menu

Hier kun je zien welke berichten Movsin als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Qu'est-ce Qu'on A Fait au Bon Dieu? (2014)

Alternatieve titel: Bon Dieu!

3,5
Dit is gewoon vermaak dwars door het racisme en vooroordelen heen.
Grappige dialogen die allusies maken op allerlei politieke en godsdienstige toestanden en geaardheden.
Verdienste van de film is dat hij het anderhalf uur volhoudt, zonder al te veel af te zwakken en zonder in onnozele toestanden (de snoek niet te nauw genomen) te verzeilen.
Zowat alle acteurs kunnen bekoren in hun rol maar de pluimen gaan toch naar de twee vaders, met Christian Clavier, graag geziene gast in Franse komedies ("Les Visiteurs", maak ook vroeger in de "Bronzés"-filmpjes) toch meest op het voorplan.
Bij het lezen van de namen van de acteurs, zie ik dat de acteur die de pastoor speelt Legendre heet. De schoonzoon. Grappig.

Qu'un Seul Tienne et les Autres Suivront (2009)

Alternatieve titel: Silent Voice

4,0
Uitstekende film over de pijn die gevangenen ervaren, maar ook en vooral, het leed van deze die buiten de gevangenis het moeilijk hebben om hun normaal leven voorte te zetten (Zeer signifikante slotscène).
Een voor dit triest thema, zeer overtuigende verhaallijnen, knappe karakterschets, mede doordat de camera, soms met langere shots, de personages scherp observeert.
Goede opbouw en acteerprestaties die af zijn. Vooral die Vincent Rottiers laat in iedere film een sterke indruk.

Quai des Brumes, Le (1938)

Alternatieve titel: Port of Shadows

3,0
Dit is dan inderdaad een schoolvoorbeeld van poëtisch realisme. Het lyrische van een gelukkige periode wordt onvermijdelijk gevolgd door ongeluk, als een soort fatalisme. Jean Gabin is als het ware de verpersoonlijking van deze stroming die vooral in de jaren 30 in Frankrijk zijn opgang kende.
Ik zag de film voor een tweede keer omdat ik wellicht vroeger één en ander had gemist en al is er nu wat meer appreciatie, heel erg mijn ding is het niet. Het mist wat spontanitiet, naar mijn gevoelen en uiteindelijk vind ik Michel Simon nog veruit het best acteren.
De setting is best geslaagd en geeft toch wel de sfeer van armoede en crisisjaren weer.
Het heet dat de film destijds moeilijk in de zalen kon en zelfs tijdelijk afgekeurd werd omwille van "immoreel, deprimerend en kwalijk voor de jeugd". Dat was 80 jaar geleden...

Quai des Orfèvres (1947)

Alternatieve titel: Quay of the Goldsmiths

4,0
Goed opgebouwde, sfeervolle en spannende film. Sterke dialogen, met een destijds zekerlijk gewaardeerde sociale inslag en met uitstekende acteurs, waarvan de meeste felicitaties naar Louis Jouvet gaan. Ook de ingelaste chansons en muziek zullen aan de populariteit van de film bij het Franse publiek hebben bijgedragen.
Wat de acteurs betreft : Gevestigde waarde Juvet ('k zal zijn "bizarre, bizarre" uit "Drôle de Drame" nooit vergeten) en Bernard Blier, pas aan de startlijn van zijn gevulde loopbaan, maken indruk en natuurlijk ook charmante Suzy Delair en bijrolvertolker bij uitstek Robert Dalban.
Knap werk.

Quand J'étais Chanteur (2006)

4,0
Een innovatie om een figuur als Depardieu als zanger bezig te zien. Charmant en ontroerend eigenlijk, met die Franse chansons en erg goed geschetst die dansavonden.
De genegenheid die twee mensen die op velerlei vlakken uit elkaar staan en ook weten dat er geen toekomst is voor hen, maar elkaar toch niet kunnen loslaten, wordt heel mooi en eenvoudig verhaald.
Depardieu volgens mij in één van zijn beste rollen. Cécile de France is schitterend evanals Christine Citti.

Quand l'Amour S'Emmêle (2010)

3,5
Al bij al sympathieke film, eerder komedie dan drama, niet diepgaand, met een duidelijke, goede verhaallijn en waarbij de jeugdige acteurs een iets te doortastende, volwassen houding aannemen, wat soms wat als overdreven overkomt.

Quand la Guerre Sera Loin (2011)

3,5
Niet het niveau van bijvoorbeeld een "La Chambre des Officiers" maar toch een goede film over de moeilijk te helen fysische en psychische wonden die WO I heeft geslagen en waarbij het leven, het geloof, de liefde door de slachtoffers in vraag wordt het gesteld.

Quand la Mer Monte... (2004)

4,0
Yolande Moreau met de Brusselse tongval en woordkeuze en Wim Willaert in zijn beste vlaams Frans spelen de pannen van het dak in een uiterst sympathieke, romantische drama-komedie dat evengoed "Hoe gek kan men doen als men verliefd is" had kunnen noemen.
Enkele spetterende volkse scènes, sfeervol en af en toe niet zonder ontroering.
Moreau werd met deze film terecht gelauwerd als actrice en voor de regie van haar eerste film.

Quand On A 17 Ans (2016)

Alternatieve titel: Being 17

3,5
André Téchiné, die samen met Céline Sciamma, instond voor het scenario snijdt hier heel wat onderwerpen aan. De titel ("Wanneer men 17 jaar is...") kan echter alleen maar slaan op de bijzonderste in de film : de aanwakkerende sexualiteit. In dit gedeelte dienen trouwens de menselijke gedragingen, reacties, twijfels tederheid en emotie gezocht.
Wat daarnaast wordt verhaald lijkt mij niet zo bijzonders en zeker niets origineels.
Er is wel heel wat mooie fotografie, is Sandrine Kiberlain een klassebak die geloofwaardigheid brengt en tenslotte oordeelde de César-commissie het presteren van Kacey Mottet Klein en Corentin Lila voldoende om er twee beloftevolle acteurs voor de toekomst in te zien. Hopelijk is dat zo.

Quand Passent les Faisans (1965)

Alternatieve titel: When the Peasants Pass

3,0
Het eerste gedeelte waarin de "amateur-oplichters" Jean Lefebvre en Bernard Blier hun kunsten ten toon spreiden is het beste, het aangenaamste en het grappigste van de film. Daarna komt de meester van het Franse flegme, Paul Meurisse, en dan wordt het plot wat ingewikkelder en stroever en wordt het peil en de spontaniteit van het begin niet meer gehaald.
Frans amusement uit de jaren 60 met een stel acteurs die nog een heel lange weg zullen afleggen, doorgaans succesrijk.

Quando Sei Nato Non Puoi Più Nasconderti (2005)

Alternatieve titel: Once You're Born You Can No Longer Hide

3,5
De titel van de film betekent : Eénmaal geboren, kunt ge je niet meer verstoppen.
Het plotse einde van de film maakt het te meer duidelijk dat de opzet van de film niets anders is dan de problematiek van illegale immigranten in het daglicht te stellen. Wie een happy end of een duidelijk standpunt had verwacht blijft op zijn honger zitten, want de omstandigheden zijn steeds maar verschillend en ook de personen. Alleen de triestheid is gemeenschappelijk.
Goede film. Sommige scènes al te lang.

Quartet (1948)

4,0
Knappe verfilming van vier Somerset Maugham-verhaaltjes, die telkens wel iets verrassend inhouden.
Veruit het beste deel is "The Colonel's Lady" waarbij het plezierig is te zien hoe de hautaine colonel plots "de man van Mevrouw" wordt en dit meteen zorgt voor een mooie, oprechte scene tot besluit..
Goed acteerwerk, uiteraard knappe dialogen en het is bepaald mooi om Somerset Maughan even te laten verklaren dat zijn meeste verhalen geïnspireerd zijn op ervaringen uit zijn eigen leven.

Quartet (2012)

3,0
Heb er in Oostende ééntje gekend voor vissers, maar een bejaardentehuis voor musici, ge bedenkt het maar, en dat deed Dustin Hoffman ( of iemand voor hem) in zijn regiedebuut.
Het is origineel en doorheen de film klinkt wel af en toe mooie muziek en zijn decors en setting wel genietbaar maar het plot is al te dun.Geluk boven geluk is er een stel uitstekend acterende "oldtimers", die in een keurig taaltje, vaak doorspekt met Britse humor Dustin redden van een flop.

Quartier Lointain (2010)

4,0
Zeer genietbare film en beslist origineel.
"Moest ik kunnen alles herdoen en weten wat ik nu weet...".
Die jonge Léo Legrand zie ik nog wel in films verschijnen (een nieuwe Jean-Pierre Léaud ?). In ieder geval een uitstekende vertolking van de jongen die er alles aan doet om het onheil van weleer te verhinderen, in een film die in zijn fantasie wel een ernstige toon aanslaat, zekerlijk weemoedig overkomt, maar niet nalaat af en toe grappig te zijn. Het gegeven zou zich immers kunnen leiden naar dolfrtatserij maar dat is in het geheel niet het geval. Niet alles is perfect in de uitwerking, soms zich wat herhalende situaties, maar deze film die het bij korte scènes houdt, afgewisseld met natuurbeelden en begeleid met mooie muziek heeft mij, hoe dan ook, geboeid.

Quatre Cents Coups, Les (1959)

Alternatieve titel: The 400 Blows

4,5
Zeer knappe film van Truffaut, sociaal, reeël en intrigerend.
Aangeklaagd wordt : de verouderde onderwijstechnieken, het gebrek aan warmte in het gezin, de onpersoonlijkheid van het gerecht en de onaangepaste heropvoedingsmethodes.
Onze jonge delinkwent, schitterend vertolkt door Jean-Pierre Léaud, die ook als volwassen acteur zal uitblinken, geraakt van de regen in de drop. De slotscène is hierbij veelbetekenend. Te onthouden ook is de prachtige scène met de onschuldige, uiterst attentive kindergezichtjes bij het poppespel.
Truffaut putte één en ander uit eigen jeugdervaringen.

Quatre Étoiles (2006)

3,5
Soms erg plezierig, soms déjà vu, deze Franse komedie die zonder twijfel zijn grootste verdienste vindt in de uitstekende acts van zijn vertolkers : Isabelle Carré en José Garcia als de avontuurlijke, pientere hotelgasten en François Cluzet als de naiëve miljonair.
Geslaagde ontspanning zonder meer.

Quattro Volte, Le (2010)

Alternatieve titel: The Four Times

3,0
Geen woorden maar beelden en dat lukt aardig met alleen wat achtergrondgeluiden en enkele knappe vondsten, zelfs grappige (de hond).
Eigenlijk een portret van tradities in en omrond een Italiaans stadje. Zeker geen documentaire en ook geen thriller natuurlijk al vloeit er toch wel een zekere spanning uit wat er gebeurt.
Verdienstelijk.

Que d'Amour (2013)

3,5
Aangenaam kijkstuk met een schalks intrige en gebaseerd op een toneelstuk van Marivaux "Jeu de l'Amour et du Hasard", inzake klederdracht verplaatst naar het hedendaags, inzake ingesteldheid, getrouw aan de achttiende eeuw van de schrijver.
De film doet er trouwens alles aan om er aan te herinneren dat het toneel is (Zie de introductie en het inlassen van verklarende teksten -doet denken aan de stille-film-periode).
Niettemin, laat u dit misleiden. Het is een levendig stuk waarbij de acteurs, wellicht allemaal beter thuis in de toneelwereld dan in deze van de film, perfecte vertolkingen neerzetten.
Amusant en grappig en niet te lang uitvallend.

Que Horas Ela Volta? (2015)

Alternatieve titel: The Second Mother

4,0
Mooie film over standenonderscheid en generatieverschillen. Eigenaardig, maar om dezelfde redenen en situaties slaat een ernstige toon vaak om in een grappige. Bijwijlen ook wel gevoelig.
Val heeft geen last van het "ondergeschikt" te leven. Haar dochter des te meer.
In heel veel scènes wordt het standenonderscheid sterk onderlijnd ( Als Val de versnaperingen presenteert is er geen enkele gast die haar een blik gunt, de shots gemaakt vanuit de keuken naar de eetplaats waar de "elite" zit, de pantomine met de ijsjes..;) en in heel veel scènes komt de veel lossere houding en mindere onderdanigheid van de jeugd tot uiting. Het wordt allemaal heel vlot en spontaan voorgeschoteld. Vervelen doet de film nooit.
Regina Casé, naar verluidt razend populair op de Braziliaanse televisie, is dé attractie in deze onderhoudende en genietbare film.

Que la Bête Meure (1969)

Alternatieve titel: The Beast Must Die

3,5
De tiende film van Chabrol die ik zag en ik vond het de beste.
Heb het altijd wat moeilijk gehad met de Chabrol-stijl : altijd wat chokerend, vaak absurd en in het verhaal veel toevalligheden die soms aan het ongeloofwaardige grenzen.
Dit is nu ook het geval met deze "Que la bête meure", zeker in het eerste gedeelte waar het hoofdpersonage erg vlotjes op het goede spoor komt. Daarna wordt de film een thriller, met verrassende wendingen en met een uitstekende Jean Yanne.

Queen, The (2006)

3,5
De ware toedracht van dit gebeuren zullen alleen de betrokkenen weten en blijvend vatbaar zijn voor discussie, maar ik denk toch dat in de film vele publieke meningen over het Brits Koninkloijk Hof terug te vinden zijn.
Hoe dan ook, Helen Mirren doet dit uitstekend als queen en eigenlijk de rest van de cast ook.
Ook mooie beeldvorming in deze film.

Queimada (1969)

Alternatieve titel: Burn!

3,5
Marlon Brando, met perfecte Britse tongval en met uitstekende teksten, is erg overtuigend in deze film met historische achtergrond.
Goede film. Doet aanvankelijk wat vreemd aan. Niet de gebruikelijke avontuurlijke aanpak en begeleid met een soort, eerder niet passende orgelmuziek, maar in zijn geheeld best genietbaar.

Quelques Heures de Printemps (2012)

4,5
Klasse-acteur Vincent Lindon en Hélène Vincent, in zowat de rol van haar leven, zijn de uitblinkers in deze eenvoudige, aangrijpende en effenaf schitterende film.
Het is een aaneenschakeling van markante scenes, eigenlijk in een soort real-time, die perfect de gemoedsgesteltenis van de personages (ook de gebuur, gespeeld door Olivier Perrin, is heel mooi neergezet) en de huiselijke situatie (zelfs de houding tov de hond heeft zijn betekenis) met de moeilijke verhouding moeder-zoon weergeven.
Natuurlijke, stugge en soms openhartige dialogen maar steeds rauw en realistisch.
Heel tedere muziek en een slotscene die door merg en been gaat.

Quelques Jours avec Moi (1988)

4,0
Sautet op een geliefkoosd terrein : een liefdesverhaal en ondertussen wat satirische uithalen naar specifieke, kleinmenselijke, gedragingen van de rijke bourgeoise.
Een pak Franse sterren "dragen" deze film die inhoudelijk misschien niet zo veel voorstelt maar gestuwd wordt door het talent van een Daniel Auteuil, een Sandrine Bonnaire en niet in het minst door een ten onrechte heel dikwijls in een bijrol gedrongen Jean-Pierre Marielle.
Vooral het eerste gedeelte is beslist fris, origineel en komisch.

Quelques Messieurs Trop Tranquilles (1973)

Alternatieve titel: Some Too Quiet Gentlemen

2,0
Georges Lautner verzamelde een pak halfgoden aan komieken uit de Franse filmwereld maar slaagde er niet in deze film echt grappig te maken, daarvoor is het scenario te zwak en moeten zijn acteurs al te onnozel doen. Spijtig voor hen want in een echte komedie zijn Galabru, Lefèbvre, Guybert e.a. best super.

Question, La (1977)

Alternatieve titel: The Question

3,5
Film gebaseerd op de roman van Roman Alleg en die bij het verschijnen door de Franse overheid niet met dank werd aanvaard omwille van de zware kritiek op het Franse leger in het Frans-Algerijns conflict.
Folterpraktijken en ontzeggen van enige vorm van rechtspraak tegenover Franse burgers die kozen voor een vrij Algerije worden aan de kaak gesteld. Het optreden van het leger wordt openlijk met deze van de nazi's in WO II vergeleken.
"La Question" is in dit opzicht een interessante film, zekerlijk wat langdradig, goed geacteerd en het moet gezegd de folteringen zelf worden discreet weergegeven, meestal gesuggereerd, zodat het advies in 1977 over de film ("Te mijden en pas vanaf 18 jaar") alleen een politieke reden had.

Qui A Envie d'Être Aimé? (2010)

3,0
Film over het gebrek aan echte liefde en genegenheid onder familieleden.
Het verhaal - onafgezien van de geloofwaardigheid die men er aan hecht - is het toch filmisch heel matig gebracht.
Aan de acteurs ligt het niet, maar de opeenvolging van de vele, vaak clichématige scènes, leidt absoluut niet naar een boeiend geheel.
Veel overtuiging gaat er niet van uit, zodat we inderdaad kunnen stellen dat er veel meer mee te doen was.

Quick and the Dead, The (1995)

3,5
Spaghetti-restant, de sigaartjes en de ruige-gezichten-close-ups inbegrepen (dit laatste geldt niet voor Sharon en Leonardo, natuurlijk).
Niets mis mee, alhoewel het thema van één man die een gans stadje in zijn macht heeft en terroriseert is lang niet nieuw.
Van daaruit vertrekkend natuurlijk weet ge al wat het slot gaat voorbehouden en als er dan een wraakneming bovenop komt dan valt het woord "voorspelbaar", al moet gezegd dat er toch kronkels inzitten.
In feite niets denderend, diepere karaktertekening nul, maar zo gemakkelijk en onbezorgd te bekijken, dat ik er toch een kleine 3,5 voor over heb.
Behoorlijk imposante cast.

Quiet American, The (1958)

3,0
Degelijke verfilming van de roman van Graham Greene, maar onder het niveau van de 2002-versie.
Een platonisch voorgestelde (1958!) driehoeksverhouding met de Frans-Vietnam-oorlog op de achtergrond.
Toch wel stevig acteerwerk van beide hoofdrolspelers - Michael Redgrave kwam wat gepassioneerder over - in dit verhaal waar filosofische opvattingen en de strijd om een vrouw de hoofdbrok uitmaken. Claude Dauphin zorgt voor de Franse toets.

Quiet City (2007)

3,5
Lowbudgetfilm met veel handcamerawerk. Actie nagenoeg nul en weinig diepgang in de gesprekken. Maar moet dat ? Het dagelijks leven is heel dikwijls zo. Moet er dan een film van gemaakt worden als er niets gebeurt ? Waarom niet, precies omdat er weinig spetterends gebeurt benadert ge de werkelijkheid. Dit en het natuurlijk, ongekunsteld spel van de acteurs maken het zodanig, dat ge eigenlijk, tegen de verwachtingen in, toch wel geboeid kijkt naar deze (korte) film, die natuurlijk, en misschien wel helaas, nooit de grote cinemazalen zal halen.

Quiet Man, The (1952)

4,0
Aangenaam weerzien met deze heerlijke komedie uit vervlogen tijd.
Niet alleen de twee hoofdrolspelers zijn uitstekend in hun act maar ook Barry Fitzgerald als de pientere duivel-doet-al en Victor McLaglen als de bullebak met hardnekkige principes.
Idyllische schets van het Ierse platteland en gewoontes, de herbergen met de boordevolle potten bier en de pittoreske bezoekers ervan inbegrepen.
Erg genietbare, puik passende muziek.

Quills (2000)

3,5
Het is de puike cast die deze toch wel merkwaardige film over de streep trekt.
Zijn costumering, sfeerschepping en decors zeer goed, het zijn de acteurs, Rush en Winslet op kop, die de handelingen en de dialogen een bijzondere dimensie geven in een film die naast de "aanstootgevende literatuur" toch wel één en ander over het geloof kwijt wil.

Quo Vadis (1951)

Alternatieve titel: Qvo Vadis

3,5
Net als in "The Robe", het betere "Ben Hur" en andere, lag het sukses van deze "Quo Vadis", naast de groots opgezette spektakelwaarde, vooral in de link naar het bijbels verhaal.
Komt nu, 60 jaar later, bijna onvermijdelijk als onwennig over, maar destijds vele weken aan de top.
Peter Ustinov, als verwende, ziekelijk bedorven Nero, is outstanding en steekt boven alle andere acteurs uit.