menu

Hier kun je zien welke berichten Movsin als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

W. - Witse de Film (2014)

3,0
Er waren heel wat betere TV-afleveringen van Witse dan deze langspeler.
Voordeel bij de TV-serie was dat de kijker vertrouwd was met de figuur van Witse en dat de acteur Hubert Damen wel een stevige sympathie had verzameld bij de kijker, terwijl Witse nu in de film toch anders voor de dag komt en voor iemand die de serie niet kende ligt het inschatten van Witse nog veel moeilijker. Bovendien is het verhaal dat nu wordt opgedist toch wel erg onsmakelijk. Een climax in het intrige is er ook al niet te bespeuren.
Doorsnee misdaadfilmpje.

W.E. (2011)

3,0
Jaren geleden sprak mij iemand die de zaak Edward-Simpson had meegemaakt en in dat verhaal bleek hoe negatief deze kwestie door de publieke opinie werd bekeken en hoe de naam "Simpson" met een zekere minachting of spot werd uitgesproken.
Dit fenomeen wordt in de film sterk benadrukt. Het was de tijd waarin "het hart" geen kans maakte tegen moraal en fatsoen...
Madonna's film is ambitieus en in een zin grillig en het deze grilligheid in het begin als de beide verhaallijnen wat bruusk op je worden losgelaten die de kijker mogelijks wat parten speelt. Achteraf zijn er nochtans momenten genoeg om je te verkneukelen in de mooie stijl van de film en het ijzersterk acteren van de hoofdpersonages.

Wadjda (2012)

Alternatieve titel: وجدة‎

4,0
Het is in deze Saoudi-Arabische film (de eerste) uitkijken naar de in dit land door godsdienst extreem beheerste samenleving, opvoeding, onderwijs...,maar ook vooral naar het heerlijke, pientere, ontwapenende figuurtje van Wadjda.
Knappe film, niet groots opgevat maar scherp en duidelijk, naar het einde toe terzelfdertijd hard en ontroerend.

Wagon Master (1950)

Alternatieve titel: Wagonmaster

3,0
Vreedzame western met heel mooie (zwart-wit) beelden van Far-Westlandschappen en ook met muziek en dans en een beetje romance.
"Mag eens wat anders zijn", zal John Ford bij zijn zoveelste western hebben gedacht.

Wah-Wah (2005)

3,0
Cinematografisch gezien een opperbeste film maar het verhaal, alhoewel naar verluidt semiautobiografisch, kwam niet bepaald overtuigend over met wat nevenlijnen die niet echt tot een sterk geheel samenkwamen.
Kon mij ook niet van de indruk ontdoen dat er heel wat aan overacting werd gedaan.

Wait until Spring, Bandini (1989)

3,0
Lovenswaardige poging van Deruddere met deze film over armoede en de nare nasleep daarvan wat uitmondt in een enigszins melodramatisch werk.
Film weet evenwel niet volledig te raken, alsof belangrijke scènes er niet waren en er met andere alleen maar wat werd aangemodderd.
Joe Mantegna en Faye Dunaway zijn natuurlijk gevestigde waarden die ook nu goed acteren, maar ik vond weinig houvast aan de personages die ze uitbeelden en ook mooie Ornelia Muti zat niet altijd in een consequente rol.

Waitress (2007)

3,0
Eenvoudig, maar bijwijlen sympathiek filmpje die ook wel relaties in en buiten het huwelijk tracht te ontleden. Voor groot publiek, mogelijks met een zakdoekje erbij, want een zuivere komedie is dit niet.
Toch een behoorlijke score omwille van de herkenbare, soms gevatte situaties.

Wajma (2013)

Alternatieve titel: Wajma, an Afghan Love Story

3,5
Eén hartverscheurende scène maakt duidelijk wat de film in de verf wil zetten en eigenlijk wel aanklaagt : de dominantie van de man binnen de familie en het behoud van aanzien en eer boven elk menselijk gevoel of medeleven uit. Een sterk voorbeeld is als de vader, voor alle zekerheid, bij een procureur gaat vragen als hij het recht heeft de jonge man die aan de basis ligt van de problemen, te doden...Onthutsend antwood : alleen als de daders betrapt werden...
Film vermeldt dat de film gebaseerd is op vele gelijkaardige verhalen...
Kleine film die toch wel indruk maakt.

Wake in Fright (1971)

Alternatieve titel: Outback

4,0
De rode draad is hoe een mens zich kan laten meeslepen en zichzelve niet meer herkent.
Formidabel sterke scènes, zoals de gokscène, de drinkpartijen met de katers achteraf en vooral de jacht op de kangeroes.
Beelden van de beestactige jacht zijn gemaakt door een groep van professionele jagers, licentiehouders. De jacht op de kangeroes, naar ik meen, thans een beschermde diersoort, was toen nog niet verboden.

Wakefield (2016)

3,5
"I didn't leave my family, I left myself...", maar Howard's "let's get away from it all" ruimt toch plaats voor de gedachte niet al te impulsief aan de sleur van het dagelijks leven tot een kritische kijk toe te geven. Misschien is hetgeen ge bezit wel heel mooi... en dat de kijker in het slot niet precies weet hoe het afloopt, speelt geen enkele rol. Howard's conclusie is gemaakt..
Eigenlijk grappig te zien hoe het hoofdpersonage zijn eigen familie bespiedt, er allerlei besluiten en nieuwe inzichten in vindt en ook hoe hij pittige momenten uit het verleden in herinnering brengt. Mooi, anderzijds is het als het eenvoudig, ontwapenend gedrag van twee gehandicapte tieners hem wat terug tot zichzelf brengt.
Is het nachtelijk vuilbaksnuisteren wat potsierlijk, "Wakefield" kon mij in zijn geheel wel boeien en de act van Bryan Cranston is meer dan bevredigend.

Waking Ned (1998)

Alternatieve titel: Waking Ned Devine

4,0
Zag eerder van Kirk Jones het zeer goede "Everybody's Fine" en ook dit "Waking Ned", Jones regiedebuut is van uitstekende makelij.
Een prettige film met een resem van grappige scènes en dialogen. In vele opzichten typisch Brits.
Een schalks en origineel gegeven houdt de glimlach bij de kijker nooit veraf, temeer daar het filmpje kan bogen op uitstekende vertolkingen.
Een lust die dorpsfiguurtjes aan het werk te zien, elk met zijn typische kleinmenselijke trekjes maar toch allen met een zekere onweerstaanbare drang, zonder scrupules, als gemeenschappelijke noemer.
Een werkelijk uitstekende komedie.

Wakolda (2013)

Alternatieve titel: The German Doctor

3,0
Film begint heel rustig met een Argentijnse familie die zich gastvrij opstelt tov van een Duitse arts. Pas later blijkt dat deze man een oorlogsmisdadiger is en vanaf dan is de dreiging voor gruweldaden voordurend aanwezig en erg kenmerkend voor deze film, zekerlijk met het jonge meisje dat de gedragingen van de arts kruist.
Merkwaardig toch hoe sterk die Duitse gemeenschap in Patagonië in de na-oorlogsjaren voor de dag komt.
Mogelijks (onvermijdelijk) minpuntje is dat de kijker zich wel bewust is dat Mengele niet hier aan zijn einde zal komen.
Degelijk acteerwerk.

Walk in the Sun, A (1945)

Alternatieve titel: Opmars zonder Genade

2,5
Zoveelste verheerlijking van een Amerikaanse groep soldaten tijdens WO II.
Geen vergelijk met andere films met dit onderwerp want hier staan de gesprekken tussen de manschappen centraal en is de klassieke oorlogsactie beperkt.
Veel karaktertekening vind ik er echter niet in terug want meestal zijn dialogen oppervlakkig, over het thuisfront, annecdotes en verzuchtingen terwijl ik me eerder kan voorstellen dat soldaten in de vuurlijn toch eerder met de realiteit van het moment bezig zijn.
Het begin van de film met de landing is heel zwak en de liedjes die in de film voorkomen toch al te "smooth".

Walk in the Woods, A (2015)

3,0
Vaak grappige dialogen tussen onze 2 helden, maar die droge, sarcastische humor volstaat niet om er een boeiende film van te maken. Daarvoor ontbreekt er wat meer spitsvondig avontuur. Als de film dan nog enigszins in mineur eindigt wat de tocht betreft, is het filmpje rap bekeken en vergeten.
Van die "parade aan opmerkelijke reisgenoten" zoals in de synopsis is vermeld, heb ik weinig gemerkt

Walk the Line (2005)

3,5
Geslaagde, best aardige film over leven en werk van legende Johnny Cash.
Alle respect voor de 2 hoofdrolspelers Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon.

Walk to Remember, A (2002)

2,5
Romantisch studentenfilmpje, zonder veel pretentie, tot het drama opdaagt, het intriest wordt en edelmoedigheid primeert.
Had het niet anders verwacht, want al zo dikwijls gezien....

Walk, The (2015)

3,0
Best onderhoudend en zelfs grappig hoe het hoofdpersonage je op sleeptouw neemt naar zijn avontuurlijke "coup" en best verdienstelijk hoe van het dramatisch einde van de Twin Towers geen gewag wordt gemaakt op welke wijze dan ook.
Camerawerk en de ganse setting is natuurlijk wel goed en ook de acteurs vallen mee.
De film geeft de voorbereiding en uitvoering van de kunsttoer m.i. behoorlijk in detail weer. Naar gelang de interesse van de kijker hiervoor zal de film al dan niet langdradig uitvallen. Een gebrek aan spanning kunt ge hem evenwel niet aanwrijven.

Walkabout (1971)

3,5
Als een documentaire met een verhaal, want de belangstelling voor de natuur, zowel landschap als de mens als het dier, is overweldigend. Bovendien wordt er niet nagelaten de dodende beschaving te hekelen en melancholisch te doen omtrent vergane natuur, als evengoed het verschil tussen deze natuur en een consumptiemaatschappij te onderlijnen. Begin en einde van de film zijn hieraangaande duidelijk. Bovendien is een jonge Jenny Agutter best genietbaar en vertolken haar medespelers opperbest.

Wand, Die (2012)

Alternatieve titel: The Wall

3,5
Kan alleen maar besluiten dat heel dit verhaal van de glazen wand geldt als een soort metafoor van menselijke eenzaamheid. De paniek, het ongeloof, de strijd en de berusting, het hechten aan het weinige dat rest met de wanhoop er bovenop worden dooreen naar voren geschoven.
Het dagboek van de vrouw is dan ook precies geen dagboek maar eerder een later geschreven relaas waarbij de feiten soms zijn vervaagd en niet altijd chronologisch worden vermeld en dit helpt wat spanning en curiositeit in de film te brengen.
Bijzonder werk, eigenlijk gedurfd om daarmee ruim anderhalf uur film te willen vullen.
Puike beelden van de mens in de natuur.

Wandafuru Raifu (1998)

Alternatieve titel: After Life

3,5
Alleen al het fantasievol gegeven verdient waardering. De setting is grappig want wie verwacht dat de plaats van het onderzoek iets hemels, feeëriek, ergens boven de wolken zal plaats vinden met engelachtige figuren, zit er naast, want de locatie is een aftands gebouw, met stofferige burelen en gangen en de equipe bestaat uit doodgewone, niet zo erg frisse, bedienden, voor een stuk eerder berustend in hun job.
De uitwerking van het verhaal valt nogal langdradig uit en echt zinderende herinneringen worden er niet opgedist (wat het boeiender en "levendiger" zou maken) hetgeen, wat mij betreft, de film weghoudt van een "4".
Niettemin zit er in het slot wel een verrassende kronkel wat de film een boost geeft en ook wat emotionele romantiek en bovendien meer inzicht in de "equipe" brengt.
8ste film die ik zie van Hirokazu Koreeda. Besluit blijft : sterke regisseur !

War and Peace (1956)

3,5
Niet bepaald overtuigend maar toch ook weer niet waardeloos omwille van de moeilijke opgave dit werk van Tolstoj zo getrouw en gevoelsmatig weer te geven. In ieder geval, komt op veel punten stijfjes, kunstmatig en zekerlijk gedateerd over.
Ook de auteurs, op Audrey en enkele bijrollen na, kunnen weinig bekoren. Henry Fonda leek meer een Mexicaanse grootgrondbezitter dan een Russische aristocraat.

War at Home, The (1996)

1,5
De zoveelste film die de naweeën van de Vietnamoorlog aan de kaak wil stellen.
Nu zijn het de ouders, in dit geval oppervlakkig en niet zo begripvol, die het moeten ontgelden, maar wat hebben die met de oorlog te maken ?
Zelden zag ik zo een valse tragiek als op het einde van deze film.
Als een film iets kan bijbrengen tegen de gruwel van de oorlog dan hoeft dat niet met zo'n tranerig, kunstmatig gedoe.

War Dogs (2016)

Alternatieve titel: Arms and the Dudes

4,0
Meevaller.
"Geld ligt tussen de regels" en vooral "Oorlog=Economie" zijn van die harde oneliners waarvan deze "War Dogs" flink is voorzien.
Op zich weinig waarschijnlijk maar wellicht toch bij de realiteit aanleunend, alzo wordt een verhaal op een heel onderhoudende manier gebracht, netjes balancerend tussen een in de grond ernstig gebeuren en de luchtigheid waarbij het wordt neergezet.
Blikvanger is het personage vertolkt door Jonah Hill, een contrast met zijn vriend, eveneens keurig, maar minder spectaculair vertolkt door Miles Teller.
Geslaagde soundtrack.

War Horse (2011)

3,5
Cinematografisch een heel knappe film, à la Spielberg, met sensationele, fantasierijke scenes, mooie zichten en een pak emotie doorheen het avontuurlijke van het verhaal, dat beslist ongeloofwaardig is maar eigenlijk alles bijeen aanvaardt wordt, omwille van de prachtige filmische kwaliteiten.

War of the Roses, The (1989)

2,5
Wat een tijdje aanhoudt als een soort zwarte komedie, cynisch over het huwelijksleven, ontaardt in een toch al te naieve Amerikaanse farce. Gelukkig hebben ondertussen Douglas en Turner hun talent bewezen.

War Party (1988)

2,0
Begrijp wel dat fanatiekelingen het vuur aan de lont kunnen steken met dramatische gevolgen, maar is dergelijk tornooi wel denkbaar ?
Dit lijkt me toch erg onwaarschijnlijk.
Meerdere scènes zijn van goede makelij en die jonge gasten doen dat ook voortreffelijk maar hoeveel personages komen er niet even aan het woord in deze film zonder ooit maar enige betekenis te hebben. Lijkt mij een overlast.
Echt overuigend vond ik het in zijn geheel niet.
Eén record toch wel. Indianen achtervolgd door een vliegtuig. Cary Grant is niet meer alleen...

War Requiem (1989)

3,0
Poêtiesch en muzikaal omlijste impressie van dat gruwelijk monster dat oorlog heet.
Wie vertrouwd is met het werk van Benjamin Britten zal er ongetwijfeld meer aan hebben dan diegene die het enkel met de sterk expressieve oorlogstaferelen moet doen.
Beelden beperken zich niet tot WO I, wat m.i. een sombere boodschap voor de toekomst inhoudt.

War Stories (2003)

3,5
Een film over het werk van een groep journalisten, letterlijk in de vuurlijn, tijdens een conflict in het Midden-Oosten.
Belangrijk in het verhaal is de correcte houding in de verslaggeving, m.a.w. het belang van onbetrokkenheid en integriteit tov de strijdende partijen.
Goede film met als minpunten de kleine nevenverhaallijntjes en het verwarrend en al te bruusk einde, dat eerder een sentimenteel karakter heeft.
Hoofdrolspelers Jeff Goldblum en Lake Bell zitten goed in hun rol en het geheel komt behoorlijk geloofwaardig over.

War Wagon, The (1967)

3,5
Vlotte en humoristische western.
Denk dat John Wayne, Kirk Douglas en Howard Keel, omwille van outfits en bepaalde scènes bij de opnames ook hun plezier hebben beleefd.

Washington Square (1997)

3,5
Zoveelste film over de onverenigbaarheid van enerzijds liefde en anderzijds welstand.
Wat lang uitgesponnen, maar steunend op de meer dan degelijke acts van gevestigde toppers als Albert Finney en Maggie Smith en niet in het minst op deze van een overtuigende Jennifer Jason Leigh.
Geen absolute voortrekker van het genre maar toch heel behoorlijk in beeld gebracht.