Meningen

Liefdesdrama met een verrassende wending naar het einde toe of hoe hoe ver kan het verlangen naar iemand reiken ? ?
Het is een keurige film die toch veel dankt aan de sterke actrice die Marion Cotillard is.
Film werd voor heel wat genomineerd, maar behaalde geen enkele prijs. Zo voelde ik hem ook aan : net niet.

Intrigerende film, complexe uitgewerkt maar toch boeiend. Almodóvan bewijst zijn vakkunde, Gael Garcia Bernal zijn veelzijdigheid. Trouwens alle acteurs zijn goed.

Mooie kleuren, zorgvuldig camerawerk.

Het verhaaltje draait om de "petit" Tom, geobsedeerd door de verdwijning van zijn moeder, waarover niemand hem ooit enige uitleg heeft gegeven.

Het beste van de film zit in de eenvoudige, kinderlijke maar vake rake vragen die het jongetje stelt en in de mooie opnamen van de gletsjers.

Daarnaast is het nogal banaal en niet bepaald opwindend met karikatuur in de personages.

Film over kindermishandeling en onwaardige ouders.

Het meest merkwaardige en haast ongelooflijke is dat het meisje zodanig als het ware werd gebrainstormd om de waarheid tegenover de buitenwereld te verdoezelen en dat ook deed.

Een fictief verhaal maar de film verwijst toch naar de vele dergelijke gevallen die zich effectief voordoen en laat terzelfdertijd niet na te wijzen op een vaak gebrek aan alertheid bij bepaalde instanties.

Zeker aandoenlijk en ge vraagt je af hoe het mogelijk is een lief kind als Stella ook maar iets verkeerds aan te doen.

Meerdere verhaallijnen in deze film met als gemeenschappelijke noemer : het leven is niet bepaald rooskleurig. Pas op het einde, na enkele levensbeschouwingen, zoals "de wereld is nu éénmaal zó, u er aan onttrekken, kan u alleen maar meer teisteren", kan er een lach van af en wordt "hoop" gesuggereerd.

Goede film die evenwel wat vaag blijft over bepaalde situaties en ook wel wat echte emotie mist.

Languitgesponnen en toch wel indrukmakende biopic van een vechter voor gelijke rechten voor de zwarte bevolkng.

Interessant om de evolutie in de ambities en de opvattingen van de man te volgen.

Spike Lee schotelde in ieder geval degelijk filmmaterie voor en kon rekenen op sterk acteerwerk.

Met regisseur Pietro Germi in de hoofdrol en die steekt boven vele anderen uit, een weinig aan bod komende Claudia Cardinale inbegrepen.

Film kon me eigenlijk weinig bekoren. Naar Frans model, inderdaad, maar dan met veel meer bla, bla, bla.

Heel wat verdachten maar nog veel meer onhandige onderzoekers die eigenlijk wat in het belachelijke getrokken worden, zodat de film soms naar een komedie overhelt.

Zou wel wat meer van Germi willen zien.

Doorsnee zaterdagavond TV-crimi.

De oorzaak van de ongelukken van Julia vinden hun uitleg in het verleden, zodat het intrige zich op twee fronten afspeelt.

Wat onwaarschijnlijk maar film voert de kijker toch mee naar een spannende ontknoping, een beetje American style.

Behoorlijke opbouw en dito acteerwerk.

Charmante versie van "De Schone Slaapster" met een indrukwekkende Angelina Jolie en een lieve Elle Fanning.

Film zakt in het midden wat in en verliest wel wat details uit het oog maar de speciale effecten en de monsterachtige gedaanten zijn wel puik geslaagd.

De meedogenloze kleinzierigheid en hypocrisie van de mens tegenover de adolescente liefde, bewondering en vriendschap van het jonge hoofdpersonage in een heel mooie film, met uitstekende acteerprestaties en wondermooie muziek van Enrico Morricone.

Klasseer de film noch onder romantiek noch onder melodramatiek, daarvoor is hij te levensecht.

Knappe mise-en-scène.

Giuseppe Tornatore, auteur van het schitterende "Nuovo Cinema Paradiso", waarin ook de bewondering van een jongere voor een oudere centraal staat, stelt ook nu niet teleur.

Knap gemaakte TV-film. Zijn oorlogsgeweld, terechtstellingen, bezetting, jodenvervolgingen...de meest voorkomende thema's dan wordt hier een ander triest aspect van de oorlog belicht : de deportatie en de verplichte tewerkstelling in Duitsland.

Kan niet zeggen dat de film één seconde verveelt. Hij is interessant wat het thema betreft, is goed opgebouwd, gevarieerd en gelovenswaardig, laat niet onverschillig en kan bogen op goede acteerprestaties, nochtans geen sterren van het witte doek.

Lijkt het einde zo een beetje op "laten we alle droefheid vergeten", het schaadt amper aan de kwaliteit van het geheel.

Goede, boeiende film met een verrassend slot als toetje er bovenop.

Had echt te doen met het mollige dochtertje (Knap vertolkt door Elisa Vicedo) dat wel een lekker hapje lust maar met een anorexia-moeder zit opgezadeld.

Is het besluit van de verhaallijnen dat extremiteiten worden afgestraft en uiteindelijk tot niets leiden ? De laatste shot met de non en het lot van de moeder wijzen m.i. in die richting.

Doorheen de film mooie beelden en zinnige opbouw.

Als grappig bedoelde, hilarische film over scheiding en getouwtrek om de kinderen.

Goede humor is ver te zoeken en de gags van het screwballtype.

Zeer zwak.

Van Marc Fitoussi zag ik reeds een goede "Copacabana", met Isabelle Huppert, net als in deze "Maman a Tort" met een moeder-dochter-relatie als centraal thema.

De jonge Anouk maakt al heel vroeg kennis met een zakenleven zonder hart, waar volwassenen, voor haar als uit een andere oninteressante wereld, onbenullig en waardeloos zijn en wanneer ze een "onrechtvaardigheid" ontdekt poogt ze wel "hart" in een dossier te krijgen.

De harde waarheid zal echter haar "ontgroening" versnellen en haar kijk op haar moeder in alle richtingen duwen en hier neemt de film geen blad voor de mond om aan te tonen hoe rot het zakenleven kan uitvallen en hoe werknemers, als "puppets on a string" daar alleen maar nare gevolgen van dragen.

Misschien een klein tikkeltje te lang maar "Maman a Tort" is een inhoudelijke film, met waarheden, hard en lief, niet zonder een vleugje humor en met Jeanne Jestin, als het meisje dat het allemaal ervaart en in haar jong zijn verwerkt, uitstekend in haar rol en de Waalse Emilie Dequenne, ondertussen wel een gekendheid in de Franse cinemawereld, ontgoochelt nooit.

Achter de titel van de film, waarvan ge zoudt vermoeden dat het om een luchtige Franse komedie gaat, steekt de problematiek van de immigranten, politieke vluchtelingen, asielzoekers.

Het is een film die toch wel ontroert omwille van de rol die een zoals altijd schitterende Isabelle Carré vertolkt, rol van een jonge huisvrouw die een nieuwe, realistische wereld ontdekt waarin ze zich plots mee verbonden en nuttig voelt en wat zal leiden naar zekere complicaties.

Heel goede film.

Geen gebrek aan optimisme en enthousiasme in deze musical met daarbij een ondeugend-grappig intrige en Abba-meezingers bij de vleet.

Echt lekker om de drie vaders - toch 3 acteurs die zelden of nooit in hun films met muziek te maken hebben - wild te zien opgaan in de show.

Kunt ge niet kwaad op zijn, daarvoor is het te onschuldig en te spontaan.

Ervan genoten, toegegeven, tegen de verwachtingen in.

In de spetterende openingsscene, steekt Mamma Roma - vertolkt door een onnavolgbare Anna Magnani - niet alleen de draak met haar vroeger werkmilieu, maar neemt er ook, met de beste voornemens, afscheid van.

Helaas, zal haar afkomst en verleden, voor haar en haar zoon een belemmering blijven en zal het besef dat haar zoon al die jaren opgroeide, maar geen opvoeding kreeg de pijn nog verhogen.

Typisch sociaal, neo-realistische cinema uit die tijd.

Witzwarte beelden, droefgeestige klassieke muziek die het drama van het kansarm zijn perfect onderlijnen.

Weinig ervaring met Pasolini en alhoewel ik dit nu bepaald geen meesterwerk vind, is het een klasrijke film die een eeuwig probleem aansnijdt, het op een intelligente manier aan de man brengt, o.m. aan de hand van fluks camerawerk, mooie beeldcomposities en vaak scherpe dialogen.

Het mag echter niet ontkend dat het acteren van Anna Magnani toch een behoorlijk aandeel heeft in de beoordeling van deze film.

Moeilijk m.i. om op deze film commentaar en een beoordeling te geven als ge dan toch tracht te achterhalen wat er eigenlijk steekt achter deze komedie, met vaak absurde humor.

Ik denk dat het gaat om vriendschap en genegenheid die het uiteindelijk halen op onverschillgheid, brutaliteit en leegheid van de maatschappij.

Dit gebeurt dan aan de hand van een grillig verhaaltje met een toch weer "bijzondere" Gérard Depardieu in de hoofdrol.

Yoland Moreau is dan ook weer typisch als vrouw met de voorschoot en met rake tong.

De verwezelijkingen van de mens in 4 minuten... met als resultaat dat hij voldaan van op zijn stortplaats geniet maar.... die buitenlandse beschaving ziet in ons niets bijzonders en keert ontgoocheld en met walg terug naar haar plek.
Inderdaad, er is reden om wat triest te zijn.

Tom Hanks oscar voor beste knorpot.

Grappig maar toch wel karikatuur +, maar het verloopt zoals te voorzien, op zoek naar vriendschap, warmte en natuurlijk ommekeer.

Hanks jr speelt de jonge Otto.

Psychologisch drama, samengevat over een mislopen, onbereikbare liefde.

Stijlvol in beeld gebracht met een uitstekende Rouffaer die je wel meesleept in emoties.

Enkele mooi verfilmde, sprekende en lang aangehouden scènes: de knipbeurt, het hypocriete schoolfeest, de bedekte maar toch suggestieve autopsie (Wat haalt dit onze Govert uit zijn dromerijen)...

En ook de korte scéne met dochterje Cathy is gevat: wat is papa toch een lieve, goede en toegeeflijke man...

Sterke historische film met minstens even sterke dialogen.

Herinner mij dat de titel van de film destijds, en misschien nog, gebruikt werd om iemand terecht, of ironisch, als uitzonderlijk aan te wijzen.

Gebaseerd op de TV-serie die ons in de jaren 60 iedere zaterdagavond aan het scherm gekluisterd hield.

50 jaar filmische technologische vooruitgang maakt het zo veel beter dan toen.

De schalkse ondertoon evenwel maakt het ons, net ons toen, ook duidelijk dat we er niet te veel in moeten geloven.

Actievolle ontspanning.

Luke Treadaway is uitstekend als de pechvogel met de paniekerige angst in zijn ogen en Tim Healy even puik als de "Let's do it by the book"-agent in een al bij al grappig filmpje waar niet meer moet worden achter gezocht dan wat het is : ontspanning.

Halverwege de tweede aflevering, weten we al wat er exact is gebeurd en dan gaat de serie dobberen en lijkt het bijwijlen wel een soap met merkwaardigheden en absurditeiten de plotse inkeer van de echte schuldigen, de gedragingen van de opa waardoor het op een jeugdfilmpje gaat lijken met reddingspogingen en geruzie, het betalen van 40.000 € aan een verdachte die nog niets heeft gevraagd en het achteloos over het balkon gooien van die som....
De serie houdt beslist het wereldrecord aan tijdssprongen. Ge wordt het gewoon en geraakt er door maar ik begrijp niet waarom.
Geef het toch een (kleine) behoorlijke score omdat als ge toch in het verhaal stapt het naar het einde wel spannend is en uiteindelijk aan gerechtigheid de voorkeur wordt gegeven.

Romantisch-dramatische film waarbij elementen als sentimentalitiet, familietrots, correctheid en eerste liefdeservaringen uit Robert Mulligan's "To kill a Mockingbird" en "Summer of '42" best herkenbaar terugkeren.

Filmisch best geslaagd, erg duidelijk en evenwichtig opgebouwd met goede acting.

Knap debuut van Reese Whiterspoon, die ondertussen al wel een mooi palmares bezit.

Geldt deze film als een satire op de eigenzinnige gedragingen van de maatschappij dan is hij op dat punt wel best geslaagd, mede dankzij de immer aanwezige Brits flair en humor, meerdere radicale dialogen en gezegden ("Patronaat en werker zullen steeds hand in hand gaan" staat voor één van die cynische oneliners") en ook door een kundige Alec Guinness, helemaal kon de film mij toch niet bekoren. Vond er al te veel screwballscènes in voorkomen zodat de film af en toe eerder aan een Norman Wisdom-filpje deed denken.

Goede, duidelijke en originele documentaire over de impact van de mens op zijn eigen thuis, onze planeet.

Hoe het uitzicht vanuit de ruimte over een periode van 45 jaar merkelijk is veranderd en dit te wijten aan de verhoogde noodzaak aan voedsel en energie.

Film wijst meermaals op de drastische bevolkingsaangroei en waarschuwt in zijn slot ook voor de gevolgen van de klimaatverandering, ook al tengevolge menselijke ingrepen.

Was het oorspronkelijk wel een goed idee de diamant uit de kluis te halen, want dan zijt ge toch altijd schuldig of heb ik niet goed gevolgd, want denderend interessant was het nu ook niet. Vaak sloeg de verveling toe, zekerlijk wanneer de gebeurtenissen in het ander gebouw aan "Ocean 11" deden denken en de gesprekken tussen onze Nick en mooie Lydia Mercer eerder saai en naast de kwestie uitvielen.

Onthou alweer de opspraak bij de politie. Het komt veel voor.

Net niet gebuisd.

Het begin steekt vol knorrige (galgen)humor maar Ove is "slecht in het doodgaan", zodat we ons aan wat uitleg mochten verwachten over hoe het allemaal zo ver was kunnen komen.

En terwijl Ove beetje per beetje gaat ontdooien en meer en meer respect en genegenheid voor anderen krijgt en er zelf meer gaat voor openstaan, vernemen we zijn verhaal, aan de hand van keurig gekozen en passend ingelaste flashbacks, een verhaal van verdriet en schoonheid.

Mooie film, grappig, triest, en eigenlijk wel feelgood, after all. Mooie beeldvorming.

Die Rolf Lassgård is reuzegoed in zijn rol en aan zijn sarcastische replieken heb ik nog het meeste plezier beleefd :

Parvaneh : Ik heb eens nagedacht...

Ove : Niet zo opscheppen.