Meningen

Wat bijzonder is m.i. aan deze film is dat er weinig accenten worden gelegd op de feiten van toch wel pedofilie, wat in een actuele film zekerlijk zou gebeuren. Hier beslaan de spanningen die er zijn bij politie, onderwereld, pers ...het grootste deel van de film. Ook wordt de drang om het recht in eigen hand te nemen door de massa passend belicht.

Eigenlijk allemaal niet zo indrukwekkend.

Prachtige film naar gebeuren nog steeds actueel, zekerlijk daar waar het gaat om rechtspraak en begrippen als bestraffing, onweerstaanbare drang, gevaar voor de maatschappij enz...

Schitterend (en wat cynisch grappig) hoe in opeenvolgende en afwisselende scènes enerzijds politie, anderzijds de straatcriminelen, druk vergaderend, zich buigen over hetzelfde probleem.

Het verhaal is knap, duidelijk en spannend opgebouwd, het camerawerk expressievol en de hele setting ademt realisme, mysterie en misdaad uit en een figuur als Peter Lorre kan alleen maar schitteren in deze rol.

Relatieschets à la française.

De gevaren van de filmwereld en wat er uit voort vloeit...

Af en toe een ernstige, psychologische ondertoon, maar toch in de eerste plaats eerder zorgeloze ontspanning.

Yvan Attal's regiedebuut met vrouwlief Charlotte Gainsbourg mag zeker gezien worden.

Genietbare soundtrack. (Ella Fitzgerald opent met "Lullaby of Birdland" en zo volgt er nog wel wat moois)

Wat een gekke film, deze "Ma Loute" die in hoofdzaak een schets brengt van enerzijds een frivole, kinderlijke, oppervlakkige en hautaine bourgeoisie en anderzijds een brutaal, rauw en vooral choquerend gezin uit de arbeidersklasse.
Ge kunt de film vergruizen en ge kunt ook wel aan één en ander plezier beleven, zoals aan de figuurtjes afzonderlijk : de suffende neef (of is het schoonbroer) Christian, die er een zelfgemaakt Engels op nahoudt, de gedweeë en weinig wetende vader, André (vertolkt door een moeilijk te herkennen Fabrice Luchini), de knullige moeder, Isabelle (vertolkt door ex-presidentverwante, Valerie Bruni Tedeschi, (al een tijdje geleden dat ik ze nog bezig zag maar nog steeds even talentrijk), of de hysterische zus, Aude, (Juliette Binoche) of inspecteur Machin (staat voor "dingske") die de logheid en de onbekwaamheid van het politie-apparaat symboliseert en ten slotte gaat zweven in zijn vermeend succes.
Stoor u niet aan de overacting, want het zal in opdracht geweest zijn en Juliette Binoche heeft daar geen moeite mee.
Vaak mooie beeldvorming, kleurrijk en een goede slotscene waarin het bonte gezelschap zich uitleeft en de onafwendbare scheiding tussen de twee klassen nog eens wordt gesuggereerd.

Heel bijzondere nouvelle-vague-film van Eric Rohmer, met schitterende beeldcomposities en met de kenmerken van het genre : het filmen op straat, de plotse overgangen en wat me vooral opviel is dat de camera heel dikwijls zich richt naar één personage terwijl de andere aan het woord is.

Dit voor wat het zuiver filmisch aspect van de film betreft, inhoudelijk is de film één gedachtenwisseling, een conversatie, een dispuut waarbij twee meningen nogal dwars tegenover elkaar staan. De dialogen zijn heel mooi, voor zover ze vatbaar zijn voor onmiddellijk begrip.

Niet iedereen is vertrouwd met...Pascal.

Toch genoten van deze film waarbij ik weer in bewondering stond voor de waarde die Jean-Louis Trintignant aan de Franse film gegeven heeft en nog ("Amour"...)

Mooi en niet bepaald dramatisch, integendeel.

Zo zie je maar hoe een nieuwe en verrassende kijk op je partner van buitenuit voor verandering kan zorgen, al was het maar wat waardering om van de rest te zwijgen.

Had op die tentoonstelling gerust wat meer foto's willen zien.

Ik denk niet dat de film een andere pretentie heeft dan gewoon verstrooiing te brengen. Het is een typisch franse film over een merkwaardig, origineel onderwerp met toch enkele tedere momenten. De droom - en sprookjeswereld van een onschuldig kind staat haaks tegenover de kleinburgerlijkheid van de volwassen omgeving.

De acteurs zijn gewoon frans-goed.

Flauw, en wat het meest stoorde is zoals reeds door adso vermeld, men waant zich op dorpsniveau terwijl het om de stad Gent gaat.

Daarnaast kunnen de verschillende verhaallijntjes amper boeien en natuurlijk kan van de gelegenheidsacteurs ook niet meer worden verwacht.

De wazige, gestoorde en gebroken beelden geven afdoend de dramatische sfeer weer die de terreurdaden van 22 maart 2016 veroorzaakten. Aangevuld door de traumatische getuigenissen is deze kortfilm toch wel een bijzonder en origineel werkje dat we liefst niet zien, maar helaas...

De meewarigheid waarmee de mannen uit het milieu neerkijken op de fratsen van onze held deed me denken aan scènes uit "Le Grand Blond..." met Pierre Richard. Spijtig genoeg is deze "Le Mac" lang niet zo grappig. Er wordt een soort burleske humor opgevoerd, soms naar de platvloerse kant en erg origineel is het allemaal niet.

josé Garcia zit wel vol energie en doet wat van hem werd gevraagd.

De film doet inderdaad even denken aan sommige werken van Buñuel, zoals "Simon del Desierto", alhoewel niet precies hetzelfde maar dan toch inzake het ietwat macabere in het verhaal. Een verhaal dat trouwens zeer boeide en ons ook even herinnerde aan de opvattingen destijds over al hetgeen even verdacht en onnatuurlijk was en wellicht in strijd met de wetten van het Geloof.

Cinematografisch zeer zeker in orde met het scherpe wit-zwart als onontbeerlijk voor dergelijk werk.

Goede schets van een prille relatie die inderdaad, zoals het plot vermeldt, op zoek moet naar meer dan één raakvlak om er iets deugdelijks van te maken en uiteindelijk een aanvaardbaar en geloofwaardig verloop kent. Vond beide acteurs goed overuigend acteren.

Knap geënsceneerde film.

De spookachtige belichting verhoogt het horrachtige van het verhaal en emoties worden perfet weergegeven door Frances Drake en Colin Clive, tegenspelers van de weer vervaarlijk met de ogen draaiende Peter Lorre, overbekend omwille van zijn aantreden in avonturen-mysterie-en horrorfilms uit die tijd maar ook soms het komisch element in lichtere komedies.

Het verhaal van een vrouw die ten alle prijze tot "de grote wereld" wil behoren en dit verkiest boven het geluk van een goed, maar eenvoudig gezin is niet nieuw, maar moet in Flaubert's tijd zeker tot opschudding hebben geleid.

Wat er gebeurt is kort samen te vatten maar Minnelli houdt het bij een lang uitgesponnen verhaal die meerdere keren ter plaatse blijft trappelen en daardoor aan spanning verliest.

De acteurs vond ik best passend voor hun rol. Louis Jourdan had ik nog nooit zo jong gezien.

Technisch goed ineengestoken zwart-wit film.

En waarom zou Chabrol, na Vincente Minelli en anderen, Flaubert's "Madame de Bovary" niet hebben verfilmd en zelfs zeer goed want, ondanks het verhaal genoegzaam bekend is, boeit deze film (meer dan deze uit '49) dank zij het sterk acteren van Huppert en andere Jean-François Balmer, de vlotte dialogen, de klare verhaaltrant, de weelderige kostumering...

Uitstekend, rustig camerawerk, met veel oog voor het detail in deze wit-zwart-film die als een soort vaudeville overkomt, ook wel dramatiek inhoudt maar toch in feite spot met de stupideit van de rijken.

Danielle Darrieux is adorable zoals meestal, haar twee mannelijke tegenspelers zijn klassebakken. De Sica heeft zo'n ernstige Charles Chaplin-allure.

Na het arsenaal aan bagage (minstens anderhalfuur vertraging aan de trein) zijn het vooral de levendige en beweeglijke grote ogen van madame Tutli-Putli die opvallen binnen het reeds mooie digitale tekenwerk.

Eigenlijk, vond ik ons madammeke een heel normaal mens, gewoon en normaal reagerend op wat zich rond haar in dat coupé afspeelde, hoe simpel ook.

Amusant om volgen tot dan plots het filmpje van toon verandert en de schets van madame Tutli-Putli vervangen wordt door een verhaal met veel actie, als een nachtmerrie door de trein razend, dat ik niet zo best snapte, net als de betekenis van de vlinder, of een ander gevleugeld insect, dat plots mogelijks een symbolische waarde kreeg.

Hou de beste herinnering aan de eerder rustige madame Tutli-Putlli uit het eerste deel, hoezeer ge ook de virtuose animatietechniek uit het tweede kunt waarderen.

Weer een vreselijk aspect van de horror van de concentratiekampen uit WO II.

Een goede documentaire met meerdere getuigenissen van vrouwen die de gruwel en verminking meemaakten en ook volop schijnwerpers op de figuur van Carl Clauberg die hiervoor verantwoordelijk was.

Bijzonder ook de vraag rond de verantwoordelijkheid van de industrie die zichzelf wiswaste met een "wij hoeven ons niet te bekommeren om de uiteindelijke toepassing van hetgeen wij leveren...").

Aldus een behoorlijk goed samengestelde documentaire die zoals alle andere die de holocaust benaderen en toelichten indruk maakt en nadien nog een tijdje bij je verwijlt.

Kon me "Happy go Lucky" Sally Hawkins niet voorstellen op de barricades voor sociale gelijkheid, maar Sally doet dat goed van "met de mond vol tanden"-naaistertje (de scène met de onderwijzer) tot innemende maar gedecideerde leidster.

Film met een historisch onderwerp, die vlot wegkijkt en niet de grimmigheid heeft andere sociale-conflicten-films ("Daens" bijvoorbeeld), integendeel in de roes van de overwinning voelt iedereen zich uiteindelijk goed.

Interessant is ook wat de film brengt inzake de relaties tussen werkgever en syndikaat en tussen de overheid en de industrie.

Ze gaan naar die bijeenkomsten deels uit nieuwsgierigheid, geraken overtuigd en gemotiveerd en het eindigt in fanatisme...

Knappe film over het ontstaan van een terroristische cel maar dan ene met een menselijk gelaat en dat leek me een absoluut pluspunt die de geloofwaardigheid van de film de hoogte instuwt en mij, nochtans geen voorstaander van films die extreem geweld aanvoeren, gedurende anderhalf uur in de ban hield.

Zelden een rol van een undercover zo natuurlijk voorgesteld.

De titel van de film sluit volledig aan bij de gedachte die me een paar keer overviel, namelijk dat dit zo veel beter is dan wat ons doorgaans vanuit Amerikaanse hoek aangereikt wordt inzake undercover en bestrijding van maffia, verzet of terrorisme of wat dan ook.

Steengoede vertolkingen.

Film die een aanklacht formuleert op een industrieel wanbeheer dat de volksgezondheid bedreigt en dit doet aan de hand van een Bonnie and Clyde verhaaltje dat zo onhandig, op het dwaze na, in elkaar is geknutseld dat de film best onder te brengen is onder "Vlug vergeten".

Verhaal over een afgelegen dorpje en haar bewoners in Peru.

Merkwaardige gewoonten worden er op nagehouden en sommigen zijn verwonderlijk voor een Rooms-Katholiek land.

Is de afhandeling van het verhaal traag, vervelen doet de film niet.

Van Stéphane Brizé zag ik reeds twee uitstekende films "Je ne suis pas là pour être aimé" en "Entre adultes" en ook deze "Mademoiselle Chambon" is van uitstekende makelij. Driemaal bingo, zou ik zeggen, en driemaal staan gevoelige relaties onder mensen, niet toevallig van verschillende leeftijd of afkomst, centraal. Nieuw is zijn vierde langspeelfilm "Quelques heures de printemps". Om naar uit te zien...

"Mademoiselle Chambon" is het klassieke verhaal van een huwelijk dat gaat vervlakken door de aanwezigheid van een derde persoon.

Het gegeven is echter heel mooi uitgewerkt, menselijk, gevoelig en teder. Meerdere heel frisse, herkenbare scènes, zoals de openingsscène. Het uitgesponnen camerawerk laat toe de gevoelens van de personages te verduidelijken en hierbij kan worden gerekend op de onbetwistbare klasse van een Vincent Lindon en zekerlijk ook van Sandrine Kiberlain.

Ook mooie muziek.

Naar een novelle van de Franse filosoof, encyclopediemaker, Denis Diderot.

Ook Bresson's "Les Dames du Bois de Boulogne" (1945) was los op die novelle gesteund.

Bijzondere kenmerken van deze "Mademoiselle de Joncquières" zijn de mooie fotografie, decors en costumering, het dramatisch-grappig intrige, de sublieme vertolkingen (vooral Cécile de France en Edouard Baer blinken uit) en bovenal de schitterende dialogen.

Film splitst zich eigenlijk op in twee delen, zijnde enerzijds de op het woord gerichte verleidingskunst van de Marquis des Arcis met de ontgoochelende afloop voor Madame de Pommeraye en anderzijds de cynische wraakneming.

En eigenlijk sluit de film hiermee niet af en rest er een nog een doordenkertje, want als Madame de Pommeraye in het slot zegt dat de rust in haar hart is teruggekeerd, ben ik daar lang niet zeker van...

Louise Monot is uitstekend als verbitterde vrouw die uit de pijn van de oorlog die haar en haar omgeving treft de kracht put om zin aan haar leven te geven.

Misschien wat melodramatisch aandoend maar toch ook echt gevoelig, met zorg gefilmd en begeleid met passende muziek die het treurige van het gebeuren knap onderlijnt.

Sautet ontgoochelt zelden of nooit, ook niet in deze "Mado", film, die zich doorheen het intrige van zakelijke rivaliteit, corruptie, wraak en wederwraak, vooral moet gezien worden als een psychologisch gevecht van het hoofdpersonage met zijn eigen gevoelens en bekwaamheid tegenover de personen die hem omringen.

Naar het einde toe ontwikkelen zich scènes die ogenschijnlijk niets met het intrige te maken hebben, maar die eerder als symboliek dienen voor het verder afglijden en vastgeraken als in de modder.

Beslist boeiend voor wie de relaties in het verhaal exact kan inschatten.

Piccoli is voortreffelijk, zoals altijd, Romy Schneider heeft maar een kleine rol, Jacques Dutronc doet eigenwijs als meestal, maar de pluim voor het acteren gaat m.i. zonder twijfel naar Charles Denner.

Thriller die bij horror aanleunt. Wel spanning maar vooral heel wat vraagtekens : Hoe is de plotse ommekeer van de autistische Martin te verklaren ? Wat is eigenlijk de opzet van Luz ? Een kind verkopen ? Hoe is de bizarre houding van Tomas te verklaren ? Leek me een medewerker van Luz, maar wordt toch maar lekker vermoord... En dan de scene waarbij Diana de wonde in haar buik ontdekt, om niet te spreken van de kever in haar oor... Belachelijk.
Een kleine 2,5 omdat de beginscenes met de autistische jongen toch wel erg hard waren en ook omdat ik toch een tijdje in spanning bleef, maar dat is het dan. Vond trouwens het acteerwerk ook niet zo denderend.

Al is Penélope Cruz nog zo goed voor de camera, film in zijn geheel, met toch twee verhaallijnen, kon me maar sporadisch raken. Vond hem zelfs af en toe de pedalen kwijt zijn (de lesbische scène totaal overbodig, de families met kinderen bij de opgegraven skeletten...
Vlotte dialogen, soms evenwel overdadig.

Net als in "The Second Mother" bespeelt Anna Muylaert (Ook met Belgische voorouders, net als acteur Matheus Nachtergaele ?) het begrip "Moeder".
Uitstekend begin van de film waarbij een duidelijk beeld wordt opgehangen van de jonge Pierre : een wat bedorven kereltje die zijn fantasierijkste grillen zonder schroom doorvoert.
Daarna komen de schokkende verwikkelingen en in dit gedeelte lijkt de film niet de juiste toon te kunnen vinden. Een eerder oppervlakkige benadering van de zich (te) snel opeenvolgende gebeurtenissen en ook wel tekort aan echte, doorleefde emotie.
Eén en ander is dan zowat voorspelbaar, maar toch gaat de film weer plots boeien omwille van het extravagante (eigenlijk grappig doorheen de ernst) dat we beleven de scène in de kledingszaak, de bowling, de discotheek... en in de slotscène krijgt de film een boost inzake intimiteit en gevoeligheid, want hoe eigenzinnig en extravagant Pierre ook is, ook hij heeft behoefte aan een houvast.
De twee films die ik zag van Anna Muylaert hebben telkens in het verhaal een uitzonderlijke, eingszins bizarre achtergrond, waaruit dan toch evenwel telkens een genietbare, onderhoudende prent wordt gepuurd.

Wie meer had willen genieten van de muziek van Bernstein, zal zeker ontgoocheld zijn, al is er toch één uitvoering die wel kan tellen en naar het hart grijpt.

Bernstein was ook een maestro in het zichzelf zijn en daar focust de film op, misschien wat losjes dooreen, maar eigenlijk ook die scènes met de achteloze gesprekken, konden mij , net als bij "Tàr" wel vermaken.

Pluspunt in deze film is ongetwijfeld ook de buitengewoon sterke prestatie van Carey Mulligan, die uiteindelijk in het tweede gedeelte van de film, zeker het sterkste gedeelte, imponeert en Bradley als het ware in de schaduw speelt.