Meningen

Film over grootheidswaanzin, standenonderscheid en ...liefde.

Conscience's "Baas Gansendonck" werd reeds in 1929 verfilmd, maar hier in een genietbare versie uit 1945 met Robert Marcel die, al spreekt hij alleen zondags Frans, als Gansendonck, de film draagt met in zijn zog zijn ordonnance "bompa" Luc Phillips in een nog jonge uitgave, al is het kaal worden reeds begonnen. Beiden staan in voor vele grappige situaties en gezegden onder de noemer "onwennig zijn" in hetgeen ze beogen of moeten.

Er wordt ook heel wat gezongen en gedanst, klassiek en stijf tov spontaan en volks, waarbij het minstens bij één scène met Luc Phillips in zijn element, op een Vlaamse Kermis lijkt.

Het geluid en synchronisatie zijn ver van ideaal, maar toch met plezier gekeken naar deze 75-jarige.

Een dramatische vader-zoon-relatie.

Een goede film, al was het bij sommige scenes wel even wennen aan de familiale drukdoenerij. Doet evenwel amper iets af de waarde van deze film die ook knappe beeldcomposities inhoudt en ons een emotioneel slot bezorgt.

Een stevige indruk nagelaten deze film van Iñárritu.

Soms vloeiend, soms wat bruusk ineenvloeien van de verschillende verhaallijnen maar bovenal te bewonderen is de schitterende muziek die meestal invalt in de clou van de scenes wat het emotievolle ervan nog meer accentueert.

Prachtige, gevarieerde beeldcomposities. Knap toch hoe drie werelden in elkaar verstrengelen en hoe die werelden scherp worden getekend.

Geen verkeerd woord ook van het acteren. Brad Pitt was beter dan ooit.

Gisteren zag ik "Babes in Arms" (1939). Over het verhaal was ik niet ontgoocheld omdat ik er niet meer van verwachtte. Doorgaans is het gebeuren in dergelijke muzikale fims oppervlakking en banaal met ten hoogste een paar hints naar de realiteit en afgestemd op het zang- en danstalent van de hoofdacteurs (hier de curiositeit Mickey Rooney en de charmante tiener Judy Garland).

Wat me wel diep ontgoochelde waren de songs die er in werden opgevoerd. Het heet dat de play "Babes in Arms" die 2 jaar voorheen werd opgevoerd prachtige evergreensongs bevatte als "Where or When", "My funny Valentine" "The lady is a Tramp" en het tekstknappe (luister maar naar de versie uit 1956 van Frank Sinatra) "I wish I were in Love again" . In de film werd alleen maar "Where or When" gezongen en Tramp op de achtergrond even instrumentaal. Rodgers en Hart grandioos te kort gedaan. In de plaats was er alleen maar een "Good Morning" en een bombastische pot-pourri. Spijtig.

Ik heb ooit James Stewart horen zeggen : "Hollywood was a magic place where dreams were put on to celluloid and patriotism and familypride were proudly exposed". Ook "Babes in Arms" ontsnapt hier niet aan.

Rustigste film aller tijden en hoe amusant het feest van Babette en hoeveel spijt dat ik er niet bij was.

De song kende ik : "Baby Face, you've got the cutest, little baby face..." maar nooit gedacht dit te assimileren met een film met Barbara Stanwyck, die mogelijks aan die beschrijving voldeed, maar mij toch vooral is bijgebleven als een actrice die energie en verleiding uitstraalde... wat in deze film zekerlijk het geval is.
Film is behoorlijk "stout" voor zijn tijd, best aangenaam om gevolgen met Barbara Stanwyck in zeer goede doen als de ambitieuze mooie meid, die uit de armoede en het anoniem ondergeschikt zijn van de US-crisisjaren weg wil.
Goed verhaal eigenlijk, al vond ik het bankfaillissemt toch wel overdreven .
Een piepjonge John Wayne nog in een kleine rol. Op de 8ste paalts in de cast-lijst. Zijn tijd zou nog komen. Veel groten van show en podium zijn ook begonnen onder "...and many others..." op de affiche.

Uitgelaten gekte bij Francks verjaardag met een stuivende fuif à la française er bovenop.

Hebben we in film nog meer gezien, maar deze keer is er toch een positieve wending in een vader-zoon relatie als meer ernstige noot.

Losse ontspanning, vaak geforceerd, met af en toe een grappig moment, maar eigenlijk zijt ge het morgen al vergeten.

Film kent een trage progressie en laat ook enkele voorvallen in het verhaal onopgelost, maar in zijn geheel kon hij wel bekoren.

Toch wel kenschetsend te zien hoe een goedmenende vader in een wereldje terecht komt van "connecties aanspreken, afspraakjes, compromises maken enz", sterk aanleunend bij corruptie. Film is alzo wel erg natuurlijk en realistisch.

Kon zekerlijk boeien en de act van Adrian Titieni is knap.

Ook voor mij de derde film van Mungiu en volgens mij de minste, maar nog altijd zeer degelijk. Die Roemeen kan iets.

Amusant en charmant van het begin tot het einde. Om nostalgisch te worden bij het zien van dergelijke wit-zwart filmpjes, ongekunsteld en zeker niet hoogdravend, en doorgaans gesteund op een aaneenschakeling van misverstanden de één al grappiger dan de andere.

Ginger Rogers en David Niven vervelen geen seconde en ook een gelukkige "opa" Charles Coburn zit goed in zijn act.

Heel prettige ontspanning.

Romantisch melodrama.

Een film over liefde eigenlijk, want van een "stroll in the park, a kiss in the dark" geraakt Rae in een aangehouden relatie met een gehuwde man met kinderen en wordt haar leven bepaald door het doen en laten, het komen en gaan van deze man, zodanig dat ze als het ware in the back street van diens leven verzeilt, vandaar de titel van de film.

Jammer is, al was het maar om het verhaal completer en aanvaardbaarder te maken, dat er weinig aandacht wordt besteed aan het leven van de man en zijn echtgenote.

Anderzijds kunt ge ook niet verwachten dat een film uit 1932 de intensiteit van de overspelige relatie, op andere vlakken dan het dialoogwerk en een kus, ook maar suggereert.

Maar goed, al bij al een behoorlijke film uit de eerste jaren van de gesproken movie die in het slot toch weer iets edelmoedigs inhoudt - die Amerikanen toch - en Rae beleeft nog eens anders een bepalend moment uit haar leven terwijl het orkest in het park "Let me call you sweetheart..." speelt.

Blikvanger in de film is natuurlijk Irene Dunne, natuurlijk, lief, emotioneel en talentvol. Ze was één van die favoriete actrices van het witte doek.

Begint heel belovend met een overzicht van de spitsvondige apparatuur van doc E. Brown en nadien zijn de discussies tussen hem en Marty best hilarisch maar wat de trip in het verleden betreft vind ik het teveel afgestemd op de kennismaking tussen Marty's ouders, terwijl er toch wel heel wat andere verrassingen in zo'n trip kunnen voorkomen. De terugkeer naar de future werd wel knap en inventief verfilmd.

'k Zag liever "About Time".

Toch wel aangrijpende getuigenissen van enkele overlevenden van de aanslag : hun twijfels over wat er gaande was bij de eerste schoten, hun ongeloof over wat aan het gebeuren was, hun angsten die hen tekenden voor het leven bij het blijvend en naderend vuren en hun panische gedachten over mogelijkheden voor verweer.
Film toont enkele opnamen van de beveilingscamera's en laat enige telefoongesprekken van de terroristen met hun opdrachtgevers horen.
Somige getuigen uiten diepere meningen, zoals over wat het Westen zou kunnen verkeerd gedaan hebben om dergelijke haat uit te lokken en hebben we ze niet altijd onze wil opgedrongen zonder ons af te vragen hoe alles in hun leven en cultuur paste ?
Bondige en knappe documentaire.

Tweede film op korte tijd die ik zag met in het verhaal de periode van Turkse neutralitiet tijdens WO II met spionage als onderwerp.

Het dient echter onmiddellijk gezegd dat deze "Background to Danger" lang niet het niveau haalt van "5 Fingers".

Echt spannend wordt het eigenlijk nooit en het intrige op zich is niet van aard om er echt op in te gaan en het eerste deel is zekerlijk voorspelbaar.

Gelukkig is er George Raft, die, met zijn Amerikaanse zelfzekerheid, de prent wat opkrikt. Peter Lorre en zeker Brenda Marshal lopen er maar wat bij.

Valt eigenlijk wel tegen. Een beetje kunstmatig. Dacht het ooit vroeger gezien te hebben en het toen te hebben goed gevonden. Nu niet meer...Time marches on...

Film met een dikke stempel van de jaren 50. Zoals doorgaans met een film met heel wat sterren in de cast worden de karakters zo goed en zo kwaad mogelijk geschetst. Het blijft echter heel oppervlakkig. Ook de story is flauw en het einde van de film amper boeiend en zoals verwacht.

Matig.

De film deed me denken aan "Misery" uit hetzelfde jaar met Kathy Bates waarin eveneens een pervers, gestoord en misdadig iemand het leven van een ander beheerst.

Middelmatig uitgewerkt (en eigenlijk niet afgewerkt) met zeker een voldoende spankracht, maar soms wat lullige situaties, waarbij het karakter van het hoofdpersonage (Spader) niet altijd gelijkmatig overkomt en de gedragingen van zijn kwelgeest (Lowe) geen verklaring heeft tenzij een geestelijke gestoordheid. Dialogen zijn vaak flauw en de rol die Lisa Zane vertolkt is eerder oppervlakkig evenals die van het vrouwelijk schoon in Spader's kantoor.

Genieten van de spanning en dan automatisch vergeten.

Nadat in het eerste gedeelte van de film het personage van de respectloze, corrupte politieambtenaar uitstekend wordt geschetst, met een overigens verbluffende Harvey Keitel, heeft de film plots niets meer te zeggen tenzij een niet redelijkerwijze te verklaren ommekeer in het gedragspatroon van het hoofdpersonage.

Eenmaal het vulgaire fuck-niveau aanvaard, vindt men enkele grappige situaties en oneliners , helaas nooit fijne humor. Billy Bob Thornton schittert in zijn onwaarschijnlijke rol en Brett Kelly is een merkwaardige kid. Het einde van de film is hopeloos zwak.

De christmas-songs van crooners als Andy Williams, Dean Martin en Bing Crosby en de mooi orchestraal gebrachte melodieën zijn een pluspunt en maken het geheel wat aangenamer.

Superintelligente kinderen, dat is het stokpaardje van de Amerikaanse filmmakers en als ze dan nog een vuilgebekt, arrogant hoofdpersonage er aan toevoegen, wordt het toch wel echt onbehaaglijk.

Kon niet echt charmeren als komedie en het waarom van de ganse opzet, was flauw, zeer flauw.

Wat er staat is de maximunmscore voor dit produkt

De witte ballon krijgt niet de dank die hij verdient....

Panahi laat trouwens niet na om in zijn eerste langspeler een beeld op te hangen van cultuur en maatschappij, van volwassenen, van kinderen.

Attractiepool van de film blijft echter het kleine meisje dat met heldere stem doodgewone kinderpraat afwisselt met gevatte replieken. Ze is ook niet dom en emotie kan ze wel brengen, het hart van de kijker rakend.

Misschien is de "roosterscène" wat lang maar de film is in zijn geheel interessant en aangenaam om volgen.

Toch een sterke film. De participatie van een vrouw in de misdaad en het voortdurend vluchten deed me denken aan "Bonnie and Clyde" al is dit hier toch nog veel misdadiger. Sheen en Spacek zijn uitstekend in hun rol.

Filmpje eindigt op een ogenblik dat ik dacht dat het echt zou beginnen.

Over een een jong meisje dat wel wat lijdt onder haar zwaarlijvigheid maar toch wat meer bezig is met haar ambities en daar veel voor over heeft, te veel zelfs...

Aangrijpend filmpje van de man die later zijn langspeeldebuut zou maken met het uitstekende "Zagros".

Alsof het jongetje nog niet door het lot voldoende gestraft is moet hij daar bovenop nog eens ervaren hoe zijn jeugdige passie wordt weggedrongen door nieuwe, dramatische feiten uit die onmenselijke oorlog.

Vond dat mits een betere invulling van de rollen van de moeder en zeker van de vader het filmpje nog aan gevoeligheid had gewonnen.

Opgemerkt terloops dat om een kwetsend verwijt te formuleren men trefzeker verwijst naar homoseksualiteit.

Waarde van deze knappe film zit in de uitstekende sfeerschepping van de wereld van casino's, gokverslaving en de mensen die er in thuis willen horen.

Jeanne Moreau, en eigenlijk ook Claude Mann, zijn effenaf schitterend in hun rol.

Mooie, gerestaureerde (zwart-wit) versie gezien.

Het eeuwige thema van houden van "een ander". De gehele film brengt tal van reflecties over dit thema en zorgt voor de luimige noot wanneer de betrokken personages ook hun bezorgdheid om elkaar uiten.

Film begint traag maar boeit gaande weg. Geen hilarische scènes om humoristisch te zijn.

Geen zuivere komedie want er zit zekerlijk een ernstige ondertoon in.

Knappe acteurs en mooie romantische muziek.

Typisch voorbeeld van een film waar ge even moet voor doorbijten om er dan volledig te worden door opgeslorpt.

Zoveelste, goede, film over ontluikende homoseksualiteit.
De gekende problemen komen aan bod : de twijfels bij de betrokkene, de ontgoocheling en onbegrip bij de ouders (hier een extreem geval van tegenwerking) en de spot van de andere jongeren.
Ondanks enkele intrieste passages, matigt de film naar het einde toe het dramatische en laat hoop op meer begrip doorschemeren.
Film raakt ook de positie van de schooldirectie aan, als de pest voor geruchtmaking en bemerkingen van buitenuit en vaak niet altijd de zijde van het lerarenkorps kiezend.

Stijlvolle Truffaut-film waarvan ik vooraf dacht, gelet op de titel, dat het zou gaan over een clandestiene liefdesrelatie à la Romeo en Juliette, maar eigenlijk zowat het tegengestelde brengt, namelijk de onstandvastigheid, vergankelijkheid tot het bedrog in de liefde.

Het schichtig personage van Antoine, heel knap vertolkt door Jean-Pierre Léaud, niet vreemd aan Truffaut is merkwaardig om volgen en ook de betreurde Claude Jade zet haar rol puik neer.

Ligt het onderwerp niet zo gevoelig als in "Tokyo Monogatari" en is er ook amper enige omwindende actie te beleven, toch weet Ozu je door zijn verbluffende beeldtaal volledig te winnen voor deze familiekroniek van gewone mensen die het eigenlijk allemaal goed menen en op de grappige kids na, maar één onderwerp op de lippen hebben.

Eenvoudige, dagelijkse handelingen en dialogen volgen elkaar op of herhalen zichzelf en vloeien in elkaar tot een gevoelig geheel dat nog meer dimensie krijgt met de beslissing van het hoofdpersonage, mooi en minzaam vertolkt door Setsuko Hara.

Emotioneel en teder en erg visueel deze film rond de kleine Bora Altas, waarvoor niets dan bewondering mag blijken.

Erg traag verloop uiteraard en geen film die in de rij van commerciële producten mag worden ondergebracht.

Pleidooi voor liefde (vanuit standpunt van de vrouw) en het recht het leven te herstarten, ook nadat het noodlot heeft toegeslagen.

Ietwat oppervlakkig en een beetje simpel voorgesteld.

Op te merken dat het vrouwenstemrecht in Frankrijk pas werd ingevoerd in 1944.