Meningen

Spaghettiwestern met verbluffend camerawerk, close-ups, mooie panorama's en fenomenaal mooie muziek.

Geweld is nooit uit de lucht en spanning evenmin.

Huurmoordenaar Henry Fonda op zijn best in het genre.

Na bijna 50 jaar nog steeds een curiosum.

Grillig opgebouwd en voor de kijker een zekere kennis van de Italiaanse politiek en samenleving in de naoorlogse periode wenselijk.

Scola doet het uit de doeken - en in de beginne is dit niet bepaald sappig of toegankelijk - aan de hand van het verhaal rond drie vrienden, ex-weerstanders.

Gelukkig zijn er doorheen het politiek, sociaal-economisch, phylosofisch gedoe en wat er in de jaren 50 (zwart-wit) en 60 (kleur) Italië bezighield, heel wat filmisch knappe, dikwijls grappige, vondsten in een originele enscenering, zonder de hulde te vergeten die Sola brengt aan zijn collega's cineasten.

Eten en drinken dus deze film die, niet te vergeten, kan bogen op het onmiskenbaar talent van zijn acteurs.

De geweldscenes zijn schokkend en wansmakelijk (schitterend als satire op de Amerikaanse bloedfilms) maar ze vormen nu éénmaal samen met de komisch-cynische bedenkingen en commentaren daarrond het geheel van deze stekelige (ook meerdere aspecten van het maatschappelijk leven krijgen ervan langs), absurd, maar beslist origineel opgevatte film.

De oudste film die ik tot nu toe gezien had met Benoît Poelvoorde was "Le Vélo de Ghislain Lambert" uit 2000 maar in deze "C'est arrivé..." is het natuurlijk acteertalent en flair van deze man reeds volop te bewonderen. Ondertussen een heel veelzijdig acteur geworden.

Wat een magere opkomst hier voor dergelijke mooie, tedere film over echte liefde.

Een erg natuurlijke schets van een uiteengeslagen gezin waarin niettemin de wederzijds liefde blijft smeulen wat uiteindelijk zal leiden naar vernieuwde krachten.

Een charismatische Bouli Lanners is verbluffend goed als de wat knullige, naïeve maar goedmenende vader, maar de prijs van de beste vertolking gaat naar Justine Lacroix, als het 14-jarig meisje dat haar "age ingrat" verwerkt in voor haar nog meer bezwarende omstandigheden.

Uitstekend camerawerk, mooie muziek in deze film, voornamelijk opgenomen in Forbach, de geboortestad van de regisseuse, die hier voor haar eerste film op eigen houtje, heel kanp werk heeft geleverd.

Het eindigt even slordig als het begon, maar tussenin bewijzen Robert Castel en Michel Galabru welke spraakwatervallen ze zijn.

Het is Frans, op en top, het houdt niets in (tenzij : pas op als ge de Lotto wint), maar af en toe lacht ge er mee (of er om) en lang duurt het niet.

Merkwaardig toch hoe een acteur als Michel Galabru, in mijn ogen toch een dramaturgisch talent, zich heel dikwijls tot dergelijke prietpraat ontspanning liet verleiden.

De film mengt voortdurend het optimisme dat van het leven kan uitgaan met de droefenis rond terminale patiënten.

Daardoor wordt de film nooit echt melig, maar eerder een ode aan betrokkenen en verplegers.

De vele franse chansons zijn best smaakvol geïntegreerd en het mooie "With a Song in my Heart" door Ella Fitzgerald is erg toepasselijk.

Jacques Dutronc is uitstekend in zijn niet zo eenvoudige rol.

Spectaculair en zonder trucage noch versnelde beweging, zo luidt de aanhef van het filmpje.

Parijs zal wel wakker geweest zijn ("Paris s'éveille") en zou Lelouch gedacht hebben aan zijn "Un Homme et une Femme" waarin Jean-Louis Trintignant in zijn bolide zich haastte om Anouk Aimée bij haar aankomst in het station nog te verwelkomen ?

Heel speciaal en niet zonder af en toe een kleine huivering bekeken.

Ze doen het zo graag die Amerikaanse filmmakers: superbegaafde kinderen ten tonele voren die volwassenen vlot onderuit redeneren en ingaan op de soms complexe taal van die ouderen en zelfs tot interessante besluiten komen.

Deze film is er een voorbeeld van. 'Heb het liever wat realistischer.

Aldus, wat mij betreft, geen meevaller.

Merkwaardige, inhoudelijke musical (met het sterkopkomend Nazisme in het Berlijn van de laat dertiger jaren) met prachtige nummers ("Maybe this Time", "Money makes the World go round" en vooral "Come to the Cabaret") en een weergaloze Liza Minnelli. Ik hoor nog Jo Röpke in zijn programma "Première" zeggen toen de film werd voorgesteld, : "Kijkt u mee naar dit ongelooflijk buitengewoon natuurtalent ".

Een te genieten musical, niet dwaas zoals velen, maar een geloofwaardige story.

Goede film over een sociaal conflict zoals er veel meer waren en steeds zullen zijn in welk sector ook waar er sprake is van patrons en werknemers.

Film vermeldt dat er geen besluitvorming is over wie van beiden gelijk heeft, al hou ik van de slotscènes er toch een ander gevoel van over.

Richard Barthelemess speelt uitstekend als de brave werkmanszoon die in de tang wordt genomen en komt heel sterk over in zijn pleidooi, terwijl een jonge Bette Davis reeds in die beginjaren - meer dan 6 films per jaar was toen voor haar geen uitzondering - bewijst over welk talent ze beschikte.

Grappig en wat cynisch met bedenkingen dat mensen zich toch wel graag verkneukelen in de pech van een ander, dat er dan toch wel zijn die graag publiekelijk stoer op de voorgrond treden en dat georganiseerde diensten - politie, brandweer - vaak geen oplossing vinden als het niet in het boekje staat.
Cineast slaagt er bovendien in de nieuwsgierigheid bij de kijker op te drijven of hoe de bevrijding uiteindelijk zal verlopen.
Het slot is dan ook, een verrassing van formaat die eigenlijk een ander licht werpt op het filmpje. Had een droom kunnen zijn...of een nachtmerrie.

Met dank aan dezen die de film in de Moviemeter Top 1000 hielpen...
Meer nog dan het verhaal in flashback dat uiteindelijk op fantasie berust is deze film heel bijzonder omwille van zijn onrealistische, grillig vervormde, bijna futuristische decors.
Heel expressief acteerwerk in een film die heden ten dage inzake horror niets voorstelt maar dan toch wellicht, precies omwille van de decors, lichteffecten en sfeerschepping als inspiratiebron voor latere films nuttig was.
Ge moet ze niet elke dag zien, maar af en toe zo'n pionier is wel interessant en leerrijk.

Laat Peter Sellers wel een beste komediant zijn met zijn verrassende uitlatingen en heel speciale tongval, dit Fox-gedoe is toch maar een niemendalletje zonder pretentie. Bij het haar getrokken verhaaltje, een potsierlijke Victor Mature en Britt Ekland die evengoed had kunnen thuisblijven. Plezierige (?) momenten zijn al te schaars.

Jammer, voor mij althans, dat de politieke intrigue die het verhaal beheerst, niet wat duidelijker werd gesteld, want dit is een heel bijzondere film, filmisch zeer knap, wars van de clichés van het genre en met een uitstekende (één van zijn beste rollen) Lino Ventura, die een heel menselijke politie-inspecteur neerzet.
Verrassend en deprimerend einde dat tot nadenken stemt.

De blues, Muddy Waters, Chuck Berry en de mooie evergreen "At last" zijn me wel bekend, maar een kenner van de materie ben ik niet en enige kennis van dit gebeuren is er evenmin, zodat de film mij alleen overkomt als het klassieke verhaal van het succesvol ontstaan van een muzikale combinatie en de teleurgang ervan, met daartussenin de ups en de downs, de liefdesrelaties, de trouw en de ontrouw, de vriendschap, de vetes....
Wat wel is blijven hangen zijn de accenten op het racisme die massaal aanwezig zijn met als uitschieter de bedenking dat beroemdheid en sukses, rassenonderscheid overstijgt ( de naar sensatie hunkerende blanke meisjes die zich tot alles bereid voelen met de zwarte sterren, de massahysterie op het podium, ondanks de agenten die hun opdracht uitvoeren : zwarten van de blanken scheiden.

Een subliem verzorgde werk van Visconti, toch wel een handelsmerk van de man daar waar het op subtiele cinema aankomt.

Met een pak historische gebeurternissen in het meer en meer overwegend Nazi-getint Duitsland, laaien ambities en emoties hoog op.

Schitterende vertolkingen brengen het verhaal echt tot leven in een aaneenschakeling van niet zo fraaie gedragingen in en rond een elite-familie waar zucht naar macht en heerschappij overheerst maar ook zal verblinden.

Meerdere sterke en scherp getekende scènes die een morele decadentie niet verdoezelen : orgieën, pedofilie, incest naast leugen en bedrog.

Kleine rol voor Charlotte Rampling, maar goed vertolkt terwijl Ingrid Thulin, veel gevraagd door bekwame cineasten (Resnais, Bergman...) heel erg opvalt. Bogarde is een zekere waarde.

Lang maar boeiend uitgesponnen en visueel top.

Film die de waanzin van de oorlog weergeeft en dat doet aan de hand van animatie die door de kenners van het genre wellicht niet als het allerbeste zullen aanvaard worden maar precies door de ruwe stijl wel past in de brutalitiet van WO I.

De film vermeldt dat de personages fictief zijn maar toch geïnspireerd op de figuren van Constant Le Marin, succesvolle worstelaar uit het Luikse, en Julien Lahaut, lid van de Belgische Kommunistische Partij.

Al bij al een boeiend relaas, deze schets van een gebeuren uit WO I met een trip rond de wereld er bovenop. Zowat een buitenbeentje in de Vlaamse filmmakerij, vind ik.

De film wordt uiteraard ondertiteld bekeken vermits hij grotendeels in het Oostends dialect wordt gebracht, wat voor mij, toegegeven, misschien een pluspuntje was, vermits ik er tenzeerste mee vertrouwd ben.

"Antoine heeft alles om gelukkig te zijn en beseft dat, maar...; Laurent krijgt geen eerlijke kans in het leven en beseft dat amper".

Wie van deze "Café de Flore" een verhaaltje van A tot Z verwachtte, heeft beslist afgehaakt, want Jean-Marc Vallée brengt een film die werkt met heel korte scènes die precisie omtrent tijd, locaties en personages negeren en toch komt hij tot een heel mooi geheel met liefde en genegeheid als gemeenschappelijk draagvlak tussen de verhaallijnen.

In Canada werd de film gelauwerd, maar toch ook met gemengde gevoelens ontvangen en in Frankrijk werd hij doorgaans verguisd - op de prestatie van Vanessa Paradis na - omwille van de complexiteit van het verhaal.

Het is dan ook geen eenvoudige film maar mits even door te bijten, kan er maar alleen appreciatie overblijven voor de originele en intelligente manier om heel eenvoudige, universele gevoelens bij mensen in beeld te brengen. Dezelfde thema's kan men grandioos verknoeien en tenslotte in melodramatiek en banaliteit belanden. Vallée deed er meer mee. Gelukkig maar en...Vanessa Paradis is inderdaad subliem.

Drama-komedie (deed denken aan "El Baño del Papa") waarin jonge Chloë Daxhelet wel centraal staat maar het toch Wim Opbrouck is die de dynamiek in de film brengt en die trouwens instaat voor een degelijk en ook grappig eerste halfuur. Daarna gaat de film helaas wat kabbelen, weet precies niet welke kant op, de intensiteit verslapt en de ingebrachte emotie mist eigenlijk haar effect.

Het acteerwerk is behoorlijk en Wim steekt er bovenuit.

De eerste helft van de film wordt besteed aan de "screening" van de vele stamgasten en dit valt al te langdradig uit, temeer dat het intrige weinig interessants biedt.

Daarna kiest de film een duidelijker richting maar het blijft erg klassiek voorspelbaar.

Niet groots, wel af en toe pittig typisch die zwart-wit beelden van het volkscafé met zijn gebruiken uit die tijd.

Bernard Blier, nog weg van het imago van de dikbuikige in een simpel-komische rol, overtuigt als de brave Parijse kroegbaas.

Woody is er niet bij maar kon me van de indruk niet ontdoen dat Eisenberg zich uitslooft, zeker in de eerste helft van de film, om zijn act een Woody Allen-in-person-allure te geven en bijwijlen leverde dat wel aangename momenten op.

Het verhaaltje brengt niets bijzonder, één van de klassieke ervaringen uit de romantiek, maar saai vond ik het niet.

Eigenlijk kon dat Hollywood-sfeertje zoals het hier fijntjes wordt neergezet me wel bekoren, maar wat me in die Allen-films steeds zo zeer charmeert is de overvloed aan evergreens die dan nog steeds perfect in de juiste scène worden gedropt.

Een 4 is misschien iets te veel maar een 3,5 vond ik iets te weinig.

Als Woody Allen-fan heb ik dan maar naar boven afgerond.

Serrault tiert nogal in zijn vrouwenrol en zijn knecht doet toch wel overdreven dwaas maar voor de rest is dit een echt plezierige, spirituele komedie waar gelach niet uit de lucht is. Echt goed in elkaar gestoken intrigue en Tognazzi en ook Michel Galabru zijn uitstekend, naast een toch echt spetterende Serrault. Zag ontelbare keren, uit de juiste context getrokken, extracten van deze film, waardoor ik er uiteindelijk een mindere mening over kreeg, maar wat een aangename verrassing zeg, deze Franse komedie in zijn geheel.

"Laat u nooit vangen aan de schone ogen van een baas, want die ziet toch alleen maar zijn persoonlijke belangen, terwijl gij, emotievol, zoudt af zien van eigen voordeel..."

Een levensles en meteen het thema waar rond deze speels, grappige maar ook menselijk tedere film draait.

Op sommige punten wat karikaturaal maar dat wordt weggespoeld met volkse, levensechte uitbundigheid en van dit laatste is de zuiders slotscène een sprekend voorbeeld.

Aanbevolen filmpje, zou ik zeggen.

Ook het charmant acteerwerk niet te vergeten.

Zag van deze Belgische regisseur reeds het latere en veel betere "Illégal" en ondertussen waren er tov van dit "Cages" reeds veel hoekige kantjes verdwenen.

Olivier Masset-Depasse's "Cages" handelt over liefde, het tanen en het terugwinnen ervan. Een thema dat zou kunnen aanslaan, maar het hier in zeldzame momenten doet. Ligt het aan het vele handcamerawerk dat de actie soms niet erg duidelijk stelt, ligt het aan de acteurs (Ik denk het niet, zeker niet van Anne Coesens) of is het verhaal een beetje te onwaarschijnlijk of komen er wat persé niet nuttige scènes in voor ?

Film over het op een eerder psychologisch vlak uitgevochten relatieproblematiek met een tornooi voor dierergeluidenimitatie in sketchvorm als originele toet er bovenop.

Een nieuwe onderwijzeres wint de sympathie van haar klas maar door haar al te bijzondere opvattingen en ook door tegenslag krijgt ze te doen met het oudercomité en met sommige collega's.

Alsdan wordt in de film aan de kinderen een rol toegemeten die toch wel heel verwonderlijk zou zijn voor jongens en meisjes van die leeftijd.

Het is m.i. een minpuntje in de film die anders zeer vlot wordt verhaald, zeker goed geacteerd, niet in het minst door de kinderen, en charmant en bijwijlen hartverwarmend overkomt.

Colm Bairéaud bezorgt ons voor zijn debuut een eenvoudige, bedachtzame en hartverscheurend tot tedere film.

Is de slotscène diep ontroerend, meerdere mooie passages gaan het vooraf.

Zoals wanneer het meisje op het bospad rennend de post gaat ophalen. De angst is uit haar ogen verdwenen en voor het eerst zien we blijheid en een gevoel van zelfvertrouwen en vrijheid op haar gelaat. De ontbolstering heeft zich ingezet, hetgeen we in feite ook meemaken met de tijdelijke pleegvader die zijn stugheid ziet plaatsmaken voor oprechte genegenheid voor het meisje dat hij als zijn eigen kind in de armen sluit. Even mooi.

Een film die de noodzaak aan liefde in de opvoeding van een kind onderstreept.

Prachtige vertolkingen, mooie beeldcomposities en ...niet te missen, dit toppertje.

Het is het krachtig acteren van Humphrey Bogart en enkele scènes, zoals de krijgsraad, die de film op een hoger niveau tillen, dan tijdens het eerste gedeelte van de film. Bogie "vult" de film en ook "Van" overtuigt.

Het slot brengt nog een onverwachte wending en werpt nog een andere kijk op de zaak, zodat de "Navy" er toch nog ongeschonden uitkomt. Van Amerikanen kunt ge niets anders verwachten.

De scènes met het schip in de storm zijn duidelijk uit die jaren en komen nu als behoorlijk amateuristisch over. Toch een sterk resultaat.

Goede film, maar qua punten bij IMDB, toch wat over het paard getild. Bogart en Van Johnson waren erg geliefd...

Let ook op de jonge Lee Marvin.

Het liedje "I can't believe that you're in love with me" dateert al van veel vroeger en is heel mooi en werd door meerdere bekende zangers, ook na deze film, op plaat gezet. Dit terloops.

An affair to remember voor de twee hoofdpersonages in een film, die naast het romantisch allure, eigenlijk weinig spankracht vertoont maar wel enigszins boeit omwille van de sfeerschepping in het broeierig Cairo en omgeving.

Goed camerawerk, vond ik. Patricia vond ik af en toe "spelen" met haar rol.

Gezien op Prime à la carte.

Een heerlijke Doris Day - the lady we love all the time - in een prettige musical, aangenaam, vlot kijkvoer in een ongedwongen westernsfeertje, opgesmukt natuurlijk met een pak aangepaste muziek en teksten.

Calimity heeft een hart van goud, is recht voor de raap, overvol dynamiek maar het zit allemaal verpakt in een bolster waarbij geen charmante vrouw te herkennen valt.

Als dan evenwel de liefde zijn intrede doet gaat wel één en ander veranderen en wie beter dan de Amerikanen kunnen zo'n situatie omzetten in een film waarbij iedereen zich goed gaat voelen en als ze dan een kanjer van een song als "Secret Love" er tussen gooien is éénieder gewonnen voor deze "Calamity Jane".

Een aanvaardbaar, ontspannend plot, lekker vertolkingen en ook op filmisch vlak toch te waarderen.

Ook meegenomen om nog eens de warme stem van "Hoooard" Keel te horen.

Avontuurlijk animatiefilmpje, in wezen wat feministisch, dat ons terzelfdertijd de periode van de trek naar "the West", met de families in de huifkarren, de goudzoekers, de cavalerie... mooi in herinnering brengt.

Mooie tekenwerk overigens, inzonderheid de landschappen maar toch ook merkwaardig hoe de ogen van de figuurtjes zoveel diverse gevoelens kunnen weergeven.