Meningen

Films waarbij iemand doorheen alles kan kijken, zijn doorgaans komedies maar dat geldt niet voor deze "X", een SF over een ambitieuze dokter die het slachtoffer wordt van zijn professionele passie.

Kijkt gemakkelijk weg en boeit ook door de speciale effecten, gelukkig in kleur.

Slot ontgoochelt enigszins.

Ray Milland, die ik onwillekeurig steeds associeer met "Dial M for Murder", heeft wel de physionomie om dergelijke ernstige rol te spelen en doet het ook hier niet slecht.

Charmant filmpje over, jawel, autisme en wiskunde, maar ook over emoties en wederzijdse genegenheid.

Een zinvol verhaal dat goed wordt uiteengezet en dat de aandacht trekt op de problematiek van het autistisch hoofdpersonage bij elke vorm van communicatie met zijn omgeving.

Vond Asa Butterfield sterk acteren, maar ook de andere jongeren in de film, die toch geen zo maar oppervlakkige rol hadden, brengen het er best van af.

Ook Rafe Spall is goed terwijl er van Sally Hawkins een beetje minder overtuiging uitgaat dan kon verwacht worden. Wat verwonderlijk dat ze nu het peil niet haalt van Eddie Marsan (haar medespeler in de onvergetelijke rijlesscènes uit "Happy go Lucky").

Goede film.

Merkwaardige film toch waarin het streven naar een beter leven, wars van maatschappelijke ongelijkheid en vooroordelen, centraal staat.
Een regelrecht drama is de film niet want de ernst die bij elke avontuur dreigt wordt luchtig opgevangen met optimistische (de verjaardagsdans), vertederende (de zangwedstrijd, het konijn) of hoopvolle scenes (het slot). De gijzelingsscene vond ik te lang uitgesponnen.
Acteur Kostas Nikouli, als de jongste en gekste broer, is de grote blikvanger.
Minpuntje (dat in veel films die onderschriften vergen opduikt) is m.i. dat die onderschriften er niet zijn bij wat gezongen wordt en ik heb het gevoel dat in deze film, die tekst mogelijks betekenis had.

Familiekroniek met sterke, uitstekend geacteerde karakterrollen.

Ook de Chinese politieke en sociale achtergrond zit er goed in.

Valt wat lang uit maar wordt nooit saai.

Poëtische film met de harde werkelijkheid van het Mao-regime als achtergrond.

"Natuurmensen hebben gevoelens, beschaafde mensen hebben ook ideeën".

Is het eerste gedeelte van de film wat "moeilijk instappen" omwille van het immense cultuurverschil met onze westerse wereld, het tweede gedeelte is ontroerend mooi.

Een tragie-komedie heet dit.

Liegen om best wil en terzelfdertijd eerlijk blijven.

Zo is het hoofdpersonnage in deze wat ongewone film.

Positief is dat het boeiend blijft.

Sommigen zullen het oppervlakkig en zelfs oversentimenteel noemen.

Ik noem het mooi.

De actrice die het blinde meisje speelt is schitterend.

Argentijnse film over een onthutsend, schokkend maar discreet, misschien op één suggestieve scène na, voorgesteld onderwerp.

"Van je eigen lichaam bang zijn is het ergste wat een kind kan overkomen", zegt één der acteurs en daar ligt de synthese van het verhaal in deze mooie film.

Goed camerawerk, sterke vertolkingen.