Meningen

Dit is gewoon vermaak dwars door het racisme en vooroordelen heen.

Grappige dialogen die allusies maken op allerlei politieke en godsdienstige toestanden en geaardheden.

Verdienste van de film is dat hij het anderhalf uur volhoudt, zonder al te veel af te zwakken en zonder in onnozele toestanden (de snoek niet te nauw genomen) te verzeilen.

Zowat alle acteurs kunnen bekoren in hun rol maar de pluimen gaan toch naar de twee vaders, met Christian Clavier, graag geziene gast in Franse komedies ("Les Visiteurs", maak ook vroeger in de "Bronzés"-filmpjes) toch meest op het voorplan.

Bij het lezen van de namen van de acteurs, zie ik dat de acteur die de pastoor speelt Legendre heet. De schoonzoon. Grappig.

Uitstekende film over de pijn die gevangenen ervaren, maar ook en vooral, het leed van deze die buiten de gevangenis het moeilijk hebben om hun normaal leven voorte te zetten (Zeer signifikante slotscène).

Een voor dit triest thema, zeer overtuigende verhaallijnen, knappe karakterschets, mede doordat de camera, soms met langere shots, de personages scherp observeert.

Goede opbouw en acteerprestaties die af zijn. Vooral die Vincent Rottiers laat in iedere film een sterke indruk.

Toch wel eerder een satirische kijk op de werking van een cabinet van een minister, waar naast een onmogelijke minister zelf, een doodbedaarde cabinetschef en een beklagenswaardige schrijver van ministeriële verklaringen en pleidooien, het gedurende de ganse film - en dat is eigenlijk wel wat lang - een aaneenschakeling is van verbazend sterk uiteenlopende meningen en ambities van alle medewerkers.

Thierry Lhermitte - een acteur die doorgaans in komedies te zien was en niet zo heel veel in een absolute hoofdrol - is flink op dreef maar daarnaast maakt ook Niels Arestrup een sterk charismatische indruk.

Vaart zit er zeker in deze film terwijl de allusies op bestaande, zelfs historische Franse toestanden soms wel de aandacht voorbijgaan.

Een beetje moed was er wel nodig om dit te realiseren, wetende dat dergelijke film nooit een groot-publieks-lieveling wordt.

Dit is dan inderdaad een schoolvoorbeeld van poëtisch realisme. Het lyrische van een gelukkige periode wordt onvermijdelijk gevolgd door ongeluk, als een soort fatalisme. Jean Gabin is als het ware de verpersoonlijking van deze stroming die vooral in de jaren 30 in Frankrijk zijn opgang kende.

Ik zag de film voor een tweede keer omdat ik wellicht vroeger één en ander had gemist en al is er nu wat meer appreciatie, heel erg mijn ding is het niet. Het mist wat spontanitiet, naar mijn gevoelen en uiteindelijk vind ik Michel Simon nog veruit het best acteren.

De setting is best geslaagd en geeft toch wel de sfeer van armoede en crisisjaren weer.

Het heet dat de film destijds moeilijk in de zalen kon en zelfs tijdelijk afgekeurd werd omwille van "immoreel, deprimerend en kwalijk voor de jeugd". Dat was 80 jaar geleden...

Goed opgebouwde, sfeervolle en spannende film. Sterke dialogen, met een destijds zekerlijk gewaardeerde sociale inslag en met uitstekende acteurs, waarvan de meeste felicitaties naar Louis Jouvet gaan. Ook de ingelaste chansons en muziek zullen aan de populariteit van de film bij het Franse publiek hebben bijgedragen.

Wat de acteurs betreft : Gevestigde waarde Juvet ('k zal zijn "bizarre, bizarre" uit "Drôle de Drame" nooit vergeten) en Bernard Blier, pas aan de startlijn van zijn gevulde loopbaan, maken indruk en natuurlijk ook charmante Suzy Delair en bijrolvertolker bij uitstek Robert Dalban.

Knap werk.

Een innovatie om een figuur als Depardieu als zanger bezig te zien. Charmant en ontroerend eigenlijk, met die Franse chansons en erg goed geschetst die dansavonden.

De genegenheid die twee mensen die op velerlei vlakken uit elkaar staan en ook weten dat er geen toekomst is voor hen, maar elkaar toch niet kunnen loslaten, wordt heel mooi en eenvoudig verhaald.

Depardieu volgens mij in één van zijn beste rollen. Cécile de France is schitterend evanals Christine Citti.

Al bij al sympathieke film, eerder komedie dan drama, niet diepgaand, met een duidelijke, goede verhaallijn en waarbij de jeugdige acteurs een iets te doortastende, volwassen houding aannemen, wat soms wat als overdreven overkomt.

Niet het niveau van bijvoorbeeld een "La Chambre des Officiers" maar toch een goede film over de moeilijk te helen fysische en psychische wonden die WO I heeft geslagen en waarbij het leven, het geloof, de liefde door de slachtoffers in vraag wordt het gesteld.

Yolande Moreau met de Brusselse tongval en woordkeuze en Wim Willaert in zijn beste vlaams Frans spelen de pannen van het dak in een uiterst sympathieke, romantische drama-komedie dat evengoed "Hoe gek kan men doen als men verliefd is" had kunnen noemen.

Enkele spetterende volkse scènes, sfeervol en af en toe niet zonder ontroering.

Moreau werd met deze film terecht gelauwerd als actrice en voor de regie van haar eerste film.

André Téchiné, die samen met Céline Sciamma, instond voor het scenario snijdt hier heel wat onderwerpen aan. De titel ("Wanneer men 17 jaar is...") kan echter alleen maar slaan op de bijzonderste in de film : de aanwakkerende sexualiteit. In dit gedeelte dienen trouwens de menselijke gedragingen, reacties, twijfels tederheid en emotie gezocht.

Wat daarnaast wordt verhaald lijkt mij niet zo bijzonders en zeker niets origineels.

Er is wel heel wat mooie fotografie, is Sandrine Kiberlain een klassebak die geloofwaardigheid brengt en tenslotte oordeelde de César-commissie het presteren van Kacey Mottet Klein en Corentin Lila voldoende om er twee beloftevolle acteurs voor de toekomst in te zien. Hopelijk is dat zo.

De betrekkelijk hoge score en de wil om de mij onbekende Belgische regisseur du Welz te leren kennen, deden mij mijn "horrorvrees" overwinnen.

Beklaagd heb ik dat niet. Het gebeuren is natuurlijk wansmakelijk maar eigenlijk viel het fel getint absurd-horror-erotisch-ziekelijk-misdadigsfeertje wel mee en vond ik de personages als de slager en zijn hulp, het bizarre koppel en de bazige buren wel grappig.

Er gaat ook wel een zeker kracht vanuit deze kortfilm wat je bij de les houdt.

Bovenal echter was er de figuur van Lara, prachtig vertolkt door Edith Le Merdy. Heb een beetje gezocht maar in een hoofdrol vind ik ze nergens terug, maar hier is ze echt uitmuntend in haar rol.

Het eerste gedeelte waarin de "amateur-oplichters" Jean Lefebvre en Bernard Blier hun kunsten ten toon spreiden is het beste, het aangenaamste en het grappigste van de film. Daarna komt de meester van het Franse flegme, Paul Meurisse, en dan wordt het plot wat ingewikkelder en stroever en wordt het peil en de spontaniteit van het begin niet meer gehaald.

Frans amusement uit de jaren 60 met een stel acteurs die nog een heel lange weg zullen afleggen, doorgaans succesrijk.

De titel van de film betekent : Eénmaal geboren, kunt ge je niet meer verstoppen.

Het plotse einde van de film maakt het te meer duidelijk dat de opzet van de film niets anders is dan de problematiek van illegale immigranten in het daglicht te stellen. Wie een happy end of een duidelijk standpunt had verwacht blijft op zijn honger zitten, want de omstandigheden zijn steeds maar verschillend en ook de personen. Alleen de triestheid is gemeenschappelijk.

Goede film. Sommige scènes al te lang.

Knappe verfilming van vier Somerset Maugham-verhaaltjes, die telkens wel iets verrassend inhouden.
Veruit het beste deel is "The Colonel's Lady" waarbij het plezierig is te zien hoe de hautaine colonel plots "de man van Mevrouw" wordt en dit meteen zorgt voor een mooie, oprechte scene tot besluit..
Goed acteerwerk, uiteraard knappe dialogen en het is bepaald mooi om Somerset Maughan even te laten verklaren dat zijn meeste verhalen geïnspireerd zijn op ervaringen uit zijn eigen leven.

Heb er in Oostende ééntje gekend voor vissers, maar een bejaardentehuis voor musici, ge bedenkt het maar, en dat deed Dustin Hoffman ( of iemand voor hem) in zijn regiedebuut.

Het is origineel en doorheen de film klinkt wel af en toe mooie muziek en zijn decors en setting wel genietbaar maar het plot is al te dun.Geluk boven geluk is er een stel uitstekend acterende "oldtimers", die in een keurig taaltje, vaak doorspekt met Britse humor Dustin redden van een flop.

Zeer genietbare film en beslist origineel.

"Moest ik kunnen alles herdoen en weten wat ik nu weet...".

Die jonge Léo Legrand zie ik nog wel in films verschijnen (een nieuwe Jean-Pierre Léaud ?). In ieder geval een uitstekende vertolking van de jongen die er alles aan doet om het onheil van weleer te verhinderen, in een film die in zijn fantasie wel een ernstige toon aanslaat, zekerlijk weemoedig overkomt, maar niet nalaat af en toe grappig te zijn. Het gegeven zou zich immers kunnen leiden naar dolfrtatserij maar dat is in het geheel niet het geval. Niet alles is perfect in de uitwerking, soms zich wat herhalende situaties, maar deze film die het bij korte scènes houdt, afgewisseld met natuurbeelden en begeleid met mooie muziek heeft mij, hoe dan ook, geboeid.

Zeer knappe film van Truffaut, sociaal, reeël en intrigerend.

Aangeklaagd wordt : de verouderde onderwijstechnieken, het gebrek aan warmte in het gezin, de onpersoonlijkheid van het gerecht en de onaangepaste heropvoedingsmethodes.

Onze jonge delinkwent, schitterend vertolkt door Jean-Pierre Léaud, die ook als volwassen acteur zal uitblinken, geraakt van de regen in de drop. De slotscène is hierbij veelbetekenend. Te onthouden ook is de prachtige scène met de onschuldige, uiterst attentive kindergezichtjes bij het poppespel.

Truffaut putte één en ander uit eigen jeugdervaringen.

Soms erg plezierig, soms déjà vu, deze Franse komedie die zonder twijfel zijn grootste verdienste vindt in de uitstekende acts van zijn vertolkers : Isabelle Carré en José Garcia als de avontuurlijke, pientere hotelgasten en François Cluzet als de naiëve miljonair.

Geslaagde ontspanning zonder meer.

Geen woorden maar beelden en dat lukt aardig met alleen wat achtergrondgeluiden en enkele knappe vondsten, zelfs grappige (de hond).

Eigenlijk een portret van tradities in en omrond een Italiaans stadje. Zeker geen documentaire en ook geen thriller natuurlijk al vloeit er toch wel een zekere spanning uit wat er gebeurt.

Verdienstelijk.

Aangenaam kijkstuk met een schalks intrige en gebaseerd op een toneelstuk van Marivaux "Jeu de l'Amour et du Hasard", inzake klederdracht verplaatst naar het hedendaags, inzake ingesteldheid, getrouw aan de achttiende eeuw van de schrijver.

De film doet er trouwens alles aan om er aan te herinneren dat het toneel is (Zie de introductie en het inlassen van verklarende teksten -doet denken aan de stille-film-periode).

Niettemin, laat u dit misleiden. Het is een levendig stuk waarbij de acteurs, wellicht allemaal beter thuis in de toneelwereld dan in deze van de film, perfecte vertolkingen neerzetten.

Amusant en grappig en niet te lang uitvallend.

Mooie film over standenonderscheid en generatieverschillen. Eigenaardig, maar om dezelfde redenen en situaties slaat een ernstige toon vaak om in een grappige. Bijwijlen ook wel gevoelig.
Val heeft geen last van het "ondergeschikt" te leven. Haar dochter des te meer.
In heel veel scènes wordt het standenonderscheid sterk onderlijnd ( Als Val de versnaperingen presenteert is er geen enkele gast die haar een blik gunt, de shots gemaakt vanuit de keuken naar de eetplaats waar de "elite" zit, de pantomine met de ijsjes..;) en in heel veel scènes komt de veel lossere houding en mindere onderdanigheid van de jeugd tot uiting. Het wordt allemaal heel vlot en spontaan voorgeschoteld. Vervelen doet de film nooit.
Regina Casé, naar verluidt razend populair op de Braziliaanse televisie, is dé attractie in deze onderhoudende en genietbare film.

De tiende film van Chabrol die ik zag en ik vond het de beste.

Heb het altijd wat moeilijk gehad met de Chabrol-stijl : altijd wat chokerend, vaak absurd en in het verhaal veel toevalligheden die soms aan het ongeloofwaardige grenzen.

Dit is nu ook het geval met deze "Que la bête meure", zeker in het eerste gedeelte waar het hoofdpersonage erg vlotjes op het goede spoor komt. Daarna wordt de film een thriller, met verrassende wendingen en met een uitstekende Jean Yanne.

Gangster 1: Waar moet ik het lijk begraven, baas ?

Gangster 2: Oh.Ge zoekt maar een gepast plekje. Doe het zoals het voor jezelf was...

Dit is één van de weinige gezegden die even kunnen doen lachen.

Nochtans moet het van de teksten komen, want het verhaal is meer dan zwak en eigenlijk geenszins spannend.

Zelfs Jean-Pierre Marielle en Maria Pacôme kunnen de zaak niet redden.

Waarom zoudt ge u niet goed voelen na het zien van een biografische Disney waarbij een meisje uit een godvergeten dorpje in Oegande het brengt tot een wereldschaakster ?

Het stoort u niet, niettegenstaande ge perfect weet hoe het verhaaltje zal eindigen, want onderwerg is er niet alleen de weg naar de top, met hoogtes en laagtes, tegenstrubbelingen en zoals altijd financiële problemen en de onvermijdelijke emoties, maar ook een concrete schets van het leven op Oegandees platteland of in de krottenwijken aan de rand van de stad waar toch iets uit te leren valt, evenals een kleine kijk in het adminstratief beheer, waar alles en ook niets kan...

Ook het acteren valt best mee.

De ware toedracht van dit gebeuren zullen alleen de betrokkenen weten en blijvend vatbaar zijn voor discussie, maar ik denk toch dat in de film vele publieke meningen over het Brits Koninkloijk Hof terug te vinden zijn.

Hoe dan ook, Helen Mirren doet dit uitstekend als queen en eigenlijk de rest van de cast ook.

Ook mooie beeldvorming in deze film.

Onlangs gaf ik een 4 aan een kortfilm omwille van de intense beleving.

Waarom dan geen 4,5 geven aan deze miniserie die mij gedurende bijna 7 uren heeft meegesleurd in een fascinerend verhaal met een mooie, boeiende opbouw, een verbluffende actrice en een pak emotie.

Merkwaardig toch dat een goed, warm, emotierijk gevoel verzekerd ontstaat als de kansloze underdog, of het nietig, frele meisje, gepest tot geminacht, de wereld verbaast. Misschien daardoor dat ik de tweede aflevering en de slotepisode de mooiste van de reeks vond, al zat er in elke aflevering voldoende en gevarieerde beleving.

Ik heb het opgegeven naar films over American fooball of baseball te kijken, omdat ik van het spel geen snars snap. Had dat ook kunnen doen voor schaken, maar heb moeten toegeven dat de scènes met de partijen met onze Beth ongemeen knap weergegeven waren, de gemoedschakeringen van de spelers inbegrepen, net ook alsof speler en bord één geheel vormden. Schitterend eigenlijk.

Denk als er ooit in mijn buurt sprake is van schaken, ik instinctmatig Anya Taylor-Joy aan zet zal zien.

Een schaakbord zal ik mij evenwel niet aanschaffen. Naar ik verneem hebben dat sinds het verschijnen van de serie reeds vele duizenden gedaan.

Marlon Brando, met perfecte Britse tongval en met uitstekende teksten, is erg overtuigend in deze film met historische achtergrond.

Goede film. Doet aanvankelijk wat vreemd aan. Niet de gebruikelijke avontuurlijke aanpak en begeleid met een soort, eerder niet passende orgelmuziek, maar in zijn geheeld best genietbaar.

Klasse-acteur Vincent Lindon en Hélène Vincent, in zowat de rol van haar leven, zijn de uitblinkers in deze eenvoudige, aangrijpende en effenaf schitterende film.

Het is een aaneenschakeling van markante scenes, eigenlijk in een soort real-time, die perfect de gemoedsgesteltenis van de personages (ook de gebuur, gespeeld door Olivier Perrin, is heel mooi neergezet) en de huiselijke situatie (zelfs de houding tov de hond heeft zijn betekenis) met de moeilijke verhouding moeder-zoon weergeven.

Natuurlijke, stugge en soms openhartige dialogen maar steeds rauw en realistisch.

Heel tedere muziek en een slotscene die door merg en been gaat.

Sautet op een geliefkoosd terrein : een liefdesverhaal en ondertussen wat satirische uithalen naar specifieke, kleinmenselijke, gedragingen van de rijke bourgeoise.

Een pak Franse sterren "dragen" deze film die inhoudelijk misschien niet zo veel voorstelt maar gestuwd wordt door het talent van een Daniel Auteuil, een Sandrine Bonnaire en niet in het minst door een ten onrechte heel dikwijls in een bijrol gedrongen Jean-Pierre Marielle.

Vooral het eerste gedeelte is beslist fris, origineel en komisch.

Georges Lautner verzamelde een pak halfgoden aan komieken uit de Franse filmwereld maar slaagde er niet in deze film echt grappig te maken, daarvoor is het scenario te zwak en moeten zijn acteurs al te onnozel doen. Spijtig voor hen want in een echte komedie zijn Galabru, Lefèbvre, Guybert e.a. best super.