkig moment uit het verleden.
Knap is het ook dat in het slot van de film er niet nog een dramatischer gevolg wordt aangebreid.
Misschien aanvankelijk wat houterig in de verhaalstijl en niet zo'n vlotte overgang tussen de scènes maar dat deint weg door het overtuigend gebracht menselijk leed in het gebeuren en het goed acteerwerk.

Zoveelste verheerlijking van een Amerikaanse groep soldaten tijdens WO II.

Geen vergelijk met andere films met dit onderwerp want hier staan de gesprekken tussen de manschappen centraal en is de klassieke oorlogsactie beperkt.

Veel karaktertekening vind ik er echter niet in terug want meestal zijn dialogen oppervlakkig, over het thuisfront, annecdotes en verzuchtingen terwijl ik me eerder kan voorstellen dat soldaten in de vuurlijn toch eerder met de realiteit van het moment bezig zijn.

Het begin van de film met de landing is heel zwak en de liedjes die in de film voorkomen toch al te "smooth".

Vaak grappige dialogen tussen onze 2 helden, maar die droge, sarcastische humor volstaat niet om er een boeiende film van te maken. Daarvoor ontbreekt er wat meer spitsvondig avontuur. Als de film dan nog enigszins in mineur eindigt wat de tocht betreft, is het filmpje rap bekeken en vergeten.

Van die "parade aan opmerkelijke reisgenoten" zoals in de synopsis is vermeld, heb ik weinig gemerkt

Geslaagde, best aardige film over leven en werk van legende Johnny Cash.

Alle respect voor de 2 hoofdrolspelers Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon.

Romantisch studentenfilmpje, zonder veel pretentie, tot het drama opdaagt, het intriest wordt en edelmoedigheid primeert.

Had het niet anders verwacht, want al zo dikwijls gezien....

Best onderhoudend en zelfs grappig hoe het hoofdpersonage je op sleeptouw neemt naar zijn avontuurlijke "coup" en best verdienstelijk hoe van het dramatisch einde van de Twin Towers geen gewag wordt gemaakt op welke wijze dan ook.

Camerawerk en de ganse setting is natuurlijk wel goed en ook de acteurs vallen mee.

De film geeft de voorbereiding en uitvoering van de kunsttoer m.i. behoorlijk in detail weer. Naar gelang de interesse van de kijker hiervoor zal de film al dan niet langdradig uitvallen. Een gebrek aan spanning kunt ge hem evenwel niet aanwrijven.

Als een documentaire met een verhaal, want de belangstelling voor de natuur, zowel landschap als de mens als het dier, is overweldigend. Bovendien wordt er niet nagelaten de dodende beschaving te hekelen en melancholisch te doen omtrent vergane natuur, als evengoed het verschil tussen deze natuur en een consumptiemaatschappij te onderlijnen. Begin en einde van de film zijn hieraangaande duidelijk. Bovendien is een jonge Jenny Agutter best genietbaar en vertolken haar medespelers opperbest.

Marilyn had gelijk "Diamonds are a Girls best Friends", maar zijn ze een tango waard en wat als liefde de kop op steekt ?

Prettig animatiefilmpje. Gevatte tekening van de personages met puike weergave van hun gevoelens.

Kan alleen maar besluiten dat heel dit verhaal van de glazen wand geldt als een soort metafoor van menselijke eenzaamheid. De paniek, het ongeloof, de strijd en de berusting, het hechten aan het weinige dat rest met de wanhoop er bovenop worden dooreen naar voren geschoven.

Het dagboek van de vrouw is dan ook precies geen dagboek maar eerder een later geschreven relaas waarbij de feiten soms zijn vervaagd en niet altijd chronologisch worden vermeld en dit helpt wat spanning en curiositeit in de film te brengen.

Bijzonder werk, eigenlijk gedurfd om daarmee ruim anderhalf uur film te willen vullen.

Puike beelden van de mens in de natuur.

Alleen al het fantasievol gegeven verdient waardering. De setting is grappig want wie verwacht dat de plaats van het onderzoek iets hemels, feeëriek, ergens boven de wolken zal plaats vinden met engelachtige figuren, zit er naast, want de locatie is een aftands gebouw, met stofferige burelen en gangen en de equipe bestaat uit doodgewone, niet zo erg frisse, bedienden, voor een stuk eerder berustend in hun job.

De uitwerking van het verhaal valt nogal langdradig uit en echt zinderende herinneringen worden er niet opgedist (wat het boeiender en "levendiger" zou maken) hetgeen, wat mij betreft, de film weghoudt van een "4".

Niettemin zit er in het slot wel een verrassende kronkel wat de film een boost geeft en ook wat emotionele romantiek en bovendien meer inzicht in de "equipe" brengt.

8ste film die ik zie van Hirokazu Koreeda. Besluit blijft : sterke regisseur !

Niet bepaald overtuigend maar toch ook weer niet waardeloos omwille van de moeilijke opgave dit werk van Tolstoj zo getrouw en gevoelsmatig weer te geven. In ieder geval, komt op veel punten stijfjes, kunstmatig en zekerlijk gedateerd over.

Ook de auteurs, op Audrey en enkele bijrollen na, kunnen weinig bekoren. Henry Fonda leek meer een Mexicaanse grootgrondbezitter dan een Russische aristocraat.

De zoveelste film die de naweeën van de Vietnamoorlog aan de kaak wil stellen.

Nu zijn het de ouders, in dit geval oppervlakkig en niet zo begripvol, die het moeten ontgelden, maar wat hebben die met de oorlog te maken ?

Zelden zag ik zo een valse tragiek als op het einde van deze film.

Als een film iets kan bijbrengen tegen de gruwel van de oorlog dan hoeft dat niet met zo'n tranerig, kunstmatig gedoe.

Meevaller.

"Geld ligt tussen de regels" en vooral "Oorlog=Economie" zijn van die harde oneliners waarvan deze "War Dogs" flink is voorzien.

Op zich weinig waarschijnlijk maar wellicht toch bij de realiteit aanleunend, alzo wordt een verhaal op een heel onderhoudende manier gebracht, netjes balancerend tussen een in de grond ernstig gebeuren en de luchtigheid waarbij het wordt neergezet.

Blikvanger is het personage vertolkt door Jonah Hill, een contrast met zijn vriend, eveneens keurig, maar minder spectaculair vertolkt door Miles Teller.

Geslaagde soundtrack.

Cinematografisch een heel knappe film, à la Spielberg, met sensationele, fantasierijke scenes, mooie zichten en een pak emotie doorheen het avontuurlijke van het verhaal, dat beslist ongeloofwaardig is maar eigenlijk alles bijeen aanvaardt wordt, omwille van de prachtige filmische kwaliteiten.